വേറിട്ടൊരു വഴി

IMG_2632

മറ്റൊരു ആത്‍മഹത്യ. മുപ്പതു വയസുള്ള ഐ.പി.എസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്  വിഷം കഴിച്ചു ജീവിതത്തിനോട് വിട പറഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ   വർഷം, ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു ഐ.എ.എസ് കാരൻ ട്രെയിനിന് തല വയ്ച്ചു, തലയും ഉടലും വേർപെട്ടു കിടന്നതു ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല. ഇന്ന് ലോക ആത്‍മഹത്യ നിവാരണ ദിനം. എന്തൊരു വിരോധാഭാസം!

അങ്ങേയറ്റം അമർഷവും, ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവും.  വികാരങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്വന്തം ജീവ സ്വത്വത്തോടാവുമ്പോൾ, വ്യക്ത്തി തളർന്നു പോകുന്നു. രണ്ടറ്റവും കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി പോലെ, ജോലി സ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ, യുദ്ധം കടുക്കുന്നു.  എളുപ്പ വഴി, അതാ മുന്നിൽ. എല്ലാ പ്രശ്‍നങ്ങളിലും നിന്ന് മുക്തി. ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര സത്വം ഇഴഞ്ഞു വന്നു, ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം കൊത്തുമ്പോൾ, ആ വഴി ഏറ്റവും നന്ന് എന്ന് തോന്നാം.

ഈ ലോകത്തിൽ  മറ്റുള്ളവരെ എല്ലാം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി  കൊണ്ട്  ജീവിക്കുക അസാധ്യം. ഈസോപ്പിന്റെ കഥയിലെ കഴുതയാണ് ജീവിത ഭാരം. അത് നിങ്ങൾ ഏതു രീതിയിൽ കൊണ്ട് നടന്നാലും കുറ്റം പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ ആളുകളുണ്ടാവും. പിതാവ് കഴുതമേലിരുന്നാലും, പുത്രൻ ഇരുന്നാലും, കഴുതയെ വെറുതെ തെളിച്ചു നടന്നാലും, കഴുതയെ ചുമന്നാലും, എടുത്തു നദിയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും, പുച്‌ഛിക്കാൻ രണ്ടുപേർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ, കരയാൻ മാത്രമേ സമയം കാണൂ.

നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, അതെന്തു തന്നെ ആയാലും, ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്.  മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ല. അത് വഴിയേ വന്നോളും. വന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്നൊരു വിപദിധൈര്യം  കൂടി വേണം.

ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സണിന്റെ  ‘ ദി ugly duckling’ എന്നൊരു കുട്ടി കഥയുണ്ട്. വളരെ മനോഹരമായി ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന സൈക്കോളജിക്കൽ തലങ്ങളുള്ള കഥയാണ്. ഒരു താറാവിന് കൂട്ടത്തിൽ മുട്ട വിരിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒരു മുട്ട മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത ഒരു താറാവ് കുട്ടി. അതിനെ എല്ലാവരും വെറുത്തു, കൊത്തിയോടിച്ചു. കാരണം അത് വ്യത്യസ്തമായ ജീവിയായിരുന്നു. പല പിന്തള്ളപ്പെടലുകളും അതിജീവിച്ചു  പാവം താറാവിൻ കുട്ടി ജീവിച്ചു വന്നു.

ഒടുവിൽ, സുന്ദരമായ അരയന്ന കൂട്ടത്തിനെ നോക്കി ‘അവരും എന്നെ കൊത്തിയോടിക്കുമോ?’ എന്ന് ഭയന്ന് മാറിയപ്പോൾ, അവ സ്നേഹത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘ നീ ആരാണെന്നു തിരിച്ചറിയൂ- നിന്റെ പ്രതിഫലനം നോക്കൂ ‘ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ താറാവിൻ കുട്ടി മനസിലാക്കുന്നു, അത് ഒരു അരയന്നമായിരുന്നു എന്നുള്ള സത്യം. സ്വന്തം കൂട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോൾ, പൂർണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് വരെ മറ്റുള്ളവർ കണ്ട ദോഷങ്ങളൊക്കെയും , ഗുണങ്ങളായി വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു! സ്വയം വെറുത്തിരുന്ന പാവം ജീവി, ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു!

