കിസ്സാ കുർസി കാ (അഥവാ ഒരു അധികാര കസേരയുടെ കഥ)

psalm131thinline

ക്ഷുത്തും ദാഹവും മനുഷ്യന് അഹങ്കാരം കളയാനും കൂടിയാണ് ദൈവം നൽകിയത് എന്ന് ഇന്നലെ ഒരിക്കൽ കൂടി തോന്നിപ്പോയി. അല്ലെങ്കിൽ ‘അമ്പട ഞാനേ’ എന്ന ഭാവം കൊണ്ട് നമ്മളൊക്കെ ഭസ്മമാക്കി കളഞ്ഞേനെ ഈ ലോകത്തെ!

വിധാൻ പരിഷദിന്റെ കമ്മിറ്റി മീറ്റിംഗാണ് വേദി. പല രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലെ നേതാക്കൾ ഒന്നിച്ചു കൂടുന്ന സ്ഥലം. അവിടെ , ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയെ കുറിച്ച് അവർക്കുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും കേട്ടറിഞ്ഞു മറുപടി പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥരായാണ് എന്റെ ടീം എത്തിയത്. ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം മരുന്നുകളും ബ്ലഡ് ബാങ്കുകളും മറ്റും പ്രവൃത്തി പരിധിയിൽ വരുന്ന വിഭാഗമാണ്.
ഒട്ടനവധി ഡിപ്പാർട്മെന്റുകളെ വിളിച്ചു കൂട്ടിയിരുന്നു : പുതിയ അദ്ധ്യക്ഷനായി ഒരു നേതാവ് ചാർജ് എടുത്തതേയുള്ളൂ.

നമ്മൾ ഒരു മുറിയിൽ ചെന്നാൽ ആദ്യം ചെയുന്നത് എന്താണ്? ഇരിക്കാൻ വെമ്പൽ കൂട്ടും, അല്ലേ? അങ്ങനെ ഞങ്ങളും കുറച്ചു സീറ്റുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഒരു സീറ്റിനു കുറവ്. അപ്പുറത്തിരിക്കുന്നയാൾ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്താൽ, അതും പരിഹരിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.
‘സാഹിബ്, നിങ്ങൾ കൃപയാ ഒരു സീറ്റ് മാറി ഇരിക്കാമോ ?’ (അത് മലയാളം പരിഭാഷ) ഞാൻ ചോദിച്ചു. വിനമ്രത എപ്പോഴും നല്ല ആഭൂഷണമാണ് എന്നാണ് ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.
തല ചെരിച്ചു, പുച്ഛ ഭാവത്തോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു, ‘സാധ്യമല്ല. എത്ര പേരാണ് നിങ്ങളുടെ ടീമിൽ ? ഞങ്ങളൊക്കെ മാറി എന്താ പിന്നിലോട്ടു ഇരിക്കാനോ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി?’

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണത്തിൽ ‘കുംഭകർണ്ണന്റെ നീതി വാക്യം’ എന്നൊരു സുന്ദരമായ ഭാഗമുണ്ട്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എണീൽപ്പിച്ചു ‘എന്നെ രക്ഷിക്കണം’, എന്നു പറയുന്ന രാവണനോട് ജ്ഞാനിയായ കുംഭകർണ്ണൻ പറയുകയാണ് :
‘നല്ലതും തിയ്യതും താനറിയാതവൻ, നല്ലതറിഞ്ഞു ചൊല്ലുന്നവർ ചൊല്ലുകൾ
നല്ലവണ്ണം കേട്ടുകൊള്ളുകിലും, നന്നതല്ലാവർക്കുണ്ടോ നല്ലതുണ്ടാകുന്നു?’

നല്ലതു കേട്ടാലും തിന്മയാണെന്നു തോന്നുന്ന വമ്പന്മാർ രാവണന്മാർ , ത്രേതാ യുഗത്തിലെപ്പോലെ കലിയുഗത്തിലും ധാരാളം!

ബൈബിളിൽ , സുഭാഷിതങ്ങളിൽ, (25 -26) ഒരു ഉപദേശമുണ്ട് :
‘ഭോഷനോട് അവൻ്റെ വിഡ്ഡിത്തത്തിനൊപ്പിച്ചു മറുപടി പറയരുത്. നീയും അവനു തുല്യനെന്ന് വരും.’
ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു, ‘അതിന് ഇത്രയ്ക്കു ഈഗോ വേദനിച്ചോ? ഒരു സീറ്റ് നീങ്ങി ഇരിക്കാമോ എന്ന് മാത്രമല്ലേ ചോദിച്ചത് ?’
അപ്പോൾ അതാ വരുന്നു അടുത്ത ഉത്‌ഘോഷം “ഹും ! ഞാൻ ഒരു അഡിഷണൽ കമ്മിഷണർ ആണ്!’

ഇനിയിപ്പോൾ സുഭാഷിതങ്ങളിലെ അടുത്ത വരി തന്നെ രക്ഷ !
‘ഭോഷന് തന്റെ ഭോഷത്തത്തിനു തക്ക മറുപടി കൊടുക്കുക; അല്ലെങ്കിൽ താൻ ജ്ഞാനിയാണെന്നു അവൻ വിചാരിക്കും.’

‘ താങ്കൾ വന്നു എന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നാലും. ഞാൻ മാറി തരാം.’ ഞാനും എന്റെ ടീമും എണ്ണീറ്റു എതിരെയുള്ള വരിയിൽ പോയിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുൻപ് ഞങ്ങളുടെ ബോസ്സായിരുന്ന മാഡം മുറിയിൽ കടന്നു വന്ന്, ഐസ് പരുവത്തിലായിരുന്ന അയാളുടെ അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മീറ്റിംഗ് കഴിയുന്ന വരെ മേൽ കക്ഷി ‘കമാ’ എന്നൊരു അക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ പിന്നെ കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയതുമില്ല. സ്ഥാനമാനങ്ങൾ സീറ്റുകളുടെ കയറ്റി ഇറക്കങ്ങളിൽ കോട്ടം തട്ടുന്നവയല്ല എന്ന് അയാൾക്കും ബോധിച്ചു കാണണം.
**

