ബഹളമില്ലാത്ത ജോലികൾ

For-most-of-history-Anonymous-was-a-woman.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ തൊഴിലില്ലായ്മ ഉള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കേരളവും പെടുന്നു എന്ന് വാർത്ത. എൻ്റെ ചിന്ത പോയത് ‘തൊഴിൽ’ എന്ന ശബ്ദത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ്. എവിടെയോ ബേസിക് ഇക്കണോമിക്‌സ് ക്ലാസ്സിൽ ‘ If a man marries his housekeeper, the GDP falls’ എന്ന് പ്രൊഫെസ്സർ പരാമർശിച്ചത് ഓർത്തുപോയി. വീട്ടുപണി കൂലിയ്ക്കു ചെയ്താൽ സാമ്പത്തിക ശ്രേണിയിൽ പെടും, ഇല്ലെങ്കിലോ? ആരും കാണാത്ത, വില കൊടുക്കാത്ത ജോലി! അസംഘടിത മേഖലയാണല്ലോ വീട്ടുപണിയും!

ലോകത്തിൽ എവിടെയാണെങ്കിലും ,ചില ജോലികൾ വലിയ ബഹളമില്ലാതെ ആരെങ്കിലും ചെയ്താലേ വീട്, വീടായിരിക്കൂ:
തൂക്കുക, പൊടി തുടയ്ക്കുക, ബാത്റൂം വൃത്തിയാക്കുക, വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കുക, ഇസ്തിരിയിടുക, ചെടികൾ നട്ടു നനയ്ക്കുക, ആഹാരം വയ്ച്ചു വിളമ്പുക, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, തുരുമ്പിച്ചതും, ജീർണിച്ചതുമായ വസ്തുക്കളെ കളയുക, മാലിന്യ നിർമാർജ്ജനം….
ഇതും അന്തവും, ആദിയുമില്ലാത്ത തൊഴിൽ തന്നെ. പൈസയ്ക്ക് ചെയ്യിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന്റെ മുക്കാൽ ബഡ്ജറ്റും കൊണ്ട് പോകുന്ന ‘വിലപിടിച്ച സേവനങ്ങൾ.’
ഇതിനോടൊപ്പം കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നതും കൂടിയാകുമ്പോൾ, ‘ഇക്കണോമിക്‌സ്’ പഠിക്കാതെ തന്നെ, ‘ദൈവമേ, ഇതെല്ലാം കാശിനു ചെയ്യിക്കാനിരുന്നാൽ ജോലിസ്ഥലത്തു ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശു മുഴുവനായും പലർക്കും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ’ എന്ന് വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്യും.
ഇത് വെറും സാധാരണ കുടുംബ കാര്യം. ഇതൊക്കെ ഒരു വിഷയമാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചേക്കാം.

രണ്ടിടത്താണ് വിഷയം സ്പർശിക്കുന്നത് : വീട്ടിലെ ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാത്ത ജോലികൾക്കിടയിൽ തന്നിലെ പ്രതിഭയെ വളർത്താനാവാത്ത സ്ത്രീകൾ ( ‘ A room of one’s own’ ഇൽ Virginia Woolf വ്യക്തമാക്കിയതാണ്); പിന്നെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വീട്ടിലെ എല്ലാ പണികളും ചെയ്താലും, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘കോലാട്’ എന്ന ചെറുകഥയിലെ വീട്ടമ്മയെ പോലെ ഒരിക്കലും അംഗീകാരം ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ.

എല്ലാ തൊഴിലിനും വിലയുണ്ട്, ഏതു ജോലിയും അഭിമാനത്തോടെ ചെയ്യണം എന്ന് നമ്മൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അപ്പോൾ ആരെയും നാം വിലകുറച്ചു കാണില്ല; ജോലിയുടെ പേരിൽ വീമ്പിളക്കില്ല , മറ്റുള്ളവരെ അപഹസിക്കില്ല. ഭംഗിയായി വീട് നോക്കുന്ന സ്ത്രീയെയും പുരുഷനേയും ബഹുമാനത്തോടെ കാണും, അവരിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ നോക്കും. ഭംഗിയായി ഏതു ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയും മനസ്സിൽ നമിക്കും. പണ്ട് Emerson പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

‘If a man has good corn or wood, or boards, or pigs, to sell, or can make better chairs or knives, crucibles or church organs, than anybody else, you will find a broad hard-beaten road to his house, though it be in the woods.’

