കാരുണ്യത്തിന്റെ പിഴവുകൾ


If compassion dithers a bit…and arrives late?

Listen to C.V.Balakrishnan’s story, “Santhathy”.

കാരുണ്യം അല്പം താമസിച്ചാൽ?

സി വി ബാലകൃഷ്ണന്റെ ചെറുകഥ  “സന്തതി”

Beauty and Serenity


V.J.James’ Anticlock (DC Books, Third edition 2019) is a masterpiece of literature. A novel of compassion, beauty, and wisdom. Through the story of Henry the coffin maker, we travel through the vistas of crushing pain, and evolve during the journey.

It is a powerful testimony of vernacular writing…we need to get such books across the boundaries of language and reach an international audience.

At 336 pages, the author weaves a tale which can soothe, delight and hurt in equal measures. Beauty and serenity in your grasp. Do not miss it.


At an exorbitant price,Satan Loppo purchased the front row of the cemetery for his family’s stone graves. He bargained for prominence both in the cemetery and the church. After accumulating the coffers of sins, he and his heirs shall sleep there.

I often wonder about whom the Lord shall prefer on his right side on Judgment Day: the souls of the wealthy who slept in stone graves or those of the meek and poor who were received by the earth?

Dear Lord, who bestowed Hell fire for the Rich man and Redemption for the beggar Lazarus: whatever be the laws of your divine justice, please let my poor Appan and Beatrice be on your right! Let my innocent children stand next to them.

My fate is something I am not sure of.

If I go to the Lord’s presence with the stain of having violated the Fifth Commandment, the Lord will have no other option but to condemn me to stand on his left. He shall sentence this sinner to Hell fire. Even then His eyes would be overflowing with tears and His body would be sweating blood.

“I do set my bow in the cloud, and it shall be for a token of a covenant between me and the earth.”

Lord, I am waiting still, not having opened my body. Appan will surely arrive one day to unlock the inner secret of the alluring box. On that day, dear Lord, bless me with the vision of your dwelling place.

Glory to my father, the maker of coffins.


Seeing me stand there brooding, Pundit asked me to take a seat.

Then I noticed that Pundit was closely examining the internal organs of a clock on his worktable. It looked as if the heart had been removed from a body! Some clock wheels, tiny springs, metal pieces and their attachments were scattered on the table.

Seeing my doubting look, Pundit quipped, ‘The heart and liver of an old clock…! I am trying to see if the heart might beat again. Just for curiosity’s sake!’

His voice had no ailments attributable to a hundred and two-year-old man. I sat quietly without replying.

‘These are the internal organs of a grand father clock!’ Pundit continued.

‘As ancient as that?’

Pundit laughed on hearing my silly question.

‘Anything above six feet, such a clock is called a grand father clock. Anything between four feet and six would be referred as a grand mother clock. There is also a grand daughter clock. Its height will be less than four feet. I am trying to give life to this grandfather. I am not sure if it will work. The brains are a total mess. Clocks are like humans. Once the brain is affected, it loses the sense of time. Still I feel a stubbornness…’

Seeing me look intently at the clock, Pundit resumed his speech.
‘It is as intricate and complicated as the interior of a human body. One cannot help admiring the white men, the Sayyips of yore! I am trying to do some transplants with whatever I have!’

I grinned. The interactions of laconic people are bound to be short. Else, I should attempt to prolong the conversation.

I liked the simile which Pundit used: every human being was like a clock!  Each clock was a dead body hanging on a nail.  It had slipped away from the noose of time when the heart stopped beating. The way they ticked together was a cadence which resonated at intervals: Body, be not proud! Life be not proud!

I tried to read the labels.


I managed to unravel the yellowing English letters on the clock nearby.

‘That one is older than me,’ Pundit said, ‘the other one was purchased by my  grandfather from Madras. He bought it from Khalid Yusuf Brothers. It has a history attached to it! It made me the Keeper of Time! It has a mechanical arrangement which indicates 31 days. Every night sharp at twelve, it will change. It is not as easy as the digital clock. My uncle inherited the clock purchased by my grandfather. His sons discarded it as scrap when it became faulty. Since it was associated with my grandfather’s precious memory, I assumed ownership. The small needle was stuck between 9 and 10, while the big one was at 7 when it came to me. A moment in time- which could never be recovered- frozen in memory. I wished to retrieve my grandfather’s memories from it, since I loved him very much. I became a Time Doctor by rectifying that clock! Did you see its numbers? I, II, III, IV: in that Roman letter pattern, instead of IV, it is inscribed IIII. There are more oldies here: Japanese Seikosha, American Ansonia and such…’

(Translated from Malayalam)




Needy Eyes


Yesterday, I saw streaming eyes. The  young man,  a boy rather, was in jail; accused of stealing a mobile. When we spoke to him further, he started weeping. His speech was affected by his emotions. Even so, one could easily discern slight developmental retardation. His story was that he had stolen nothing at all. He had been loitering near a town. He had no clue as to why he was caught. He wanted to see his mother.

