ഈശ്വര നാമം

 

vivekalways

‘ ദൈവമേ! ഭ്രാന്തെടുക്കുന്നു…ഇത് എന്തൊരു ലോകം! എനിക്ക് ഇതിൽ ഇടമുണ്ടോ? ‘
ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാത്തവർ കുറവാകും ഇക്കാലത്ത്‌ .
( നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയുള്ള മനോവ്യാപാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാത്ത വ്യക്തിയാണെങ്കിൽ ഒരു സ്പെഷ്യൽ നമോവാകം!)
എന്തായാലും എനിക്കിങ്ങനെ കൂടെക്കൂടെ തോന്നാറുണ്ട്.

പണ്ട് കാലത്തായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്തരം ‘angst’ വകുപ്പിൽ പെട്ട് ഉഴലുമ്പോൾ, നല്ല ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചാൽ മതിയാകും. ഇല്ലെങ്കിൽ, അറിവുള്ള വല്ലവർക്കും കത്തെഴുതാം…കവിതാ പാരായണത്തിൽ തത്കാലം കുറച്ചു നേരം വിഷമങ്ങൾ മറക്കാം. ഇതിനും പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തിന് നന്മയുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരാവാം.ഇത് അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തു നിന്ന് പറയുന്നതാണ്.

ഇന്നിപ്പോൾ, ‘ എന്നെ കഴിഞ്ഞേ ലോകമുള്ളൂ’ എന്ന മട്ടിൽ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ, ‘ എൻ്റെ വീട്, എൻ്റെ വസ്ത്രം, എൻ്റെ cool quotient, എൻ്റെ ഫോട്ടോ…’ എന്ന പ്രളയത്തിൽപ്പെട്ടു വിഷമിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സ് പറയുന്നു:

“ഇനി നീയും കൂടി കൂവണ്ട കേട്ടോ! അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഭൂമിയ്ക്ക് ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾ സഹിക്കാൻ വയ്യ എന്നായിട്ടുണ്ട്! എങ്ങാനും അടങ്ങിയിരുന്നു ഈശ്വരനാമം ജപിച്ചോ!’

പണ്ട് എം ടി യുടെ തിരക്കഥകളിൽ സ്ഥിരം കാണുമായിരുന്നു : ( മീനാക്ഷിയമ്മ , പ്രായം 40- 45 , കാലുംനീട്ടിയിരുന്നു അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം/ഭാഗവതം വായിക്കുന്നു.) എൻ്റെ പ്രായം അതും കഴിഞ്ഞു ! അതിനാൽ അതൊരു ഓപ്ഷൻ തന്നെയാണ്.

***

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മേലുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ തടയുക : വിഷയത്തിൽ സംസാരിച്ചത് അഡിഷണൽ ജില്ലാ ജഡ്ജി പദവിയിലിരിക്കുന്ന ബഹുമാന്യയായ വനിത . എത്ര വിനയം, എത്ര അറിവ് . മൂന്നു വയസ്സുള്ള പെൺകുഞ്ഞിനെ മിഠായി നൽകി കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി ഉപദ്രവിച്ച ദുഷ്ടന് ആറു മാസത്തിനുള്ളിൽ ശിക്ഷ വിധിച്ച കഥ പറഞ്ഞു . എന്നിട്ട് കേട്ടിരുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു ” മക്കളെ, എല്ലാവരേയും വിശ്വസിക്കല്ലേ ! ഒരു അപേക്ഷയാണ് !’
പതിനാലു വയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തതതു   പറഞ്ഞു പ്രിൻസിപ്പൽ. പാവം കുട്ടി. അവളുടെ ഫോട്ടോ morph ചെയ്തു വൈറൽ ആക്കി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ‘ദബാംഗ്’ അഥവാ ഗുണ്ട. കടുത്ത മനസ്സമ്മർദനത്തിനു വഴങ്ങി അവൾ വിഷം കഴിച്ചു. അവളുടെ അമ്മ അതിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്നിട്ടില്ല. അയാളെ ഇപ്പോഴും പിടികൂടിയിട്ടില്ല. പോലീസിൽ റിപ്പോർട്ട് എഴുതിക്കാൻ വളരെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു .
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?
അപ്പോൾ വേറൊരു കഥ കേട്ടു : ദിവസവും ചോറും കറിയും മേടിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് പാവപ്പെട്ട , ചെറിയ പെൺകുട്ടികളെ ദേഹവ്യാപാരത്തിനു ഉപയോഗിച്ച ഒരുവൻ. പെൺകുട്ടികളുടെ കൈകൾ നിറയെ ബ്ലേഡ് കൊണ്ടുള്ള മുറിപ്പാട് ! ‘
‘മാഡം ! മയക്കു മരുന്നും മറ്റും കൊടുത്തു പലർക്കും കാഴ്ച വയ്ക്കും. പകൽ ഭിക്ഷയെടുപ്പിക്കും. വയറു നിറച്ചു ആഹാരം- അതായിരുന്നു അതുങ്ങളുടെ സ്വപ്നം!’
കേട്ടിരുന്നപ്പോൾ തോന്നി, ദൈവമേ, ചെയ്യാൻ എന്ത് മാത്രം ജോലി കിടക്കുന്നു. കണ്ണീരു ഒഴുകിയൊഴുകി തളർന്ന അമ്മമാര് ചുറ്റും. അപ്പോളാണോ നമ്മുടെ ‘angst/existential dilemma?’

