ചില ഉത്തമ കഥകൾ …

holy cross

സ്കൂളിൽ  പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.ഇടവപ്പാതി തകർത്തു പെയ്യുന്ന സന്ധ്യയിൽ, വായിക്കാൻ പുസ്‌തകം തപ്പി എത്തിച്ചേർന്നത് അച്ഛന്റെ കളക്ഷനിലാണ്. ചില പേജുകൾ തുന്നൽ വിട്ട ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുന്തി എന്നെ നോക്കി. മഴയുടെ താളത്തിനൊത്തു ചുമരും ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ച ഒരു കഥ എന്നെ നിലവിളിയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.

ആ കഥയിൽ ‘Amarantha’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു സഹജമായ കാരുണ്യ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിവുള്ള ഒരു പാവം ഭ്രാന്തൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നു. അയാൾ കവിതകളിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചു…ബൈബിളിലെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങളിലെ വരികൾ അവൾക്കായി, അവളുടെ ചെരുപ്പുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു…വേറെ ഏതോ കവിയുടെ വരികൾ ചൊല്ലി അവളുടെ മുടിയെ പറ്റി…പക്ഷെ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അയാളെ കൊന്നു. അമരാന്തയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സിലായ ഏതോ സത്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പോയി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്, ഭ്രാന്തൻ, കവിതകൾ, സോളമെന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങൾ, കർശനമായ, സങ്കുചിതമായ മതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തെറ്റെന്നു ധരിക്കപ്പെട്ട ബൈബിളിലെ സുന്ദര വരികൾ…മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഭ്രാന്തനായ, മിടുക്കനായ ഒരു യുവാവ്… ക്രൂരമായ ഒരു കൊലപാതകം, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ…മനസ്സിൽ വിങ്ങൽ നിറച്ച കഥ. പക്ഷെ ഞാൻ പേര് മറന്നു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും, കഥയുടെ പല നേർമ്മയുള്ള ഇഴകളും മറന്നു പോയി. എങ്കിലും…

മനസ്സിൽ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ കിടന്ന ആ കഥയുടെ കാതൽ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു,കവിതയായിരുന്നു, കാരുണ്യമില്ലാത്ത ലോകം ‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, തച്ചു കൊല്ലുന്ന ക്രൂരതയായിരുന്നു.

2013- ഇൽ, മനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ വയ്ച്ചു ‘ഗൂഗിൾ’ എന്ന അലാവുദീന്റെ വിളക്കിലെ ഭൂതത്തെ വിളിച്ചും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കഥ തപ്പിയെടുത്തു…

അച്ഛന്റെ പുസ്‌തക സഞ്ചയത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചെറു കഥയുടെ പേര് ‘ How Beautiful With Shoes’..എഴുതിയത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന Wilbur Daniel Steele …1932 ലാണു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

***

സി. വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ “അവൻ ശരീരത്തിൽ സഹിച്ചു’ എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, മധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. കഥ ജീവിതത്തിനു മുന്നോടിയാവും എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ തന്നെ കുറിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 1970 കളിൽ എഴുതിയതാണ്.

“ദൈവമേ! എന്തൊരു ദൈന്യതയാണ് ഞാനീ കാണുന്നത്!”ആ വരി എഴുതിയത് മധുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നോ? ഒരു പക്ഷെ, ഒരു നല്ല വ്യക്തി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! അയാൾ ആ ദൈന്യതയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?

Leo Tolstoy യുടെ ‘Where Love Is, God Is…’ ഇലെ Martin Avdeitch എന്ന ചെരുപ്പു കുത്തിയേയും ,
Matthew-25 :40നേയും  ഓർമ്മ വന്നു ..

“രാജാവ് മറുപടി പറയും : സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ, എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്.”

ദീനരിലും, പതിതരിലും  ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഉത്തമ കഥകൾക്കുമായി സമർപ്പണം .

കേൾക്കൂ…സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥ…

**

This Wonderful Grace…

 

 

IMG_2513.JPG

IMG_2512

When I was in school, we were taught an enchanting story in my mother tongue. I must have been eight or nine then.

I still remember the awe and wonder in me, as the teacher described in her melodious way, the cabbage soup that Martin the cobbler offered to an impoverished mother and baby. You see, Martin had been waiting for God to come to him that day. Instead of serving the Lord any food, he ended up giving whatever he had to three visitors. And then  in the end of the tale, he understands when he sees a vision, that the Lord himself had visited him…I can still feel the goosebumps of that absolutely marvellous story..