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ  എവിടെയെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു പാവം താറാവിൻ കുട്ടി കഥയുണ്ടാവും. ഇഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അപകർഷത, ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ  മുന്നിൽ ഭയം, മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന സൃഷ്ടി പരമായ കാര്യങ്ങൾ ‘അരുത് ! അത് നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്/നല്ല ആണുങ്ങൾക്കു  പറഞ്ഞിട്ടില്ല’  എന്ന ചുറ്റുവട്ടത്തെ  രൂക്ഷ ശാസനം നേരിട്ട് ടെൻഷൻ  ! നല്ല ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇടാൻ അറിയില്ല, ഏതു സമയവും ബുക്കും വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും, എന്ന പരമ പുച്ഛത്തെ നേരിടേണ്ടി  വന്നേയ്ക്കും!

നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ/ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ല, അങ്ങനെയാണ് എന്ന് കർശന നടപടി ക്രമങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത/ അംഗീകാരമില്ലാത്ത  താറാവിൻ  കുട്ടി പലപ്പോഴും മുഖം വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഒളിച്ചിരിക്കും. എത്ര താഴ്ന്നാലും, ആരുടെയും കാരുണ്യം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ വ്യക്തമാവും .

ഒടുവിൽ അരയന്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അറിയാതെ ചെന്ന് പെടും. സ്വന്തം ചിറകുകളുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കും, ആരേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നും.

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ആത്‍മഹത്യ അല്ല വഴി, തലയുയർത്തി ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നതാണ് തന്റെ വഴിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുന്ന കല്ലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊള്ളുന്നില്ല എന്നും, ഈസോപ്പിന്റെ കഥയും, ആൻഡേഴ്സണിന്റെ കഥയും ഒന്ന് തന്നെ എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മ മാത്രം നേരുന്നു. ലോകമേ, നിന്റെ വഴി നിനക്ക്. എന്റെ വഴി എനിക്ക്.

ആ തീരുമാനം എളുപ്പമല്ല.  പക്ഷെ, ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും എന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ ജീവശ്വാസം കിട്ടുന്നു. സ്വത്വം ബലി കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാളും, ചാകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് സ്വയം  വെറുക്കുന്നതിനെക്കാളും, എത്രയോ നല്ലതാണ് വേറിട്ട് നടക്കുന്നത്.

പലരും അഭിനയിക്കാൻ മിടുക്കരാണ്. അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കണോ, ഭൂമിയിൽ കാലുറച്ചു ജീവിക്കണോ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കണം. അപ്പോൾ, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഒപ്പം വരും. സ്നേഹിക്കാത്തവർ ദൂരെ പോകും. സ്വയം കൊല്ലുന്നതിനു മുൻപ്,  ഒരു അവസരം കൂടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു നൽകണം. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പറക്കാൻ അനന്തമായ ആകാശം മുന്നിൽ.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

അതിജീവനം

IMG_2544

ഏതോ ഒരു സിനിമയിൽ ജഗതി ശ്രീകുമാറിന്റെ വാക്യം മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി: ‘ശ്രീ പത്മനാഭന്റെ രണ്ടു ചക്രം കിട്ടാനാണ്…’
പത്തു പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലമായി DPC എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഡിപ്പാർട്മെന്റൽ പ്രൊമോഷൻ കമ്മിറ്റിയുടെ മീറ്റിംഗ് നടന്നിട്ട് . പല കോടതികളിൽ കറങ്ങി അവസാനം തീരുമാനമായി.