വിവേകാനന്ദനും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ : ‘ദിവസവും വിഡ്ഢിത്തം പുലമ്പുന്ന പ്രൊഫെസ്സറെ ക്കാളും നല്ല ജോഡി ചെരുപ്പുണ്ടാക്കുന്ന ചെരുപ്പ് കുത്തിയാവുന്നതാണ് നല്ലത്.’

പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷെ ജീവിച്ചു കാണിക്കാൻ പ്രയാസവും. ‘തൊഴിൽ’/വൊക്കേഷൻ /ജോലി എന്നതിന് നമ്മൾ വിചാരിച്ചാൽ പല തലങ്ങളും നൽകാം. അതിനു സജ്ജമായ മനസ്സാണ് ആദ്യമായി ആർജ്ജിക്കേണ്ടത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

ഞാനും എന്റെ ഹനുമാൻ സ്വാമിയും

role model

ഇന്ന് , കിഷ്കിന്ധ കാണ്ഡം അവധി ഭാഷയിൽ നിന്നും വ്യാഖ്യാനം / ഭാഷാന്തരം പൂർത്തിയായി. 2017ലാണ്  സുന്ദര കാണ്ഡം പുസ്‌തക രൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇന്നിപ്പോൾ ആദ്യത്തെ ഡ്രാഫ്റ്റ് തയ്യാറായതും ഹൃദയത്തിൽ ചാരിതാർഥ്യം.

ഹനുമാൻ എന്ന പ്രതിഭാസം , എനിക്ക് വ്യക്‌തിപരമായി , ഒരു ഹീറോ , ഒരു പ്രേരണ സ്ത്രോതസ്സ്, ഒരു ലീഡർഷിപ് മോഡൽ , ഒരു സുഹൃത്തും വഴികാട്ടിയും ഒക്കെയാണ്…യാതൊരു മുൻവിധികളും ഇല്ലാതെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുന്ന തേജസ്വിയായ ചിരഞ്ജീവി… നിഷ്കാമ കർമ്മത്തിന്റെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ലാളിത്യം; മാർഗ്ഗ ദർശിയായ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഹനുമാൻ സ്വാമി !

തുളസി ദാസിന്റെ ശ്രീ രാമചരിത മാനസത്തിൽ , ശ്രീരാമനും ഹനുമാനും തമ്മിലുള്ള പല സംഭാഷണങ്ങളും വായിക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും കരഞ്ഞു പോകും .
സീതാ ദേവിയെ കണ്ടു മടങ്ങിയ ഹനുമാനോട് “നീ എനിക്ക് ഭരതനെ പോലെ പ്രിയമുള്ള സഹോദരൻ ! അല്ലയോ ഹനുമാനെ ! നീ എനിക്ക് ചെയ്ത ഉപകാരത്തിനു എന്താണ് തരേണ്ടത് ? നിന്നെ നേർക്ക് നേർ കാണാനുള്ള നന്മ എന്റെ ഹൃദയത്തിനില്ല !’ എന്നാണ് രാമൻ പറയുന്നത്.

ഹനുമാൻ ഇരു കൈയും കൂപ്പി നിലവിളിച്ചും കൊണ്ട് ആ നീല താമര കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ കെട്ടി പിടിച്ചും കൊണ്ട് പറയുകയാണ്…’സ്വാമി ! എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും ! എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും !’

ഭഗവാൻ എടുത്തുയർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഹനുമാൻ കാലുകളിൽ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു കരയുകയാണ് …ശ്രീ രാമൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ശിരസ്സ് മെല്ലെ തഴുകുന്നു. ആ രംഗം ഉമയ്ക്ക് വർണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ശിവ ഭഗവാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു …

പിന്നീട് രാമൻ ഹനുമാനോട് രാവണന്റെ കോട്ട  കയറിയ കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ ഹനുമാൻ പറയുകയാണ് യാതൊരു അഹങ്കാരവുമില്ലാതെ …(ബോല
ബ ച ൻ ബിഗത് അഭിമാനാ ).
“കുരങ്ങിന്റെ ജന്മമാണ് ! ഒരു മരത്തിന്റെ ശാഖയിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കു ചാടുന്നത് തന്നെ പുരുഷാർത്ഥം ! ഞാൻ സമുദ്രം ചാടി കടന്നതും , സുവർണ്ണ നഗരി കത്തിച്ചതും , അസുരന്മാരെ കൊന്നതും, അശോക വനം നശിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം അല്ലയോ ശ്രീ രാമാ നിന്റെ പ്രതാപം കാരണമാണ് ! ഇപ്പറഞ്ഞവയിൽ ഒന്നും എന്റെ യാതൊരു കഴിവുമില്ല ! പ്രഭു,താങ്കൾ ആരിൽ പ്രീതിപ്പെടുന്നുവോ  , ആ വ്യക്തിക്ക് ഒരു പ്രവൃത്തിയും കഠിനമല്ല. അസംഭവ്യമെന്നതും സംഭവ്യമാകുന്നു !’
( സാഖാ മൃഗ് കൈ ബഡി മനുസായ് /സാഖാ തേം സാഖാ പർ ജായി //
നാഖി സിന്ധു ഹട്ടകപുർ ജാറ/ നിശിചർ ഗൺ ബഥ ബിപിൻ ഉജാര //
**
സൊ സബ് തവ പ്രതാപ് രഘുരായി / നാഥ്‌ ന കച്ചു മോരി പ്രഭുതായി //
**
താ കഹ് പ്രഭു കച്ചു അഗം നഹിം ജാ പർ തുമ്ഹ അനുകൂല് /)
**

ഇങ്ങനെയുള്ള ഹനുമാനെ സേവിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ ? ഹനുമാൻ ചാലിസാ എന്ന നാൽപ്പതു വരികൾ ഒട്ടധികം ഉത്തരേന്ത്യക്കാരും കാണാപ്പാഠം ചൊല്ലുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്…
അതും തുളസി ദാസ് എഴുതിയതാണ് .
അവനവൻ കടമ്പ കടക്കാൻ വളരെ സഹായകമാണ് …
**
(ഈയിടെ രസകരമായ ഒരു വിശ്ളേഷണം വായിച്ചു:

“ആത്മ രതിയിൽ മഗ്നമായ ലോകത്തിൽ ആത്മ ബോധമില്ലെങ്കിൽ, ആത്മ വിനാശനം തീർച്ച !’ സെൽഫി ലോകത്തിൽ ആത്മരതിക്കാർ narcissus സിന്റെ പൗത്രരത്രേ !) ഭവസാഗരം കടക്കാൻ , ‘ പാവം കുരങ്ങു ജൻമം പ്രഭു !’ എന്ന് കരഞ്ഞ എന്റെ കർമ്മയോഗിയായ പ്രിയ സ്വാമി തന്നെ രക്ഷ !

യമുനയിൽ ഒരു തർപ്പണം

“ഭൂഖേ ഭജൻ ന ഹോയ് ഗോപാല !
ലേ തേരി ഖണ്ഡി, ലേ തേരി മാല! ”
വിശക്കുന്ന വയറിനു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ആവില്ല. അന്നമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം. അത് കൊണ്ട് ആദ്യം വിശന്നു കരയുന്നവരുടെ വിശപ്പകറ്റണം എന്ന് വിവക്ഷ.

സോമാലിയ എന്ന രാജ്യം, ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങളും ഞാനും അറിയുന്നത്, അവിടത്തെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പടങ്ങൾ കണ്ടിട്ടാവും. അതിരൂക്ഷമായ ഭക്ഷ്യകെടുതിയുടെ ഒരു കാലത്തെ ദൃശ്യങ്ങളിലാവാം. പണ്ട്, ഒരു കൊതിയൻ കഴുകൻ, കുഞ്ഞു മരിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ ഫോട്ടോ ഓർമ്മയില്ലേ? അത് സുഡാനിൽ ! കെവിൻ കാർട്ടർ എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ കഥ ഓർക്കുന്നില്ലേ?

ഇന്ന് ഞാൻ അത് പോലെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു. വയസ്സ് ഒന്നര. കണ്ടാൽ ഞെട്ടി പോകും. എല്ലും തോലും. ഒരു മൂന്ന് മാസത്തെ വളർച്ച കാണും.കുട്ടിയുടെ മാതാവ് അടുത്ത കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു, വീട്ടിലാണ്. ഈ പെൺകുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം, രാത്രിയിൽ ഒരു നേരം വന്നു അമ്മ കൊടുക്കുന്ന മുലപ്പാൽ.