നാം കാണുന്നതിനും അപ്പുറം ഒരു ലോകം. അവിടെ നമ്മുടെ ഒരു സ്നേഹ സ്പർശനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന എത്രയോ ആളുകൾ.
സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ : ” ഒരു ജീവിയുടെ കണ്ണീരു തുടയ്ക്കൂ…അപ്പോൾ അനന്തമായ പ്രപഞ്ച ശക്തി നിന്നിൽ വന്നു ചേരുന്നു .”
ചിലപ്പോൾ അതാവും  ഏറ്റവും നല്ല ഈശ്വര പ്രാർത്ഥന.
***

Living Mindfully

I read in the newspapers that an anguished, depressed  Malaysian teenager committed suicide because the majority of her Instagram followers polled ‘Death’ than ‘Life’. She dumbly followed what the unseen crowd had ‘chosen’ for her. She let them decide her next course of action. End.

The greatest power- the power to choose what one thinks, or acts- handed over like a free gift to mindless others?

I took a walk in the past to recollect what the world told me to do  and how noxious it all was…!

  1. ‘You look like death roasted twice in hell-fire. Why don’t you go and hide yourself?’

The easiest way to get to a girl,( or boy), is to poke fun at the way they look. It was a generous helping of  ‘Give her unto this day the daily bread of bitterness.’ The chorus was faithfully echoed by all those who sought control over me.

Decades later, I laugh when I remember the trauma.  Invariably, all who poked fun at me, were not my well-wishers. All who loved me, ever, have always made me a better version of myself-physical, spiritual or mental. The difference between then and now is that I have learnt to ignore the opinions of the naysayers and value the comments of my true friends.

And so, in my four and half decades of living, I enjoy wearing a good dress, putting on danglers, and putting flowers on my hair if I feel like it. Do I look old/foolish/blah-blah…I don’t give a damn anymore.

Baby, look into the eyes of those who care for me and love me! They sparkle like diamonds. I can live in that light for eternity.

2. ‘Your accent is horrible and you speak like a train chugging non stop. Shut up!’

I speak my mother tongue without any accent. The rest of the two languages may be notched up with an accent. So what?Having been shut up for too long, when my words took flight, literally and figuratively, they soared like frantic souls escaping dungeons.

And to my utter delight, I found that there were listeners. They bothered about what I spoke and how I spoke and not about the way I spoke! If it came from my heart, they applauded me. That gave me the confidence to venture out more.

My accent is still flavored by the mysterious sea winds of my home land. I continue to speak non stop and irritate the heck out of my loved ones. They shrug and listen. Sometimes, they grin. Or politely tell me to shut up. Sure.

The difference is that I know whom to ignore and whom to listen to. When to shut up and when to shout.

3. ‘You overestimate your own abilities. You over reach, don’t you?’

Ahhhh! Do I now? I remember withering on listening to such comments once upon a time.

