വേറിട്ടൊരു വഴി

IMG_2632

മറ്റൊരു ആത്‍മഹത്യ. മുപ്പതു വയസുള്ള ഐ.പി.എസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്  വിഷം കഴിച്ചു ജീവിതത്തിനോട് വിട പറഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ   വർഷം, ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു ഐ.എ.എസ് കാരൻ ട്രെയിനിന് തല വയ്ച്ചു, തലയും ഉടലും വേർപെട്ടു കിടന്നതു ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല. ഇന്ന് ലോക ആത്‍മഹത്യ നിവാരണ ദിനം. എന്തൊരു വിരോധാഭാസം!

അങ്ങേയറ്റം അമർഷവും, ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവും.  വികാരങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്വന്തം ജീവ സ്വത്വത്തോടാവുമ്പോൾ, വ്യക്ത്തി തളർന്നു പോകുന്നു. രണ്ടറ്റവും കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി പോലെ, ജോലി സ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ, യുദ്ധം കടുക്കുന്നു.  എളുപ്പ വഴി, അതാ മുന്നിൽ. എല്ലാ പ്രശ്‍നങ്ങളിലും നിന്ന് മുക്തി. ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര സത്വം ഇഴഞ്ഞു വന്നു, ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം കൊത്തുമ്പോൾ, ആ വഴി ഏറ്റവും നന്ന് എന്ന് തോന്നാം.

ഈ ലോകത്തിൽ  മറ്റുള്ളവരെ എല്ലാം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി  കൊണ്ട്  ജീവിക്കുക അസാധ്യം. ഈസോപ്പിന്റെ കഥയിലെ കഴുതയാണ് ജീവിത ഭാരം. അത് നിങ്ങൾ ഏതു രീതിയിൽ കൊണ്ട് നടന്നാലും കുറ്റം പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ ആളുകളുണ്ടാവും. പിതാവ് കഴുതമേലിരുന്നാലും, പുത്രൻ ഇരുന്നാലും, കഴുതയെ വെറുതെ തെളിച്ചു നടന്നാലും, കഴുതയെ ചുമന്നാലും, എടുത്തു നദിയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും, പുച്‌ഛിക്കാൻ രണ്ടുപേർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ, കരയാൻ മാത്രമേ സമയം കാണൂ.

നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, അതെന്തു തന്നെ ആയാലും, ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്.  മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ല. അത് വഴിയേ വന്നോളും. വന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്നൊരു വിപദിധൈര്യം  കൂടി വേണം.

ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സണിന്റെ  ‘ ദി ugly duckling’ എന്നൊരു കുട്ടി കഥയുണ്ട്. വളരെ മനോഹരമായി ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന സൈക്കോളജിക്കൽ തലങ്ങളുള്ള കഥയാണ്. ഒരു താറാവിന് കൂട്ടത്തിൽ മുട്ട വിരിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒരു മുട്ട മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത ഒരു താറാവ് കുട്ടി. അതിനെ എല്ലാവരും വെറുത്തു, കൊത്തിയോടിച്ചു. കാരണം അത് വ്യത്യസ്തമായ ജീവിയായിരുന്നു. പല പിന്തള്ളപ്പെടലുകളും അതിജീവിച്ചു  പാവം താറാവിൻ കുട്ടി ജീവിച്ചു വന്നു.

ഒടുവിൽ, സുന്ദരമായ അരയന്ന കൂട്ടത്തിനെ നോക്കി ‘അവരും എന്നെ കൊത്തിയോടിക്കുമോ?’ എന്ന് ഭയന്ന് മാറിയപ്പോൾ, അവ സ്നേഹത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘ നീ ആരാണെന്നു തിരിച്ചറിയൂ- നിന്റെ പ്രതിഫലനം നോക്കൂ ‘ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ താറാവിൻ കുട്ടി മനസിലാക്കുന്നു, അത് ഒരു അരയന്നമായിരുന്നു എന്നുള്ള സത്യം. സ്വന്തം കൂട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോൾ, പൂർണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് വരെ മറ്റുള്ളവർ കണ്ട ദോഷങ്ങളൊക്കെയും , ഗുണങ്ങളായി വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു! സ്വയം വെറുത്തിരുന്ന പാവം ജീവി, ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു!

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ  എവിടെയെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു പാവം താറാവിൻ കുട്ടി കഥയുണ്ടാവും. ഇഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അപകർഷത, ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ  മുന്നിൽ ഭയം, മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന സൃഷ്ടി പരമായ കാര്യങ്ങൾ ‘അരുത് ! അത് നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്/നല്ല ആണുങ്ങൾക്കു  പറഞ്ഞിട്ടില്ല’  എന്ന ചുറ്റുവട്ടത്തെ  രൂക്ഷ ശാസനം നേരിട്ട് ടെൻഷൻ  ! നല്ല ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇടാൻ അറിയില്ല, ഏതു സമയവും ബുക്കും വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും, എന്ന പരമ പുച്ഛത്തെ നേരിടേണ്ടി  വന്നേയ്ക്കും!

നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ/ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ല, അങ്ങനെയാണ് എന്ന് കർശന നടപടി ക്രമങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത/ അംഗീകാരമില്ലാത്ത  താറാവിൻ  കുട്ടി പലപ്പോഴും മുഖം വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഒളിച്ചിരിക്കും. എത്ര താഴ്ന്നാലും, ആരുടെയും കാരുണ്യം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ വ്യക്തമാവും .

ഒടുവിൽ അരയന്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അറിയാതെ ചെന്ന് പെടും. സ്വന്തം ചിറകുകളുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കും, ആരേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നും.

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ആത്‍മഹത്യ അല്ല വഴി, തലയുയർത്തി ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നതാണ് തന്റെ വഴിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുന്ന കല്ലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊള്ളുന്നില്ല എന്നും, ഈസോപ്പിന്റെ കഥയും, ആൻഡേഴ്സണിന്റെ കഥയും ഒന്ന് തന്നെ എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മ മാത്രം നേരുന്നു. ലോകമേ, നിന്റെ വഴി നിനക്ക്. എന്റെ വഴി എനിക്ക്.

ആ തീരുമാനം എളുപ്പമല്ല.  പക്ഷെ, ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും എന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ ജീവശ്വാസം കിട്ടുന്നു. സ്വത്വം ബലി കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാളും, ചാകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് സ്വയം  വെറുക്കുന്നതിനെക്കാളും, എത്രയോ നല്ലതാണ് വേറിട്ട് നടക്കുന്നത്.

പലരും അഭിനയിക്കാൻ മിടുക്കരാണ്. അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കണോ, ഭൂമിയിൽ കാലുറച്ചു ജീവിക്കണോ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കണം. അപ്പോൾ, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഒപ്പം വരും. സ്നേഹിക്കാത്തവർ ദൂരെ പോകും. സ്വയം കൊല്ലുന്നതിനു മുൻപ്,  ഒരു അവസരം കൂടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു നൽകണം. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പറക്കാൻ അനന്തമായ ആകാശം മുന്നിൽ.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

രാത്രി വരുന്ന വഴി

“വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ  തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം .”
ഡിപ്രെഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാനസിക വ്യതിചലനത്തിന് , രോഗത്തിന് നാം അധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാറില്ല. മാനസിക സമ്മർദം, പിരിമുറുക്കം, സ്ഥിര ബുദ്ധി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ , വട്ട് , ഭ്രാന്ത് …അങ്ങനെ , അങ്ങനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ടെർമിനോളജിയിൽ രൂപാന്തരം വരുന്നു എന്ന് മാത്രം.
ഊളംപാറ, കുതിരവട്ടം എന്നിങ്ങനെ നാം ആ അവസ്ഥയെ ക്രൂരമായ നർമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി, സാഡിസ്റ്റിക് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു പുച്ഛ ചിരിയോടെ , പലപ്പോഴും നേരിടുന്നു.

ശരീരത്തിന് രോഗം വരുന്നത് പോലെ തന്നെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിനും രോഗം വരാം എന്ന് നാം മറക്കുന്നു. അത്യധികമായ മദ്യ സേവനം, മയക്കു മരുന്നിന്റെ ഉപയോഗം, ഇവയും മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റലിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആവാം. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ആളുകൾ മടിയില്ലാതെ മാനസിക പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്നു ; പക്ഷെ നാം അത് ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്നു.

ഈയിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരു സ്‌ത്രീക്ക് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കുഴപ്പം വന്നു. വീട്ടുകാർ ആരോടും പറയാതെ കൊണ്ട് നടന്നു. വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ കീറിയെറിഞ്ഞു, പ്രകൃതിയുടെ വിളികൾ പോലും മുറിക്കകത്തു ചെയ്തു, വീട്ടിലെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു- സഹായിക്കണം. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന എം എ , ബി എഡ് ഡിഗ്രിയുള്ള പെൺകുട്ടിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : നേരത്തെ പറയാഞ്ഞതെന്തേ ? നാണക്കേട് കൊണ്ടാണെന്നു ഉത്തരം വന്നു. രോഗത്തിന് നാണക്കേടോ? എന്തായാലും അവരെ ബറെയ്‌ലിയിലെ മാനസിക ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലാക്കി.

