Cats and Porcupines

 

momsnkids

‘Next time I will make you a porcupine,’ says my elder daughter. It is a warning in the guise of sibling love.

‘Nah! Persian cat with green eyes. The one which asked God whether He was seated in her chair!’  My younger girl replies. That is a rejoinder of untrammeled self confidence which is utterly undisguised.

The sequel of my daughter’s novel ‘Scientia’ is undergoing publication. It is called Eva, short for Evangelista. It is peppered with feisty women scientists, wise mentors, handsome men, and cats…

Little girl has trouble over the fact that the pesky cat does not get to star much in the book unlike the first one. Chechi has been ruthless with her pen; and has snipped off her  nose-in-the air, prima donna scenes mercilessly.

‘You get to banter with the dog, be thankful for that, brat!’

‘Huh! I know, I know.’

I conclude that in the scenes where she does appear, she gets an upper-claw over a doggy. Poor dog.

‘I have a serious issue to bring to your notice. Whenever grandma calls, she asks about you first. That is major unfairness. We have been studying equity and equality recently in school.’ Persian cat purrs dangerously.

Chechi cackles in abandoned glee.

‘Well, well, certain facts in life have to be accepted. She loves me more.’

‘There is something called majority opinion.’

‘Since when has one been a majority?’

‘ I am adding my cousins here. You should not hog all the attention all the time.’ Persian cat bares her pretty teeth.

Chechi giggles openly. She knows that certain statements need no answers. They are the divine truth.

**

I advise my mother that certain family undercurrents need firm resolution. She should be neutral when it came to showing her love for the grand kids.

She chortles like my elder girl. They share the same eyes, delicate bone structure, and the indomitable will.

I am determined to not let that laugh sidetrack me.

‘Please call the little girl today. Ask about her this time!’

‘ Okay. I will have a chat with her soon. You know she is exactly like you. Remember when you were always cribbing over your brother getting all the attention? That child has your eyes and attitude by the way.’

Now I am in the mood to ask my elder girl to create a couple of more porcupine relatives in the next book….

**

 

ചില കൺകെട്ട് കഥകൾ

img_2766

ഭൗതിക ശാസ്ത്ര കോൺഫെറെൻസിനു പോയതാണ് മകൾ. സുന്ദരമായ കണ്ണുകളിൽ ഒരൽപ്പം കൺ മഷിയെഴുതി ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചു തന്നു .
‘അമ്മേ, എങ്ങനെയുണ്ട്?’
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മഴവില്ലു വിരിഞ്ഞു. ‘ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് നന്നായി നടക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ !’
‘അയ്യടാ! ചേച്ചിയോട് പറ യാതൊരു സ്റ്റൈലുമില്ല. ഇങ്ങനെയാണോ കണ്ണെഴുതുന്നത്?’ കുഞ്ഞു മകൾ അസൂയയും കുശുമ്പും അവളുടെ അടുത്ത് കൂടെ പോകാറില്ല എന്ന് അടിവരയിട്ടു ഉറപ്പിച്ചു.
അപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ടത്തെ കുറുമ്പി കഥ ഓർമ്മ വന്നു.
**

വയസ്സ് ഏഴോ എട്ടോ കാണുമെനിക്ക്. കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ തറവാട്ടിൽ വന്ന വിശിഷ്ട സമയം. കുടുംബത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട നേരം. മൂത്ത കസിൻ പെണ്പിള്ളേര് റോസ് പൌഡർ ഇടുന്നു, കണ്ണെഴുതുന്നു, ‘സ്നോ’ എന്ന ഓമന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വെള്ള ക്രീം മുഖത്തു പുരട്ടുന്നു…ആകപ്പാടെ മേളം തന്നെ തറവാട്ടിൽ. അമ്മൂമ്മ പോലും ഒരുങ്ങുന്നു. സ്വതവേ സുന്ദരൻ എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന സഹോദരൻ നല്ല സ്റ്റൈലിൽ, ഷർട്ടും നിക്കറുമൊക്കെയിട്ട് തയ്യാറായി. ഞാൻ വല്യച്ഛൻ കൊണ്ട് വന്ന റോസ് സിൽക്കിൽ മൂന്നു തട്ടുള്ള ഉടുപ്പൊക്കെയിട്ട് , കണ്ണെഴുതി പൊട്ടും തൊട്ടു ചമഞ്ഞു.