What I do is my business, monsieur. You can take it with a martini. Success or failure, I shall not come running to you for your shoulder to cry on. Okay?

One has to stand up for oneself, and fight for what is due! The world is a tricky customer. It will change from mockery to adulation in a jiffy if you succeed. Better not to expect a helping hand or support from the outside. Inertia and indifference are chronic diseases infecting the systems -running the wheels of worldly life.

Help your own self and then watch as the world arrives to help you. Remember Shakespeare in love. Queen Elizabeth’s take on Romeo and Juliet?

**

I started the article to make some sense of that mindless self destruction. Sixteen years of age! And she asked the world if she should kill herself or live!

At twenty six, thirty six, forty six, fifty six, sixty six, seventy six, eighty six, or ninety six, if you pose the same question, the thumbs-down voyeurs of the gladiatorial rings  (of the world wide Colosseum) will  still vote that you go to hell.

Time to watch the sky a bit. The nature and the birds. No one votes to kill you there.

***

 

ഞാനും എന്റെ ഹനുമാൻ സ്വാമിയും

role model

ഇന്ന് , കിഷ്കിന്ധ കാണ്ഡം അവധി ഭാഷയിൽ നിന്നും വ്യാഖ്യാനം / ഭാഷാന്തരം പൂർത്തിയായി. 2017ലാണ്  സുന്ദര കാണ്ഡം പുസ്‌തക രൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇന്നിപ്പോൾ ആദ്യത്തെ ഡ്രാഫ്റ്റ് തയ്യാറായതും ഹൃദയത്തിൽ ചാരിതാർഥ്യം.

ഹനുമാൻ എന്ന പ്രതിഭാസം , എനിക്ക് വ്യക്‌തിപരമായി , ഒരു ഹീറോ , ഒരു പ്രേരണ സ്ത്രോതസ്സ്, ഒരു ലീഡർഷിപ് മോഡൽ , ഒരു സുഹൃത്തും വഴികാട്ടിയും ഒക്കെയാണ്…യാതൊരു മുൻവിധികളും ഇല്ലാതെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുന്ന തേജസ്വിയായ ചിരഞ്ജീവി… നിഷ്കാമ കർമ്മത്തിന്റെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ലാളിത്യം; മാർഗ്ഗ ദർശിയായ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഹനുമാൻ സ്വാമി !

തുളസി ദാസിന്റെ ശ്രീ രാമചരിത മാനസത്തിൽ , ശ്രീരാമനും ഹനുമാനും തമ്മിലുള്ള പല സംഭാഷണങ്ങളും വായിക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും കരഞ്ഞു പോകും .
സീതാ ദേവിയെ കണ്ടു മടങ്ങിയ ഹനുമാനോട് “നീ എനിക്ക് ഭരതനെ പോലെ പ്രിയമുള്ള സഹോദരൻ ! അല്ലയോ ഹനുമാനെ ! നീ എനിക്ക് ചെയ്ത ഉപകാരത്തിനു എന്താണ് തരേണ്ടത് ? നിന്നെ നേർക്ക് നേർ കാണാനുള്ള നന്മ എന്റെ ഹൃദയത്തിനില്ല !’ എന്നാണ് രാമൻ പറയുന്നത്.

ഹനുമാൻ ഇരു കൈയും കൂപ്പി നിലവിളിച്ചും കൊണ്ട് ആ നീല താമര കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ കെട്ടി പിടിച്ചും കൊണ്ട് പറയുകയാണ്…’സ്വാമി ! എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും ! എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും !’

