Living Mindfully

I read in the newspapers that an anguished, depressed  Malaysian teenager committed suicide because the majority of her Instagram followers polled ‘Death’ than ‘Life’. She dumbly followed what the unseen crowd had ‘chosen’ for her. She let them decide her next course of action. End.

The greatest power- the power to choose what one thinks, or acts- handed over like a free gift to mindless others?

I took a walk in the past to recollect what the world told me to do  and how noxious it all was…!

  1. ‘You look like death roasted twice in hell-fire. Why don’t you go and hide yourself?’

The easiest way to get to a girl,( or boy), is to poke fun at the way they look. It was a generous helping of  ‘Give her unto this day the daily bread of bitterness.’ The chorus was faithfully echoed by all those who sought control over me.

Decades later, I laugh when I remember the trauma.  Invariably, all who poked fun at me, were not my well-wishers. All who loved me, ever, have always made me a better version of myself-physical, spiritual or mental. The difference between then and now is that I have learnt to ignore the opinions of the naysayers and value the comments of my true friends.

And so, in my four and half decades of living, I enjoy wearing a good dress, putting on danglers, and putting flowers on my hair if I feel like it. Do I look old/foolish/blah-blah…I don’t give a damn anymore.

Baby, look into the eyes of those who care for me and love me! They sparkle like diamonds. I can live in that light for eternity.

2. ‘Your accent is horrible and you speak like a train chugging non stop. Shut up!’

I speak my mother tongue without any accent. The rest of the two languages may be notched up with an accent. So what?Having been shut up for too long, when my words took flight, literally and figuratively, they soared like frantic souls escaping dungeons.

And to my utter delight, I found that there were listeners. They bothered about what I spoke and how I spoke and not about the way I spoke! If it came from my heart, they applauded me. That gave me the confidence to venture out more.

My accent is still flavored by the mysterious sea winds of my home land. I continue to speak non stop and irritate the heck out of my loved ones. They shrug and listen. Sometimes, they grin. Or politely tell me to shut up. Sure.

The difference is that I know whom to ignore and whom to listen to. When to shut up and when to shout.

3. ‘You overestimate your own abilities. You over reach, don’t you?’

Ahhhh! Do I now? I remember withering on listening to such comments once upon a time.

What I do is my business, monsieur. You can take it with a martini. Success or failure, I shall not come running to you for your shoulder to cry on. Okay?

One has to stand up for oneself, and fight for what is due! The world is a tricky customer. It will change from mockery to adulation in a jiffy if you succeed. Better not to expect a helping hand or support from the outside. Inertia and indifference are chronic diseases infecting the systems -running the wheels of worldly life.

Help your own self and then watch as the world arrives to help you. Remember Shakespeare in love. Queen Elizabeth’s take on Romeo and Juliet?

**

I started the article to make some sense of that mindless self destruction. Sixteen years of age! And she asked the world if she should kill herself or live!

At twenty six, thirty six, forty six, fifty six, sixty six, seventy six, eighty six, or ninety six, if you pose the same question, the thumbs-down voyeurs of the gladiatorial rings  (of the world wide Colosseum) will  still vote that you go to hell.

Time to watch the sky a bit. The nature and the birds. No one votes to kill you there.

***

 

യാ ദേവി സർവ്വ ഭൂതേഷു മാതൃ രൂപേണ സംസ്ഥിതാഃ

women moms

 

‘ ങ്ഹാ ! നീയിങ്ങനെ യാതൊരു ചുമതല ബോധവുമില്ലാതെ കൂർക്കം വലിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയ്ക്കോ! നിന്നെക്കാൾ കഴിവും ബുദ്ധിയുമുള്ള എത്രയെത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളാണ് പഠിക്കാൻ സാഹചര്യമില്ലാതെ കരയുന്നത് എന്നറിയാമോ ? എണീറ്റ് മുഖം കഴുകി , പഠിക്കാൻ ഇരിക്ക് !’
ഇതെന്റെ family heirloom ..അമൂല്യമായ കുടുംബ സ്വത്താണ് . ഞാൻ ഈ വരികൾ കേട്ടാണ് വളർന്നത്. രണ്ടു മക്കളോടും ദയവോടെ, തീരെ വേർതിരിവില്ലാതെ ഞാൻ കൈമാറിയ മാതൃ-സമ്പത്താണ്.

ഇന്ന് രാവിലെയും ചെറിയവൾക്കു കൊടുത്തതേയുള്ളൂ അതിന്റെ ഒരു നുറുങ്ങു സ്വർണ്ണ വെട്ടം : ‘ എണീറ്റ് പോടീ പഠിക്കാൻ !’