‘മാഡം, അക്യൂട്ട് malnourishment ! ആറു മാസം കഴിഞ്ഞു കിട്ടേണ്ട ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ ഈ അവസ്ഥ ആയതാണ്. അതിനിടയിൽ, അവർ അടുത്ത കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഈ കുഞ്ഞിന് പതുക്കെ ആഹാരം കൊടുത്തു തുടങ്ങി.’ മിടുക്കിയായ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. ‘ നിരക്ഷരത, പിന്നെ ഗ്രാമത്തിലെ വ്യാജ വൈദ്യന്റെ ഉപദേശവും ! വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് കുഞ്ഞിനെ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ സ്പെഷ്യൽ സെന്ററിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചത് !’
കുട്ടിയുടെ അച്ഛനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു: ‘ അതെന്താ ഭക്ഷണം കൊടുക്കാത്തത്?’ ‘അവൾക്കു ദഹനത്തിന് പ്രശ്‌നം .പിന്നെ മുലപ്പാൽ ഒരു നേരം ഭാര്യ വന്നു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് !’

ബുന്ദേൽഖണ്ഡിലെ ഒരു ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ ജില്ലയാണ് ജലൗൺ. ഈ ജില്ലയിൽ, കാല്പി എന്ന താലുക്കിലാണ്,1857ഇൽ , ഝാൻസി റാണിയും, താന്ത്യ തോപ്പിയും കൂട്ടരും  യുദ്ധനീതി മെനയാൻ ഒന്നിച്ചു കൂടിയത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രങ്ങളായി, കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും , സെമിത്തേരിയും ഒക്കെയുണ്ട്.
ആക്രമണത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ സ്ത്രീകളേയും കുട്ടികളേയും ‘ബിഹാഡ് ‘ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന, കുടിവെള്ളം പോലും കിട്ടാത്ത മുൾച്ചെടികൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ചരിത്രം നാട്ടുകാർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവരൊക്കെ ദാരുണമായി മരിച്ചു. ക്ഷോഭം മൂത്ത വെള്ളക്കാർ തകർത്ത പ്രക്ഷോഭകാരികളുടെ കോട്ടയുടെ ഒരു അംശം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.

അക്ബറുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബീർബൽ കല്പി നിവാസിയായിരുന്നു എന്ന് രേഖകൾ! നമ്മൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന തുണി കഷ്ണങ്ങളിൽ നിന്നും ഏറ്റവും സുന്ദരമായ പേപ്പർ ഉണ്ടാക്കുന്ന കല, നൂറ്റാണ്ടുകളായി, ഇവിടത്തെ ചെറുകിട വ്യവസായികൾ ചെയ്തു വരുന്നു.

ജോലി തിരക്കിൽ , വ്യാസന്റെ ജന്മ ഭൂമിയെന്നും അവകാശപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

‘ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും’ എന്ന മട്ടിൽ കണ്ട പട്ടിണിക്കോലമാണ് കണ്ണിന്റെ മുൻപിൽ. ദൈവമേ, ഝാൻസി റാണിയുടെ കഥയുറങ്ങുന്ന നാട്ടിൽ, എല്ലും തോലുമായ സ്ത്രീകൾ പ്രസവിച്ചിടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ. കൊടുംദാരിദ്ര്യം എന്ത് എന്ന് നേരനുഭവം കിട്ടുമ്പോൾ, ബീര്ബലിനെയും, വ്യാസനെയും, ബ്രിട്ടീഷുകാരെയും ഓർക്കാൻ എവിടെ സമയം? ഒരു തുള്ളി മഴ പെയ്യാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരും, കന്നുകാലികളും.

മഞ്ഞയും നീലയും കലർന്ന നിറത്തോടെ സൂര്യ വെളിച്ചത്തിൽ, യമുന നദി തിളങ്ങുന്നു. സൂര്യ പുത്രിയാണല്ലോ യമുന. പുരാണ കാലത്തെ സൂര്യ മന്ദിരം നദീ തീരത്തുണ്ട്. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്: മണ്ണിന്റെ നിറമുള്ള ധോത്തി അണിഞ്ഞ ഒരു വയസ്സായ കർഷകൻ, യമുനയിൽ തർപ്പണം ചെയുന്നു.