ഫോട്ടോ സെഷൻ തുടങ്ങി.
നല്ല ഫ്ലാഷുള്ള ക്യാമറയാണ്
‘മിനി കുട്ടി ! നീ കണ്ണടയ്ക്കുന്നു ! കണ്ണ് ചിമ്മാതെ !’ എന്ന് വലിയച്ഛൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയി. എല്ലാവരും എന്റെ കണ്ണുകളെ നല്ല ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്ശോ! ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി, കോങ്കണ്ണ് മാതിരി നോക്കാം, കണ്ണുകൾ ചിമ്മാൻ ചാൻസ് കുറവാണ് ! ആ നല്ല ബുദ്ധി ഫലിച്ചു.
ഫോട്ടോകൾ അനായാസമായി എടുത്തു പോയി,
ഒടുവിൽ പ്രിന്റ് വന്നപ്പോൾ, എല്ലാത്തിലും, കോങ്കണ്ണുള്ള ഞാനും, നല്ല കണ്ണുകളുള്ള മറ്റുള്ളവരും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു, നിൽക്കുന്നു…
‘അയ്യോ , കഷ്ടം ! അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അവളുടെ അമ്മയുടെ നല്ല നീണ്ടു പീലി പോലത്തെ കണ്ണുകൾ കിട്ടിയത് ആ ചെറുക്കനാ!  ഇപ്പോൾ തികഞ്ഞു, കോങ്കണ്ണും ആയി ! എന്തായാലും കണ്ണ് കിട്ടത്തില്ല , കേട്ടോ കൊച്ചേ !’എന്നോട് ഒത്തിരി സ്നേഹം ഉള്ള സീനിയർ മഹിളാ ബന്ധു മൊഴിഞ്ഞു.

‘ഒരു പീലി കണ്ണൻ വന്നിരിക്കുന്നു ! അതെന്താ അമ്മേ എനിക്ക് മാത്രം നല്ല കണ്ണില്ലാത്തത്?’ ഞാൻ പ്രൈവറ്റായി അമ്മയോട് ചൂടായി.
അമ്മ ചിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ പിള്ളേരെ തമ്മിൽ അടിപ്പിക്കുന്ന ചില കുടുംബംകലക്കികളെ പറ്റി മുറുമുറുത്തു.
‘മോള് പോയി കളിച്ചോ. നിന്റെ കണ്ണിന് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. നല്ല വണ്ണം വായിക്കാനും പഠിക്കാനും പറ്റുന്നില്ലേ?’
മോങ്ങുന്ന നായുടെ തലയിൽ തേങ്ങ വീണത് പോലെ ഞാനും മുറുമുറുത്തു…’എന്നാലും, എന്റെ കണ്ണുകൾ നല്ലതാണെന്നു അമ്മ പോലും പറയത്തില്ല ! ഹും!’
ഞാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടപ്പിറപ്പിനോട് മിണ്ടിയില്ല. നല്ല കണ്ണുപാർട്ടിയോടൊന്നും ഞാൻ കൂട്ടില്ല തന്നെ!
അസൂയയും കുശുമ്പും നമ്മുടെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരായിരുന്നല്ലോ : ശകുന്തളയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അനസൂയയും പ്രിയംവദയും പോലെ!
**
പഴയ ലേഡി ബന്ധുവിന്റെ അടുത്ത് , പുതിയ തലമുറയിലെ വീരാംഗനയെ യുദ്ധത്തിന് വിടാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ!!!