He had been languishing for months inside, even when it was a petty offence. Our group was willing to pay the dues for his release and cut short his unending travails. It cost us exactly one  thousand rupees. He wept again when told that he would walk out free in  a day’s time.

‘I will not go away from my village now. I am going to be with my mother. Thank you.’ He was overwhelmed. We were humbled and awed by the experience.

Many suffer incarceration unnecessarily, most often unjustly, being victims of circumstances. They are not criminals who loot or murder, or those who conspire and indulge in shameless corruption by selling their positions of power for status and rewards. When such travesties of justice happen, we shrug indifferently. When we see an innocent jailed, we turn our faces away.

What do we worship in daily life? Power, money, societal applause, positions, luxury, glamour, fame…?

What do the spiritual texts exhort us to worship? Kindness, compassion, giving, loving, strength, honesty, purity, goodness.

I have realized in my  life journey that so many wait by the waysides of our lives: eager for one gesture of kindness. If we reach out, the divine universal energy fills our hearts and sinews. When we are blessed to be givers, we are truly graced by the Lord: by whatever name each may address that Love.

And what more, with His Grace flows immense strength, that you are always protected by  a miraculous, unseen energy which makes one fearless.

When one forgets oneself, truly does one know oneself.

‘ Do not keep needy eyes waiting’ [Sirach 4: 1]

And as for that weeping boy, he has now inspired me to be a better human being.

ചില ഉത്തമ കഥകൾ …

holy cross

സ്കൂളിൽ  പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.ഇടവപ്പാതി തകർത്തു പെയ്യുന്ന സന്ധ്യയിൽ, വായിക്കാൻ പുസ്‌തകം തപ്പി എത്തിച്ചേർന്നത് അച്ഛന്റെ കളക്ഷനിലാണ്. ചില പേജുകൾ തുന്നൽ വിട്ട ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുന്തി എന്നെ നോക്കി. മഴയുടെ താളത്തിനൊത്തു ചുമരും ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ച ഒരു കഥ എന്നെ നിലവിളിയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.

ആ കഥയിൽ ‘Amarantha’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു സഹജമായ കാരുണ്യ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിവുള്ള ഒരു പാവം ഭ്രാന്തൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നു. അയാൾ കവിതകളിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചു…ബൈബിളിലെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങളിലെ വരികൾ അവൾക്കായി, അവളുടെ ചെരുപ്പുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു…വേറെ ഏതോ കവിയുടെ വരികൾ ചൊല്ലി അവളുടെ മുടിയെ പറ്റി…പക്ഷെ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അയാളെ കൊന്നു. അമരാന്തയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സിലായ ഏതോ സത്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പോയി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്, ഭ്രാന്തൻ, കവിതകൾ, സോളമെന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങൾ, കർശനമായ, സങ്കുചിതമായ മതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തെറ്റെന്നു ധരിക്കപ്പെട്ട ബൈബിളിലെ സുന്ദര വരികൾ…മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഭ്രാന്തനായ, മിടുക്കനായ ഒരു യുവാവ്… ക്രൂരമായ ഒരു കൊലപാതകം, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ…മനസ്സിൽ വിങ്ങൽ നിറച്ച കഥ. പക്ഷെ ഞാൻ പേര് മറന്നു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും, കഥയുടെ പല നേർമ്മയുള്ള ഇഴകളും മറന്നു പോയി. എങ്കിലും…

മനസ്സിൽ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ കിടന്ന ആ കഥയുടെ കാതൽ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു,കവിതയായിരുന്നു, കാരുണ്യമില്ലാത്ത ലോകം ‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, തച്ചു കൊല്ലുന്ന ക്രൂരതയായിരുന്നു.

2013- ഇൽ, മനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ വയ്ച്ചു ‘ഗൂഗിൾ’ എന്ന അലാവുദീന്റെ വിളക്കിലെ ഭൂതത്തെ വിളിച്ചും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കഥ തപ്പിയെടുത്തു…

അച്ഛന്റെ പുസ്‌തക സഞ്ചയത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചെറു കഥയുടെ പേര് ‘ How Beautiful With Shoes’..എഴുതിയത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന Wilbur Daniel Steele …1932 ലാണു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.