സ്റ്റേറ്റ് പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ വിളിച്ച മീറ്റിംഗിൽ, ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കാത്തവരുടെ നോഷണൽ പ്രൊമോഷന് വേണ്ടി അവരുടെ പെർഫോമൻസ് റിപ്പോർട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ, ‘ഈശ്വരാ, വാഴ്‌വേ മായം!’ എന്നും മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ഫാമിലി പെൻഷനിൽ അവരുടെ കുടുംബക്കാർക്കു ഗുണം ചെയ്യും, എന്ന് സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ, ടീമിലെ ഒരു ഓഫീസർ പറഞ്ഞു…ഇരുപതാം വയസ്സിൽ   കോളേജ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ രക്‌തസാക്ഷിയായ സ്വന്തം അനിയനെ പറ്റി. വയസ്സ് ഇരുപത്. മഹത്വകാംക്ഷയുള്ള മിടുക്കൻ. വാക് ചാതുരിയും, നല്ല വ്യക്‌തിത്വവും. സന്ധ്യക്ക്‌ അരയാൽ ചുവട്ടിൽ സ്ഥിരം  പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവൻ .തൊഴാനായി അന്നും അവൻ പോയി. ഘനീഭവിച്ച ഇരുട്ടിൽ, ശിഖരങ്ങളിലൊന്നിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു കൊലയാളി. തലക്കാണ് വെടി വയ്ച്ചത് . മരണം തത്സമയം സംഭവിച്ചു. ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച അവസ്ഥയിലെത്തിയ അമ്മയും അച്ഛനും. ബൈയോടെക്നോളജിയിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന മൂത്ത സഹോദരൻ പഠിപ്പ് നിർത്തി തിരിച്ചു വന്നു. മാതാപിതാക്കളെ നോക്കാൻ നാട്ടിൽ ജീവിച്ചു. സംസ്ഥാന സർവീസ് പരീക്ഷ എഴുതി. ഇന്ന് ഫിനാൻസ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ ഉയർന്നഉദ്യോഗസ്ഥൻ.

മരിച്ചവരുടെയും പ്രൊമോഷൻ  നടത്തേണ്ടി വന്ന ആ യാത്രയിൽ, ഞാൻ വീണ്ടും പഠിച്ചു ഒരു പാഠം.

ജീവിതം ഒരു പ്രഹേളിക. മരണവും അത് തന്നെ.
പക്ഷെ അതിജീവനം – അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ.
അതിനു വേണ്ടുന്ന ശക്തി ഈശ്വരൻ നമുക്ക് തരട്ടെ…
**

രാത്രി വരുന്ന വഴി

“വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ  തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം .”
ഡിപ്രെഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാനസിക വ്യതിചലനത്തിന് , രോഗത്തിന് നാം അധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാറില്ല. മാനസിക സമ്മർദം, പിരിമുറുക്കം, സ്ഥിര ബുദ്ധി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ , വട്ട് , ഭ്രാന്ത് …അങ്ങനെ , അങ്ങനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ടെർമിനോളജിയിൽ രൂപാന്തരം വരുന്നു എന്ന് മാത്രം.
ഊളംപാറ, കുതിരവട്ടം എന്നിങ്ങനെ നാം ആ അവസ്ഥയെ ക്രൂരമായ നർമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി, സാഡിസ്റ്റിക് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു പുച്ഛ ചിരിയോടെ , പലപ്പോഴും നേരിടുന്നു.

ശരീരത്തിന് രോഗം വരുന്നത് പോലെ തന്നെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിനും രോഗം വരാം എന്ന് നാം മറക്കുന്നു. അത്യധികമായ മദ്യ സേവനം, മയക്കു മരുന്നിന്റെ ഉപയോഗം, ഇവയും മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റലിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആവാം. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ആളുകൾ മടിയില്ലാതെ മാനസിക പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്നു ; പക്ഷെ നാം അത് ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്നു.

ഈയിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരു സ്‌ത്രീക്ക് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കുഴപ്പം വന്നു. വീട്ടുകാർ ആരോടും പറയാതെ കൊണ്ട് നടന്നു. വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ കീറിയെറിഞ്ഞു, പ്രകൃതിയുടെ വിളികൾ പോലും മുറിക്കകത്തു ചെയ്തു, വീട്ടിലെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു- സഹായിക്കണം. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന എം എ , ബി എഡ് ഡിഗ്രിയുള്ള പെൺകുട്ടിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : നേരത്തെ പറയാഞ്ഞതെന്തേ ? നാണക്കേട് കൊണ്ടാണെന്നു ഉത്തരം വന്നു. രോഗത്തിന് നാണക്കേടോ? എന്തായാലും അവരെ ബറെയ്‌ലിയിലെ മാനസിക ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലാക്കി.

