Querencia in Many Guises…

My daughter laughs at her Physics Lab escapades. Murphy has got his law right, apparently. And she believes, in a blissful spiritual mode, that the Universe wants her to pursue pure Math !

May you always be at a place where learning shall grace you with warmth, the guidance of great mentors and the comfort of true friends. A place where you feel at home. A sanctum sanctorum. A holy place. Where you can laugh out loud and free. No fears, no recriminations. Only encouragement and growth. And yes, in case you stumble at times, someone around to give a hug and a cup of coffee. Until you get up, dust off that misery, and walk again, with head held high.

My prayer is silent.

Thank you, thank you, thank you.

As always, You will guide us to the path that You know is best for us.

May we have the sense to follow, and the humility to listen when You beckon.

***

I watched ‘ The perks of being a wall flower.’ What a movie. Inexplicably, it brought to mind Murakami’s novel, ‘Norwegian Wood’. Maybe the death of the best friend and  all that intense suffering. And that vinyl of Beatles.

Loneliness, the need for companionship, and a place to belong.

‘Maybe we accept the love we think we deserve.’

That was stark and precise. Deep and mystical.

And explains many a relationship, many a friendship, many a turn in life.

***

A nice word to chew over in the wintry sunlight?

Querencia…

Copying from Wiki…

querencia is a place the bull naturally wants to go to in the ring, a preferred locality… It is a place which develops in the course of the fight where the bull makes his home. It does not usually show at once, but develops in his brain as the fight goes on. In this place he feels that he has his back against the wall and in his querencia he is inestimably more dangerous and almost impossible to kill.

 

 

 

ഒരു മഞ്ഞിൻ റോസാപ്പൂ…

lincoln

സിറാക്യൂസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ, മാക്‌സ്‌വെൽ സ്കൂൾ ഓഫ് സിറ്റിസൺഷിപ് ആൻഡ് പബ്ലിക് അഫായേഴ്സ് ഇന്റെ മുൻപിൽ, തലകുനിച്ചു, ചിന്താവിഷ്ടനായ എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ പ്രതിമ കാണാം.
‘Lincoln in the Bardo …’ എന്ന George Saunders പുസ്‌തകം ഓടി വരും മനസ്സിൽ.

പഠിക്കാൻ അവസരം കിട്ടുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ. അറിവാണ് അമൃത് : കൂടുതൽ കൈമാറുമ്പോൾ, കൂടുതൽ വർദ്ധിക്കുന്നു. സിറാക്യൂസ് സർവകലാശാലയിലെ പ്രൊഫസർമാർ, അമേരിക്കയുടെ പൊതു ഭരണ നയങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞങ്ങളോട് വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ , ഞാൻ ഒരു നിമിഷം വെളിയിൽ അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പറന്നു കളിക്കുന്ന മഞ്ഞിൻ നുറുങ്ങുകളെ നോക്കി.
‘നിങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പഠിക്കണം. ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു കൊല്ലത്തെ ഉപരിപഠനം നടത്തൂ…’ അവർ ചിരിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാത്ത അറിവിന്റെ സ്നിഗ്ദ്ധമായ ചിരി.
സതീർഥ്യരിൽ പലരും ഹാർവാർഡിലും ഓക്സ്ഫോർഡിലും പബ്ലിക് പോളിസിയിൽ ഉപരിപഠനം കഴിഞ്ഞവർ. അവർ അതിലും വിനീതരായി മറുചിരി ചിരിച്ചു.
‘ഇനിയും പഠിക്കണം’, ഞാനും സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. പഠിക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞു പോകുന്ന പോലെ. സരസ്വതീ കടാക്ഷം, മനുഷ്യ മനസ്സിനെ മഞ്ഞിൻ തുള്ളികളെ പോലെ നിർമ്മലവും, അഴകുള്ളതുമാക്കുന്നു.
***
വില്യം ഫോൾക്നരുടെ(William Faulkner) ‘  A Rose for Emily’ എന്ന ഒരു ചെറുകഥയുണ്ട്. ചാൾസ് ഡിക്കൻസിന്റെ ‘Great Expectations’ഇലെ , മിസ്സ് ഹാവിഷമിന്റെ (Miss Havisham) മറ്റൊരു പ്രതിരൂപം കാണാം.