സി. വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ “അവൻ ശരീരത്തിൽ സഹിച്ചു’ എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, മധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. കഥ ജീവിതത്തിനു മുന്നോടിയാവും എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ തന്നെ കുറിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 1970 കളിൽ എഴുതിയതാണ്.

“ദൈവമേ! എന്തൊരു ദൈന്യതയാണ് ഞാനീ കാണുന്നത്!”ആ വരി എഴുതിയത് മധുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നോ? ഒരു പക്ഷെ, ഒരു നല്ല വ്യക്തി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! അയാൾ ആ ദൈന്യതയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?

Leo Tolstoy യുടെ ‘Where Love Is, God Is…’ ഇലെ Martin Avdeitch എന്ന ചെരുപ്പു കുത്തിയേയും ,
Matthew-25 :40നേയും  ഓർമ്മ വന്നു ..

“രാജാവ് മറുപടി പറയും : സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ, എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്.”

ദീനരിലും, പതിതരിലും  ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഉത്തമ കഥകൾക്കുമായി സമർപ്പണം .

കേൾക്കൂ…സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥ…


നാകം, നരകം.


മജിസ്‌ട്രേറ്റിനും പോലീസിനും കുറ്റവാളികളും കുറ്റ കൃത്യങ്ങളും പുത്തരിയല്ല. ശവശരീരങ്ങളും മറ്റും ജോലിയുടെ ഭാഗമായിട്ട് നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി കാണേണ്ട സ്ഥിതികൾ ഉണ്ടാവും. കല്ലേറും, അടിപിടിയും, ആൾക്കൂട്ട നിയന്ത്രണവും, വെടിവെപ്പും, അങ്ങനെയങ്ങനെ പല തരം സാഹചര്യങ്ങൾ ജോലിയിൽ നേരിടേണ്ടാതായി വന്നേയ്ക്കും. തുടർച്ചയായി അത്തരം ഫീൽഡ് പോസ്റ്റിങ്ങ് ചെയ്യുമ്പോൾ അൽപ്പം സമാധാനമുള്ള ഒരു അസ്‌സൈന്മെന്റ് കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്ന് വരെ തോന്നുകയും ചെയ്യും.

എവിടെ ചെന്നാലും, നമ്മൾ നേരിടേണ്ടത് മനുഷ്യനെ ആണെന്നും, മനുഷ്യനോളം ക്രൂരത പ്രകൃതിയിൽ മറ്റൊരു ജീവജാലത്തിനും കാട്ടാനാവില്ല എന്നും കാലക്രമേണ മനസ്സിലാവുന്നു.
ആ ഫോട്ടോ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു. മധുവിന്റെ നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ നിൽപ്പാണ് എഴുതാൻ തോന്നിച്ചത്.

നരഭോജികൾ എന്നും മറ്റും വിളിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യനെ തന്നെയാണ്. ഒരു കടുവയും പുലിയും ആ സാധുവിനെ ഇരുമ്പു വടി കൊണ്ട് അടിച്ചു കൊന്നു കൊലവിളിച്ചിട്ടു, ആനന്ദിച്ചു ഫേസ്ബുക്കിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യില്ല. നമ്മൾ ചെയ്യും, മനുഷ്യരായ നമ്മൾ.

അതിക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട കുഞ്ഞിന്റെ ശവവും കൊണ്ട് കളക്ടറേറ്റ് പടിക്കൽ നിലവിളിച്ചെത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ കാണേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ചതിച്ച പുരുഷന്റെ വിവാഹ നാൾ ആസിഡ് കൊണ്ട് പക വീട്ടി സായൂജ്യമടഞ്ഞ, ഇരുപതുകാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പിഞ്ചുപെൺകുട്ടിയെ ഉപദ്രവിച്ചു കൊന്നിട്ട്, മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പിന് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന യുവാവിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് . മരുമകളെകൊന്ന കേസിൽ, ‘അത് പിന്നെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു പോയതാണ്’ എന്ന് ചൊല്ലിയ അറുപതുകാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ബിസിനസ്സ് പാർട്ണറെ കൊന്നതിന് ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്ന എംബിഎ ക്കാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ജോലി നൽകിയ വലിയ പാഠം : മനുഷ്യനോളം ദുഷ്ടത ഈ ലോകത്തിൽ മറ്റൊരു ജന്തുവിനും ഇല്ല.

