ചില ഉത്തമ കഥകൾ …

holy cross

സ്കൂളിൽ  പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.ഇടവപ്പാതി തകർത്തു പെയ്യുന്ന സന്ധ്യയിൽ, വായിക്കാൻ പുസ്‌തകം തപ്പി എത്തിച്ചേർന്നത് അച്ഛന്റെ കളക്ഷനിലാണ്. ചില പേജുകൾ തുന്നൽ വിട്ട ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുന്തി എന്നെ നോക്കി. മഴയുടെ താളത്തിനൊത്തു ചുമരും ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ച ഒരു കഥ എന്നെ നിലവിളിയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.

ആ കഥയിൽ ‘Amarantha’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു സഹജമായ കാരുണ്യ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിവുള്ള ഒരു പാവം ഭ്രാന്തൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നു. അയാൾ കവിതകളിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചു…ബൈബിളിലെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങളിലെ വരികൾ അവൾക്കായി, അവളുടെ ചെരുപ്പുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു…വേറെ ഏതോ കവിയുടെ വരികൾ ചൊല്ലി അവളുടെ മുടിയെ പറ്റി…പക്ഷെ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അയാളെ കൊന്നു. അമരാന്തയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സിലായ ഏതോ സത്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പോയി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്, ഭ്രാന്തൻ, കവിതകൾ, സോളമെന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങൾ, കർശനമായ, സങ്കുചിതമായ മതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തെറ്റെന്നു ധരിക്കപ്പെട്ട ബൈബിളിലെ സുന്ദര വരികൾ…മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഭ്രാന്തനായ, മിടുക്കനായ ഒരു യുവാവ്… ക്രൂരമായ ഒരു കൊലപാതകം, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ…മനസ്സിൽ വിങ്ങൽ നിറച്ച കഥ. പക്ഷെ ഞാൻ പേര് മറന്നു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും, കഥയുടെ പല നേർമ്മയുള്ള ഇഴകളും മറന്നു പോയി. എങ്കിലും…

മനസ്സിൽ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ കിടന്ന ആ കഥയുടെ കാതൽ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു,കവിതയായിരുന്നു, കാരുണ്യമില്ലാത്ത ലോകം ‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, തച്ചു കൊല്ലുന്ന ക്രൂരതയായിരുന്നു.

2013- ഇൽ, മനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ വയ്ച്ചു ‘ഗൂഗിൾ’ എന്ന അലാവുദീന്റെ വിളക്കിലെ ഭൂതത്തെ വിളിച്ചും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കഥ തപ്പിയെടുത്തു…

അച്ഛന്റെ പുസ്‌തക സഞ്ചയത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചെറു കഥയുടെ പേര് ‘ How Beautiful With Shoes’..എഴുതിയത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന Wilbur Daniel Steele …1932 ലാണു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

***

സി. വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ “അവൻ ശരീരത്തിൽ സഹിച്ചു’ എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, മധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. കഥ ജീവിതത്തിനു മുന്നോടിയാവും എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ തന്നെ കുറിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 1970 കളിൽ എഴുതിയതാണ്.

“ദൈവമേ! എന്തൊരു ദൈന്യതയാണ് ഞാനീ കാണുന്നത്!”ആ വരി എഴുതിയത് മധുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നോ? ഒരു പക്ഷെ, ഒരു നല്ല വ്യക്തി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! അയാൾ ആ ദൈന്യതയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?

Leo Tolstoy യുടെ ‘Where Love Is, God Is…’ ഇലെ Martin Avdeitch എന്ന ചെരുപ്പു കുത്തിയേയും ,
Matthew-25 :40നേയും  ഓർമ്മ വന്നു ..

“രാജാവ് മറുപടി പറയും : സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ, എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്.”

ദീനരിലും, പതിതരിലും  ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഉത്തമ കഥകൾക്കുമായി സമർപ്പണം .