It was serendipity which ushered the story back to my life. Fascinated with Matthew 25:40,  I had requested the dear sisters to give me a photograph of the Lord. They gave me not one but two lovely framed ones.

(One, I keep at my working place and another in my living room. When life feels burdensome, all I have to do is to look up at Him. Grace flows so abundantly and kisses me with new life and vision whenever I lift my eyes to Him.)

And that very day, I happened to pick up  from the library, a collection of Tolstoy’s stories. I opened at one page randomly  which had a story : ‘Where Love is, God is..’

The first two lines made my memory buzz like a honey bee. Hey! What was this? My eight year old self screamed in joy…Martin! It is Martin and his cabbage soup! In an ecstatic five minutes, I re-read the wonderful classic, realising that it was Tolstoy’s magical story telling skills that had  been embedded in my memory all the while!

And at the end, when Martin waiting for Christ throughout the day in vain, understands that the Lord had been at his home in reality….he opens his Bible,  and he reads where it opened….

Matthew 25:40

‘In as much as ye did it unto one of these my brethren, even these least, ye did it unto me.’

It was written by Tolstoy in 1885.

It was a translation that we studied in Malayalam! The power of  the story- translated into a language  in a small land, so far away from Russia- was so enchanting that almost four decades later, I still remembered every nuance.

He watches and smiles….and does a  lovely magic at times, to show us the way! I can only bow in reverence before such wonderful grace!

 

IMG_2511.JPG

 

***

 

 

 

 

 

 

Being Mortal-Dr.Atul Gawande

image

More and more people from various walks of life should write. About their passion in life, their dreams, their ideas, their vision. It is beautiful to encounter a quote from Philip Roth and Tolstoy in the book of a brilliant doctor. It is my favourite story that he refers to: The death of Ivan Ilyich. The quote is from Roth’s novel,”Everyman”. Dr. Atul Gawande enchants by his simplicity of writing, depth of perception, precise analysis of issues and his erudite and benevolent approach. I am referring to the book, ” Being Mortal.” Suffice it to say, my perspective shifted a bit; it hit me that most often than not, certain behaviour  from loved ones, is not intentional or cruel- they are the signs of inexorable decay in bodily functions. My bitterness lessened a little, tempered by the good doctor’s sentences.

Dr.Atul Gawande, the blurb informs me, is an author of three best selling books, namely, Complications, Better and The Checklist Manifesto. He is a Professor in Harvard Medical School and in Harvard School of Public Health and works as the Director of Ariadne Labs. He has won the Lewis Thomas Prize for writing about Science, the famous MacArthur Fellowship and two National Magazine Awards.

I am half way through the book, which explores Medicine and What matters in the end- where Dr.Gawande speaks on old age and dying and understanding systems and policies that exist, and more importantly the policies that we should rethink about. I picked it up, because he started off with Tolstoy, in the very first page. A doctor who can quote from classic literature, well, maybe what he had to say would not be so intimidating, I thought. It was a good hunch by the way.

Different people have different coping styles, when they face aggression. Some fight, some rebel vociferously, some go silent, some try logic, some try love and understanding. I have proceeded from the first two to the third, at this stage of life. I reflected that I  handle overt or covert aggression, perceived or real,  from near or distant people, who might have a propensity to hurt by behaviour, thought, word or deed,  with one proven strategy: with a freezing silence. After reading Dr.Gawande, I started wondering whether it was time to move on to the next few steps.  At least  to change my usual defence mechanism with those near and dear, who cannot help their own behaviour due to ageing. For that thought alone, this wonderful book has been worth it.

A life without choices, a life with nothing left to live for, a life sanitised and safe- what are the options we give to the ageing,he asks. At page 125, he has already forced me to rethink Maslow’s hierarchy when it comes to ageing population. In my own self. Why do we value, what we value?  I start to understand the fierce need for independence in some, the equal search for connection, the frustrating balancing act, why people behave the way they do…how it all applies to one’s own self.

Let me thank Dr.Gawande. Thank you, for making me pause and reflect. By the way, when someone dear rambled on and on about unconnected things, and started going haywire, I remembered your wise book and gently disengaged myself without any harshness. With understanding of where that was coming from. That it had nothing to do with me personally. In a second, my perspective shifted from simmering resentment to empathy. I bid a loving good bye.That left the promise of tomorrow. Gift enough for the day.

*****