മകൾ, ഈ സ്കൂൾകാർക്ക് വെളുപ്പാൻ കാലം ഏഴു മണിക്ക് ക്ലാസ്സു തുടങ്ങാൻ അവസരം കൊടുത്ത കളക്ടറേയും മറ്റും ചെറിയ നിലയ്ക്ക് പ്‌രാകി കൊണ്ട് എണീറ്റ് വന്നു. എന്റെ നേരെ ക്രോദ്ധത്തോടെ നോക്കി . യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും കിട്ടാൻ സാഹചര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി , പത്തിയടക്കി പല്ലു തേയ്ക്കാൻ പോയി.

ഞാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു ഭൂതങ്ങളോടൊപ്പം അവരുടെ കാലത്തോട്ടു പോയി.

(ഭൂതം ഒന്ന്)

‘ കീറിയ ഷൂസാണ് ! എനിക്ക് വയ്യ അതും ഇട്ടു കൊണ്ട് സ്കൂളിൽ പോകാൻ !’ അത് പറഞ്ഞത് ഞാൻ.
‘ കീറിയതാണോ? നാളെ സോൾ പിടിപ്പിക്കാം . ബുക്കു കീറിയതല്ലല്ലോ? അത് നോക്കിയാൽ മതി !’ അത് പറഞ്ഞത് അമ്മ.

(ഭൂതം രണ്ട് )

‘ അമ്മേ , യൂണിഫോം നരച്ചു…’
‘സാരമില്ല. നന്നായി കഴുകി തേയ്ച്ചു തരാം. പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന ബുക്കുകൾ വായിച്ചു തീർന്നോ നീ?’
(ഭൂതം മൂന്ന് )
‘ കൊച്ചു ചിറ്റയെ കണ്ടു പഠിക്ക് ! മൂന്നു ജോഡി ഡ്രെസ്സുമിട്ടാണ് ഡോക്ടറായത് ! അതും റാങ്കോടെ . രാത്രിയിൽ രണ്ടു മണിക്കെണീറ്റു കട്ടൻ കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി പഠിച്ച കുട്ടിയാണ് അവൾ. അത് പോലെ പഠിക്കണം കേട്ടോ. എണീറ്റ് പോ …!’

അങ്ങനെ അങ്ങനെ നല്ല ഭൂതങ്ങൾ എന്നെ കാലചക്രത്തിന്റെ കറക്കലുകളിലൂടെ വലിച്ചു കൊണ്ട് പോയി (…ചാൾസ് ഡിക്കൻസ്/ ക്രിസ്മസ് കരോൾ Ghost ഓഫ് ദി Christmas Past … ഓർത്താൽ ഏകദേശ രൂപം കിട്ടും )

വർത്തമാനം :

‘ മാഡം , നിങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ INFLUENCE ചെയ്ത വ്യക്തി?’
‘എന്റെ അമ്മ ‘.
***

രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചു തന്നു.
‘ ഉടുത്തിരിക്കുന്ന സാരി ശ്രദ്ധിച്ചോ ? 36 കൊല്ലം പഴക്കമുണ്ട്. അമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണ് …അന്നു ഞാൻ ഇതിന്റെ പല്ലുവിൽ പിടിച്ചു ആരാധനയോടെ അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു …ഇന്ന് കോൺഫെറെൻസിനു ഇതാണ് ഉടുക്കുന്നത്..’ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടു ..’മിനി , ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ എന്റെ അമ്മയോളം ഇത്രയും പോസിറ്റീവായ , സ്ട്രോങ്ങ് ആയ മറ്റൊരു വ്യക്‌തിയേയും കണ്ടിട്ടില്ല’
പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ EXCELLENCE അവാർഡ് നേടിയ ബാച്ച് മേറ്റാണ്…പലർക്കും റോൾ മോഡലായ അവൾ രണ്ടു കുട്ടികളുടെ അമ്മയാണ്.
‘ഈ ഫോട്ടോ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് !’
**
മറ്റൊരു നുറുങ്ങു കഥ :
ഇതും ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സത്യമായ അനുഭവം-അമ്മ മാഹാത്മ്യം…