കേൾക്കൂ…സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥ…

**

റൂമിയുടെ കവിതകൾ

anemone

റൂമിയുടെ കവിതകൾ: ചില സ്വതന്ത്ര വിവർത്തനങ്ങൾ
( കടപ്പാട്‌ : റൂമിയുടെ ആത്മാവ് – കോൾമാൻ ബാർക്സ്

The Soul of Rumi : A new collection of ecstatic poems by Coleman Barks, 2001 )

1 .ഈ ഉടഞ്ഞ അടുക്കള പാത്രം

നീ നിന്റേതെന്നു കരുതുന്നതിൽ നിന്നും
ആ സുഹൃത്ത്‌ വലിച്ചു മാറ്റുന്നു,

അത് നിന്റെ മുറിവുണക്കുകയോ ,
കൂടുതൽ ദ്രോഹിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.

ഉറപ്പില്ല, അനിശ്ചിതമല്ല , അത് നിന്നെ മുൻപോട്ടു നടത്തുന്നു.
രാത്രിയിലെടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ, പകൽ  വിചിത്രമായി കരുതപ്പെടാം

നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ എവിടെയാണ് ? ഒരു മായാവി
കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുവോ ?

താഴ്വാരത്തിൽ ശാന്തി ലഭിക്കാതെ നീ
സമുദ്രം തേടി പോകുന്നു .

പിന്നെ പ്രകാശത്തിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു
നീ തീയിൽ ചെന്ന് വീഴുന്നു .

ഈ ഉടഞ്ഞ അടുക്കള പാത്രം ആരാണ്
കുലുക്കുന്നത് ? ആകാശം ഒരു നുകം

നിന്റെ ചുമലിൽ വയ്ച്ചു തരുന്നു , ആയതിനാൽ
മുളക്കമ്പിന് ചുറ്റും കറങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നു

പഠിതാക്കളെ പോലെ ഗുരുക്കളും
പ്രതിസന്ധിയിലാണ് . നിന്നെ കൊന്ന സിംഹം

വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകണോ അതോ ഇവിടെ വയ്ച്ചു
കടിച്ചു കീറണോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നു

ആ ഛിന്നഭിന്നമാക്കൽ ശരിക്കും
നല്ല മുറിവുണക്കൽ കൂടിയാണ്. അത് നിന്നെ

കൂടുതൽ ജീവിപ്പിക്കും. ഒരു സിംഹത്തിന്റെ
ആശ്ലേഷത്തിലാണ് നീ . വാദ്യോപകരണത്തിൽ

വിരലുകൾ സംഗീതത്തിനായി പരതുന്നു . ഒരു
വടക്കുനോക്കി യന്ത്രം അതിന്റെ ലോഹ മുനയിൽ

കറങ്ങുന്നു.ചിലർക്ക് പടച്ചട്ടയോടു പ്രിയം കൂടും
ചിലർക്ക് പട്ടുടുപ്പിനോടും.

എന്നെ പോലെ, ചിലർക്ക്, കവിതയെന്ന
വാക്കുകളുടെ സമുച്ചയത്തിനോട് സ്നേഹം.

2.

നിന്റെ കണ്ണുകൾ ,
റോസാ പൂവോ
നക്ഷത്ര പൂവോ കാണുമ്പോൾ
കറങ്ങുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിനെ കണ്ണുനീരിന്റെ
പ്രളയത്തിൽ ആഴ്ത്തുന്നു.

ആയിരം കൊല്ലങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള വീഞ്ഞിനും
ഒരു വർഷം പഴക്കമുള്ള പ്രണയത്തിനോളം
ലഹരി വരില്ല.

3.

നിന്റെ മുറിയിൽ, സ്വയം പരിഹാസ്യനായി
പരതി നടക്കുകയല്ലാതെ
പ്രണയിക്കുന്നയാൾ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാൻ ?

നിന്റെ തലമുടിയിൽ അയാൾ ചുംബിച്ചാൽ
അമ്പരക്കേണ്ടതില്ല .

ഭ്രാന്താലയത്തിൽ , അവർ ചിലപ്പോൾ
ചങ്ങലകളെ രുചിക്കാറുണ്ട്.

Charming Simplicity, Enchanting Wisdom…

IMG_2264

I read Deepa Nishant’s second book first! ‘ Nanannju teertha mazhakal’. ( ‘The rains that were relished’)It made me laugh and wonder at the same time. Memories which one could immediately relate to, language replete with a self deprecating sense of humour, and a graceful simplicity. Beautiful!