ജന്തുക്കൾ സ്വരക്ഷയ്ക്കും വിശപ്പിനും വഴങ്ങി ആക്രമിക്കുന്നു. ഇണയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളേയും തൊട്ടു കളിച്ചാൽ അക്രമാസക്‌തരാവുന്നു . പക്ഷെ അവ മേൽപ്പറഞ്ഞ രീതികളിൽ കൊല്ലില്ല. ഒരിക്കലും സ്വന്തം കൃത്യങ്ങളിൽ നിഗളിക്കില്ല. പത്തു പേരുടെ കൈയടി നേടാൻ ‘ കണ്ടോ ഞാൻ കൊന്ന എന്റെ വർഗ്ഗത്തിലെ മറ്റൊരുവനെ ‘ എന്ന് വീരവാദം മുഴക്കില്ല. കൊന്നതിനു ന്യായീകരണമായി സാഹിത്യമോ, രാഷ്ട്രീയമോ, ലഹരിയോ കൂട്ടുപിടിക്കില്ല. അത് മനുഷ്യ വർഗ്ഗ സ്‌പെഷ്യലിറ്റി!

റോഡിൽ ചോരയൊലിച്ചു കിടക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ നാം ഭയപ്പെടുന്നു. വീഡിയോ എടുത്തു പോസ്റ്റ് ചെയ്യും. അതും മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ ഒരു പോംവഴി!

മധുവിന്റെ പടത്തിനു മുൻപിൽ എനിക്ക് എന്നോട് പറയാൻ ഒന്നേയുള്ളൂ. ജീവനുള്ള കാലം വരെ, എന്റെ കാഴ്ചയിൽ എവിടെയെങ്കിലും നിലവിളിക്കുന്ന ഒരു ജീവിയുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈവമേ ആ കരച്ചിലിന് എന്നാൽ ആവും വിധം സമാധാനം ചെയ്യാൻ നീ എനിക്ക് ശക്തി നൽകേണമേ. അത് ആരു തടഞ്ഞാലും, അവരെ മറികടന്നു നടക്കാനുള്ള ധൈര്യം നീ എനിക്ക് തരണമേ.

വിശന്നു കരയുന്നവനെ അടിച്ചുകൊല്ലുന്ന വർഗ്ഗത്തിൽ ജനിച്ചവർ എന്ന പേര് വേണ്ട.
വിശന്നു കരയുന്നവന് ചോറ് കൊടുക്കുന്ന വർഗ്ഗത്തിൽ പിറന്നവർ എന്ന പുണ്യം വേണം.

കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം…


സർക്കാർ ജോലിയുടെ ചില ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്, തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.ചില ഫയലുകൾ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ അന്തിച്ചു പോകും! എങ്ങനെയൊക്കെ വേറൊരുത്തനെ ദ്രോഹിക്കാമോ, അതെല്ലാം കാണും.

മൃതക് -ആശ്രിത അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ്സ് എടുക്കാം. ജോലിയിലിരിക്കെ മരിച്ചവരുടെ കുടുംബത്തിൽ ഒരാൾക്ക് പകരം ജോലി നൽകുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്. വർഷങ്ങളായി ഫൈലുകളിൽ QUERIES-ഇന്റെ ബഹളം. എന്തൊക്കെ ചോദിക്കാമോ, അപ്രസക്തമായവ കൂടെ, വാരി കോരി ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ പേന കൊണ്ട് ഒരു തീരുമാനം എന്തായാലും ഉണ്ടാവാൻ പോകുന്നില്ല, എന്നൊരു വാശി പോലെ! തീരുമാനമാകാതെ, ദുഃഖിതരായ പലരും കോടതി കയറിയിറങ്ങി, വർഷങ്ങൾ കടന്നതിനു ശേഷം, ഫയൽ പിന്നെയും അവതരിക്കും. പുതിയ ഓഫീസറുടെ കരുണ കാത്തു കിടക്കും.

ചിലപ്പോൾ പ്രൊമോഷനായാലും, ഇൻക്രെമെന്റ് ആയാലും, ഡിപ്പാർട്മെന്റൽ ഇൻക്വിരി ആയാലും, ഇത് തന്നെ ഗതി. പ്രൊബേഷൻ കൺഫേം ആവാതെ റിട്ടയർ ചെയ്തവരെ പറ്റി കേട്ട് ഞെട്ടേണ്ട! ആർക്കും സമയം ഉണ്ടായില്ല ആ ഫൈലൊന്നു തീർക്കാൻ ! ‘ പോസിറ്റീവ് ആയി ചിന്തിക്കുന്നവർ കുറവാണ്,’ ഒരു ടീം മെമ്പർ വിനയത്തോടെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കൂടെയുള്ളവർക്ക്, അഭിപ്രായം തുറന്നു പറയാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ഉളവാക്കുന്ന നേതൃത്വഗുണം ആവശ്യമാണ്.