അഹം എന്ന ഭാവം കുറയാനായിട്ടാവും, ദൈവം എന്നെ കല്പിയിലോട്ടു പറഞ്ഞു വിട്ടത്.

അടുത്ത തവണ ചരിത്രസ്ഥലികൾ സന്ദർശിക്കാം. പാലം കടന്നു. ഉറൈ എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിക്കുന്ന ജലൗൺ, ഇനിയും വരാം.

**

Listening to The Way

IMG_2146

I was listening to the great Wayne Dyer recently. He was espousing the beauty of Tao Te Ching by Laozi. ‘The Way’, as he explained, seemed so beautiful.

Then it struck me. Who better epitomises all that than my own beloved Hanumanji?

Bhoot Pisach Nikat Nahi Aave

Mahaveer Jab Naam Sunaave

1. To live with integrity, joy, peace and balance…I can think of none but Hanumanji.

2. Learn to die when you live… Live without fear of death…I think of Hanuman offering himself as food to Sursa, telling her that he would accomplish SriRamji’s task first!

3. Have your own sacred space…Trust in your own nature… If you knew who walked by your side, you will never know fear!

Haanumanji always carried his Lord in his heart and offered every action as an offering at Sriramji’s feet.

4. Be radically humble…

I think of Hanumanji telling SreeRamji….I am just a monkey….jumping from one branch to another itself is an achievement! Whatever I do, Lord, is because you make me do it! How can I take credit for my actions?

5. Non resistance and detachment….flow like the water and accept uncertainty

Tough but so true! Hanumanji’s journey to Lanka is a perfect example of that. He met enemies and friends in that journey. He stayed calm and cool. He was so accepting of every situation and never lost his sense of humour! When Ravan ordered his tail to be set on fire, Hanumanji grinned to himself that the Goddess Sarada has helped in the nick of time: by  making him order such a strange punishment!

6.Be soft and pliable and do not be hard  and brittle….Flexibility in approach

Ah, who better to teach that than Hanumanji? He changes from humble follower to ferocious warrior to loving colleague to respectful family member….so calmly. He is unforgiving to the wicked ( the killing of the water demoness) and playful with the good hearted ( the tricking of Sursa), fair to the kind ( respecting Vibheeshan) and ruthless with the foes ( killing of the rakshasas)… He counsels Ravan and is so humble in his approach…

7. Living by not interefering…. Never trying to control anything….

Hanumanji could have easily taken Sitaji back with him from Asokavan.. But he never tries to control the situation. He is aware of the bigger design of the Master Planner at all times.

8.  Be generous, be strong by bending, living Oneness…

Jai Hanuman gyangunasaagar….

**

Probably it is human nature to relate whatever one reads or hears to what one knows in one’s own sphere.

The lesson of detachment, the ability to feel comfortable in a situation over which you have no control, to be flexible…all these are so tough in real life. But how truthful they are!

I now know that every one we meet comes to teach us some lessons…If we do not learn, then we shall endure the same experience in a different form…names and forms and situations might change but the lesson remains the same!

How blessed to listen to wise words and wise counsel. How important to trust ourselves…and the God above. How important to know that when HE walks by your side, nothing can make you afraid.

Jai Hanumanji!

**

 

 

 

 

 

 

Empathy and Other Poems: Prof Veeran Kutty ( Translation From Malayalam)

IMG_2139

1. Empathy

Reiterate

A thousand times

The lesson:

‘ You are a stone!’

Make it believe that

It is nothing but a stone.

Keep reminding it about

The agonies endured,

Enroute the way

Of becoming a stone.

Make its innards burn

With the pride of being a stone.

Or else,

If a thirsty young child

Calls out pitifully

‘Water please…’,

It just might forget

That it is  lying beneath a monstrous

Foundation,

And step out.

*

2. After Death

Even after death,

We still grow,

Say the nails.

Just try finishing us off,

Opine the hairs!

All the Teachers

I needed were with me

All the while.

Yet,

I never considered

Bowing before them,

Ever.

*

3. The House of  the Bereaved

The stranger came searching

For the House of the Bereaved.