‘ ജ്യേഷ്ഠൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിക്കാൻ പോയി ..അമ്മ സ്ഥലം കുറച്ചു വിറ്റാണ് പൈസ ഒപ്പിച്ചത് . വിശേഷപ്പെട്ട പ്രൈവറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ..കൊല്ലം രണ്ടു തികയാൻ ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ പാർട്ടി തിരിച്ചു വന്നു…’തനി ഹിപ്പി വേഷം…കൺപീലിയിൽ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന പ്രാണിയെ കണ്ടു…നാശത്തിലോട്ടുള്ള കൊക്കയുടെ വക്കിൽ നിന്നും പിൻവിളി കേട്ട് അമ്മയുടെ അടുക്കൽ എത്തിയതാണ്…
അച്ഛൻ പുച്ഛത്തോടെ അമ്മയെ വിളിച്ചു ..” ദാ വന്നിരിക്കുന്നു നിന്റെ പുന്നാര മകൻ ! രണ്ടു കൊല്ലം കൊണ്ട് സ്വത്തു മുടിച്ചു പഠിച്ചു..വിജഗീഷുവായി …പോയി ഒരു പൂ മാലയിട്ടു കൊടുക്ക് !’
അപ്പോൾ , എന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു ..’ എന്റെ കുഞ്ഞു വേറെ എവിടെ പോകാൻ ? ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾ തന്നെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മാലയിടും !’
പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്ന ജ്യേഷ്ഠനെ ‘അമ്മ വിളിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു…
‘പോയി കുളിച്ചു ആഹാരം കഴിക്കാൻ വാ..നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് പഠിക്ക് !’
‘ഇനിയിപ്പോൾ അഡ്മിഷൻ ഇവന് ആര് കൊടുക്കും? വല്ലോ കറസ്പോണ്ടൻസ് കോഴ്സിന് ചേർക്കൂ  പുന്നാര കുഞ്ഞിനെ !’ അച്ഛൻ തീ തുപ്പി.
പിന്നെ നെടുവീർപ്പിട്ടു കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു ..’ അമ്മ അത് തന്നെ ചെയ്തു… ചേട്ടൻറെ പ്ലസ് ടു സ്കൂൾ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ചെന്നു തിരിച്ചു മേടിച്ചതും,. ഡിഗ്രി കറസ്പോണ്ടൻസിനു ചേർത്തതും അമ്മ തന്നെ… മകന്റെ പുറകിൽ പാറ പോലെ ഉറച്ചു നിന്ന അമ്മ..

നാലു കൊല്ലത്തോളം അച്ഛൻ ചേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല ഞാൻ…പിന്നെ എം എ ചരിത്രത്തിനു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ചേർന്നു ചേട്ടൻ. ഡിഗ്രിയ്ക്ക് റാങ്കുണ്ടായിരുന്നു. സിവിൽ സെർവിസ്സ് പരീക്ഷ എഴുതി ഒരു രസത്തിന്…ധാരാളം വായിക്കുമായിരുന്നു…എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് 24 വയസ്സ് തികയുന്നതിനു മുൻപ്, പോസ്റ്റ് ഗ്രാജുവേഷൻ ഫസ്റ്റ് ഇയർ റിസൾട്ട് വരുന്നതിനു മുൻപ് ഓൾ ഇന്ത്യ സെർവിസിൽ വളരെ ഉയർന്ന റാങ്ക് !
അന്ന് അമ്മ അച്ഛന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു ..’ നിങ്ങൾ എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഒരു പൂമാല ഇട്ടു കൊടുക്കൂ.’
**
മടി കാണിക്കുമ്പോൾ ഭദ്രകാളിയാവുന്ന , ദാഹിക്കുമ്പോൾ ഗംഗാ ജലമാകുന്ന , സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ വൻമഴയാവുന്ന, തോറ്റു വരുമ്പോൾ ശക്‌തിസ്വരൂപിണിയാവുന്ന അസാധാരണ, അല്ല, സാധാരണ അമ്മമാർക്ക് വേണ്ടി, ഈ കുറിപ്പ്.

ഞങ്ങൾ ,നിങ്ങളുടെ പുണ്യമായ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടരട്ടെ… ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അപ്പോൾ നേർ വഴി നടന്നു കൊള്ളും.

***

The Code of Courage

sword

If at this juncture of my life, someone were to ask me my greatest lesson in my life journey hitherto, it is simply this:

Do Not Be Afraid!

Fear is the greatest defeat. The terror of what/why/how/when/which/how…Rudyard Kipling’s six horsemen assume various hues and menacing postures in the mind of a human being. But the moment one decides that there is no looking back, courage comes in a great flood of blessing.

The sinews are strengthened and the mind becomes sharp as a razor. Because, there is nothing more stronger than human will power.

Alfred Lord Tennyson wrote famously in his poem Sir Galahad:

My good blade carves the casques of men,

My tough lance thrusteth sure,

My strength is as the strength of ten

Because my heart is pure…

If you have watched the children’s movie ‘Bug’s Life’ you will realize that the moment the humble ants discovered their inner strength, the terrible ‘Hopper’ lost his power over them.