അന്ന വസ്ത്രാദി മുട്ടാതെ ഞങ്ങളെ…

breakfast

‘നിന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു! അമ്മ വെറുതെ പച്ച പപ്പായ വേവിച്ചു, കറിവേപ്പില ഞെരടി, ഒരു തുള്ളി പച്ച വെളിച്ചെണ്ണ ഒഴിച്ച്, ഉപ്പിട്ട് തന്നാലും അമൃതിന്റെ രുചിയായിരുന്നു…’ ചെറു പ്രായത്തിലേ മരിച്ചു പോയ അമ്മയെ കുറിച്ച്, എന്റെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും ആഹാരത്തിന്റെ രുചി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

ആഹാരം ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് , ഒരു കലയും, കവിതയും, ധ്യാനവും, ഡി-സ്ട്രെസ്സിങ് തെറാപ്പിയും മറ്റുമായി വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള കാലം. അന്ന് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭരണം പോലും സ്ത്രീകൾക്കില്ല. പല തറവാടുകളിലും അമ്മയും മകളും രണ്ടു മുറികളിൽ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന കാലം. എന്നിരിക്കിലും, ഭക്ഷണ മേഖല സ്ത്രീയുടെ ചുമതലയിൽ പെടുമായിരുന്നു.

‘ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം’ എന്നും മറ്റുമുള്ള ചൊല്ലുകൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിലും സമൃദ്ധി വരുത്തുന്ന ‘സ്ത്രീകളുടെ മാനേജ്‌മന്റ്’ തന്ത്രങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുക കൂടിയാണ്. വിശന്നു തളർന്ന ആറു കുഞ്ഞുങ്ങളെ , ചോറോ കഞ്ഞിയോ വയ്ക്കാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ, പച്ച പപ്പായ ഊട്ടിയ എൻ്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണീരുപ്പ് തന്നെയാവും അമൃതിന്റെ രുചിയുടെ കാതൽ. ആഹാരത്തിനെ
പറ്റി പലരും  പറയുകകയും, എഴുതുകയും ചെയുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്ന കഥയാണത്.

**
“അമ്മൂമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നത് മാതിരി, ഉള്ളി നല്ല ബ്രൗൺ കളറിൽ മൊരിച്ചു വേണം.” ഒരു നിർദ്ദേശം എനിക്കും ലഭിച്ചു! മുട്ട പുഴുങ്ങി, ഉള്ളി മൂപ്പിച്ചു അമ്മൂമ്മ കറി ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇതിന് വലിയ എരിവാണല്ലോ…!” ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കൂടി മകളിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് മിച്ചം .

വാഴയ്ക്കാപ്പം ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ അതാ വരുന്നു അടുത്ത ‘തലമുറ താരതമ്യം.’
‘ അമ്മൂമ്മയുടെ വാഴക്കപ്പത്തിന് നല്ല ഷെയ്പ്പാണല്ലോ…ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത് ?’
‘അപ്പം തിന്നാൽ പോരെ, കുഴിയെണ്ണണോ?’ എന്നാണ് ശരിക്കും മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടത്.
‘എടി ചട്ടമ്പി ! Do not look a gift horse in the mouth…’ മൈദയില്ലാതെ, കിട്ടിയ കടല മാവ് വയ്ച്ചു പഴംപൊരി ഉണ്ടാക്കിയതും പോര , ഇനിയിപ്പോൾ, ‘ദി ഷേപ്പ് ഓഫ് യൂ’ എന്നും പാടാനോ?

അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ നിറഞ്ഞ ചിരി. കുടുംബത്തിന്റെ ധന-ധാന്യ സമ്പത് വ്യവസ്ഥ എത്ര മാറിയാലും, അമ്മൂമ്മ എന്ന ‘ക്വാളിറ്റി ബെഞ്ച്മാർക്’ തലമുറകളിലൂടെ നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു.
‘Gully Boy’യിൽ രൺവീർ സിംഗ് പാടിയത്   പോലെ  ‘അപ്‌നാ ടൈം ആയേഗാ!!!’

***
നുറുങ്ങു കഷ്ണം : ‘Lamb to the slaughter’ എന്നൊരു ക്ലാസ്സിക് Roald Dahl ചെറു കഥയുണ്ട്. Alfred Hitchcock Presents എന്ന സീരിസിൽ ഒരു എപ്പിസോഡ് അതിന്റെ ദൃശ്യ-ആവിഷ്കരണമാണ്.
ആഹാരം ‘ഹരിക്കുന്നതു’ കാണണമെങ്കിൽ , അതൊന്നു വായിക്കൂ…കാണൂ !

***

Cats and Porcupines

 

momsnkids

‘Next time I will make you a porcupine,’ says my elder daughter. It is a warning in the guise of sibling love.

‘Nah! Persian cat with green eyes. The one which asked God whether He was seated in her chair!’  My younger girl replies. That is a rejoinder of untrammeled self confidence which is utterly undisguised.

The sequel of my daughter’s novel ‘Scientia’ is undergoing publication. It is called Eva, short for Evangelista. It is peppered with feisty women scientists, wise mentors, handsome men, and cats…

Little girl has trouble over the fact that the pesky cat does not get to star much in the book unlike the first one. Chechi has been ruthless with her pen; and has snipped off her  nose-in-the air, prima donna scenes mercilessly.

‘You get to banter with the dog, be thankful for that, brat!’

‘Huh! I know, I know.’

I conclude that in the scenes where she does appear, she gets an upper-claw over a doggy. Poor dog.

‘I have a serious issue to bring to your notice. Whenever grandma calls, she asks about you first. That is major unfairness. We have been studying equity and equality recently in school.’ Persian cat purrs dangerously.

Chechi cackles in abandoned glee.

‘Well, well, certain facts in life have to be accepted. She loves me more.’

‘There is something called majority opinion.’

‘Since when has one been a majority?’

‘ I am adding my cousins here. You should not hog all the attention all the time.’ Persian cat bares her pretty teeth.

Chechi giggles openly. She knows that certain statements need no answers. They are the divine truth.

**

I advise my mother that certain family undercurrents need firm resolution. She should be neutral when it came to showing her love for the grand kids.