എന്റെ അറിവിൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾക്കിടയിൽ, രണ്ടു ഐ എ എസ് ഉദ്യോഗസ്‌ഥർ ആത്‍മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ഒരാൾ തൂങ്ങി മരിച്ചു , മറ്റയാൾ ട്രെയിനിന് തല വച്ചു . ആദ്യത്തെയാൾ പ്രിൻസിപ്പൽ സെക്രട്ടറി റാങ്കിലുള്ള ഓഫീസർ. രണ്ടാമൻ കഷ്ടിച്ച് മുപ്പതു വയ്സുള്ള ജില്ലാ കളക്ടർ . രണ്ടു പേരും കടുത്ത depressionന്  അടിമകളായിരുന്നു. ഇരുവരും വളരെ ബുദ്ധിപൂർവം കരുക്കൾ നീക്കി, ലക്‌ഷ്യം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. കയറു വാങ്ങി മകളുടെ കുഞ്ഞി തൊട്ടിൽ പണ്ട് ആട്ടിയ കൊളുത്തിൽ കെട്ടി, മരണം ഉറപ്പിച്ച ഒരാൾ, തന്റെ ആരോഗ്യ പ്രശ്‌നം കാരണം വിട വാങ്ങുന്നു എന്ന് എഴുതി വയ്ച്ചു. രണ്ടാമൻ ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കി- നിങ്ങൾ ഇത് കാണുമ്പോളെക്കും ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കും, ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു, പക്ഷെ കുടുംബ കലഹം താങ്ങാനാവുന്നില്ല , എനിക്ക് മനഃ ശാന്തി വേണം, ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല എന്ന് ഉറപ്പായി, പല വഴികൾ ആലോചിച്ചു, ..പക്ഷെ മരണമാണ് ഉത്തരം …ആരും വെറുക്കരുത് …വല്ലപ്പോഴും ഓർക്കണം….എന്നൊക്കെ എഴുതി വയ്ച്ചിട്ടു റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ തല വയ്ച്ചു.

ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആത്‍മഹത്യ ചെയുന്നത്. പിന്നെ കോളേജിൽ ആയപ്പോൾ  ആരോ പറഞ്ഞു , പണ്ട് സ്കൂളിൽ അതി സുന്ദരമായി പാടുമായിരുന്നു മറ്റൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് തൂങ്ങി മരിച്ചെന്ന് . വളരെ നന്നായി അറിയുന്ന മിടുമിടുക്കാനായ ഒരു സീനിയർ , ഒരു സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷ തോറ്റതിന് പകരം വീട്ടിയത് ഒരു കഷ്ണം കയറിൻ തുമ്പത്തായിരുന്നു .

വളരെയധികം മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങൾ, ആണും പെണ്ണും വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രായവും പദവിയും ഭേദമില്ലാതെ , ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര എതിരാളിയോട് പരാജയപ്പെട്ടു , മരണം സ്വയം വരിക്കുന്നു. ‘ അവൻ/ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ?! എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞത് ? അത്രയൊക്കെ വിഷമം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ ? ‘ ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ.

മാനസിക ചികിത്സാ വളരെയധികം വേണ്ട കാലഘട്ടമാണിന്ന്. തീ പോലെ പൊള്ളുന്ന മത്സര ബുദ്ധി , കുഞ്ഞും നാളിലെ ഇൻജെക്ഷൻ വയ്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോട് ഒരു അപേക്ഷ. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആത്‍മഹത്യ നടക്കുന്നത് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ്. കുട്ടി ജോലിക്കു വേണ്ടി സബ്ജെക്ട് മാത്രം പഠിച്ചാൽ , ജീവിത പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു പോകാൻ സാദ്ധ്യത കൂടും. അതിന് ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു വളർത്താൻ നമ്മൾ താത്പര്യപ്പെടണം. ഐഐടി , ഐ എ എസ് , മെഡിസിൻ…ഇവയൊന്നും കൊണ്ട് പൂർണ്ണമാവുന്നില്ല ജീവിതം .