I immediately ensured that the great readers among the Missionary Sisters- who lovingly provide me  with lovely tapioca and fish whenever I feel homesick -got the copy. It  was still circulating from hand to hand, amidst much laughter, when I heard the last time.

So this time, I got her first collection. ‘ Kunnolamundallo Bhootakalakulir’ ( ‘The moist yesteryear memories- a veritable mountain’). I finished it at one sitting, enjoying my mother’s murukku and banana chips. Little girl raised a quizzical eyebrow; and mentioned a very pertinent argument that her ammomma meant the goodies for her and not anyone else. I ignored her royally and went on chomping.

That is an age old habit- snacking on goodies with magazines-which started with Poompatta and Balarama. What does she know of Malayalam: this young brat who corrects my  Hindi grammar fifteen times a day?  (‘Amma, I met someone who speaks your style of Hindi. New classmate from Bengal. She watched Padmaavat and told me-Shahid Kapoor mar gayi.’)

I believe that this book – now into its 21st edition- is a compilation of her  25 Facebook notes. These were loved by many and became a best seller when published. It continues to be one. Well deserved too!

**

‘Jalam Kondulla Chila Murivukal’was very thought provoking. ( Wounds created by water). My personal favourite.

It narrates an episode from the young professor’s teaching life – when she realised that what is ‘seen’ and ‘what is happening’ are two different things. A young student teaches the teacher a valuable lesson in life.

Her inherent kindness touches him too; and we read a note that he left for her.

“To my teacher who cracked open my solidified sorrow -wrought by endless excavation of tears-with her hearty laughter.”

She quotes a snippet from a poem (which roughly translated) reads:

In a human life-

the most relevant

needn’t  be the most prominent.

Perhaps,

just a few moments…

**

Reading  Deepa Nishant’s lovely articles would most definitely define  a few of those precious moments in my own life journey. And yes, the Reverend Sisters have already demanded the copy!

***

Stepping Stones

image

One: Love

When someone mocks at you,

Grip on that stone firmly

With your toes-

Stepping stone it is,

To raise you to the next level

Of amused detachment.

Where, when he mocks again,

Nefariously,

Slyly,

Evilly,

Spittle dripping down fangs of hatred,

Instead of thinking,

Why or what or which or when,

You take hold of the  reins of the fifth

Horse:

‘How’

And wonder aloud,

“How on earth,

(On heaven, On God himself,)

How on earth did I ever fall into that bloody pit?”

 

Two: Beauty

Beauty was  the stone which

Twisted my ankle.

I was hardly five years old,

And I was put down firmly

In my place by that stone side.

“You are not pretty.”

My stepping stone first tripped me down

I cried in hurt, touching nose, cheeks,

And glared at beauty-

That invisible foe.

Later,

Others took advantage of that

Weak ankle,

Achilles’ heel, ( haha!)

And seeing that I still bled

From that angle,

Thrust rapiers of destruction

Into it.

It took a while before beauty

Stood up and stretched herself-

Saying, this stone is mighty handy

For the self to spring anew

Into bluer skies!

Aeans later, I sometimes revisit that

Stepping Tombstone.

On it is thrice engraved:

‘One day she woke, and opened her eyes.’

 

Three: Words

Words can  destroy, emasculate

Can degrade, frighten, terrify,

Can  also

Free, and  let you fly

Can fight for you, can defend you

Can empower, can show truth

Can prove , can laugh,

Can make love, can kill

Can create barriers to protect

And electrify the walls.

Better befriend them,

They  can be stepping stones-

To everything wonderful

In this life.

****

The Twits- reflections

‘If a person has ugly thoughts, it begins to show on the face. And when that person has ugly thoughts every day, every week, every year, the face gets uglier and uglier until it gets so ugly you can hardly bear to look at it.

A person who has good thoughts cannot ever be ugly. You can have a wonky nose and a crooked mouth and a double chin and stick-out teeth, but if you have good thoughts they will shine out of your face like sunbeams and you will always look lovely.’

(  Roald Dahl: chapter:  Mrs Twit)

Dedicated to many Ugly Ducklings, who learnt later in life , that the  so called ‘ugliness’ was the problem of those who degraded them in the first place.  That they would always have good thoughts, as beautiful as swans, and that they were/ are/ would be lovely in the eyes of those who are good.