 Hopper : ” Let this be a lesson to all you ants! Ideas are very dangerous things! You are mindless, soil-shoving losers, put on this Earth to serve us!”
Flik: “You’re wrong, Hopper. Ants are not meant to serve grasshoppers. I’ve seen these ants do great things, and year after year they somehow manage to pick food for themselves and you. So-so who is the weaker species? Ants don’t serve grasshoppers! It’s you who need us! We’re a lot stronger than you say we are… And you know it, don’t you?

So, where does that leave us? Every single woman, man, child, who is fighting injustice in any manner should tap into the inner fortitude first. The laws, the rules, the mechanisms of ensuring justice shall soon follow…But first, when a perpetrator  tries to bully you, simply adopt the Samurai Code… at least the two tenets of Justice and Courage.

To quote…(taken from website)
Rectitude : A well-known samurai defines it this way: ‘Rectitude is one’s power to decide upon a course of conduct in accordance with reason, without wavering; to die when to die is right, to strike when to strike is right.’

Courage : Confucius says: ‘Perceiving what is right and doing it not reveals a lack of Courage.’

So, what are you waiting for? Pick up the sword of the samurai within you! And walk with steely strength of your own courage… Be your own savior as someone wise once said.

**

Wolf Song

wolf

Woman, Wolf

Whatever name you go by

In the world of ours,

Watch and abide,

Listen and stay sharp.

For when the foe stirs

Aim for the jugular first.

 

Carry the howl within,

The thirst and the anger.

Ignore the brambles

The bleeding scars awhile.

It is time to fight

And so arm yourself nail and tooth.

 

Bare your fangs

That sparkle in  the moonlight

Let no enemy sleep tight

When the wolf stalks its prey.

And when they gaze at you

With revulsion and fear

Flip your luxurious mane

And walk gracefully away.

 

The wise ones know

That the  she-wolf within you

Is loath to forgive

Is wary of sweetness

Is proud and brave

And excels in survival.

But even they are unaware

That the flame within

Is a raging fire.

Touch once, it singes,

Mess with it twice, it will burn

Trouble it thrice, hell breaks loose

Wolf and inferno shall remain.

**

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ദേവിയുടെ കലി

img_2757

എൺപതുകളിൽ , ഫൂലൻ ദേവിയുടെ ശൗര്യം ബുന്ദേൽഖണ്ഡിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. ‘ബിഹാഡ്’ എന്നാൽ നദിയും, ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ വനാന്തരങ്ങളും , കൊക്കയും, കാടും എന്നർത്ഥമാണ്(ravines) . DACOITS അഥവാ കൊള്ളക്കാരുടെ, വാസസ്ഥലങ്ങൾ, നമ്മൾ ചമ്പൽ (chambal) കഥകൾ എന്ന രീതിയിൽ കേരളത്തിൽ ഇരുന്നു വായിച്ചപ്പോൾ, ഫൂലൻ ദേവി പകയോടെ നാടുവാഴികളായ മേലാളരെ നിരത്തി നിർത്തി വെടിയുണ്ട ഉതിർത്ത കാഴ്ച നേരിട്ടു കണ്ട വൃദ്ധനായ ചൗക്കിദാർ എന്നോട് പറഞ്ഞു: ‘ശബ്ദിച്ചാൽ കൊന്നേനെ സാഹിബ് !’

കൊടിയ ക്രൂരതകൾ നേരിട്ട ഫൂലൻ, പിന്നീട് പോലീസിന് സ്വയം സമർപ്പണം ചെയ്തതും, അതിനു ശേഷം   എംപിയുമായ കാര്യങ്ങൾ ചിലർ കൂട്ടി ചേർത്തു. ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ അവരുടെ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
‘മാഡം , ഇതാ, അവരുടെ അമ്മയുടെ ചിത്രം. ഇന്നലെ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.’ പോലീസ് ഓഫീസർ എന്നെ മൊബൈലിൽ ഒരു പടം കാണിച്ചു.
മെലിഞ്ഞു, കതിര് പോലെ, ഒരു സ്ത്രീ! പക്ഷെ നല്ല മിന്നൽ പോലെ ഒരു ജ്വാലാ പ്രതീതി! എൺപതു വയസ്സ് കാണും. ഫൂലൻ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ കഥകളും അവരുടെ പടത്തിലുണ്ട് എന്ന് തോന്നി പോയി, ഒരു നിമിഷം!
‘ഇവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരാണ് ദേവകലി ‘, പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞു. ‘തൊട്ടടുത്താണ്!’