She chortles like my elder girl. They share the same eyes, delicate bone structure, and the indomitable will.

I am determined to not let that laugh sidetrack me.

‘Please call the little girl today. Ask about her this time!’

‘ Okay. I will have a chat with her soon. You know she is exactly like you. Remember when you were always cribbing over your brother getting all the attention? That child has your eyes and attitude by the way.’

Now I am in the mood to ask my elder girl to create a couple of more porcupine relatives in the next book….

**

 

The Mysterious World of Words

translator

Words, words and words! What a fascinating world it is…

  1. Crying

A woman cries-in different circumstances, with different emotions. Is ‘crying’ sufficient to capture her tears?

She wailed, she lamented, she sniffed, she wept, she sobbed, she choked, she howled, she moaned, she hit her head….Ahhhh! Ask a translator, please!

Every word has ‘gravitas’, truly a Roman virtue and a special magic of its own. This is true of every language.

A word might be bubbling with suppressed laughter in the vernacular…literally speaking. It might bring to the mind of a natural speaker the image of a pretty woman, eyes sparkling with mischievous glee,  teasing a man she adores. Now how does one capture that beauty in a single word in another language?

So then the translator sits late into the night checking synonyms of mischief, synonyms of love, synonyms of laughter and then takes up the needle and thread to weave them all together in a sentence or a phrase …

2. Mocking

There are multiple ways in which humans mock, did you know?They snigger, they snicker, they mock and they roll their eyes, they speak roughly, they growl, they snarl, they raise eye brows….

Now when an old man burns with fury and mocks, his whole body taut like an arched bow… You paint the picture in your mind first…see some people in imagination, mix it with few life experiences here and there, add a dab of paint from a movie, an idea from a play, and then you try to capture the old man anew.

‘His nose resembled the beak of a bird of prey?’ Or talons?

3. Silence

Silence is another conundrum.

‘When faced with utter humiliation, the protagonist is silent.’

There are different types of silences in our lives, aren’t there? Forced silence, self-imposed silence, quietude,  deep silence, shallow silence, a ‘let us have a tea quietly together’ silence, ‘I know what you are thinking of’ silence, ‘You miss me, don’t you’ silence…as many silences as human beings in fact!

It is a simmering silence, the calm before the storm. And one doesn’t have the luxury of adding another sentence to describe the mood. Then what?

4. Yearning

‘Her heart thirsted for appreciation. Her hunger was for love and acceptance. Her yearning  was for understanding.’

Now this can be the starting point of every character description from Emma Bovary to Anna Karenina and Elizabeth Bennett. In fact every woman can relate to those emotions in any language.

But  one does not have the luxury of literal translation in a language where all of that can end up sounding repetitive.

5. Snowing much

P.S. Eskimo languages like Yupik and Inuit are  known to have many words to describe snow (Franz Boas, the linguistic relativity hypothesis et al..), while certain languages would have hardly one or two!

Naturally, no self respecting native speaker would agree with the translation that  ‘the lady was as pure as the driven snow’ (  because she understands different versions of  ‘snow on the ground’ which is different from ‘fallen snow’ or  ‘driven snow’!)

End Notes:

A translator has to balance her faithfulness to the text with the duty of carrying the mood through. But creating something totally new of her own is often a great risk.She has to be a good editor, ruthlessly snipping off her own words and phrases to retain just what has to be said.

But yes, there is great joy in this rather understated work. They say that a translator understands the book like a second mother. The challenge is to keep the tempestuous affection of motherhood tempered with equable detachment when creating a new life.

Truly, it is a stimulating adventure. And for someone as restless as me, it is like meditation. Yes, one can search for hours for the perfect word! Bliss!

**

 

 

 

 

 

ചില കൺകെട്ട് കഥകൾ

img_2766

ഭൗതിക ശാസ്ത്ര കോൺഫെറെൻസിനു പോയതാണ് മകൾ. സുന്ദരമായ കണ്ണുകളിൽ ഒരൽപ്പം കൺ മഷിയെഴുതി ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചു തന്നു .
‘അമ്മേ, എങ്ങനെയുണ്ട്?’
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മഴവില്ലു വിരിഞ്ഞു. ‘ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് നന്നായി നടക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ !’
‘അയ്യടാ! ചേച്ചിയോട് പറ യാതൊരു സ്റ്റൈലുമില്ല. ഇങ്ങനെയാണോ കണ്ണെഴുതുന്നത്?’ കുഞ്ഞു മകൾ അസൂയയും കുശുമ്പും അവളുടെ അടുത്ത് കൂടെ പോകാറില്ല എന്ന് അടിവരയിട്ടു ഉറപ്പിച്ചു.
അപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ടത്തെ കുറുമ്പി കഥ ഓർമ്മ വന്നു.
**

വയസ്സ് ഏഴോ എട്ടോ കാണുമെനിക്ക്. കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ തറവാട്ടിൽ വന്ന വിശിഷ്ട സമയം. കുടുംബത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട നേരം. മൂത്ത കസിൻ പെണ്പിള്ളേര് റോസ് പൌഡർ ഇടുന്നു, കണ്ണെഴുതുന്നു, ‘സ്നോ’ എന്ന ഓമന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വെള്ള ക്രീം മുഖത്തു പുരട്ടുന്നു…ആകപ്പാടെ മേളം തന്നെ തറവാട്ടിൽ. അമ്മൂമ്മ പോലും ഒരുങ്ങുന്നു. സ്വതവേ സുന്ദരൻ എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന സഹോദരൻ നല്ല സ്റ്റൈലിൽ, ഷർട്ടും നിക്കറുമൊക്കെയിട്ട് തയ്യാറായി. ഞാൻ വല്യച്ഛൻ കൊണ്ട് വന്ന റോസ് സിൽക്കിൽ മൂന്നു തട്ടുള്ള ഉടുപ്പൊക്കെയിട്ട് , കണ്ണെഴുതി പൊട്ടും തൊട്ടു ചമഞ്ഞു.