പണ്ട് സിവിൽ സെർവിസ്സ് പരീക്ഷ പാസായപ്പോൾ, ജെ.ലളിതാംബിക മാഡം അവാർഡ് തരാൻ വന്നു. ‘മുള്ളും മലരും’ എന്ന പംക്തി വായിച്ചു വളർന്ന ഞാൻ ആരാധനയോടെ കേട്ട വരികൾ ഇപ്പോഴും ഒരു കൈ വെളിച്ചമായി മുന്നിൽ വഴി കാട്ടുന്നു.
‘ ഓരോ ഫൈലിന്റെ പിന്നിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണുനീരുണ്ട് . അത് മറക്കരുത്.’

എന്തായാലും, ഞങ്ങളുടെ ടീം കെട്ടി കിടന്ന അത്തരം കണ്ണീർ ഫയലുകൾ തീർപ്പാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

‘ഇതിലൊരു ഫയൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും ആവാമല്ലോ ! ആ ഒരു ചിന്ത വേണം, പോസിറ്റീവ് നോട്ട് എഴുതിക്കോളൂ’, എന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ‘കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം, കാണുന്നീല മരിക്കുമിതെന്നും…’. എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും, ചില നല്ല മാനേജ്‌മന്റ് രീതികൾ, മനോഹരമായ പ്രാർത്ഥനയായി മനുഷ്യരാശി കൊണ്ടാടുന്നുണ്ടല്ലോ !

അങ്ങനെ ചില ഫയൽ തീരുമാനമാക്കിയപ്പോൾ, പലരുടേയും മുഖങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ ചിരി കണ്ടു.

‘ ബഹുത് ദുവ  മിലേഗി ‘ ആരോ മന്ത്രിച്ചു. ‘ധാരാളം അനുഗ്രഹങ്ങൾ കിട്ടും.’

ഇത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങളാണ് ഇത് വരെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഇനിയും ആ വിളക്ക് പ്രകാശം ചൊരിയട്ടെ , നേർവഴി കാട്ടി തരട്ടെ.

രാത്രി വരുന്ന വഴി

“വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ  തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം .”
ഡിപ്രെഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാനസിക വ്യതിചലനത്തിന് , രോഗത്തിന് നാം അധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാറില്ല. മാനസിക സമ്മർദം, പിരിമുറുക്കം, സ്ഥിര ബുദ്ധി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ , വട്ട് , ഭ്രാന്ത് …അങ്ങനെ , അങ്ങനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ടെർമിനോളജിയിൽ രൂപാന്തരം വരുന്നു എന്ന് മാത്രം.
ഊളംപാറ, കുതിരവട്ടം എന്നിങ്ങനെ നാം ആ അവസ്ഥയെ ക്രൂരമായ നർമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി, സാഡിസ്റ്റിക് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു പുച്ഛ ചിരിയോടെ , പലപ്പോഴും നേരിടുന്നു.

ശരീരത്തിന് രോഗം വരുന്നത് പോലെ തന്നെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിനും രോഗം വരാം എന്ന് നാം മറക്കുന്നു. അത്യധികമായ മദ്യ സേവനം, മയക്കു മരുന്നിന്റെ ഉപയോഗം, ഇവയും മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റലിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആവാം. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ആളുകൾ മടിയില്ലാതെ മാനസിക പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്നു ; പക്ഷെ നാം അത് ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്നു.

ഈയിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരു സ്‌ത്രീക്ക് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കുഴപ്പം വന്നു. വീട്ടുകാർ ആരോടും പറയാതെ കൊണ്ട് നടന്നു. വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ കീറിയെറിഞ്ഞു, പ്രകൃതിയുടെ വിളികൾ പോലും മുറിക്കകത്തു ചെയ്തു, വീട്ടിലെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു- സഹായിക്കണം. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന എം എ , ബി എഡ് ഡിഗ്രിയുള്ള പെൺകുട്ടിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : നേരത്തെ പറയാഞ്ഞതെന്തേ ? നാണക്കേട് കൊണ്ടാണെന്നു ഉത്തരം വന്നു. രോഗത്തിന് നാണക്കേടോ? എന്തായാലും അവരെ ബറെയ്‌ലിയിലെ മാനസിക ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലാക്കി.