Yes, the box reads ‘Pest control!’ 😂😂😂

ഒരു വട്ടപ്പൊട്ട്

IMG_2500

മനസ്സിലാകാതെ മനസ്സിലായെന്നു പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലുള്ളത് കൂടി മനസ്സിലാവാതെ പോകും …

വാക്കുക്കൾ കൊണ്ടുള്ള കളി, ബെറ്റിയുടെ ബട്ടറും, വലംപിരി ശംഖും ഒക്കെ മറി കടന്നു തീക്ഷണമായ പരിസ്പർദ്ധയിൽ പരിവേശം കൊള്ളുന്ന കാലം. അതിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ ശാന്ത പ്രിയരെ പ്രക്ഷുബ്ധരാക്കി.

( അങ്ങനെയും പറയാം.)

Betty bought some butter , She sells seashells…തുടങ്ങിയ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്തതും, പറഞ്ഞാൽ തിരിയാത്തതുമായ സംഗതികൾ വായും പൊളിച്ചു ബഹുമാനിക്കുന്ന സമയം. ആർക്കും പെട്ടെന്ന് പിടികിട്ടാത്ത വാക്യങ്ങൾ -tongue twisters വകുപ്പിൽ പെട്ടവ – കാണാപാഠം പഠിച്ചു വയ്‌ക്കണം. കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, കൂട്ടുകാർ, എല്ലാവരും വൻ മത്സരം തന്നെ.

( ഇങ്ങനെയും പറയാം)

ആ കാലത്തിൽ, ഒരു ദിവസം ഞാൻ കേട്ടു: ഒരു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന നാക്ക്- ഒടിയൻ പാരഗ്രാഫ് ! സഹോദരനാണ് അവതാരകൻ. ഒരു കഷ്ണം കടലാസ് നോക്കിയാണ് വായന.
കല്യാണിയെ പറ്റിയാണ് സംഭവം. അവൾ പൊട്ടു തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. പാട്ടും പാടുന്നുണ്ട്. കാണുന്നയാൾക്കുള്ള റിയാക്ഷന് നല്ല വാക്‌ശക്തി , rhyming , wordplay !
പ്രശ്‌നം ഗുരുതരം: വാക്കുകൾ മിന്നൽ വേഗത്തിലാണ് പറയുന്നത്. കറക്റ്റ് ആയി അങ്ങോട്ട് ചെവിക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ല.

അണ്ണന്റെ പുറകിൽ കരഞ്ഞു നടന്നു, അപേക്ഷിച്ചു, ആ പേപ്പർ കഷ്ണം ഒന്ന് കാണിച്ചു തരുമോ? എനിക്കും പഠിക്കണം , ക്ലാസ്സിൽ ഷൈൻ ചെയ്യണം . ങേ ഹേ !

ഇത് ഇപ്പോൾ പഠിക്കണ്ട! ഇതൊക്കെ ഇച്ചിരി കൂടി നല്ല സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉള്ളവർക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്‌ ആകുന്നു ….!

അച്ഛനോട് പറയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
‘അങ്ങാടിയിൽ തോറ്റതിന് അമ്മയോടാണ് ‘ പറയണ്ടത് കേട്ടോ, അച്ഛനോടല്ല എന്നൊരു അറിവും കൂടി കിട്ടിയത് മിച്ചം.

‘ We  are not beggars….!!’

‘അങ്ങാടിയിൽ’ ജയനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിൽ തിരിച്ചു പറയണം എന്ന് തോന്നി. പറഞ്ഞില്ല.
ശരി, കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്റെ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജിന്റെയും, ഡിറ്റക്റ്റീവ് മാർക്സിന്റേയും ആരാധകർക്ക് പല വഴിയും അറിയാം. ഡ്രാക്കുള കോട്ട പോലും ഞങ്ങൾക്ക് വെറും കറുക പുല്ലാണ്; കേട്ടു കൊള്ളുക.