ഫോട്ടോ സെഷൻ തുടങ്ങി.
നല്ല ഫ്ലാഷുള്ള ക്യാമറയാണ്
‘മിനി കുട്ടി ! നീ കണ്ണടയ്ക്കുന്നു ! കണ്ണ് ചിമ്മാതെ !’ എന്ന് വലിയച്ഛൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയി. എല്ലാവരും എന്റെ കണ്ണുകളെ നല്ല ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്ശോ! ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി, കോങ്കണ്ണ് മാതിരി നോക്കാം, കണ്ണുകൾ ചിമ്മാൻ ചാൻസ് കുറവാണ് ! ആ നല്ല ബുദ്ധി ഫലിച്ചു.
ഫോട്ടോകൾ അനായാസമായി എടുത്തു പോയി,
ഒടുവിൽ പ്രിന്റ് വന്നപ്പോൾ, എല്ലാത്തിലും, കോങ്കണ്ണുള്ള ഞാനും, നല്ല കണ്ണുകളുള്ള മറ്റുള്ളവരും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു, നിൽക്കുന്നു…
‘അയ്യോ , കഷ്ടം ! അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അവളുടെ അമ്മയുടെ നല്ല നീണ്ടു പീലി പോലത്തെ കണ്ണുകൾ കിട്ടിയത് ആ ചെറുക്കനാ!  ഇപ്പോൾ തികഞ്ഞു, കോങ്കണ്ണും ആയി ! എന്തായാലും കണ്ണ് കിട്ടത്തില്ല , കേട്ടോ കൊച്ചേ !’എന്നോട് ഒത്തിരി സ്നേഹം ഉള്ള സീനിയർ മഹിളാ ബന്ധു മൊഴിഞ്ഞു.

‘ഒരു പീലി കണ്ണൻ വന്നിരിക്കുന്നു ! അതെന്താ അമ്മേ എനിക്ക് മാത്രം നല്ല കണ്ണില്ലാത്തത്?’ ഞാൻ പ്രൈവറ്റായി അമ്മയോട് ചൂടായി.
അമ്മ ചിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ പിള്ളേരെ തമ്മിൽ അടിപ്പിക്കുന്ന ചില കുടുംബംകലക്കികളെ പറ്റി മുറുമുറുത്തു.
‘മോള് പോയി കളിച്ചോ. നിന്റെ കണ്ണിന് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. നല്ല വണ്ണം വായിക്കാനും പഠിക്കാനും പറ്റുന്നില്ലേ?’
മോങ്ങുന്ന നായുടെ തലയിൽ തേങ്ങ വീണത് പോലെ ഞാനും മുറുമുറുത്തു…’എന്നാലും, എന്റെ കണ്ണുകൾ നല്ലതാണെന്നു അമ്മ പോലും പറയത്തില്ല ! ഹും!’
ഞാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടപ്പിറപ്പിനോട് മിണ്ടിയില്ല. നല്ല കണ്ണുപാർട്ടിയോടൊന്നും ഞാൻ കൂട്ടില്ല തന്നെ!
അസൂയയും കുശുമ്പും നമ്മുടെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരായിരുന്നല്ലോ : ശകുന്തളയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അനസൂയയും പ്രിയംവദയും പോലെ!
**
പഴയ ലേഡി ബന്ധുവിന്റെ അടുത്ത് , പുതിയ തലമുറയിലെ വീരാംഗനയെ യുദ്ധത്തിന് വിടാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ!!!

Yes, the box reads ‘Pest control!’ 😂😂😂

തോലന്റെ ചക്ക

IMG_2656

ഞാൻ എരുക്ക് തപ്പി ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു…എത്തി ചേർന്നത് തോലനിൽ!!!

തോല കവിയെ പറ്റി പണ്ട് ഐതിഹ്യമാലയിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. സംസ്കൃതവും മലയാളവും നല്ല കൈത്തഴക്കത്തോടെ, ഫലിതരൂപേണ പ്രയോഗിച്ചു വന്ന അതിബുദ്ധിമാൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘nemesis’ ആയിരുന്ന ചക്കിയെന്ന സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് എഴുതിയ പല വരികളും, പൊങ്ങച്ച സഞ്ചി കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർക്ക് നല്ല പരിഹാസമാണ്.

‘അന്നൊത്ത പോക്കീ! കുയിലൊത്ത പാട്ടീ!
തേനൊത്ത വാക്കീ! തിലപു‌ഷ്പമൂക്കീ!
ദരിദ്രയില്ലത്തെ യവാഗുപോലെ
നീണ്ടിട്ടിരിക്കും നയനദ്വയത്തീ!’

അരയന്നത്തെ പോലെ നടക്കുന്നവളേ
കുയിലിന്റെ ശബ്ദ മാധുര്യമുള്ളവളേ
തേൻ പോലെ വാക്കുകൾ മൊഴിയുന്നവളേ
എള്ളിൻപൂ പോലത്തെ മൂക്കുള്ളവളേ
പാവപ്പെട്ട ഇല്ലത്തെ, ധാന്യമണികൾ പോലെ
നീണ്ടതായ കണ്ണുകൾ ഉള്ളവളേ!!

(കുറച്ചു അരി കൊണ്ട് ധാരാളം പേരെ ഊട്ടണമല്ലോ! അല്ലെങ്കിൽ, ധാരാളം നാൾ കുടുംബം നടത്തണമല്ലോ…അപ്പോൾ യവാഗു-ധാന്യമണികൾ, പ്രയോഗത്തിൽ നീണ്ടിരിക്കുമല്ലോ !)

എന്തായാലും പഠിപ്പില്ലാത്ത സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ ഇങ്ങനെ പോക്കി, വാക്കി എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട..നല്ല വാക്കുകൾ വേണം!’

അങ്ങനെ തോല കവി നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് സംസ്‌കൃത ശ്ലോകം ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലി പോലും:

‘അർക്കശു‌ഷ്കഫലകോമളസ്തനീ!
ശർക്കരാസദൃശ ചാരുഭാ‌ഷിണീ!
തന്ത്രിണീദല സമാന ലോചനേ!
സിന്ധുരേന്ദ്രരുചിരാമലദ്യുതേ!’

ചക്കിയെ കൊണ്ട് തോലനെതിരെ ഒരു # മി ടൂ തുടങ്ങാൻ വകുപ്പുള്ള വക ആ വരികളിലുണ്ടല്ലോ.