എന്റെ അറിവിൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾക്കിടയിൽ, രണ്ടു ഐ എ എസ് ഉദ്യോഗസ്‌ഥർ ആത്‍മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ഒരാൾ തൂങ്ങി മരിച്ചു , മറ്റയാൾ ട്രെയിനിന് തല വച്ചു . ആദ്യത്തെയാൾ പ്രിൻസിപ്പൽ സെക്രട്ടറി റാങ്കിലുള്ള ഓഫീസർ. രണ്ടാമൻ കഷ്ടിച്ച് മുപ്പതു വയ്സുള്ള ജില്ലാ കളക്ടർ . രണ്ടു പേരും കടുത്ത depressionന്  അടിമകളായിരുന്നു. ഇരുവരും വളരെ ബുദ്ധിപൂർവം കരുക്കൾ നീക്കി, ലക്‌ഷ്യം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. കയറു വാങ്ങി മകളുടെ കുഞ്ഞി തൊട്ടിൽ പണ്ട് ആട്ടിയ കൊളുത്തിൽ കെട്ടി, മരണം ഉറപ്പിച്ച ഒരാൾ, തന്റെ ആരോഗ്യ പ്രശ്‌നം കാരണം വിട വാങ്ങുന്നു എന്ന് എഴുതി വയ്ച്ചു. രണ്ടാമൻ ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കി- നിങ്ങൾ ഇത് കാണുമ്പോളെക്കും ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കും, ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു, പക്ഷെ കുടുംബ കലഹം താങ്ങാനാവുന്നില്ല , എനിക്ക് മനഃ ശാന്തി വേണം, ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല എന്ന് ഉറപ്പായി, പല വഴികൾ ആലോചിച്ചു, ..പക്ഷെ മരണമാണ് ഉത്തരം …ആരും വെറുക്കരുത് …വല്ലപ്പോഴും ഓർക്കണം….എന്നൊക്കെ എഴുതി വയ്ച്ചിട്ടു റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ തല വയ്ച്ചു.

ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആത്‍മഹത്യ ചെയുന്നത്. പിന്നെ കോളേജിൽ ആയപ്പോൾ  ആരോ പറഞ്ഞു , പണ്ട് സ്കൂളിൽ അതി സുന്ദരമായി പാടുമായിരുന്നു മറ്റൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് തൂങ്ങി മരിച്ചെന്ന് . വളരെ നന്നായി അറിയുന്ന മിടുമിടുക്കാനായ ഒരു സീനിയർ , ഒരു സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷ തോറ്റതിന് പകരം വീട്ടിയത് ഒരു കഷ്ണം കയറിൻ തുമ്പത്തായിരുന്നു .

വളരെയധികം മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങൾ, ആണും പെണ്ണും വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രായവും പദവിയും ഭേദമില്ലാതെ , ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര എതിരാളിയോട് പരാജയപ്പെട്ടു , മരണം സ്വയം വരിക്കുന്നു. ‘ അവൻ/ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ?! എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞത് ? അത്രയൊക്കെ വിഷമം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ ? ‘ ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ.

മാനസിക ചികിത്സാ വളരെയധികം വേണ്ട കാലഘട്ടമാണിന്ന്. തീ പോലെ പൊള്ളുന്ന മത്സര ബുദ്ധി , കുഞ്ഞും നാളിലെ ഇൻജെക്ഷൻ വയ്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോട് ഒരു അപേക്ഷ. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആത്‍മഹത്യ നടക്കുന്നത് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ്. കുട്ടി ജോലിക്കു വേണ്ടി സബ്ജെക്ട് മാത്രം പഠിച്ചാൽ , ജീവിത പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു പോകാൻ സാദ്ധ്യത കൂടും. അതിന് ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു വളർത്താൻ നമ്മൾ താത്പര്യപ്പെടണം. ഐഐടി , ഐ എ എസ് , മെഡിസിൻ…ഇവയൊന്നും കൊണ്ട് പൂർണ്ണമാവുന്നില്ല ജീവിതം .

സധൈര്യം ജീവിത പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള തന്റേടം നമ്മൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കൊടുക്കണം. അതിന് സഹാനുഭൂതി, കാരുണ്യം, നമ്മെക്കാൾ വേദനിക്കുന്നവർ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം, വലിയ മനുഷ്യരും ഉയർന്ന ചിന്തകളും, ചുമതല ബോധം, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി എന്നിങ്ങനെ പലതും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചിലർ കുട്ടികളെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ അനാഥാലയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട് . ചിലർ സ്വയം ‘ റോൾ മോഡൽസ് ‘ ആകുന്നു- വേദനിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് അവരുടെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത് .