Alakku (The Washing) : Vijaya Lakshmy (Translation from Malayalam)

Thus I speak to the clothes-

That the sun has reached its peak

That there is very little time left to dry up;

That the tender finger tip of the breeze

Is getting ready to leave,

That the shadows have started showing

On the earth…

Some clothes inside the basket, dirty

Some half soaked, having turned noisily

Inside the machine,

Half in the drier,

Few milk coloured ones,

Within my arms,

Those folded, to be kept inside

The box.

Far off in the valley of the sky,

I see the thousands

Of white lambs, resting.

The aged sun, trying to cover its

Bristling inner heat , purely.

The shapeless radiance

Present, disappearing, shining.

In the earth, through my finger tips

Vanish these:

The turmeric stain, mud stain,

The deep stain of love that resists,

Some memory stain of a dinner

A stain showcasing the distances

Travelled in a train journey;

An ink stain holding on

Rebelliously, from an ink pot

Tilted over;

The play stain that stuck along with

My son, as he left the play ground.

The face paint stain of the father

Who enacts different roles in the

Drama of life..

Disappearing stains, even as the sun shine

Slants low,

Quick!  There is so much beauty

To regain!

My beloved clothes-

Drinking in the sunlight, the wind

Water, my  own truth,

Rhythmically, to the tunes

Of my fingers,

During the endless chores,

Quick…

With love, tireless, towards

The life source, as soon

As possible.

********

Published in KalaKaumudi, 2009.

The Cauldron Boils Over

Picture 166

For what is evil but good tortured by its own hunger and thirst?

Verily when good is hungry it seeks food even in dark caves,

and when it thirsts it drinks even of dead waters. (Khalil Gibran, The Prophet, On Good and Evil)

I have been forced to brood on the nature of evil and cruelty after a series of news paper reports came out recently.

Airhostess abuses maid servant.

Qualified doctor, public representative’s wife, brutally murders maid servant.

 Clubbed with other stories of heinous evil, these provoked shuddering reflections on the nature of evil that I had encountered in my own journey so far.

I thank God for the kind hand that has kept me safe and sane and able to jot these down.

When I heard about an ancestor who specialised in banging his daughter’s head on the sharp edge of a grain box, because she had not prepared his dinner in time; I thought it was a made up story.

” How can someone tolerate that evil?” I remember asking, until the narrator, turned her eyes and looked at the woman sitting by her side.

In a shock of realisation, I understood and asked the lady, ” You? You were the daughter? My God!”

Later, in class, when the  teacher waxed eloquent on a great poet ,my best friend and my namesake whispered to me about his cruelties to his family.

” He forsake his wife and children and would wander about seeking inspiration. Great poet he might have been, but good husband and father, he never was. Once when he returned from his six month sojourn, he saw his seven year old son sitting in his favourite easy chair. He pulled him out and thrashed him so badly that he started bleeding. I read a memoir by the son- on the great poet of whom he was terrified all his life…”

Evil, I understood then, can also have the face of genius.

The stories of Nazi Holocaust, or the evils of the Pol Pot regime, the slavery stories, the brutal war games or the murderous riots when human beings turn beasts- all are very real.

The veneer of sophistication that covers the human face often covers a venal expression. The greatest of tests come when power is given to human beings to lord it over others.A handsome Smeagol can turn  into a despicable Gollum, if the Deadly Ring of Power, happens to become His Precious.

In a famous scientific study called the Milgram Experiment conducted by Prof Stanley Milgram of Yale University, the tendency of  “normal people ” to obey authority figures and abuse hapless innocents was showcased. Once a person perceived that he/she was just an ” instrument”, obeying a higher authority, he/she tended to shift blame from their own selves.

This study can be read along with the Dementors and Death Eaters of many mythical series, the ganglords of evil who obey a “Higher Power” to whom they owe allegiance.

But as we see in daily life, it does not take a Voldemort or Sauron to inspire evil.