He turned all the houses

Wherein he stepped,

Into one.

*

4. Being Big

‘ Do come over!’

A small mound of earth

Can welcome an ant,

Encourage it to climb.

An impossibility

For a mountain.

*

5. Butterfly

Hey, butterfly!

Did you find it

Inappropriate

To have rested

On a bedroom wall?

It is duly proper

That you endeavoured

To convert a graveyard

Into a picture gallery.

*

 

 

 

 

 

 

The Sentence and Other Poems: Professor VeeranKutty (Translation from Malayalam)

IMG_2030

1. Memorial

Watch the flight of the milk weed fluff,

A very humble effort indeed.

Wingless,

It is disallowed the crossing of borders,

And denied the  ownership of the skies.

Yet it flies, carrying the seed

Cradled like an infant.

‘Under the shade of the tree

It imagines-

Some one will  rest tomorrow.’

The milk weed fluff is unaware of these lines.

In the weightlessness

Of its ignorance

It flies.

In the compassion that we show

By not calling it a bird,

It might float a bit more distance.

A humble but valiant effort!

Where it falls,

Unknown to anyone,

A plant might stand

In memorium

Tomorrow.

2.  Embrace

The trees that we planted

Far apart from each other,

Terrified that their leaves would touch-

Their roots are embracing ardently

Under the earth.

3.  A Dazed Mind

That day you waited

For the ants to leave,

Before you washed the tea cup.

You stepped softly on the ground

Not wanting to harm any living thing.

You did not pluck any flower,

Instead opened the bird cage wide.

Really,

Who can  ever hide

A mind dazed with love?

4. Silent Girl

Hey girl,

You, who do not speak much!

Your undisplayed love

Is like the  splendid flowering of a tree

Unseen by anyone,

Hidden far within a deep forest.

5. Yet

Yet God does not decide to end this world.

Why?

He must be waiting for those two

Deeply in love,

Sitting in some corner of this world,

To stop their conversation.

One can safely surmise that

The world will not be ending very soon.

6.  After You Left

Some colours disappeared,

Some fragrances vanished,

The sounds stopped in entirety.

This place  here-was constructed from

All those shortcomings,

After you left.

7. The sentence

As punishment for the crime,

The sentence was to circle the world.

The plea was to request

That both should endure it together;

And circle a million times,

Not just once.

****

 

 

 

 

 

 

 

Karaum So Begi Jo Tumhahi Sohayi (49):Whatever You Wish, I Shall Immediately Carry Out

IMG_1509.JPG

God of Ocean (Varuna) speaks to SreeRamji (Sundar Kanda continued)

*

Sabhay sindhu gahi pad prabhu kere/cchamahu nadh sab avgun mere//

Gagan sameer anahl jal dhari/eenh kayi nadh sahaj jad karni//

The Ocean God( Varuna) caught hold of SreeRamji’s feet in fear and said- Lord! Please forgive  all my faults

The sky, air, fire, water and earth( panchbootha) are prone by nature to be indifferent in action ( not proactive)

*

Tav prerit Mayam upjaye/srishti hetu sab grandhani gaye//

Prabhu ayasu jehi kah jas ahayi/so tehi bhaanti rahe sukh lahayi//

Due to your powers, Maya has created these elements for purposes of Creation- all the ancient texts say that,

Whatever be the nature assigned  by the Lord, the element stays  contentedly within its purview

*

Prabhu bhal keenh mohi sikkh deenhi/marjada puni tumhari keenhi//

Dol gawar sudra pasu naary/sakal tadana ke adhikary//

Lord, you did the proper thing by punishing me, but the nature of things- that too has been designed by You!

The drum, the illiterate, the lowly evolved soul, the animal, the woman- they all get punished ( taught) due to their nature

(Note: One gets an insight into the socio cultural forces at work in ancient times- not much different from today-where patriarchy and lack of empathy with those marginalised existed in society)

*

Prabhu pratap mai jaab sukhayi/utarihi kataku na mori badayi//

Prabhu agya apel shruti gaayi/karaum so begi jo tumhahi sohayi//

Due to your powers, I will dry up and the army will cross over- but that will be against the nature of the ocean( as an element of nature)

Yet Your command has to be obeyed, that is the decree from the Vedas, now whatever You may suggest, I shall immediately carry out!