അണ്ണൻ ട്യൂഷനു പോയ സമയം ഞാൻ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് നെ പോലെ പമ്മിപ്പമ്മി മുറിയിൽ കടന്നു. വളരെ നേരത്തെ പരിശ്രമത്തിനു ശേഷം ഒരു ഡിക്ഷനറിക്കകത്തു കിട്ടി നിധിയെ! അയ്യടാ , കുന്തം പോയാൽ കുടത്തിലല്ല, നിഘണ്ടുവിൽ വരെ തപ്പാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം!

കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ നന്നായി കാണാതെ പഠിച്ചു , ഉരുവിട്ട് പഠിച്ചു, പക്ഷെ എഴുതി പഠിച്ചില്ല . തിരിച്ചു നിഘണ്ടുവിൽ പേപ്പർ വയ്ച്ചു, വാതിലടച്ചു തിരിച്ചു പോയി.

വൈകിട്ട് അത്താഴത്തിനു ശേഷം, ഒന്നുമറിയാത്ത നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം, സഹോദരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു ,
‘ എനിക്കും അറിയാം കല്യാണിയുടെ കഥ…’
‘ പിന്നെ ! കുറെ പുളിക്കും !’
‘ കല്യാണി നിന്റെ വട്ട പൊട്ട് ! അത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ട് ! നീ വട്ടപ്പൊട്ടും തൊട്ടു പാട്ടും പാടി മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊരു വട്ട് ! നിന്നെ പ്രതിയുള്ള പ്രേമം കാരണം ചുട്ടു നീറുന്ന എന്റെ ഹൃദയം വെറുമൊരു പട്ട് !’

കേട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് പിതാവായിരുന്നു.
‘ മീനാക്ഷി എന്താ പറഞ്ഞത് ? ‘
അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പരുവത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും.
‘ അച്ഛാ അത് tongue twister മലയാളത്തിൽ…’
ചെവി ട്വിസ്റ്റ് ചെയ്യാതെ രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്റെ ഭാഗ്യം.

അപ്പോളേക്കും, അമ്മ, ‘ നോക്കൂ, ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു ‘, എന്ന്  അനൗൺസ്‌ ചെയ്തു.
( അച്ഛന്റെ ഒരു പേര് ‘ നോക്കൂ’ ആണെന്നു കുഞ്ഞിലേ ഞാൻ ധരിച്ചു വച്ചായിരുന്നു)

അണ്ണൻ ഓടി മുറിയിൽ പോയി. ഞാൻ സ്റ്റൈലിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് ഒരു അടയാളവും ബാക്കി വയ്‌ക്കാറില്ല! ഡിക്ഷനറിയിൽ പേപ്പർ കണ്ടു കാണണം..തിരിച്ചു വന്നു അണ്ണൻ പറഞ്ഞു, ‘ സത്യം പറ – നീയത് തപ്പിയെടുത്തു കാണാതെ പഠിച്ചോ?’

ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു.
‘ജയിക്കാനായി എന്തും ചെയ്യരുത് കേട്ടോ!’

ഞാൻ തലയാട്ടി.
അണ്ണൻ കഴിഞ്ഞേ ഉളളൂ, അന്നും ഇന്നും, വേറൊരു ഗുരുവും വഴികാട്ടിയും.
മലയാള ഭാഷയോടുള്ള എന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത പ്രേമത്തിന് പിന്നിൽ, ഇങ്ങനെയും ഒരു കല്യാണി കഥ!
**

 

 

 

 

ഈ ഗാനം മറക്കുമോ ?

എഴുതുന്നതാണ് പഥ്യം എന്നിരുന്നാലും , അണ്ണൻ പറഞ്ഞതു ഗൂഗിൾ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കാൻ ആണ്. ശരി , എന്നു ഞാനും കരുതി. കൂടപ്പിറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാത്ത ദുരനുഭവങ്ങൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു സ്മരണയാവട്ടെ ഇത്തവണ !