പല വിവക്ഷകളിൽ , ‘ ഗണപതി വാഹനായരി നയന’
( പൂച്ചക്കണ്ണി ! എലിയുടെ ‘അരി ‘ / ശത്രുവായ പൂച്ച.)
പിന്നെ ‘ ദശരഥ നന്ദന സഖ വദന’
(ഹനുമാന്റെ മുഖം? കുരങ്ങി.!!!)
എന്നുമൊക്കെ വായിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.

**
പൊട്ടി ചിരിപ്പിക്കുന്ന പല ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങളും, കവിതകളും, കഥകളും, കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല…പുസ്‌തകം കിട്ടാനാണ് പാട് !

സി വി രാമൻ പിള്ളയുടെ പ്രഹസനങ്ങൾ കിട്ടാനില്ല! പണ്ട് ഞാൻ കൊതിയോടെ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ വയ്ച്ചു ‘ കുറുപ്പില്ലാ കളരിയും, പാപി ചെല്ലുന്നിടം പാതാളവും’ മറ്റും ഒരു ടീച്ചറോട് ചോദിച്ചു വായിച്ചതായി ഓർമ്മ … ഇതൊന്നും സുലഭമല്ലാത്തത് എന്താണാവോ ?

അരവിന്ദന്റെ ‘ ചെറിയ മനുഷ്യരും വലിയ ലോകവും ‘ തരാൻ അണ്ണനോട് കാല് പിടിച്ചിട്ടും ഒരു രക്ഷയുമില്ല !
‘ഒരു കോപ്പി മാത്രമേ ഉള്ളൂ …വേണമെങ്കിൽ ഇവിടിരുന്നു വായിച്ചോ…’ എന്നാണ് കർക്കശ മറുപടി .

പിന്നെ രക്ഷ ഇന്റർനെറ്റ് തന്നെ…അങ്ങനെ തോലനെയെങ്കിലും വീണ്ടു കിട്ടി…പല ഗൂഗിൾ ഗ്രൂപ്സ് തോല കവിക്കായി ഉണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി!

‘പനസി ദശായാം പാശി’
ചക്കി പത്തായത്തിൽ കയറി…ഭാഷയുടെ ഗൂഢ-ചിരികൾ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും നമുക്ക് വേണ്ടേ?
**
നന്ദി

https://ml.m.wikisource.org/wiki/ഐതിഹ്യമാല/തോലകവി

മത്സ്യപുരാണം

IMG_2655

‘ എന്റെ അമ്മയുടെ ആ മീൻ കറി ! അതിന്റെ രുചി…’
‘   അത് കൊള്ളാം ! ഞാൻ മീൻ കൈ കൊണ്ട് തൊടുന്നത് തന്നെ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടാ !’
‘നിന്റെ കറിയും മോശമല്ല!’
‘ഓ, ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ!’
‘നാളെ പച്ച മാങ്ങയും മുരിങ്ങക്കായും ചേർക്കണം കേട്ടോ!’
‘അതിനെന്താ, ആവാമല്ലോ !’
അത് അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള നിർദ്ദോഷമായ ഡയലോഗ്.
*
എന്നെ മീൻകാരിയുടെ അടുക്കൽ നിന്നും വാങ്ങിയതാണെന്നും, അത് കൊണ്ടാവും എനിക്ക് മീൻ കൊതി എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് !
മീൻ, അതിന്റെ ഏതു വകഭേദത്തിൽ പെട്ടാലും, നമ്മുടെ പ്രിയ ഭക്ഷ്യ വസ്തു തന്നെ.
തിരുവോണത്തിനും ‘അതെന്താ മീൻ കിട്ടിയില്ലേ?’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ കുടുംബത്തിലുണ്ട്.
‘ചത്ത് കിടന്നാലും ചമഞ്ഞു കിടക്കണം’ എന്നാണ് ചിലരുടെ ഭാവമെങ്കിൽ, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ, ‘ജീവിക്കുന്നെങ്കിൽ നല്ല മീൻ കഴിച്ചിട്ട് വേണം’, എന്ന നിലപാടാണ് .
‘അപ്പച്ചിയുടെ വാള മീൻ കറി സ്വപ്നം കാണുന്നു’ എന്നും മറ്റുമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ യാതൊരു പുതുമയുമില്ല. അതിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞ ആരും തന്നെ, സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കും…
‘കുടംപുളിയും വെളുത്തുള്ളിയും ഇട്ട മീൻ, മദ്ധ്യ തിരുവിതാംകൂർ സ്പെഷ്യലാണ്…ഞങ്ങൾ വാളൻ പുളിയാണ് ചേർക്കുക…’
‘പൊരിച്ച മത്തി കഴിക്കണോ, അത് വാഴയിലയിൽ  വാട്ടിയതു വേണം!’
‘ആര് പറഞ്ഞു? നല്ല എണ്ണയിൽ വറുത്തു കോരി ഞങ്ങടെ അവിടെ ഉണ്ടാക്കുമല്ലോ!’
‘കണവ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അതോ നത്തോലി കരിവാട് പാർട്ടിയാണോ?

‘കണവ തോരനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം! പിന്നെ നല്ല തേങ്ങ വറുത്തരച്ച കൊഞ്ചു കറിയും കേമം!
‘കറിവേപ്പിലയുടെ കുറവുണ്ട് ! പക്ഷെ സംഗതി കൊള്ളാം!’
എന്തൊക്കെ മീൻ പുരാണം കേൾക്കണം !
*
അങ്ങനെ, അങ്ങനെ, കടലിനും സമുദ്രത്തിനും ദൂരെ, കടൽ മീനെന്നു കേട്ടുകേഴ്‌വി ഇല്ലാത്ത നാട്ടിലെത്തി.
‘അയ്യോ, മീൻ കഴിക്കുമോ?’
ആ ധ്വനി കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അപകടം മണത്തു.

‘തിരിച്ചു കടിക്കാത്ത എന്തിനേയും തിന്നും. ആരേയും ഭത്സിക്കാതെ, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനു, ജാതിമതഭേദമുണ്ടോ?’

മനസ്സിൽ തോന്നിയത് അതാണ് : പക്ഷെ പറഞ്ഞില്ല.