ഭഗവാൻ എടുത്തുയർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഹനുമാൻ കാലുകളിൽ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു കരയുകയാണ് …ശ്രീ രാമൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ശിരസ്സ് മെല്ലെ തഴുകുന്നു. ആ രംഗം ഉമയ്ക്ക് വർണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ശിവ ഭഗവാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു …

പിന്നീട് രാമൻ ഹനുമാനോട് രാവണന്റെ കോട്ട  കയറിയ കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ ഹനുമാൻ പറയുകയാണ് യാതൊരു അഹങ്കാരവുമില്ലാതെ …(ബോല
ബ ച ൻ ബിഗത് അഭിമാനാ ).
“കുരങ്ങിന്റെ ജന്മമാണ് ! ഒരു മരത്തിന്റെ ശാഖയിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കു ചാടുന്നത് തന്നെ പുരുഷാർത്ഥം ! ഞാൻ സമുദ്രം ചാടി കടന്നതും , സുവർണ്ണ നഗരി കത്തിച്ചതും , അസുരന്മാരെ കൊന്നതും, അശോക വനം നശിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം അല്ലയോ ശ്രീ രാമാ നിന്റെ പ്രതാപം കാരണമാണ് ! ഇപ്പറഞ്ഞവയിൽ ഒന്നും എന്റെ യാതൊരു കഴിവുമില്ല ! പ്രഭു,താങ്കൾ ആരിൽ പ്രീതിപ്പെടുന്നുവോ  , ആ വ്യക്തിക്ക് ഒരു പ്രവൃത്തിയും കഠിനമല്ല. അസംഭവ്യമെന്നതും സംഭവ്യമാകുന്നു !’
( സാഖാ മൃഗ് കൈ ബഡി മനുസായ് /സാഖാ തേം സാഖാ പർ ജായി //
നാഖി സിന്ധു ഹട്ടകപുർ ജാറ/ നിശിചർ ഗൺ ബഥ ബിപിൻ ഉജാര //
**
സൊ സബ് തവ പ്രതാപ് രഘുരായി / നാഥ്‌ ന കച്ചു മോരി പ്രഭുതായി //
**
താ കഹ് പ്രഭു കച്ചു അഗം നഹിം ജാ പർ തുമ്ഹ അനുകൂല് /)
**

ഇങ്ങനെയുള്ള ഹനുമാനെ സേവിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ ? ഹനുമാൻ ചാലിസാ എന്ന നാൽപ്പതു വരികൾ ഒട്ടധികം ഉത്തരേന്ത്യക്കാരും കാണാപ്പാഠം ചൊല്ലുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്…
അതും തുളസി ദാസ് എഴുതിയതാണ് .
അവനവൻ കടമ്പ കടക്കാൻ വളരെ സഹായകമാണ് …
**
(ഈയിടെ രസകരമായ ഒരു വിശ്ളേഷണം വായിച്ചു:

“ആത്മ രതിയിൽ മഗ്നമായ ലോകത്തിൽ ആത്മ ബോധമില്ലെങ്കിൽ, ആത്മ വിനാശനം തീർച്ച !’ സെൽഫി ലോകത്തിൽ ആത്മരതിക്കാർ narcissus സിന്റെ പൗത്രരത്രേ !) ഭവസാഗരം കടക്കാൻ , ‘ പാവം കുരങ്ങു ജൻമം പ്രഭു !’ എന്ന് കരഞ്ഞ എന്റെ കർമ്മയോഗിയായ പ്രിയ സ്വാമി തന്നെ രക്ഷ !

Wolf Song

wolf

Woman, Wolf

Whatever name you go by

In the world of ours,

Watch and abide,

Listen and stay sharp.

For when the foe stirs

Aim for the jugular first.

 

Carry the howl within,

The thirst and the anger.

Ignore the brambles

The bleeding scars awhile.

It is time to fight

And so arm yourself nail and tooth.

 

Bare your fangs

That sparkle in  the moonlight

Let no enemy sleep tight

When the wolf stalks its prey.

And when they gaze at you

With revulsion and fear

Flip your luxurious mane

And walk gracefully away.

 

The wise ones know

That the  she-wolf within you

Is loath to forgive

Is wary of sweetness

Is proud and brave

And excels in survival.

But even they are unaware

That the flame within

Is a raging fire.

Touch once, it singes,

Mess with it twice, it will burn

Trouble it thrice, hell breaks loose

Wolf and inferno shall remain.

**

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ദുഷ്ടദൂരാ ദുരാചാര ശമിനീ ദോഷവർജ്ജിത…

IMG_2728

‘DMwM’ഹാഷ്ടാഗ്: # DO NOT MESS WITH ME നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചു നടക്കേണ്ട സന്ദർഭങ്ങൾ ഉണ്ടാവും ജീവിതത്തിൽ..!