‘ നീ പാടല്ലേ, പാടല്ലേ അനിയത്തീ …’ എന്ന് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് , പണ്ട് . ( ” നീ മാറല്ലേ, മറയല്ലേ, നീല നിലാവൊളിയെ …”എന്ന പാട്ടിന്റെ ട്യൂണിൽ ഓർത്താൽ സംഭവം കറക്റ്റായി മനസിലാക്കാം കേട്ടോ…)

ശരിക്കുള്ള സംഭവം ഇപ്രകാരമാണ് : ഇഷ്ടൻ, അതി സുന്ദരനും, സുമുഖനും , എല്ലാവർക്കും കണ്ണിലുണ്ണിയും ആയി വിലസുന്ന സ്കൂൾ കുമാരൻ.

ഞങ്ങളുടെ അപ്പച്ചി , മീൻ വറുക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ കഷ്ണം എടുത്തു മാറ്റി വയ്‌ക്കും ഇദ്ദേഹത്തിനായി ! ‘ മോനെ, നിനക്ക് തങ്കത്തിന്റെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും , മയിൽ പീലി പോലത്തെ കൺപീലികളും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോടാ മക്കളെ …’ എന്നും മറ്റും ആർദ്രതയോടെ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് ചോറ് കൊടുക്കും.
നാലര വയസ്സ് ഇളപ്പമുള്ള ഈ പാവം ഞാൻ, അടുത്ത തിരുമധുരം ഇപ്പൊ എന്റെയും വായിൽ കിട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു , വായും പൊളിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന കാര്യം ആരും ഗൗനിച്ചില്ല. മീൻ കഷ്ണം എനിക്കും തന്നു- അണ്ണന്റെ കഷ്ണം തന്നെ എനിക്ക് വേണം എന്ന ശാഢ്യം ഏശിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ എന്റെ സൗന്ദര്യത്തിനെ പറ്റി പറയുമായിരിക്കും എന്ന് സമാശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു മീൻ മുള്ളും കൂടി കടിച്ചു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയ എന്നോട് അപ്പച്ചി പറഞ്ഞു : ‘ ടി മോളെ , മീൻകൊതിച്ചി , നീ നിന്റെ അച്ഛൻറെ തനി സ്വരൂപം തന്നെ! കുറ്റം പറയരുതല്ലോ ! നല്ല ബുദ്ധി – ആവശ്യമില്ലാത്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും നല്ല വിവരമുണ്ട് ! ‘

ഒറ്റ വാക്യം കൊണ്ട് എന്നെയും എന്റെ അച്ഛനെയും നിലംപരിശാക്കി, വിജയശ്രീലാളിതയായി അപ്പച്ചി അണ്ണന്റെ തലയിൽ തലോടി; പിന്നെ ‘ മക്കളെ ! നിന്റെ അടുത്ത പാട്ട് എപ്പോഴാടാ?’ എന്നും ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചോദിച്ചു.

ഈ അണ്ണന് പ്രകൃതി കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചു കൊടുത്ത മറ്റു ചില വരങ്ങളിൽ ഒന്ന് നന്നായി പാടാനുള്ള കഴിവാണ് . എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ സകല അഹങ്കാരി പെൺപിള്ളേരുടെയും ആരാധന പിടിച്ചു പറ്റുന്ന ഒരു പാട്ടുകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. നാട്ടു നടപ്പ്‌ പറഞ്ഞാൽ, ഇവളുമാരൊന്നും സാധാരണ ഗതിയിൽ എന്നോട് കൂട്ടു കൂടാറില്ല. ഞാൻ വലിയ സാധനമാണ്, പടിപ്പിസ്റ്റാണ് എന്നൊക്കയുള്ള നുണ പ്രചാരണങ്ങൾ ചുറ്റും അലറിയടിക്കുന്ന കാലം! ആകപ്പാടെ മിണ്ടുന്നതു മിനി മാത്രമാണ്!