‘ഞാൻ വളർന്നത് കടലിന്റെ നാട്ടിലാണ് ! ബംഗാളികളും മലയാളികളും, ഫുട്ബോളിനോപ്പം മീനിനേയും സ്നേഹിക്കുന്നു !’
ആദ്യമായാണ്, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു വർഗ്ഗഭേദം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

സസ്യാഹാരം ഒരു പടി മുന്നിൽ എന്നാണ് പലരുടെയും നിലപാട്.
‘ജോർജ് ബെർണാഡ് ഷായുടെ ഒരു ഫലിതമുണ്ട് : ആരായിരുന്നു കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിച്ചവൻ? സസ്യാഹാരിയായ CAIN അഥവാ മാംസാഹാരിയായ ABEL ?കഥ അറിയാമോ?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
‘അല്ലെങ്കിലും ഇവർ ഇച്ചിരി കൊമ്പുള്ള കൂട്ടത്തിലാ’, എന്ന മട്ടിൽ ചിലർ തുറിച്ചു നോക്കി…
ഞാൻ ഉത്തരം കൊടുക്കാതെ പിന്തിരിഞ്ഞു.

**
അമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോൾ ദുഃഖം രേഖപ്പെടുത്തി : ‘ അമ്മേ, ദോശയും, തലേന്നത്തെ വറ്റിച്ച മീൻ കറിയും വേണം. വായിൽ വെള്ളമൂറുന്നു !’
‘എന്റെ കുഞ്ഞേ ! ചക്കപ്പുഴുക്കും മീനും ഇപ്പോൾ അച്ഛന്    വിളമ്പിയതേ ഉള്ളൂ….കഷ്ടം നിനക്ക്   തരാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ !’
‘ ഇനി അതും കൂടിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ! അമ്മാ, ഫോൺ വെച്ചോ !’ ഞാൻ തിക്ത മനസ്സോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അണ്ണനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, സമുദ്രങ്ങൾക്കപ്പുറത്തും നിന്നും ഒരു ചിരി…’ആഹാ , ഞാനിപ്പോൾ മീനും കൂട്ടി കപ്പ കഴിച്ചതേയുള്ളൂ ! നിനക്ക് കിട്ടത്തില്ല അല്ലേ ഇതൊന്നും?’

മത്സ്യാവതാരവും മറ്റും ചെയ്ത എന്റെ ഭഗവാനേ! വല്ലപ്പോഴും സിസ്റ്ററുമാർ കൊണ്ട് തരുന്ന മീൻ കറി നീയായിട്ടു മുടക്കം വരുത്താതെ നോക്കണേ ! അതും കൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ, ‘മീൻ തൊട്ടു കൂട്ടാൻ’ ഭാഷയുടെ പിതാവ് പറഞ്ഞത് literally പാലിക്കാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ!

**

അമ്മയും ഞാനും…

IMG_2641

ഈ അമ്മ പിന്നെയും തുടങ്ങി…! പണ്ട് ഞാൻ പരിഭവപ്പെട്ടതു പോലെ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുഖം വീർപ്പിക്കുന്നു.

1 . വൃത്തിയായി നടക്കണം.

അമ്മ കഷ്ടപ്പെട്ട് തയ്‌പ്പിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന ചുരിദാറൊന്നും ഞാൻ ഇട്ടില്ല. പകരം എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഒരു പഴയ ഉടുപ്പും വലിച്ചു കയറ്റി പഠിക്കാൻ പോയി. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

“മോളെ വൃത്തിയായി നടക്കണം…നിനക്ക് മോളുണ്ടാവുമ്പോൾ മനസ്സിലാവും ,”എന്നൊരു ആത്മഗതം!
“പിന്നെ, അപ്പോഴല്ലേ !” പതിനാറു വയസ്സിലെ റെബെല്ലിയൻ പുറത്തെടുത്തു, ബുക്ക് കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു ഞാൻ ചിരിച്ചു . പുസ്‌തകം അമ്മ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും കൊണ്ട് തന്നതാണെന്നു തത്കാലം മറന്നു…

പിന്നീട് വർഷങ്ങൾ ഒത്തിരി കഴിഞ്ഞു. എന്റെ മോളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “വൃത്തിയായി നടക്കണം.”
അവൾ, എന്റെ കണ്ണിൽ തീരെ യോജിക്കാത്തൊരു വലിയ ഷർട്ട് സെലക്ട് ചെയ്തു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു…”എനിക്കിതു വേണം.” ഒരു തർക്കവും ഫലം ചെയ്തില്ല.

ഇളയവൾ എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.  “അത് ചേച്ചിക്ക് ചേരും…അതാണ് ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടം.”

‘നിനക്കൊക്കെ പിള്ളേരുണ്ടാവുമ്പോൾ മനസ്സിലാവും !’

രണ്ടു ചിരിക്കുട്ടികൾ എന്നെ ഭൂമിയിലോട്ട്‌ ഇറക്കി.

“പിന്നെ, അപ്പോഴല്ലേ! ”

2 പയ്യെ തിന്നാൽ, പനയും…

പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന്, വായിച്ചു തീർക്കാത്ത ചാപ്റ്ററുകൾ നോക്കി തലകറങ്ങി. ‘ പണ്ടേ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ ഞാൻ? അഹങ്കാരം കാണിക്കരുത്. എല്ലാം അറിയാം എന്ന ഭാവം അപകടകാരിയാണ് ! പയ്യെ തിന്നാൽ പനയും തിന്നാം. നേരത്തെ റിവിഷൻ കഴിച്ചു വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഉറക്കം ഇളക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ?’
ഇനി ഇപ്പം അമ്മയുടെ വഴക്കിന്റെ കൂടെ കുറവേ ഉള്ളൂ എന്ന് മുറുമുറുത്തു കൊണ്ട്, പുസ്‌തകത്തിനുള്ളിലേക്കൊരു മുങ്ങാങ്കുഴി…അത് ചരിത്രം.

പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് ഒരുത്തി വലിയ പഠിത്തം.

