ചില കൺകെട്ട് കഥകൾ

img_2766

ഭൗതിക ശാസ്ത്ര കോൺഫെറെൻസിനു പോയതാണ് മകൾ. സുന്ദരമായ കണ്ണുകളിൽ ഒരൽപ്പം കൺ മഷിയെഴുതി ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചു തന്നു .
‘അമ്മേ, എങ്ങനെയുണ്ട്?’
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മഴവില്ലു വിരിഞ്ഞു. ‘ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് നന്നായി നടക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ !’
‘അയ്യടാ! ചേച്ചിയോട് പറ യാതൊരു സ്റ്റൈലുമില്ല. ഇങ്ങനെയാണോ കണ്ണെഴുതുന്നത്?’ കുഞ്ഞു മകൾ അസൂയയും കുശുമ്പും അവളുടെ അടുത്ത് കൂടെ പോകാറില്ല എന്ന് അടിവരയിട്ടു ഉറപ്പിച്ചു.
അപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ടത്തെ കുറുമ്പി കഥ ഓർമ്മ വന്നു.
**

വയസ്സ് ഏഴോ എട്ടോ കാണുമെനിക്ക്. കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ തറവാട്ടിൽ വന്ന വിശിഷ്ട സമയം. കുടുംബത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട നേരം. മൂത്ത കസിൻ പെണ്പിള്ളേര് റോസ് പൌഡർ ഇടുന്നു, കണ്ണെഴുതുന്നു, ‘സ്നോ’ എന്ന ഓമന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വെള്ള ക്രീം മുഖത്തു പുരട്ടുന്നു…ആകപ്പാടെ മേളം തന്നെ തറവാട്ടിൽ. അമ്മൂമ്മ പോലും ഒരുങ്ങുന്നു. സ്വതവേ സുന്ദരൻ എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന സഹോദരൻ നല്ല സ്റ്റൈലിൽ, ഷർട്ടും നിക്കറുമൊക്കെയിട്ട് തയ്യാറായി. ഞാൻ വല്യച്ഛൻ കൊണ്ട് വന്ന റോസ് സിൽക്കിൽ മൂന്നു തട്ടുള്ള ഉടുപ്പൊക്കെയിട്ട് , കണ്ണെഴുതി പൊട്ടും തൊട്ടു ചമഞ്ഞു.

ഫോട്ടോ സെഷൻ തുടങ്ങി.
നല്ല ഫ്ലാഷുള്ള ക്യാമറയാണ്
‘മിനി കുട്ടി ! നീ കണ്ണടയ്ക്കുന്നു ! കണ്ണ് ചിമ്മാതെ !’ എന്ന് വലിയച്ഛൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയി. എല്ലാവരും എന്റെ കണ്ണുകളെ നല്ല ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്ശോ! ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി, കോങ്കണ്ണ് മാതിരി നോക്കാം, കണ്ണുകൾ ചിമ്മാൻ ചാൻസ് കുറവാണ് ! ആ നല്ല ബുദ്ധി ഫലിച്ചു.
ഫോട്ടോകൾ അനായാസമായി എടുത്തു പോയി,
ഒടുവിൽ പ്രിന്റ് വന്നപ്പോൾ, എല്ലാത്തിലും, കോങ്കണ്ണുള്ള ഞാനും, നല്ല കണ്ണുകളുള്ള മറ്റുള്ളവരും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു, നിൽക്കുന്നു…
‘അയ്യോ , കഷ്ടം ! അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അവളുടെ അമ്മയുടെ നല്ല നീണ്ടു പീലി പോലത്തെ കണ്ണുകൾ കിട്ടിയത് ആ ചെറുക്കനാ!  ഇപ്പോൾ തികഞ്ഞു, കോങ്കണ്ണും ആയി ! എന്തായാലും കണ്ണ് കിട്ടത്തില്ല , കേട്ടോ കൊച്ചേ !’എന്നോട് ഒത്തിരി സ്നേഹം ഉള്ള സീനിയർ മഹിളാ ബന്ധു മൊഴിഞ്ഞു.

‘ഒരു പീലി കണ്ണൻ വന്നിരിക്കുന്നു ! അതെന്താ അമ്മേ എനിക്ക് മാത്രം നല്ല കണ്ണില്ലാത്തത്?’ ഞാൻ പ്രൈവറ്റായി അമ്മയോട് ചൂടായി.
അമ്മ ചിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ പിള്ളേരെ തമ്മിൽ അടിപ്പിക്കുന്ന ചില കുടുംബംകലക്കികളെ പറ്റി മുറുമുറുത്തു.
‘മോള് പോയി കളിച്ചോ. നിന്റെ കണ്ണിന് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. നല്ല വണ്ണം വായിക്കാനും പഠിക്കാനും പറ്റുന്നില്ലേ?’
മോങ്ങുന്ന നായുടെ തലയിൽ തേങ്ങ വീണത് പോലെ ഞാനും മുറുമുറുത്തു…’എന്നാലും, എന്റെ കണ്ണുകൾ നല്ലതാണെന്നു അമ്മ പോലും പറയത്തില്ല ! ഹും!’
ഞാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടപ്പിറപ്പിനോട് മിണ്ടിയില്ല. നല്ല കണ്ണുപാർട്ടിയോടൊന്നും ഞാൻ കൂട്ടില്ല തന്നെ!
അസൂയയും കുശുമ്പും നമ്മുടെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരായിരുന്നല്ലോ : ശകുന്തളയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അനസൂയയും പ്രിയംവദയും പോലെ!
**
പഴയ ലേഡി ബന്ധുവിന്റെ അടുത്ത് , പുതിയ തലമുറയിലെ വീരാംഗനയെ യുദ്ധത്തിന് വിടാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ!!!