‘കലി’: പൂമൊട്ട് എന്നും, പിന്നെ നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ, ‘ക്ഷോഭം’ എന്നും മനസ്സിൽ കണ്ട ഞാൻ, മോഹനചന്ദ്രന്റെ ‘കലിക’ യിലെ ചെറിയ   പെൺകുട്ടി നേരിട്ട നെറികേടും, ദേവരൂപത്തിലെ പൂമൊട്ടിന്റെ നാട്ടിൽ, കൊടും പീഢനങ്ങൾ അനുഭവിച്ച മറ്റൊരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ ഏകദേശം ഒരു പോലെയുള്ള പകയുടെ കഥയും ഓർത്തു സ്തബ്ധയായി ! ഈശ്വരാ, സ്ത്രീകൾക്ക് എല്ലാ നാട്ടിലും, ഒരേ അനുഭവം തന്നെയോ ?
ദേവിയുടെ കലിയോ അതോ ദേവ രൂപത്തിലുള്ള പുഷ്പമോ?

‘ഫൂലൻ ദേവിയുടെ സഹോദരിയും അമ്മയും തമ്മിൽ സ്വര ചേർച്ചയില്ല…അവർ എന്നോട് പരാതി പറയാൻ വന്നതാണ് മാഡം !’
ഞാൻ ചിരിച്ചു. ‘ സമാധാനം! ഇനിയും ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഡാക്കുവിന്റെ (Dacoit) തനിയാവർത്തനം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ ! അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ സാരമില്ല.’
ധാരാളം സ്ഥലങ്ങളിൽ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്ത പരിപാടികൾ കാരണം, എനിക്ക് ആ അമ്മയെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനിയൊരിക്കൽ…
***
‘അനീതി കാണുമ്പോൾ ശബ്ദമുയർത്തണം!’ എത്ര നല്ല കാര്യം.
ചെയ്തു നോക്കുമ്പോൾ, ശബ്ദിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അറിയാം അതിന്റെ നേരനുഭവങ്ങൾ, പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ !
‘പാട്രിയാർക്കി’ എന്ന വിളിപ്പേരിൽ പല വൃത്തിക്കേടും കാണിക്കുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ, മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷ ഒന്നേയുള്ളൂ : തിരിച്ചടി. അത്, പല തലങ്ങളിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ, ‘പൂമൊട്ടുകൾ’ കാലംതെറ്റി വാടികൊഴിയില്ല – പകരം, സുഗന്ധ വാഹിയായി, സൗന്ദര്യത്തോടെ വിടരും.
‘നേരെ വിലസീടിന നിന്നെ നോക്കിയാരാകിലെന്തു മിഴിയുള്ളവർ നിന്നിരിക്കാം!’

**

ദുഷ്ടദൂരാ ദുരാചാര ശമിനീ ദോഷവർജ്ജിത…

IMG_2728

‘DMwM’ഹാഷ്ടാഗ്: # DO NOT MESS WITH ME നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചു നടക്കേണ്ട സന്ദർഭങ്ങൾ ഉണ്ടാവും ജീവിതത്തിൽ..!

ദുർഗ്ഗാ ദേവിയെ നമ്മൾ പൂജിക്കുന്നത് ആ ശക്തി സ്വരൂപിണിയെ ഭയന്നും ബഹുമാനിച്ചുമാണല്ലോ ! തല വെട്ടുന്ന അരിവാളുമായി, കോപാവിഷ്ടയായ കാളി ദേവിയെ ആരും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാറില്ല- തീർച്ചയായും ഒരു പടി ദൂരെ നിന്നും കൈകൂപ്പും.

‘ഭയ ബിനു ഹോയി ന പ്രീത് ‘ എന്ന് തുളസിദാസ് ശ്രീ രാംചരിതമാനസത്തിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് . അതായത്, ഭയം ഉള്ളിൽ തോന്നിയാൽ മാത്രമേ ബഹുമാനവും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉണ്ടാവൂ! വരുണൻ സ്വയമേ വഴി കാട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയാസ്ത്രം തൊടുത്തിട്ടു , ക്ഷമാശീലരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ശ്രീരാമ പ്രഭു, കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി ചൊല്ലുന്നതാണ്!

ഏതു മൃഗവും, അള മുട്ടിയാൽ, ചേരയെ പോലെ കടിക്കുകയും, സ്വരക്ഷാർഥം ‘baring the fangs’ചെയ്യുകയും പതിവാണല്ലോ. മനുഷ്യനും ഒരു മൃഗമായതിനാൽ, ഇപ്പറഞ്ഞ പരിപാടികൾ നമ്മളും ചെയ്‌തു വരുന്നു. അത് കുടുംബത്തിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ, പൊതു വേദിയിലോ – എവിടെ വേണമെങ്കിലും ആവാം.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപാവനമായ personal space-ഇൽ അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും -അരിവാളും, ചുറ്റികയും, വാളും, വാക്കും, തോക്കും കുഴലും, അമ്പും വില്ലും, ചീത്തയും, തെറിയും, കോടതിയും കേസും, ഇത്യാദിയുടെ വകഭേദങ്ങളോടെ – തീക്ഷ്ണതയോടെ നേരിടുന്നു. അത് പ്രകൃതി കൊടുത്ത പാഠമാണ് : SURVIVAL OF THE FITTEST. ഒന്നുകിൽ നീ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ !

നമ്മൾ പെൺകുട്ടികളെ പലപ്പോഴും വളർത്തുന്നത് ‘ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും ജീവിക്കണം’ എന്ന് ഓതിയാണ്. ഈ പുണ്യമായ ചിന്തകൾ അവർ എത്തിപ്പെടുന്ന കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ കാണില്ല എന്നത് നമ്മൾ മറന്നു പോകുന്നു. ‘ നല്ല ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല’ എന്ന കുറ്റത്തിന് ആരോപണ വിധേയയായ,അതിനു ശിക്ഷയായി കൈ വിരലുകളിൽ വടിയുടെ അടിപ്പാടുകളുമായി ഐ എ എസ് ബാച്ച് മേറ്റിനെ കാണേണ്ടി വന്ന എന്റെ സീനിയർ എന്നോട് ചോദിച്ചു : ‘അവൾ എന്തിനാണ് അത്രയും സഹിച്ചത്?’ ‘ നേരത്തെ ഇട്ടിട്ടു പോകേണ്ടതല്ലേ? കേസ് കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?’
അപ്പോൾ ഞാൻ കെആർ മീരയുടെ ‘സൂര്യനെ അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീയെ’ഓർമിച്ചു . എത്രയോ സത്യങ്ങളാണ് അതിലുള്ളത് എന്നോർത്ത് പോയി.

നമ്മൾ പലരും,കൂടുതൽ ക്ഷമിക്കുന്നു. നേരത്തെ ചെയേണ്ടത് പില്കാലത്തേക്കു മാറ്റി വയ്കുന്നു. അടിക്കാൻ ഓങ്ങുന്നവനെ, ഭയക്കുന്നു. അപമാനിക്കുന്നവരെ, അർഹതയില്ലാതെ തലയിൽ കയറ്റി വയ്ക്കുന്നു. നമ്മുടെ നന്മയെ മുതലെടുക്കുന്നവരെ വെറുതെ വിടുന്നു. അത് നാശത്തിലോട്ടുള്ള വഴി.

ഇതാ, ഇവിടെ വരെ മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞു ഒരടി മുന്നോട്ടു വച്ചാൽ, അപ്പോൾ തിരിച്ചടി കിട്ടും എന്ന് ശത്രുവിന് ബോധ്യം ആകണം. സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള മനുഷ്യരെ – സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആകട്ടെ – ആരും പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കില്ല.
ശത്രുക്കൾ ആരും ഇല്ല എന്ന മൂഢ സ്വർഗത്തിൽ ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ആരുടെയാണോ hidden agenda നിങ്ങൾ കാരണം വെളിച്ചപ്പെടുന്നത്, അവർ ശത്രുക്കളാവുന്നു എന്നത് സാമാന്യ ബുദ്ധി മാത്രം. ഇത് ‘നല്ല മനുഷ്യർക്ക് ‘ വരില്ല എന്നത് വിഡ്ഢിത്തം! സാധാരണ, നല്ല മനുഷ്യർക്കാണ് കൂടുതൽ ശത്രുക്കൾ!

എല്ലാവരേയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി ജീവിക്കാൻ ആവില്ല. ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ ആവും. അതിന് നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചില്ലെങ്കിലും, ശരീര ഭാഷയിലും, വാച്യ ഭാഷയിലും, ‘ ഒരടി ദൂരം പാലിക്കുക’ എന്നൊരു signal ഉള്ളത് നന്ന്.

ഗുരു ഉവാച : കുരങ്ങന്റെ പിൻഗതിക്കാർ, ആ സിഗ്നൽ വേഗം വായിച്ചു കൊള്ളും!

**

Talking With Him/ Her

IMG_2123

I have the habit of talking with my favourite God:) It is akin to having a conversation with one’s best friend. (You can substitute the name of your beloved spiritual guide in the place of Hanumanji ) Here is the argumentative devotee trying to make sense of her journey:

Devotee: Lord, sometimes life doesn’t make any sense. I feel so lost in the melange… of the pot pourri of nonsense called this world! How do I traverse this seemingly intimidating ocean of unsurety?

Hanumanji: Stop using big words. Keep things simple. Thoreau caught it wisely- Simplify, simplify… Focus on those that need your attention. Ignore the irrelevant. Do not try for perfectionism. Accept that you control nothing- not even your actions. Offer everything at His feet: your thoughts, deeds, words…Then see if the worldly ocean scares you to bits!