എന്തൊക്കെയായാലും, success വളരെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, പകിട്ടിനു പിറകിൽ പായുന്ന പലരും ഡിപ്രെഷൻ , പിന്നെ അതിന്റെ പല വക ഭേദങ്ങൾ , എന്നിങ്ങനെ കടുത്ത വേദന സഹിക്കുന്നു. അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, അവരുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിനായി യാതൊരു നാണക്കേടും വിചാരിക്കാതെ, തുറന്ന മനസ്സോടെ മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി താഴുന്നവൻ/ താഴുന്നവൾ കേഴുന്ന പോലെ ഒരു നിലവിളി എവിടെയോ പൊങ്ങുന്നുണ്ട് -നിശ്ശബ്‌ദം അത് നമുക്ക് ചുറ്റും അലയടിക്കുന്നു. കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഹൃദയം തുറക്കണം എന്ന് മാത്രം. അതിനു നമ്മൾക്കാവട്ടെ- മരിച്ചവർക്കു സ്നേഹം കൊടുത്തിട്ടു പ്രയോജനമില്ലല്ലോ.

**

Augury, Agony and the Shadows…

2018-04-04-PHOTO-00007827

http://www.newindianexpress.com/lifestyle/books/2018/mar/31/between-darkness-and-luminance-1794416.html

https://scroll.in/article/874308/kr-meeras-new-novel-returns-to-familiar-themes-of-longing-loss-and-obsession?utm_source=rss&utm_medium=public

****

I am currently reading a collection of brilliant essays by many writers who underwent depression: ‘Unholy Ghost,’ edited by Nell Casey.

As I read the essay ‘ From darkness visible’, by William Styron, I was struck by the similarity in the nature of some  characters in the book above, ( which I loved translating) and Styron’s analysis of his own heroines.

‘ Suicide has been a persistent theme in my books-three of my major characters killed themselves.In rereading, for the first time in years, sequence from my novels- passages where my heroines have lurched down pathways toward doom- I was stunned to perceive how accurately I had created the landscape of depression in the minds of these young women, describing with what could only be instinct, out of a subconscious already roiled by disturbances of mood,the psychic imbalances that led them to destruction.’

I also read ‘Noon time’: Lauren Slater’s  stunning essay about being intensely depressed during her pregnancy…

‘ I will call her Clara, for clear, and Eve, which in Hebrew means life, and I will hope the gap between her name and her life is small. Clear Life. A life without depression. That is what she means, this little girl…’

( I remember with gratitude, the quote about serendipity…that it is a small miracle where God prefers to remain anonymous!)

**

 

That Ghost In The Cupboard

 

unnamed

Yet another suicide by a brilliant young man studying at a premier institute. I will no longer ask, why. Life has taught me enough to write the answer to that one. Because we are human. No animal would commit suicide.

At so many stages in life, at so many points of decision making, the dream of escaping it all easily appears: like a tantalizing mirage. If only, if only…It is that precise moment which one has to survive. Perhaps the faces of your loved ones will appear to caution against the decision. Or it could be a determined voice from within which stubbornly says: “I will not give up.” The survival instinct will definitely kick in, and one reaches for a way out. The instinct to destroy is unfortunately strong too; and it will resist that friend or help that is a call away.

One of the most ignored areas, at least in our country, is mental health. Depression, nervous disorders, eating disorders, suicidal tendencies- all are whitewashed into one heading: Needs Rest.

Some deny it actively, some mock at it aggressively, some escape into parties and alcohol, some become detached and cocooned, some pretend it is a ghost in the cupboard and occasionally face it in their privacy, and some kill themselves.

**

If there is anything which has helped me face different apparitions of intolerable pain (which sits within me and mocks that  I am better off dead at times), it has been a fierce determination to crawl out of darkness every time. I reach out for my quotes of Vivekananda and try to fill my mind with thoughts of power and service. Typically I visit Missionary sisters and try to talk to the poor and disabled that they serve so selflessly. When I see a five year old orphan child suffering from HIV, and who cheers up on getting a chocolate, I feel that my troubles are so pitiful and meaningless. Truly has Vivekananda said that the way out of your own troubles is to serve someone who suffers more than you. When “I ” become too much for me, I visit a hospital. By the time I return, the ” I ” is usually replaced by a sense of immense gratitude for the good health that I take for granted.

My mother often tells me that tears are a way to getting closer to Him. It shakes you out of whatever ennui and makes you go down on your knees, seeking help. And help has always, always, always come.

If I could tell something to the bright student sitting in some top institute, depressed and angry at himself and the world, it is this:

Stop thinking of yourself for the next half an hour. Get out as fast as you can from your room.  Go to the nearest hospital, or any place of pain and tears and helplessness. Please help by volunteering there: buy someone medicine, help a mother carry her sick child, read a prescription to an old man.  Visit an orphanage. By the time you return, my dear friend, you would have so much power within you that you will live for another day. Whether you choose to live that day well, will be a blessed option left to you.

The way out of your own apparently interminable darkness is the light you will be kindling in another unfortunate’s life. I do not know why it works every time, but it always works for me. Maybe by giving another a bit of your life energy, you have shooed off the ghost in the cupboard for yet another day. For the time being, it is a battle worth having won.

***