കഥയുടെ തായ്- വേരിൽ, വേദനയുടെ, ഭയത്തിന്റെ, പ്രേമത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ രഹസ്യം. എഴുത്തിന്റെ മാസ്മരികത തട്ടി കണ്ണിൽ പ്രകാശം പൊലിഞ്ഞു. എന്തൊരു കഥയാണത്, ദൈവമേ! അമേരിക്കൻ നവംബറിന്റെ കൊടുംതണുപ്പ് – അതിന്റെ തീവ്രത മറികടക്കാൻ വായിച്ച കഥ വിറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു !
ബ്രോഡ്‍വെയിൽ ‘ലയൺ കിംഗ് ‘ കണ്ടു. മനുഷ്യ പ്രതിഭയുടെ വിസ്മയ മാഹാത്മ്യങ്ങൾ കണ്ടു, അനുഭവിച്ചു! നൃത്തവും, സംഗീതവും, സംവിധാനവും, സ്റ്റേജിലെ മിന്നി മായുന്ന ബാക്ഗ്രൗണ്ടുകളും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ആഫ്രിക്കയുടെ ആദിമമായ സർഗ്ഗ ചേതനയെ പ്രണമിച്ചു പോയി. ആ നിഷ്കളങ്കരെ ആണല്ലോ അടിമകളായി പീഡിപ്പിച്ചത് എന്നും ഓർത്തു പോയി. അവർക്കു വേണ്ടി, മനുഷ്യന്റെ സ്വത്വത്തിനു വേണ്ടി , ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ച മഹാനെ വീണ്ടും   ഓർത്തു പോയി …

അധികാരവും, സർഗ്ഗ ശക്തിയും, കറുത്തവരുടെ വേദനയും, അറിവിന്റെ ആകാശവുമൊക്കെ അങ്ങനെ ഒന്നായി തീർന്ന ഒരു അനുഭവം…മഞ്ഞിൻ തുള്ളികൾ കഥകൾ പറയുന്നു…

***

മാലാഖമാരുടെ കൂടെ

joan baez

‘Women who Rock’ എന്ന പുസ്‌തകം ‘Bessie to Beyonce’ എന്ന സബ് ടൈറ്റിലിലോട് കൂടി കൈയ്യിലെത്തി. എനിക്ക് വലിയ പരിചയമില്ലാത്ത മേഖലയാണ്. പോപ്പ്, റോക്ക്, ബ്ലൂസ്, കൺട്രി എന്നൊക്കെ പല സുഹൃത്തുക്കളും (നമ്മൾ സേതു, എം.ടി, മാധവിക്കുട്ടി , മീര എന്ന് ചൊല്ലും പോലെ ) അനായാസമായി ഇവരുടെ ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, തമ്മിലുള്ള സിൻക്രീറ്റിസം എന്നൊക്കെ പുലമ്പിക്കൊണ്ട്, മതഭ്രാന്തരെപ്പോലെ തീക്ഷ്‌ണതയോടെ വാഗ്‌വാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

രണ്ടു മക്കളും എൻ്റെ സംഗീത പൊതു വിജ്ഞാനം കളിയാക്കി തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പണ്ട് ‘ മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂവിലെ’ മോഹൻലാലിനെ ഉന്മത്തനാക്കുന്ന ‘ റാസ്പുടിൻ ‘ തേടിയ വാശിയോടെ , ഒരു സംഗീത പ്രയാണത്തിൽ ചെന്നെത്തി.

Odetta, Patsy Cline , Joan Baez, Aretha Franklin, Diane Ross, Janis Joplin, Cher, Karen Carpenter…Sinead O Connor, Selena, Bjork, Whitney Houston , Amy Winehouse….400 പേജുകളിലായി 103 സ്ത്രീ സംഗീതജ്ഞരുടെ ജീവിതവും കലയും, അപഗ്രഥനവും. ഓരോ പ്രബന്ധവും രചിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീ തന്നെ. ഓരോ പടവും വരച്ചിരിക്കുന്നതും സ്ത്രീകൾ തന്നെ.