സധൈര്യം ജീവിത പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള തന്റേടം നമ്മൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കൊടുക്കണം. അതിന് സഹാനുഭൂതി, കാരുണ്യം, നമ്മെക്കാൾ വേദനിക്കുന്നവർ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം, വലിയ മനുഷ്യരും ഉയർന്ന ചിന്തകളും, ചുമതല ബോധം, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി എന്നിങ്ങനെ പലതും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചിലർ കുട്ടികളെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ അനാഥാലയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട് . ചിലർ സ്വയം ‘ റോൾ മോഡൽസ് ‘ ആകുന്നു- വേദനിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് അവരുടെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത് .

എന്തൊക്കെയായാലും, success വളരെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, പകിട്ടിനു പിറകിൽ പായുന്ന പലരും ഡിപ്രെഷൻ , പിന്നെ അതിന്റെ പല വക ഭേദങ്ങൾ , എന്നിങ്ങനെ കടുത്ത വേദന സഹിക്കുന്നു. അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, അവരുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിനായി യാതൊരു നാണക്കേടും വിചാരിക്കാതെ, തുറന്ന മനസ്സോടെ മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി താഴുന്നവൻ/ താഴുന്നവൾ കേഴുന്ന പോലെ ഒരു നിലവിളി എവിടെയോ പൊങ്ങുന്നുണ്ട് -നിശ്ശബ്‌ദം അത് നമുക്ക് ചുറ്റും അലയടിക്കുന്നു. കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഹൃദയം തുറക്കണം എന്ന് മാത്രം. അതിനു നമ്മൾക്കാവട്ടെ- മരിച്ചവർക്കു സ്നേഹം കൊടുത്തിട്ടു പ്രയോജനമില്ലല്ലോ.

**

Neypayasam: Madhavi Kutty ( Story Translation from Malayalam ) Part 2

Was it likely that the children had slept? Had they eaten something? Had they cried themselves to sleep? They were not mature enough to grieve. Or would Unni have stood staring when he had hurriedly carried her into the taxi? The little one had cried, because he insisted on boarding the taxi too. He had not comprehended the meaning of death.

Had he known himself? No. Had he ever suspected that she- always present in that house- would one day drop dead on the ground?  That too without bidding farewell to anyone?

He had peeped through the kitchen window when he had returned from the office. She was not there. The sounds of the children playing had risen from the courtyard. Unni was yelling, ‘ First class shot!’

He had opened the front door with his key. Then he had caught sight of her. She was lying  sideways, with her mouth slightly open. He had assumed that she had fallen unconscious due to dizziness. But the doctor had given the verdict at the hospital :

‘ Heart attack. She has been dead the past one hour or so.’

A deluge of emotions had engulfed him. He had felt unreasonably angry at her. How could she have just left like that, leaving all the responsibilities on his shoulders? Who would give bath to the kids now? Who would make them snacks? Who would take care of them when they fell sick?

‘My wife is dead,’ he  had murmured to himself. ‘ Because of the unexpected demise of my wife due to heart attack today, I request for two days leave.’ What a fine leave application that would be! It was not stating that his wife was sick; instead, it said that she was dead!

Perhaps his boss might call him to his cabin. ‘ My deepest condolences!’ He might say. Ha! His condolences, indeed! He had never known her. Her hair that curled at the tips, her tremulous smile, the soft gait… the boss had known nothing! Those were his losses….his alone.

When the door opened, the youngest child came scampering to him.

‘ Amma has not returned,’ he chirped.

How was it possible that they had forgotten everything so soon? Did he expect the body carried into that taxi, to return by itself?

He walked towards the kitchen, holding his son’s tiny hand.

‘ Unni!’ He called. Unni, got up from the cot and went to him.

‘ Balan slept off…’

‘ Hmm… did you all eat anything?’

‘ No…’

He removed the lids from the vessels kept on the kitchen ledge. The food that she had prepared for them: chappati, rice, potato curry, upperi, curd, and then Neypayasam-that she made occasionally for the kids- inside a crystal bowl.