The person who suffers deeply often perpetrates deep suffering on others. It is almost a cycle of evil. The person is herself abused, feels no control over his /her life, feels an exaggerated sense of inferiority and of being slighted by significant others, and so waits for an opportunity to wreak all that aggression on a hapless victim. Explanations of brutal rapes, beatings, child abuse, marital abuse, subordinate abuse have often included this logic.

As the witches of Macbeth chanted,

 Double, double toil and trouble; 

Fire burn, and caldron bubble. 

On reflection, I have found that in my most helpless conditions, I have been most angry with my beloved ones. “Displacement “, psychology calls it wisely. One tends to make scapegoats of others since one cannot handle the real issue on its face.So the abused subordinate will abuse his wife, she will abuse the maid servant, the maid servant will abuse the cat and so on and so forth..It reminds one of the nursery rhyme “The Farmer in the dell”.

I am pretty sure that the best of goodness and worst of evil is very much within every human soul. It just depends on the environmental triggers as to which comes out. It also depends a lot on what is considered “acceptable” and “unacceptable behaviour.”

Besides, if a poor maid servant from Manipur or West Bengal gets abused within the four confines of her Delhi home, which neighbour would care  to take a peep?

So the perceived danger associated with continuing a loathsome behaviour also plays a role in perpetuating evil.

****

Lessons in psychology have taught me much about parental drivers, conditioning, reinforcement, prejudices, negative self-talk, internalisations, insecurities and all such jargon.Lessons in life have taught me some pungent truths.

Cruelty happens subtly, invidiously. Children can be the most vulnerable victims. If you tell a child that she/he is not good enough/beautiful enough/smart enough, it can be a mad ram inside the head for ages to come. Until, one day, with good souls around, one truly looks at the mirror and realises that the perpetrator had been a liar. One is good enough, beautiful enough, smart enough. Enough unto the day, the beauty thereof.

It is extremely important to protect children from negative insinuations and degrading talk. Perhaps they do not hear it from the close family, but we should protect them enough  so that others’ evil attempts to poke a hole into that fragile self confidence, is never successful.

Almost as a serendipitous event, I read Toni Morrison’s The Bluest Eye recently. This book, about the systematic destruction of a child’s psyche, told in the context of racial/feminine/power equations/sixties America, brought tears to my eyes. There was so much one could empathise with- some experiences are universal.

Morrison writes about how she was shocked into writing that novel, when a school mate wanted ” blue eyes ” , in the hope that it would get her acceptance, by making her beautiful. The prose is fire, scalding one’s fingers as one reads, and I again realised how good literature redeems; by making one go deep into one’s own experiences and cleanse the dirty remnants of one’s own prejudices.

Beauty is not equivalent to virtue, the author writes. She adds that it has taken 25 years for her novel to get truly accepted. It had been trivialised when it was originally published.

Cruelty and evil can have very handsome faces. Even pretty ones for that matter.  Lilies that fester smell far worse than weeds , as Shakespeare so wisely wrote.So we need not fall in for the designer brand versions of Ugliness being equated to Badness. If something inside you still resists, read Conan Doyle’s ” The Yellow Face.” All that is not pleasing to the eye, need not be that of evil.  And in a like manner, there is nothing more pervasive than the myth, that all that is beautiful is good.

*******

As human beings, I guess being aware of our own propensities to abusive behaviour, is the first step towards the magic of protection.  We tend to be evil when we thoughtlessly speak, brag, disregard, turn a blind eye to suffering, and smooth a clean white sheet over the bloodied mess of our inner lives. And spray a perfume over the noxious fumes rising from within. “All the perfumes of Arabia…”

I have reached a stage in my life where I have started being very aware of abusive behaviour, the start of the first rung of evil in a relationship- between friends, siblings, parents, work place relations.

Instinct and experience warns a person of what to watch out for within herself/others.

Mirror, mirror on the wall

Tell me why evil is always on call?

The Law of Return  much quoted in many books of spirituality, speaks of ” What you sow, that you reap.”

May we sow good thoughts, good imagination, kind behaviour, empowering words and noble deeds in our daily lives.

Our world, both inner and outer, can do with  lot more of decent, good human beings who are respectful, tolerant and kind. We can do with far more introspection on whether our life patterns hold a lesson for us and less on envying the great lives that others apparently seem to have.

And yes, I think I have had enough of newspapers for a while.

*****