‘ഈ ടെക്സ്റ്റ് ബുക്ക് വായിച്ച ലക്ഷണമൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ ! ഞങ്ങളൊക്കെ അടിവരയിട്ടു പഠിക്കുമായിരുന്നു…പ്രധാന പോർഷനൊക്കെ…ഈ രാത്രിയിൽ ഇനി നീ എത്ര പഠിക്കും!?’

മകൾ പുരികം ഉയർത്തി. ‘ ടെക്സ്റ്റ് വരച്ചു കേടാക്കാൻ പാടില്ല. എനിക്കെല്ലാം അറിയാം…’
‘ പണ്ടേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ! എല്ലാം അറിയാം എന്ന ഭാവം കൊള്ളത്തില്ല . നേരത്തെ റിവിഷൻ ചെയ്തു വയ്ക്കണം…പയ്യെ തിന്നാൽ…!’ ഞാൻ ശബ്ദം ഉയർത്തി. അവൾ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ പേജ് മറിച്ചു…

അപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു…പണ്ടേ ഞാനും പറഞ്ഞതാ…

3 ആ സിനിമ കാണണ്ട !

വടക്കൻ പാട്ടു സിനിമകൾ തിയേറ്ററിൽ വരുമ്പോൾ , അമ്മ ഉത്സാഹത്തോടെ കാണാൻ പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കും. നസീറിനേയും ഷീലയേയും , കുതിരയേയും , വാൾപയറ്റിനേയും വലിയ പ്രതിപത്തി ഇല്ലാതെ നോക്കാൻ തുടങ്ങിയ സമയത്തു നമ്മൾ സ്റ്റൈലിൽ പുച്ഛ പ്രകടനം നടത്തും ! ‘അമ്മ വേണമെങ്കിൽ പൊയ്‌ക്കോ ! ആ സിനിമ കാണണ്ട ! എന്തൊരു ബോർ !’

കുമാര സംഭവം കാണുമ്പോൾ, കൈകൂപ്പുന്ന അമ്മ , രോഷാകുലയായി നെടുവീർപ്പിടും…’വല്ലപ്പോഴും, എനിക്കിഷ്ടമുള്ള വല്ലതും വരുമ്പോൾ, ഇവിടെ ആർക്കും വേണ്ട!’

‘ ഞങ്ങൾക്ക് കാണണ്ട ആ സിനിമ ! എന്തൊരു ബോർ ! ‘ രണ്ടാളും അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തി, കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വായുംനോക്കി ഇരിക്കുന്നു.
എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. ‘വല്ലപ്പോഴും, എനിക്കിഷ്ടമുള്ള വല്ലതും വരുമ്പോൾ, നീയൊക്കെ എന്തൊരു ഭാവം ! നല്ല ആക്ടറാണ് ! ‘
‘ അമ്മ , അതിന്റെ റേറ്റിംഗ് നോക്കിയോ? റിവ്യൂസ് തീരെ നല്ലതല്ല. പ്രേത കഥ കാണണമെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് പടം കാണാം,’ ഒരു ഉപദേശവും കൂടി ഫ്രീ ഓഫറായി കിട്ടി.

അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ രാജ് കുമാർ റാവു നസീറിന്റെ ഭാവത്തിൽ ചിരിച്ചു. ഞാൻ കുമാരസംഭവത്തിലെ ശ്രീദേവിയെ നോക്കി തൊഴുത ഹോപ്പ്‌ലെസ്സ് അമ്മയായി.

ഒരു നെടുവീർപ്പ് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വന്നു…അമ്മ, എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നു ! മാപ്പ്‌ !!

പാഠം ഒന്ന്. ഒന്നും മാറുന്നില്ല , എന്നാലും എല്ലാം മാറുന്നു. ചിരിക്കു മാത്രം നല്ല സമയബോധമുണ്ട്.

***

ഒരു വട്ടപ്പൊട്ട്

IMG_2500

മനസ്സിലാകാതെ മനസ്സിലായെന്നു പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലുള്ളത് കൂടി മനസ്സിലാവാതെ പോകും …

വാക്കുക്കൾ കൊണ്ടുള്ള കളി, ബെറ്റിയുടെ ബട്ടറും, വലംപിരി ശംഖും ഒക്കെ മറി കടന്നു തീക്ഷണമായ പരിസ്പർദ്ധയിൽ പരിവേശം കൊള്ളുന്ന കാലം. അതിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ ശാന്ത പ്രിയരെ പ്രക്ഷുബ്ധരാക്കി.

( അങ്ങനെയും പറയാം.)

Betty bought some butter , She sells seashells…തുടങ്ങിയ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്തതും, പറഞ്ഞാൽ തിരിയാത്തതുമായ സംഗതികൾ വായും പൊളിച്ചു ബഹുമാനിക്കുന്ന സമയം. ആർക്കും പെട്ടെന്ന് പിടികിട്ടാത്ത വാക്യങ്ങൾ -tongue twisters വകുപ്പിൽ പെട്ടവ – കാണാപാഠം പഠിച്ചു വയ്‌ക്കണം. കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, കൂട്ടുകാർ, എല്ലാവരും വൻ മത്സരം തന്നെ.

( ഇങ്ങനെയും പറയാം)

ആ കാലത്തിൽ, ഒരു ദിവസം ഞാൻ കേട്ടു: ഒരു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന നാക്ക്- ഒടിയൻ പാരഗ്രാഫ് ! സഹോദരനാണ് അവതാരകൻ. ഒരു കഷ്ണം കടലാസ് നോക്കിയാണ് വായന.
കല്യാണിയെ പറ്റിയാണ് സംഭവം. അവൾ പൊട്ടു തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. പാട്ടും പാടുന്നുണ്ട്. കാണുന്നയാൾക്കുള്ള റിയാക്ഷന് നല്ല വാക്‌ശക്തി , rhyming , wordplay !
പ്രശ്‌നം ഗുരുതരം: വാക്കുകൾ മിന്നൽ വേഗത്തിലാണ് പറയുന്നത്. കറക്റ്റ് ആയി അങ്ങോട്ട് ചെവിക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ല.