പക്ഷെ ഒരു അദ്‌ഭുത പ്രതിഭാസം ഇടയ്ക്കിടെ സംഭവിക്കാറുണ്ട് ! അണ്ണൻ പാടുന്ന അവസരങ്ങളിൽ സകല പെൺപിള്ളേരും എന്നോട് വലിയ സ്‌നേഹപ്രകടനം കാഴ്ച വയ്ക്കും! അണ്ണന്റെ വാലിൽ തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ഈ നിഷ്‌കളങ്ക ബാല്യത്തിനെ സോപ്പ്പിട്ടു , ആ മഹാന്റെ ഒരു നോട്ടം പിടിച്ചു പറ്റാനാണ് ! അയ്യടാ മനമേ തീപ്പെട്ടി കോലേ …ഇദ്ദേഹം ‘ ശ്യാമ സുന്ദര പുഷ്പമേ എന്റെ പ്രേമ സംഗീതമാണു നീ…’ എന്നൊക്കെ പാട്ടും പാടി,കൈയടി, വിസിലടി, നീർമിഴികളിലെ  കടാക്ഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിശിഷ്ട ഭോജനങ്ങളാൽ സംപ്രീതനായി വലിയ ട്രോഫിയും ഒക്കെയായി വീട്ടിലോട്ടു എഴുന്നെള്ളും! മഴയത്തു പൂടയൊക്കെ കുതിർന്നൊട്ടിയ കോഴിയെ പോലെ ഞാനും പിറകിൽ.

അച്ഛൻ,അമ്മ , വലീറ്റ, കൊച്ചീറ്റ, അപ്പച്ചി, വലിയച്ഛന്മാർ എന്ന് വേണ്ട കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ ശാഖകളിലും ഉള്ള കിളവിമാർ വരെ , അന്ന് വരെയുള്ള സകല വിശ്വ യുദ്ധങ്ങളും മറന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു ‘ ഹരി കുട്ടന്റെ ‘ പാട്ടിനെ പ്രകീർത്തിക്കും!
അസൂയയും കുശുമ്പും എന്റെ അടുത്തു കൂടി പോകാത്തതിനാൽ, ഞാൻ വിടർന്നു ചിരിച്ചും കൊണ്ടും താലപ്പൊലി എടുക്കും എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ , ഈ സാധനത്തിന് , ഒരു പിച്ചു പോലും കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന കൊടും സങ്കട കടലിൽ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു ഞാൻ !

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി – ഞാനും പാടും!!! ശാന്തി മന്ദിരം എന്ന പേര് കേട്ട അച്ഛൻ തറവാടിന് കോളിളക്കമുണ്ടാക്കിയ ഒരു സംഭവ വികാസം തന്നെ ആയിരുന്നു അത് ! ‘ നീയ് പാടാൻ പോകുന്നോ? കഴുത കരയുമല്ലോ കുഞ്ഞേ ?’ ‘ അയ്യോ ! എന്റെ ഭഗവാനേ – അത് വേണോ മോളെ ?’ ‘ ഇനി അതിന്റെം കൂടി കുറവേ ഉളളൂ!’ ‘ കൊച്ചിനെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തൊന്നു കൊണ്ട് പോയാലോ?’ തുടങ്ങിയ ആശാവഹവും ഉത്സാഹഭരിതവുമായ പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ ഇടതടവില്ലാതെ എന്നെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു .

എങ്കിലും ഞാൻ എട്ടു വീട്ടിൽ പിള്ളമാരുടെ നിലപാടെടുത്തു – ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയുമില്ല ! ഞാനും പാടും, ഞാനും ഭരിക്കും , ഞാനും കൈയടി നേടും. എന്താ ! കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നും ഇല്ല ! അപ്പോൾ അണ്ണനും ചെറുതായി പറഞ്ഞു – അത് വേണോ ?