*

Doha:

Sunat bineet bachan ati kah kripal musukai/

Jehi bidhi utarai kapi kataku tat so kahu upayi//

Listening to the very humble words of the Ocean, the compassionate Raghunathji smiled and said-

Hey Son! Suggest a way that the army of monkeys can cross over you

*

 

 

 

Nadh Na Kacchu Mori Prabhutai(29): My Lord, There Is Nothing Great About My Role Herein

IMG_1460.JPG

Hanumanji returns to SreeRamji( Sundar Kanda Continued)

*

Kahu Kapi Ravan palit Lanka/kehi bidhi dehevu durg ati banka//

Prabhu prasann jaana Hanumana/ bola bachan bigat abhimana//

Hey Hanuman( The Lord said), tell me how did you burn the city of Lanka protected by Ravan and its huge curved forts?

Hanumanji recognised that his Lord was pleased, and he spoke without a tinge of ego or self pride

*

Sakhamrig kai badi manusai/sakha tem sakha par jai//

Naghi sindhu hatakpur jaara/nisichar gan badhi bipin ujaara//

For a monkey it is indeed akin to Purusharth( dharma, artha, Kama, moksha) that he jumps from one branch to another

That I could jump across the ocean, burn the golden city, kill the Rakshasas and uproot the Asok forests-

*

So sab tav pratap Raghurai/Nadh na kacchu mori prabhutai//

All these are, My Lord, Manifestation of Your own glory, there is nothing great about my role herein

*

Doha:

Ta kahu Prabhu kacchu agam nahim jaa par tum anukul/

Tav prabhav badvanalahi jaari sakai khalu tul//

Hey Lord! On whom You bestow Your blessings( with whom you are pleased), nothing is difficult for him

With Your Grace, the simple cotton wick( which burns itself out so quickly) can start a great fire that burns everything down ( No task is impossible when Your Blessing is present)

(Note: Bibheeshan is supposed to have written the Hanuman vadavanalahi Strotram which helps to remove all illnesses )

*

Nadh bhagati ati sukhdayani/dehu kripa kari anpayani//

Suni Prabhu param saral kapi bani/Evamastu tab kahevu Bhawani//

Hey Lord! Take compassion on me and grant me single minded devotion to You, the source of the greatest happiness

Hey Bhawani, ( said Lord Shiv narrating the tale) hearing the most pure and simple words of Hanumanji, SreeRamji said – Evamastu- Let it be so!

*

Uma Ram subhavu jehim jaana/tahi bhajanu tahi bhav na aana//

Yeh Sambad jaasu ur aava/Raghupathy charan bhagati soyi paava//

Hey Uma! Whoever gets to understand the sweet nature of SreeRamchandraji, nothing attracts him other than meditating and reciting His Lord’s Name

Whoever absorbs into his heart this conversation between the Lord and His Servant, he will be blessed with devotion to SreeRamji( he will devote himself to SreeRamji’s feet)

*

The Path Of Light: Two Authors

image

I have had opportunities of listening to authors talking about their writing skills. About the books they have read, and the company they keep and the ways of writing into greatness, fame and riches. Indeed, you need strong networking skills, and recommendations and knowing the right people and master the latest marketing platforms etc ,etc.What most forgot, I thought, were two words: The Reader.

Strange are the ways of this writing world. It survives on one pivotal point called the reader. And readers, in my view, should never be under estimated. True, you can beguile us with flashy covers and screaming advertisements and lots of awards. We will spent our money to buy your books. But in that sacred moment when the reader is alone with the book, it is like a lovers’ union. Either you fall in love, or you mock, or you are indifferent, or worst, you hate what you hold in your ahem, arms. No editor, no publisher has entry permit into that holy ground.

The reader decides, what to read till the last page and what to shut down, after a few cursory look around, and what to forget, forever. There, something of the author becomes part of the reader: a process of assimilation and agreement or disagreement in quietude, the most human phenomenon of all- where race, religion, gender, country, nothing matters. Hence, the word sacred- sorry, we do not let dictators of any  ideology to decide what to love and hate in our reading. Of course, that is why they burn books and ban schools in the first place. Who knows, if a philosopher from the frozen part of the world rouses a soul in a part of the world, where the sun burns harshly, to question the way of life in her society? The good thing is, that secret ritual, shared by readers of all human languages, will prevail forever. We are just too big in number for any eradication.