ജ്വലിക്കുന്ന പ്രതിഭ (talent എന്നാൽ ബിബ്ലിക്കൽ സമയത്തെ നാണയം), സമൂഹത്തോടുള്ള വാശി, തിളച്ചുയരുന്ന പ്രതിഷേധം, പുരുഷ, സ്ത്രീ സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങൾ, നിലവിളികൾ, വിവാഹങ്ങൾ, വേര്പിരിയലുകൾ,കുഞ്ഞുങ്ങൾ , ചിലപ്പോഴൊക്കെ മദ്യ മയക്കു മരുന്ന് കൂട്ടുക്കെട്ടിന്‌ അടിമപ്പെട്ടുള്ള മരണങ്ങൾ… ഓരോ പാട്ടുകാരുടേയും ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഗാനങ്ങളും അവയുടെ പുറകിലെ പ്രചോദനവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ആകമൊത്തം ഒരു ‘powerhouse rock’ അനുഭവം!

**

ദുഷ്ടർ തകർക്കാൻ നോക്കിയ ജീവിതങ്ങളാണ് പലരുടേതും. നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുടെ കുറവ് വിളിച്ചോതുന്നവ. അടുത്ത് കൂടിയ പലരും ജീവശ്വാസം തന്നെ വലിച്ചെടുത്തു. പേരും, പ്രശസ്തിയും കൂടുംതോറും ‘vulnerability’ (വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന മനസ്സ് എന്ന് വിവക്ഷിക്കാം) കൂടുന്നു. ചെറു പ്രായത്തിലെ മരണങ്ങൾ ധാരാളം. എന്നിട്ടും അവർ നിലനിൽക്കുന്നു , മരണമില്ലാതെ.

Joan Baez ഇന്റെ കഥ വായിച്ചതിനു ശേഷം അവരും , Bob Dylan ഉം കൂടിയുള്ള പാട്ടുകൾ തേടി പോയി. അവരുടെ തിക്‌തമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവം, സുഖകരമായ സംഗീതമായി ‘Diamonds and Dust’ ഇന്റെ വരികളിലൂടെ സ്വയം അനുഭവിച്ചു; അവരുടെ സൗന്ദര്യത്തേയും, കഴിവിനേയും പറ്റി ഓർത്തിരുന്നു.

Karen Carpenter, ആഹാരത്തോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ  തോറ്റു  പോയപ്പോഴും, അവരുടെ സ്വരശുദ്ധി എത്രയോ പേരെ ഇന്നും കോൾമയിർ കൊള്ളിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു. അവരും Ella Fitzgerald ഉം കൂടിയുള്ള സംഗീത-ജുഗൽബന്ധി കേട്ട്, രോഗത്തിന്റെ പിടിയിൽ ക്ഷീണിച്ച മുഖവും, മാലാഖമാരെ വെല്ലുന്ന സ്വരവും ശ്രദ്ധിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നു.

‘Ditzy Heights of success’ എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ? ഓരോ ഉയർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിലും എന്ത് മാത്രം കണ്ണീരിന്റെ കഥകളാണ് ! എങ്കിലും ഒരു കാര്യം തീർച്ചയായി:

അറിവിന്റെ വൃക്ഷം, അത് എന്തിന്റെ തന്നെയായാലും, പ്രലോഭനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവ മറികടക്കുന്നവർ അനുഗ്രഹീതർ.
അപ്പോൾ, നന്മയും തിന്മയും വേർതിരിച്ചു കാണാം. അല്ലെങ്കിൽ, നന്മയും തിന്മയും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിക്കാനാവാത്ത ബന്ധം ഉൾക്കണ്ണുപയോഗിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം.

മാലാഖമാരെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ   നിന്നും  താഴോട്ടിടുന്നത്  നമുക്ക് പരിചിതമായ മുന്നറിയിപ്പാണല്ലോ. എങ്കിലും, അവരുടെ സംഗീതമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനകളുണ്ടോ? ജീവിതമുണ്ടോ?