അമ്മയുടെ ഓഫീസിലെ ആർട്സ് ക്ലബ് പരിപാടികൾ തുടങ്ങി – അംഗങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ കോമ്പറ്റിഷൻ.അണ്ണൻ ഡയറിയും പിടിച്ചു സുന്ദരമായി പാടി. ഞാനും ഡയറി പിടിച്ചും കൊണ്ട് സ്റ്റേജിൽ കയറി. പിന്നെ സംഭവിച്ചതു മാത്രം ചോദിക്കരുത്. ചില തിക്താനുഭവങ്ങൾ ബുദ്ധി മറന്നു കളയുന്നു-ഞാൻ പാടിയോ , കരഞ്ഞോ, പ്രസംഗിച്ചോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. ജഡ്ജിമാർ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കുന്നതു കണ്ടു. മൈക്ക് കുലുങ്ങുന്നതാണ് പിന്നെ കണ്ടത്. പിന്നെ അണ്ണനും അമ്മയും ഞങ്ങളീ പാതകതിന്നു ഉത്തരവാദികളല്ല എന്ന മട്ടിൽ തല കുമ്പിട്ടു ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.

റിസൾട്ട് വന്നു- ഏഹേ ! ഒരു ആശ്വാസ സമ്മാനം പോലും കിട്ടിയില്ല. അണ്ണന് അന്ന്  ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടിയത് ഒരു പിത്തള കുതിര: രണ്ടു മുൻ കാലുകളും ഉയർത്തി തലയെടുപ്പോടെ അശ്വമേധത്തിനു പുറപ്പെടുന്ന പോലെ ഒന്ന് ! നല്ല പിങ്കും ബ്രൗണും കലർന്ന നിറം. അമ്മ വീരാരാധന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതെടുത്തു എനിക്ക് എത്താത്ത പൊക്കത്തിൽ അലമാരയിൽ കണ്ണാടി കൂടിൽ വയ്ച്ചു . വരുന്നോരോടും പോകുന്നൊരോടും ആ കുതിര കഥ പറഞ്ഞു ! ‘ എന്റെ മോന് പാട്ടിൽ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയതാ….അത് പിന്നെ മോളും ചേർന്നായിരുന്നു. ജഡ്ജിമാർ വരെ ഞെട്ടി പോയി . മിനിക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ല…അവൾക്കു പ്രസംഗിക്കാനാണ് കഴിവ് കൂടുതൽ !’

അത് വഴി പോയ അപ്പച്ചി, പണ്ട് യുധിഷ്ഠിരൻ സത്യം പറഞ്ഞത് പോലെ അടക്കി പറഞ്ഞു : ‘ അധിക പ്രസംഗിയാണ് !’

**
പിൻകുറിപ്പ് : എന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന ഒരു വേള , ഇളയവൾ അമ്മൂമ്മയോടു ചോദിച്ചു: ‘ഇതേതാ ഈ പിങ്ക് കുതിര?’

പദ്മശ്രീ അവാർഡ് മാതിരി യുഗങ്ങളായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ആ നാല്കാലിയെ ചൂണ്ടി കാട്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു..’ അതോ? അത് നിന്റെ വല്യമ്മാവന്‌ പണ്ട് കിട്ടിയതാ …നിന്റെ അമ്മയും പാടിയായിരുന്നു കേട്ടോ….’

വയസ്സ് പത്ത്‌ നാല്പതായിട്ടും ആ കുതിര എന്നെ വിടാതെ പിൻതുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ( പാടി )കൊണ്ട് ഞാൻ ഉപസംഹരിക്കട്ടെ !

***

For Brothers

Very few are gifted with brothers. And still less with brothers as wonderful as mine.

Who or what is a brother? Does he have to share your parents? Can any human being suddenly become a brother? Lord Ram gave Hanuman that great glory when he said, ‘You are as dear as Bharat to me.’