Food that had been touched by death! No, they should not eat that!

‘ I shall make some upma, these have grown cold…’, he said.

‘ Accha..’, Unni spoke, ‘ When is Amma going to come back? Has she not recovered yet?’

‘May the truth have the patience to wait for a day at least’, he  brooded deep. What would be the purpose in hurting the child that night?

‘ Amma will come…’, he replied.

He washed two bowls and kept them on the ground.

‘ Let Balan sleep. Do not wake him up,’ he said.

‘ Accha…Neypayasam!’ the youngest said, and dipped his forefinger into the bowl.

He sat down heavily on the wooden block that his wife had used.

‘ Unni, can you serve? Acchan is feeeling unwell…a headache…’

Let them have the food. The food prepared by their mother- they would never be able to eat that again.

The children started eating the Payasam. He sat dumb struck, staring at that scene. After a while, he queried:

‘ Don’t you want rice, Unni?’

‘ No, the Payasam will do…it is very delicious!’

The youngest child smiled, ‘ Yes…Amma made yummy Neypayasam…’

He got up swiftly and hurried to the bathroom. He wanted to hide his tears from them.

***

 

 

 

 

 

 

 

Two Beautiful Books- Deepa Nisanth, Paul Kalanithi

What is common to  a book written by an extraordinarily gifted young  neurosurgeon in Stanford during his fight with lung cancer, and the memoirs of a young professor who teaches Malayalam in a verdant campus in Kerala?

Both are breathtakingly endearing.

Paul Kalanithi’s book, ‘ When Breath Becomes Air’, stuns the reader with its beautiful prose, its penetrating observations, and the sheer magnificence of a well lived life. The author, who had done formal studies in both Literature, Philosophy, and Neurosurgery from some of the world’s top Universities, lost his life while writing his book. It is dedicated to his  little daughter, Cady.

As soon as I finished the book, I found myself rushing to give it to a colleague who appreciates fine writing and thoughts- especially on life and death. “Please read this today,” I said, “it is simply amazing.My only thought now is- Thank God for a healthy life. It is the most precious gift  granted to me but denied to many who probably deserve it much more than me.” We had been discussing stupidities which entrap our life energies earlier that day.

Certain books have to be read. With a pencil in hand. The poems and philosophical quotes which liberally glitter in almost every page of this small book, showcase an incandescent mind. With his surgeon’s hands, Paul saved  many, many lives. With his poet’s mind he observed and tucked away memories to recreate a beautiful philosophy of living for his readers.

I was struck by an anecdote when Paul describes a patient saying,’ Everything is so sad…’ as he puts an electrode in his brain. Certain areas of our mesmerising brains, apparently cater to feelings of overwhelming sadness and melancholy.Could it be, I wondered later- on  reading about his  doctor friend Jeff’s suicide after a failed surgery on a patient – that relentless toil without any rest,  overwhelms that particular part of the brain? Another memory flashed: of a top graduate of a Japanese University hurling herself to a similiar death after working overtime for three days in a row without any rest. Could sleep, that much eulogised nectar, be truly a life giving breath? That angel stroke which will release the pressure building  due to overwork and lack of rest on that  spot of brain attuned to melancholy ?

Looking at a patient as a human being vs looking at him as a problem to be solved (tick off boxes) : Paul elaborated on that aspect from two angles -when he himself became the perpetrator , as when he became  the sufferer. By describing his brilliant, empathetic oncologist who epitomized what an ideal cave giver should be, he made me reflect on the  ineffable ways of healing.

Paul’s wife Lucy completed the epilogue in this book.

Reading about people who knew what to treasure, and how to treasure -that is always eye opening. When we live lives fraught with pettiness, dealing often with hollow men all around, such books come as a refreshing breath of air.

*

Deepa Nisanth’s book, ‘ Nananju teerta mazhakal ‘ is the second in her series of memoirs.  I was new to her writing but immediately felt a close affinity. The childhood scenes, the adolescence, the waking up of a young woman into a sensitive observer…the book made delightful reading.

I admire her simplicity, lack of pretentiousness, her scalpel sharp observations, her truly liberal soul confident of deep love from those who matter.