എന്റെ അറിവിൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾക്കിടയിൽ, രണ്ടു ഐ എ എസ് ഉദ്യോഗസ്‌ഥർ ആത്‍മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ഒരാൾ തൂങ്ങി മരിച്ചു , മറ്റയാൾ ട്രെയിനിന് തല വച്ചു . ആദ്യത്തെയാൾ പ്രിൻസിപ്പൽ സെക്രട്ടറി റാങ്കിലുള്ള ഓഫീസർ. രണ്ടാമൻ കഷ്ടിച്ച് മുപ്പതു വയ്സുള്ള ജില്ലാ കളക്ടർ . രണ്ടു പേരും കടുത്ത depressionന്  അടിമകളായിരുന്നു. ഇരുവരും വളരെ ബുദ്ധിപൂർവം കരുക്കൾ നീക്കി, ലക്‌ഷ്യം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. കയറു വാങ്ങി മകളുടെ കുഞ്ഞി തൊട്ടിൽ പണ്ട് ആട്ടിയ കൊളുത്തിൽ കെട്ടി, മരണം ഉറപ്പിച്ച ഒരാൾ, തന്റെ ആരോഗ്യ പ്രശ്‌നം കാരണം വിട വാങ്ങുന്നു എന്ന് എഴുതി വയ്ച്ചു. രണ്ടാമൻ ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കി- നിങ്ങൾ ഇത് കാണുമ്പോളെക്കും ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കും, ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു, പക്ഷെ കുടുംബ കലഹം താങ്ങാനാവുന്നില്ല , എനിക്ക് മനഃ ശാന്തി വേണം, ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല എന്ന് ഉറപ്പായി, പല വഴികൾ ആലോചിച്ചു, ..പക്ഷെ മരണമാണ് ഉത്തരം …ആരും വെറുക്കരുത് …വല്ലപ്പോഴും ഓർക്കണം….എന്നൊക്കെ എഴുതി വയ്ച്ചിട്ടു റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ തല വയ്ച്ചു.

ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആത്‍മഹത്യ ചെയുന്നത്. പിന്നെ കോളേജിൽ ആയപ്പോൾ  ആരോ പറഞ്ഞു , പണ്ട് സ്കൂളിൽ അതി സുന്ദരമായി പാടുമായിരുന്നു മറ്റൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് തൂങ്ങി മരിച്ചെന്ന് . വളരെ നന്നായി അറിയുന്ന മിടുമിടുക്കാനായ ഒരു സീനിയർ , ഒരു സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷ തോറ്റതിന് പകരം വീട്ടിയത് ഒരു കഷ്ണം കയറിൻ തുമ്പത്തായിരുന്നു .

വളരെയധികം മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങൾ, ആണും പെണ്ണും വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രായവും പദവിയും ഭേദമില്ലാതെ , ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര എതിരാളിയോട് പരാജയപ്പെട്ടു , മരണം സ്വയം വരിക്കുന്നു. ‘ അവൻ/ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ?! എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞത് ? അത്രയൊക്കെ വിഷമം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ ? ‘ ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ.

മാനസിക ചികിത്സാ വളരെയധികം വേണ്ട കാലഘട്ടമാണിന്ന്. തീ പോലെ പൊള്ളുന്ന മത്സര ബുദ്ധി , കുഞ്ഞും നാളിലെ ഇൻജെക്ഷൻ വയ്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോട് ഒരു അപേക്ഷ. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആത്‍മഹത്യ നടക്കുന്നത് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ്. കുട്ടി ജോലിക്കു വേണ്ടി സബ്ജെക്ട് മാത്രം പഠിച്ചാൽ , ജീവിത പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു പോകാൻ സാദ്ധ്യത കൂടും. അതിന് ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു വളർത്താൻ നമ്മൾ താത്പര്യപ്പെടണം. ഐഐടി , ഐ എ എസ് , മെഡിസിൻ…ഇവയൊന്നും കൊണ്ട് പൂർണ്ണമാവുന്നില്ല ജീവിതം .

സധൈര്യം ജീവിത പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള തന്റേടം നമ്മൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കൊടുക്കണം. അതിന് സഹാനുഭൂതി, കാരുണ്യം, നമ്മെക്കാൾ വേദനിക്കുന്നവർ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം, വലിയ മനുഷ്യരും ഉയർന്ന ചിന്തകളും, ചുമതല ബോധം, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി എന്നിങ്ങനെ പലതും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചിലർ കുട്ടികളെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ അനാഥാലയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട് . ചിലർ സ്വയം ‘ റോൾ മോഡൽസ് ‘ ആകുന്നു- വേദനിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് അവരുടെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത് .