D: I find myself overwhelmed by the glossiness and show around me. The glamour and the magic of make believe makes my eyes blink. I cannot see the path ahead.

Hanumanji: Glamour is magik. Trace the root- it comes from occult. Enchantment of the senses through allure and make believe. People trying to increase their aura and energy fields by various charms and colours…It is their choice. Why not grin and accept that the world has as many paths to happiness as there are grains of sand? Why not shrug your shoulders and wish those who enjoy that path the very best? And look confidently- without blinking in confusion- at your own rather simple stretch of sand path? Perhaps your way follows another magic?

D: Stress! Stress! So many expectations! So many commitments! Such little time! People who seem to be doing it all with utter coolness! Where am I in the midst of all this?

Hanumanji: (Laughs) What is stress but the showcasing of your ego? When you feel you control the action and the result, you feel the nervous palpitations of stress. What if I fail? What if someone mocks me? What if…what if?

What if you accept that even your action is beyond your total control? That the only thing you can do is to take the Lord’s Name and attempt whatever it is that you want to do? And that He/ She stands guard lovingly by your side at all times? That for the Lord, every flower of your offering – your attempt- is equally beloved. He does not differentiate between worldly success and failure.

And as for people who seems to be doing it all with utter coolness- may be, they have mastered that knowledge!

D: Where does one draw a balance? Thousands of demands scream for attention every passing moment? Meanwhile one reads about by-stander indifference. People who are so immune to sensitivity that they would rather make video recording of a crime or accident than reach out to help! How does one remain human in this world of ours?

Hanumanji: Remain your own authentic self. What you value will show up in your thoughts and priorities. Focus on those. Be the first who will reach out to help. The others will follow suit. The way to break the by stander indifference is to be the change maker. Be unafraid!

D: Which brings me to the main issue: Fear! There is paralysis everywhere due to fear. The fear of consequences, the fear of tomorrow,  the fear of what others would say, the fear of denied approval, the fear…

Hanumanji: You are more powerful than you think. When the Lord stands  by your side, what can make you afraid? And it is interesting to note that once you are unafraid, the enemy in your mind loses his/ her capability to frighten you! The enemy can be an examination, a potential diagnosis of a disease, a hateful personality, anything…The battle is in your head actually. Follow me?

Devotee: I follow you.

***

All these snippets are products of my overactive and febrile imagination. However, at the end of such conversations, I see light!  And with that little flame of hope, I trudge on my journey.

Until another wind blows and  my lamp gets snuffed. Then I start speaking with my beloved God again.

HE lights another lamp for me. Always. With utter patience. With infinite love and compassion. And then holding my shivering hand, walks by my side with His confident steps.

Then I become fearless.

***

 

 

 

Picking Your Battles Well…

IMG_2078

What do you need to walk away from——?

You may fill in the blanks with your own life experiences. It could be a bad job, a  terrible boss, an abusive relationship, a splintering family situation …The common symptom is that it makes you want to scream, embitters you, weakens you, depresses you, makes you feel utterly helpless and causes you to indulge in self-loathing.

I have pondered on that particular question at length. And concluded that what is Manna for one could be Poison for another.

You might call it cowardice, I would call it wisdom. You might call it fool hardiness, I might call it discretion. You might call it intelligent, I might call it selfish. You might call it well timed, I might call it too late. You can never please them all. Neither can I.

I have seen  apparent wise men and women fail miserably because they did not have the courage( my terminology) to acknowledge reality for what it was. They pretended everything was absolutely perfect and went grinning to their downfall. I have also seen wise men and women choose discretion as the better part of valour, and pick their battles intelligently.

Recently, one very brilliant doctor asked me, how to avoid unnecessary confrontations and  avoid making unnecessary enemies. I thought of a life time of battle scars and grinned.

‘I  have read somewhere that you should speak up strongly if it is true, kind and necessary. It has to pass all the three tests!’

The good doctor, who was nursing his drink, gulped it down and toasted, ‘That is worth another one!’

Sometimes, as Dr Clarissa Estes so wisely reminds us, one has to have the strength of a jaguar and the heart of a butterfly. You should strive to have sinews of steel and a heart full of compassion.

First of all, be compassionate to your own self. If something makes you want to scream, please do. Scream your heart out. It is not worth killing yourself over an issue which can naturally resolve itself in one blood curdling yell.

If someone or something makes you suffocated, walk out before the life breath is extinguished. Gulp down the oxygen of normalcy before it is too late. Tolerating  anything bad (in any form) can be like inhaling carbon monoxide on a regular basis. It will make you slip into a comatose stage and from there, starts the end of what you truly are.