Yes, the box reads ‘Pest control!’ 😂😂😂

മഴ കാണുമ്പോൾ

ചേമ്പിലക്കീഴിൽ സ്കൂളിൽ പോയ കഥകൾ അമ്മ പറയുമ്പോൾ ചിരിച്ച ഓർമയുണ്ട്. പുതിയ കുട്ടി കുടയുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ ഗൗനിക്കാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ, അമ്മ ഒരു പുസ്‌തകം വെച്ച് നീട്ടി. അനിയത്തിക്കായി ഒരു നല്ല കുട വാങ്ങാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ കഥ: ‘ഒരു കുടയും കുഞ്ഞിപ്പെങ്ങളും.’
‘ആൻ എല്യൂസിവ് മെമ്മറി’ എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ? അതിലൊരു നല്ല ടീച്ചറുണ്ടായിരുന്നു . വളരെ നല്ല സഹോദരനും. കണ്ണ് നനയിപ്പിക്കുന്ന ബാലസാഹിത്യം.

വീടു പടിക്കലിരുന്നാൽ ഇരുണ്ടടച്ചു വരുന്ന ഇടവപ്പാതി കാണാം. ചുറ്റും അന്ധകാരം, കാറ്റിന്റെ ഹുങ്കാരം. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ വരെ കേൾക്കാം. അപ്പോൾ കാളുവിന്റെ ഓർമ്മ വരും. അതൊരു പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്‌തകത്തിന്റെ പേര്. കുട്ടികളുടെ പ്രിയ നായക്കുട്ടി. എത്ര മഴയുള്ള സന്ധ്യകളിൽ ഞങ്ങൾക്കതു കൂട്ട് തന്നിരിക്കുന്നു.

ഒരു മഴയത്തു സ്കൂൾ ബസ് കേടായി. ഇരുട്ടി കഴിഞ്ഞാണ് അടുത്ത ബസ്സിൽ വീടെത്തിയത്.  പരിഭ്രാന്തിയിലായ വീട്ടുകാർ കുട്ടികളെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഇടിയിലും മഴയിലും പേടിപ്പെടുത്തിയ ആ സന്ധ്യയിൽ, അമ്മ തന്ന ചക്കയുപ്പേരി. അതിനൊപ്പം ഒരു സ്വാദുള്ള ഓർമ്മ കൂടി. മഹിഷാസുരമർദ്ദിനിയുടെ ചിത്രകഥയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ബാല മാസിക.

മിന്നലുകൾ വന്നു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ, അതി മനോഹരമായ പടങ്ങളുള്ള റഷ്യൻ ബാലസാഹിത്യമായിരുന്നു പഥ്യം. ഒരു കുറുക്കൻ – നല്ല റഷ്യൻ തൊപ്പിയും, ഫറിന്റെ കോട്ടും ഒക്കെയിട്ടാണ് ചിത്രങ്ങൾ-എന്തോ കടം വാങ്ങിയിരുന്നു. തിരിച്ചു കൊടുക്കാനാവാതെ കരടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷ നേടാൻ ഒരു പൈൻ മരത്തിൽ വലിഞ്ഞു കയറി. കരടി പിറകെ കയറി. അവരുടെ സംഭാഷണമാണത്രെ ഇടിയും മിന്നലും! തുലാ മാസമഴയുടെ സഹത സഞ്ചാരികളായ മിന്നലിനെയും ഇടിയേയും നേരിടാൻ ഞാൻ പലപ്പോഴും ആ പൈൻ മരത്തിലെ കൂട്ടുകാരെ മനസ്സിൽ ആവാഹിക്കുമായിരുന്നു.

മഴയെത്താദേശമെന്നുപോലും പരിഭവിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ ചുട്ടു നീറുന്ന ഭൂമിയിൽ, ഒടുവിൽ മഴ വീണിരിക്കുന്നു! എന്റെ നാടിൻറെ മഴ തന്നെയോ ഇത്? മഴയ്ക്ക് ദേശവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടോ? ഇനി വെള്ള പൊക്കത്തിന്റെ കാലം. രൗദ്ര ഭാവമായി നദികൾ താണ്ഡവമാടാൻ അധിക നാളില്ല. പുതിയ പെണ്ണിന്റെ ഭാവങ്ങളോടെ സുന്ദരമായ പാവാടയുടെ അലയടി പോലെ , ഗാഗ്ര എന്ന വിളിപ്പേരിൽ ഗംഗയുടെ ഒരു മകൾ കര കേറാൻ വളരെ കുറച്ചു നാളുകൾ മാത്രം.ഇവിടെ മഴയെ കർഷകർ ഒരൽപ്പം ഭയത്തോടെ കാണുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, വരുന്നത് തന്നെ വളരെ വിരളമായി, വന്നാലോ,  കാളീശ്വരിയായി!

ജീവിക്കുന്ന ദേശമെന്തായാലും, ബാല്യകാലത്തെ മഴക്കൂട്ടിനെ  ഞാൻ തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു. കുറുക്കനും, കരടിയും, കുഞ്ഞിക്കുടയും കുഞ്ഞനുജത്തിയുമെല്ലാം ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കൊപ്പം എന്റെ ആത്മാവിനെ കുളിർപ്പിക്കാൻ സ്നേഹത്തോടെ പെയ്യുന്നു.

മഴ കാണുമ്പോൾ മനസ്സ് തണുക്കുന്നു.