The notes on their writing journeys from two writers of Malayalam, delighted me. Priya A.S., who turned her childhood fights with illness, a la Stevenson, into a fiery writing gift, is one. I wish that she would give us more of  her wisdom in words. Considering her potential, this young lady is not writing enough nowadays. In her speech, receiving the Lalitambika Antarjanam Award, she says ..( translated from vernacular) ..”  T.A.Razakh in his screenplay comments that Artists were the blessed ones on whose heads the droplets of water fell; when the Divine shook his wet hands! I sometimes dread to think, what my condition would have been, but for those few drops that blessed me. My writing opens for me many windows, which otherwise would have remained close forever. When those windows opened, maximum sunshine fell on my own self. In that light, my eyes and mind opened….When I do not write, I am a mere leaf- floating  helplessly..But when I write, I am the flow of water, even as I remain a leaf…Writing is also a balancing act for me. I shake my mind all over in that space. An anchor like one’s mother- to lay down the burden of what the world does to you…”

Benyamin, who enchanted us with ” Aadujeevitam”/ translated into English as Goat Days (and was long listed for Man Asian Literary Prize, 2012), has something to say about his writing destiny too.

“Circumstances and incidents pushed me to the writing path. Walk if you want to, this way, they said and left me there. I decided to walk the path of my destiny. That is all…My most favourite prayer is that of Nikos Kazantzakis: ‘Lord, please make me that person,  whom you want me to be.’..In the middle of a big cashewnut orchard, within a small house, I have the memory of a mother, reading late into the night, by the light of the kerosene lamp. Perhaps, my  intense desire for reading, came that way..Behind all the lines of all the writers,you will find the writer’s soul, life, dreams, beliefs,fears all in shadowy hues. Even the writer himself might not be able to discern that truth- unknown to him,unrecognised by him,unreachable even to him…I am still standing agape at my path. If there are stories destined for me to write, I shall definitely meet them along this path.”

*****

Benyamin’s character  in Aadujeevtam, Najib, is so inspiring that whenever I feel the world is too much for me, I dip into his story. Najib and his utter humility, his trust in the Divine and his redeeming gratitude, never fails to cheer me up.

Oh, there are so many worthy writers in this world, who shine a light for others to walk by. Often, they do it without much hue and cry. Without big lights and shouts of boastful glory. They converse with the reader in an intimate space. The prayer of Kazantzakis, is handed over, from the story being told, to the reader’s own life story.

Ente Kavita / My Poetry : Vijaya Lakshmy (Translation)

To my readers who have given life to me, who have kept me alive- with a look, a word, a reading, an  acknowledgement, during my poetic journey.

As I present this compilation of my poems before you, I would like to reveal to you, only you, what poetry means to me.

All the Purusharthas (Dharma, Artha, Kama, Moksha) are poetry to me. Life and dreams are poetry. Poetry is my friend and my love.

Following the Dharma of the Living, I entered into Grihastashram too. To make a living, I worked for a monthly pay.I have failed in Dharma, in my duties;  I have been vulnerable to all human failings. Poetry was  my refuge during all these travails. The outer aspects unravelled slowly, from all experiences. Like a faded flower, that still leaves behind a perfume, the poetry of those experiences remain.

In a very ordinary life, my days are my footsteps. In a desolate garden, in a secluded corner, like a spider weaves its web with fragile, delicate threads, enthused by an instinct- I have merely woven together the sky, water, wind and the sunlight that I have seen;  creating this work- albeit with limited word power.Perhaps a few dew drops must have shone bright , caught in these web threads.  A mid night star must have occasionally checked its reflection in the mirror of that dew drop.The rare sun ray that crept in, must have dazzled the web with a magical rain bow at times. Enough. That is good enough for me.

From dust emergeth, to dust returneth…In this unending flow, unable to distinguish either the speed or strength of an ineffable Creation, almost falling into the deep void, one moment! This life is but that moment- uncoveted by me. And poetry, like a life-breath, has given this momentary existence a radiance. Poetry and you, my readers- my exclusive fortune.

With gratitude,

Respectfully,

Vijaya Lakshmy.

(In the preface to her award winning poetry collection (1980-2010)….my most favourite vernacular poet writes thus)