എന്തൊക്കെയായാലും, success വളരെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, പകിട്ടിനു പിറകിൽ പായുന്ന പലരും ഡിപ്രെഷൻ , പിന്നെ അതിന്റെ പല വക ഭേദങ്ങൾ , എന്നിങ്ങനെ കടുത്ത വേദന സഹിക്കുന്നു. അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, അവരുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിനായി യാതൊരു നാണക്കേടും വിചാരിക്കാതെ, തുറന്ന മനസ്സോടെ മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി താഴുന്നവൻ/ താഴുന്നവൾ കേഴുന്ന പോലെ ഒരു നിലവിളി എവിടെയോ പൊങ്ങുന്നുണ്ട് -നിശ്ശബ്‌ദം അത് നമുക്ക് ചുറ്റും അലയടിക്കുന്നു. കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഹൃദയം തുറക്കണം എന്ന് മാത്രം. അതിനു നമ്മൾക്കാവട്ടെ- മരിച്ചവർക്കു സ്നേഹം കൊടുത്തിട്ടു പ്രയോജനമില്ലല്ലോ.


The Power of a Question…


I have been relishing the sweetness of my mother tongue for the past one week. The realisation, that I have still not lost the ability to pen down( literally) a few words in Malayalam, has raised my confidence level immensely. I tried to focus on the light hearted and humorous .The Good Lord knows that we can all benefit by laughing at ourselves a bit! We are all too full of ourselves, generally speaking.

But then another memory emerged, and my mood changed: it took me back to the holiness of it all. The power of a question. Never, ever, underestimate that power to reach out.

When I reached the Bal Sishu Grih ( Home for the children: Orphans/ Abandoned) the classes were going on in full spree. Remember that a decade ago, things were very different. No High Court Committee was there to review and inspect the functioning of such homes. NGO and UNICEF representatives were not given access  freely. The Homes were under the iron control of a rather financially deficit department laboured with too much work and too less sensitivity. Oliver Twist in his orphanage, asking for more, and getting beaten for it- that would catch the picture.

A separate group of children were seated  on a verandah-they were all obviously mentally handicapped, MR, ( affected by mental retardation) and no one was there by their side. They sat vacant eyed and desolate. Pulled by something far beyond compassion, I moved to that corner. It was then that I saw him: bright eyed, eager, sharp !  A very normal child amidst that sad group.

‘ Who is that child? Why have you seated him amongst these kids?’ I asked the Superintendent.

‘ No one understands his language. So….’, she was apprehensive of disciplinary action.

‘ What do you mean? You never tried talking with him?’

She sensed my anger and kept quiet.

When I reached his side, I asked him in Hindi, ‘ Child, what is your name?’

He answered. He also said something in what sounded to me like Telugu.

‘ Are you from Andhra?’ I asked, smiling at him.

A barrage broke; as the ten year old started showering me with his words. I understood the gist of it but not all.

‘ How long since he has been here?’ I asked the Supdt.

‘ Almost three years, Madam. He was shifted from an Agra Home.’

I pulled out my mobile and called my dear friend and batchmate – a North Indian- posted in Andhra Pradesh. She came on line.

‘ I think this kid is from Andhra and accidentally ended up in UP. Please speak to him and tell me the details,’ I said.

She is one of the finest officers I know,( winner of the PM award of excellence ), but more than that she is a great human being. Ten years ago, that same sparkling genuineness, reached out through the phone.

I gave my phone to the kid.

When the phone was given back to me the child was sobbing and my friend was jubilant!

‘ Mini! This is a miracle! He is from a village in the nearby district. He says that he ran off after a bicker with his mother over his lunch and got into a train! The train reached Agra and a police man caught him. He has been in various Homes since then. Note down the address of his house. I shall inform them too.’

I sent the child, accompanied by a senior officer, the very next day to his village in Andhra. When the officer came back, he told me that the villagers celebrated ‘ Diwali’ due to the joy! ‘ Madam, that mother had given him up for dead. The police station had a report which read – presumed dead! I was hugged many times along with him! Felt wonderful!’


I felt happy that I could do my bit; and called my friend to convey my gratitude.

‘ Keep asking questions,’ she told me half seriously, half jokingly.

Yes indeed, the power of  a question! It can change someone’s life.

May the Lord enable us to ask the right questions. Always.






Thirteen Years Later…


Scene One: Conference Hall in a beautiful heritage hotel…There is a banner which says ‘ Giving Back to Society: The Innumerable Ways !’