This Raksha Bandan, let me toast the brothers in my life.

 

When you falter,  there is his steady hand

When you fail,  there is his encouraging word

When you struggle, there is his quiet support

When you cry, there is his strong shoulder

When you get up, there is his proud smile

When you walk on, there is his victory sign

When you win, there is his warm laughter.

When there is suffering, moments of intense grief

You reach out and call –

My brother! And he is there.

Till the path ends, till the gate closes

Let us then walk together.

Till the next story scripted by

The master author, sees us

Again, as sister and brother

Let us walk

Quietly together.

*

 

 

This Rakshabandan Prayer…

image

The Psalm 23:4 says, “Even if I walk through the valley of shadow and death, I will fear no evil, for you are with me; your rod and your staff, they comfort me.”

Today is Rakshabandan- the power of the brother’s protection as a safety charm even as the sister ties a Rakhi around his wrist.

Times of India Sacred Space quotes Sree Ravishanker:”The purpose of Rakshabandan is to remove fear from our lives. It is fear that distorts our goodness and our creativity. It shrinks our personality and badly affects our behaviour with other people.”

***

For me the Bible, the Rakhi and the meaning of the quote all merge into one prayer of gratitude- my brother.

All my life, he has protected me from harm, banished my fears, encouraged my dreams, and has been proud of me.Every step I take, even through the valley of shadow and death, his love continues to be my  constant support. No sister would have been blessed with a better brother than mine.

For you Anna, on this Rakshabandan :

Every birth, be my brother. I owe my life to you. May my life itself be the amulet around your wrist. Stay blessed always.

Unconditional

Today is Rakshabandan. I message my brother. I get a smiley in return.

” What is unconditional amma?” asks my little girl.

I had adopted the technique Roald Dahl suggested, in his poem about television. That had made her addicted to books, to my great delight. I thank Dahl and stop myself from asking, if she was reading about love.

There is no other explanation. Only love is unconditional. Hatred, comes with twists and turns of malice. Indifference,  is a cool blue steel. Mockery is all yellow laughter. Envy, I think is not green. It is one flash of shark teeth-all red and bloody.

” Unconditional love, ma. What does it mean?”

I have on my lap, ArogyaNiketanam-Tara Shankar Bandopadhyay’s  Bengali Classic. A very dear lady has gifted it to me, and it is a translation in my mother tongue.

For a moment, I ruminate on what Jeevan Mashai, aka Mahashay, great soul and healer would have explained:

“Death is unconditional.”

It is too deep for an answer.

” Like my love for you both,” I say, ” like the love of most mothers and fathers for their children.”

” Huh?”

” Hmm… Like your love for Chechy,” I grin.

“Huh?”

” Regardless of anything, you love her, right?”

” Mommmmmm, ” I hear a groan from the other room, ” do not give her ideas!”

” Huh?”

” Ok, it is like this- if this person needs , hmmm an eye- you offer both of yours. There is no separation. You are, because he is.Or she is.”

” Huh?”

” You know your uncle? ”

” Yeah”

” Let us say that amma has unconditional love for him. What do you understand?”

” If he needs an eye, you will offer both. But you will turn blind.”

” Exactly-it is not important whether one turns blind or not”

“Mommmmm…that is soooooo melodramatic… She cannot get metaphors…hmmm,” says the voice from the room.

” Unconditional means…ok, but then how will you give him an eye?”

” I am sending him a Rakshabandan message instead,” I smile, ” it means the same”.

” Weird,” comments the voice.

” Ok- so Harry Potter’s mother would give her two eyes for Harry. She had unconditional love for her child,” concludes the little one.

” Now you got it right. ”

********

I mail my brother, a picture of his nieces.

May they learn to be there for each other, as you have been there for me- through life’s most treacherous paths, offering a steady hand. Unconditionally.

With love, this Rakshabandan.

I am the blessed one.

*****