അണ്ണന്റെ പുറകിൽ കരഞ്ഞു നടന്നു, അപേക്ഷിച്ചു, ആ പേപ്പർ കഷ്ണം ഒന്ന് കാണിച്ചു തരുമോ? എനിക്കും പഠിക്കണം , ക്ലാസ്സിൽ ഷൈൻ ചെയ്യണം . ങേ ഹേ !

ഇത് ഇപ്പോൾ പഠിക്കണ്ട! ഇതൊക്കെ ഇച്ചിരി കൂടി നല്ല സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉള്ളവർക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്‌ ആകുന്നു ….!

അച്ഛനോട് പറയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
‘അങ്ങാടിയിൽ തോറ്റതിന് അമ്മയോടാണ് ‘ പറയണ്ടത് കേട്ടോ, അച്ഛനോടല്ല എന്നൊരു അറിവും കൂടി കിട്ടിയത് മിച്ചം.

‘ We  are not beggars….!!’

‘അങ്ങാടിയിൽ’ ജയനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിൽ തിരിച്ചു പറയണം എന്ന് തോന്നി. പറഞ്ഞില്ല.
ശരി, കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്റെ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജിന്റെയും, ഡിറ്റക്റ്റീവ് മാർക്സിന്റേയും ആരാധകർക്ക് പല വഴിയും അറിയാം. ഡ്രാക്കുള കോട്ട പോലും ഞങ്ങൾക്ക് വെറും കറുക പുല്ലാണ്; കേട്ടു കൊള്ളുക.

അണ്ണൻ ട്യൂഷനു പോയ സമയം ഞാൻ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് നെ പോലെ പമ്മിപ്പമ്മി മുറിയിൽ കടന്നു. വളരെ നേരത്തെ പരിശ്രമത്തിനു ശേഷം ഒരു ഡിക്ഷനറിക്കകത്തു കിട്ടി നിധിയെ! അയ്യടാ , കുന്തം പോയാൽ കുടത്തിലല്ല, നിഘണ്ടുവിൽ വരെ തപ്പാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം!

കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ നന്നായി കാണാതെ പഠിച്ചു , ഉരുവിട്ട് പഠിച്ചു, പക്ഷെ എഴുതി പഠിച്ചില്ല . തിരിച്ചു നിഘണ്ടുവിൽ പേപ്പർ വയ്ച്ചു, വാതിലടച്ചു തിരിച്ചു പോയി.

വൈകിട്ട് അത്താഴത്തിനു ശേഷം, ഒന്നുമറിയാത്ത നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം, സഹോദരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു ,
‘ എനിക്കും അറിയാം കല്യാണിയുടെ കഥ…’
‘ പിന്നെ ! കുറെ പുളിക്കും !’
‘ കല്യാണി നിന്റെ വട്ട പൊട്ട് ! അത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ട് ! നീ വട്ടപ്പൊട്ടും തൊട്ടു പാട്ടും പാടി മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊരു വട്ട് ! നിന്നെ പ്രതിയുള്ള പ്രേമം കാരണം ചുട്ടു നീറുന്ന എന്റെ ഹൃദയം വെറുമൊരു പട്ട് !’

കേട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് പിതാവായിരുന്നു.
‘ മീനാക്ഷി എന്താ പറഞ്ഞത് ? ‘
അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പരുവത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും.
‘ അച്ഛാ അത് tongue twister മലയാളത്തിൽ…’
ചെവി ട്വിസ്റ്റ് ചെയ്യാതെ രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്റെ ഭാഗ്യം.

അപ്പോളേക്കും, അമ്മ, ‘ നോക്കൂ, ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു ‘, എന്ന്  അനൗൺസ്‌ ചെയ്തു.
( അച്ഛന്റെ ഒരു പേര് ‘ നോക്കൂ’ ആണെന്നു കുഞ്ഞിലേ ഞാൻ ധരിച്ചു വച്ചായിരുന്നു)

അണ്ണൻ ഓടി മുറിയിൽ പോയി. ഞാൻ സ്റ്റൈലിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് ഒരു അടയാളവും ബാക്കി വയ്‌ക്കാറില്ല! ഡിക്ഷനറിയിൽ പേപ്പർ കണ്ടു കാണണം..തിരിച്ചു വന്നു അണ്ണൻ പറഞ്ഞു, ‘ സത്യം പറ – നീയത് തപ്പിയെടുത്തു കാണാതെ പഠിച്ചോ?’

ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു.
‘ജയിക്കാനായി എന്തും ചെയ്യരുത് കേട്ടോ!’

ഞാൻ തലയാട്ടി.
അണ്ണൻ കഴിഞ്ഞേ ഉളളൂ, അന്നും ഇന്നും, വേറൊരു ഗുരുവും വഴികാട്ടിയും.
മലയാള ഭാഷയോടുള്ള എന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത പ്രേമത്തിന് പിന്നിൽ, ഇങ്ങനെയും ഒരു കല്യാണി കഥ!
**

 

 

 

 

By Toutatis! By Rosmerta!!

IMG_2499

In this Indian summer that can blister the skin off your back, if I were to meet Prolix, the eponymous soothsayer in Asterix, and ask him about any impending dust storm, if nothing else, he might say, ‘ The monsoons are coming…’ I just might believe him too like Impedimenta:)

My little girl giggles as she reads the comic. I remember the hours my brother and I spent as children, laughing away at the perfect puns ( that fat centurion just had to be named Voluptous Arteriosclerosus, right?), admiring the impeccable drawings ( look at  Cacofonix  all tied up during the banquet…pssst, quiz question- which was the only Asterix comic in which he got to feast, eh?), learning about the whole world from a book of 50 odd pages!

Now that I am into translations, I check the small print and the details . I so deeply admire the gorgeous translation in English made available by Anthea Bell and Derek Hockridge from Rene Goscinny’s original French (Le Devin became Asterix and the Soothsayer) with Albert Uderzo’s magnificent sketches.

Aquarium, Laudanum, Compendium and  Totorum ( yup, tot o’ rum it is!) – certain pleasures are life long. And even the heat cannot take away the feeling of bliss when  the children carry on with the laughter.

‘Amma, did he actually say, that is a load of tripe punning on the entrails ?’

‘ You noticed that, did you? Good for you!’

God bless the simple joys of life.

***