The death of her cousin brother who taught her cycling, the memory of escaping a brutal man in the nick of time, the realisation of toys being denied to children in some repeated pattern of ‘storing away’  that we learn from our own parents, the hilarious episode of bingeing during family visits, the episode of falling sick and yearning for one’s mother…I finished the whole book in one sitting.

What a loss it would have been if Deepa had studied engineering instead of Malayalam. When K R Meera recounted in a channel, her story of intentionally derailing her father’s plan of making her an engineer, and escaping into the world of literature and journalism  albeit through a convoluted study path of Chemistry and Communicative English, I had felt the same relief! Professor Leelavathy had been guided to study Malayalam by her professor when she had topped Science in the whole jurisdiction. I recollected that too.

Or perhaps, I am wrong. I adore Dr.Gangadharan’s writings and he is a renowned oncologist. Paul Kalanidhi was a scientist and surgeon. Dr Abraham Verghese who wrote the foreword for Paul’s book is again a very successful doctor who is also a brilliant writer. And Priya A.S. who wrote the foreword to Deepa’s book, is working in a University in the administrative side. Ah, the  lovely lines she writes!  So a formal education in literature may not be imperative to becoming a great writer.😁

As for me, it is a truly blessed day, when I get to be in the company of dazzling minds-expressing the best of what we can be.

**

Being Mortal-Dr.Atul Gawande

image

More and more people from various walks of life should write. About their passion in life, their dreams, their ideas, their vision. It is beautiful to encounter a quote from Philip Roth and Tolstoy in the book of a brilliant doctor. It is my favourite story that he refers to: The death of Ivan Ilyich. The quote is from Roth’s novel,”Everyman”. Dr. Atul Gawande enchants by his simplicity of writing, depth of perception, precise analysis of issues and his erudite and benevolent approach. I am referring to the book, ” Being Mortal.” Suffice it to say, my perspective shifted a bit; it hit me that most often than not, certain behaviour  from loved ones, is not intentional or cruel- they are the signs of inexorable decay in bodily functions. My bitterness lessened a little, tempered by the good doctor’s sentences.

Dr.Atul Gawande, the blurb informs me, is an author of three best selling books, namely, Complications, Better and The Checklist Manifesto. He is a Professor in Harvard Medical School and in Harvard School of Public Health and works as the Director of Ariadne Labs. He has won the Lewis Thomas Prize for writing about Science, the famous MacArthur Fellowship and two National Magazine Awards.

I am half way through the book, which explores Medicine and What matters in the end- where Dr.Gawande speaks on old age and dying and understanding systems and policies that exist, and more importantly the policies that we should rethink about. I picked it up, because he started off with Tolstoy, in the very first page. A doctor who can quote from classic literature, well, maybe what he had to say would not be so intimidating, I thought. It was a good hunch by the way.

Different people have different coping styles, when they face aggression. Some fight, some rebel vociferously, some go silent, some try logic, some try love and understanding. I have proceeded from the first two to the third, at this stage of life. I reflected that I  handle overt or covert aggression, perceived or real,  from near or distant people, who might have a propensity to hurt by behaviour, thought, word or deed,  with one proven strategy: with a freezing silence. After reading Dr.Gawande, I started wondering whether it was time to move on to the next few steps.  At least  to change my usual defence mechanism with those near and dear, who cannot help their own behaviour due to ageing. For that thought alone, this wonderful book has been worth it.

A life without choices, a life with nothing left to live for, a life sanitised and safe- what are the options we give to the ageing,he asks. At page 125, he has already forced me to rethink Maslow’s hierarchy when it comes to ageing population. In my own self. Why do we value, what we value?  I start to understand the fierce need for independence in some, the equal search for connection, the frustrating balancing act, why people behave the way they do…how it all applies to one’s own self.

Let me thank Dr.Gawande. Thank you, for making me pause and reflect. By the way, when someone dear rambled on and on about unconnected things, and started going haywire, I remembered your wise book and gently disengaged myself without any harshness. With understanding of where that was coming from. That it had nothing to do with me personally. In a second, my perspective shifted from simmering resentment to empathy. I bid a loving good bye.That left the promise of tomorrow. Gift enough for the day.

*****