Will you survive at the end of it all? Oh yes! And shall live to tell the tale another day. Surrounded by warm sunshine and a slight breeze; staring at the blue sky and seeing a bird fly.

Because, when you walk away from oppression, you choose freedom. And if the battle is worth it- true, kind and necessary- then you will live to fight another day. With a sword by your side called ‘Self-respect.’

**

 

 

 

 

 

Standing And Wondering

image

None of us are perfect. In fact, we are so full of faults that earthquakes can map their fault-lines through our avaricious hearts and minds. The hollowness in our lives, at times, are attractive for vagrant thoughts and desires. It is there that a book makes its mark- by filling the void with its beauty.

I loved reading Subhash Chandran’s book, ” Manushyanu Oru Amukham.” I wished that he had not ended it at all. I wanted to read more about all the great souls who had walked on my mother land: with their ideals, humane vision, lofty thoughts, unselfish hearts, loving selves , with light shining brightly within them. The character I liked most was Govindan, the quiet and erudite son of the obnoxious Narapillai. In every sentence that describes him, the author has used his most lovely colours : pleasing, charming, enchanting. Brush strokes of simplicity, wisdom, selflessness, love of learning, kindness, and vision.

When Govindan Master gently rebukes his nephew Jiten on his monkey like mimicry of other human beings- by pointing out that certain past times weaken the human soul, I stopped breathing. Like Jiten, I too wondered on what the purpose of human life was : if a human being just lived to be born, eat, excrete, mate, procreate and die-like the lice in one’s hair, or the dog on the street or a leech on the cow. Of course, doing it all with more pettiness, more arrogance, more show, more evil, more vanity! Do we have the dream in us to leave a light for the world somewhere in our limited journeys?

Like Jiten, I too stared aghast at the shocking sentence written on the blackboard :  (my translation) “Man is the only living creature that dies before reaching his full growth.”

I wish more people would read this gorgeous book. This quintessential bildungsroman is available in both Malayalam and English.( A preface to man, published by Harper Collins, India). It will jolt you awake of your stupor. It will charm you with its raw energy. It will humble you with its beauty.

The author, in his post script, writes about the incident which led him to rewrite the scene of Narapillai’s drowned body being recovered. He had never witnessed the dredging of a corpse from beneath a deep lake ever. In a rural setting, he had no idea of what tools would be used for such a horrendous task. Even as the publication date approached for that chapter, he found himself on a serendipitous journey near a river to meet old pals. The bespectacled young man who pointed out his gang waiting for him by the side of the river, seemed unassuming. In a matter of minutes, the author and his friends found themselves being approached by a panicked friend of the path-shower. The young man had  gone in for a swim and had not emerged. He had drowned. They jumped into the water and searched relentlessly for his body. They were unsuccessful. And then they witnessed how a dead body caught in the clayey soil of the unforgiving river gets retrieved. A veteran diver and corpse retriever arrived- and using a pole used for rowing, he brought up the dead body. The toes were frozen-bleached white. Subhash Chandran writes that he was dazed in pain: to have met the young man just to get the  answer from the river- how do you describe the dredging of a corpse?

None of us are strangers to serendipity. Except those of us who are blind from within. If you refuse to acknowledge what you see, the scene passes on with a vacant smile. If you stand and stare, like Keats’ naughty boy, you have lots to wonder at. For a very long time. Whether you stand in your shoes or barefoot.

Inspite of all the petty Narapillais of the world who hold on to their prejudices and evils, who will mock you for being true to your own inner light, the need is to persist on your own path. Who knows, someone might feel their darkness removed by a small flicker from the lamp of your existence.

***

Transitions

image

At nineteen,

I chose my path and all it had,

Unknowing of others

With more spirit, kindness and equal strength

Who could make my journey

True and meaningful.

At eighteen,

She chooses to follow galaxies

Laughing about observations made

From my own life.

 

I spent a lifetime struggling-

To survive, to just be.

My hands were calloused with holding

Weapons forged in life’s hot fires;

Fighting every inch of the way.

She tells me that life is better spent

If the tides are chosen well,

To swim easily, not fighting for every breath.

 

At cross roads, I often stumbled

Mistaking smiles for love:

Not realising that the sharpest fangs

Are hidden in the sweetest intonations

Of welcoming companionship.

She tells me that at cross roads,

All which matters is an unfailing compass

That marks out the pole star

Of your own destiny.

 

At  unforgiving transitions then,

May you fare better than I did, my child.

And may my failures be

Your inspirations

For always choosing better:

Cross checking with your inner eye-

That unfailing star, unerring compass,

That Kindly light,

Showing you the Way.

***