People milling around. The smart youth, in latest fashions. Camera men, journalists, participants with their ID cards.
A sudden flurry of activity when the Chief Guest arrives.Bouquets , flashes of camera, voices…

Cut to back of the room…A tall man, in his late twenties, sits quietly. He is looking at the speakers on the podium. He gazes at one face and is lost in memories.

On the podium.

Compère: ‘And now, we would like to invite Mrs. Karuna Menon to share her experiences as a counsellor and rehabilitation specialist dealing with juvenile delinquents for many decades.’

A young woman steps forward and manoeuvres a wheel chair towards the mike. There is a poignant sigh rising from the audience. The woman in the wheel chair is around seventy, with a shock of white hair. She is radiant and cheerful.

Mrs Menon : Dear friends on the dais and beloved members of the audience! Thank you for giving me a chance to highlight the need for sensitivity towards juvenile delinquents. No child is born a criminal…As members of the society in which she or he lives, we are responsible for nurturing that soul to the proper heights it can aspire to. For that, we should stop looking at juvenile delinquents as evil. We should learn to open our eyes and see them for what they are: children fighting for survival.

Then she continues with her speech.

Back of the room. The man, lost in memories…

The Q&A session begins.
Raised hands: hyper smart questions, cynical queries, opinions disguised as questions…Mrs.Menon answers with grace and humility.

Slowly, the man raises his hand. He gets up.

Compère: Yes, sir… please ask your question.

Man: I stand here as a testimony to the great work of Mrs. Karuna Menon. I was a drug addict in my teenage. A very dangerous juvenile delinquent who stole his own mother’s jewellery. This lady, she saved my life. When the whole world hated me, she opened her home to the likes of me. Madam, thank you.

There is a ruffling sound, as many heads turn to gaze at the man. Slowly, someone begins to applaud. Mrs.Menon, in her wheel chair, stares unbelievingly at the tall man.

‘ Thank you, thank you,’ she murmurs, overwhelmed. She beckons the man to come forward.

He moves. He climbs the steps to the podium. And hugs the woman in the wheel chair.

Mrs.Menon: Ravi! Where were you, all this while?  How many years, now? Thirteen, fourteen? You never got in touch!
Man: I had to do something worthwhile before coming back to you, right?

Compère: Sir, the audience would like to know more!

The audience is on their feet now. It is a standing ovation for both the mentor and the protege.

Man: There is nothing more to tell. I was lost, she saved me. I have started a company which is into skill development. We actively work with prisoners released from jails and delinquents who are released from Homes. We help them get dignified employment.

Compère: What is the name of your firm?

Man: ( Smiles) Karuna, or Compassion.

He bends and touches the lifeless feet of Mrs.Karuna Menon.














Poems of Sagacity : Prof Veerankutty,(Translation from Malayalam)


1. For You


It is good,

That God  has kept

My mind

In an unseen place.

Even you  won’t be able to discern,

The love I have,

( For you, dearest)

Which is hidden inside it.


2. On Aging


On aging,

My words shall not

Regret painfully-

That they have to

Recline forever


A dictionary.

After all,

The memory of having spent

Their youth

Indulging in poems

( About you, dearest)

Is constantly with them.


3. Till The World Ends


Language was drawing

Its very last life- breath.


Someone whispered,

‘ I love you.’

And  the heart beat

Started again.

The heels pulsed with


To leap

Till the world’s end.


4. Dying



Is like the parting of ways

After a  lover’s tiff:

Shall never disclose

Where it is headed for.


5.  The Secret


What the Rain was shy to reveal,

Was written  down by the Lightning.

But Thunder turned out

To be a tactless confidante!

Blurted it all,


To everyone.


6.  With God

No lightning flash,

Or any lit lamp,


Then from where

Has this light arisen?


When no one is around,

An infant in the cradle

Is gleefully playing

With God!


7. The Fence



The thorny fence

Has sprouted flowers:

Much loftier

Than all the  hate-filled sounds

We made

Over that border!


8.  Love-Grape

How bitterly

You rued

The day when you

Got a pimple

On your face!

I longingly looked on,

As sweetness welled within,

At that

Love- grape

Ripened by God.


9. Visit


Like sunshine  falling on water

You entered my life.

Like the dew drop on a leaf

You left me behind too.

Yet I am grateful to you-

For those few moments of togetherness:

When you made our embrace,

Look like pure crystal.


10. Corrigendum


What I had perceived

While staring at the darkness

Turned to be all lies.

The light

Revealed the truth.