ദുർഗ്ഗാ ദേവിയെ നമ്മൾ പൂജിക്കുന്നത് ആ ശക്തി സ്വരൂപിണിയെ ഭയന്നും ബഹുമാനിച്ചുമാണല്ലോ ! തല വെട്ടുന്ന അരിവാളുമായി, കോപാവിഷ്ടയായ കാളി ദേവിയെ ആരും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാറില്ല- തീർച്ചയായും ഒരു പടി ദൂരെ നിന്നും കൈകൂപ്പും.

‘ഭയ ബിനു ഹോയി ന പ്രീത് ‘ എന്ന് തുളസിദാസ് ശ്രീ രാംചരിതമാനസത്തിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് . അതായത്, ഭയം ഉള്ളിൽ തോന്നിയാൽ മാത്രമേ ബഹുമാനവും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉണ്ടാവൂ! വരുണൻ സ്വയമേ വഴി കാട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയാസ്ത്രം തൊടുത്തിട്ടു , ക്ഷമാശീലരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ശ്രീരാമ പ്രഭു, കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി ചൊല്ലുന്നതാണ്!

ഏതു മൃഗവും, അള മുട്ടിയാൽ, ചേരയെ പോലെ കടിക്കുകയും, സ്വരക്ഷാർഥം ‘baring the fangs’ചെയ്യുകയും പതിവാണല്ലോ. മനുഷ്യനും ഒരു മൃഗമായതിനാൽ, ഇപ്പറഞ്ഞ പരിപാടികൾ നമ്മളും ചെയ്‌തു വരുന്നു. അത് കുടുംബത്തിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ, പൊതു വേദിയിലോ – എവിടെ വേണമെങ്കിലും ആവാം.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപാവനമായ personal space-ഇൽ അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും -അരിവാളും, ചുറ്റികയും, വാളും, വാക്കും, തോക്കും കുഴലും, അമ്പും വില്ലും, ചീത്തയും, തെറിയും, കോടതിയും കേസും, ഇത്യാദിയുടെ വകഭേദങ്ങളോടെ – തീക്ഷ്ണതയോടെ നേരിടുന്നു. അത് പ്രകൃതി കൊടുത്ത പാഠമാണ് : SURVIVAL OF THE FITTEST. ഒന്നുകിൽ നീ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ !

നമ്മൾ പെൺകുട്ടികളെ പലപ്പോഴും വളർത്തുന്നത് ‘ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും ജീവിക്കണം’ എന്ന് ഓതിയാണ്. ഈ പുണ്യമായ ചിന്തകൾ അവർ എത്തിപ്പെടുന്ന കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ കാണില്ല എന്നത് നമ്മൾ മറന്നു പോകുന്നു. ‘ നല്ല ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല’ എന്ന കുറ്റത്തിന് ആരോപണ വിധേയയായ,അതിനു ശിക്ഷയായി കൈ വിരലുകളിൽ വടിയുടെ അടിപ്പാടുകളുമായി ഐ എ എസ് ബാച്ച് മേറ്റിനെ കാണേണ്ടി വന്ന എന്റെ സീനിയർ എന്നോട് ചോദിച്ചു : ‘അവൾ എന്തിനാണ് അത്രയും സഹിച്ചത്?’ ‘ നേരത്തെ ഇട്ടിട്ടു പോകേണ്ടതല്ലേ? കേസ് കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?’
അപ്പോൾ ഞാൻ കെആർ മീരയുടെ ‘സൂര്യനെ അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീയെ’ഓർമിച്ചു . എത്രയോ സത്യങ്ങളാണ് അതിലുള്ളത് എന്നോർത്ത് പോയി.

നമ്മൾ പലരും,കൂടുതൽ ക്ഷമിക്കുന്നു. നേരത്തെ ചെയേണ്ടത് പില്കാലത്തേക്കു മാറ്റി വയ്കുന്നു. അടിക്കാൻ ഓങ്ങുന്നവനെ, ഭയക്കുന്നു. അപമാനിക്കുന്നവരെ, അർഹതയില്ലാതെ തലയിൽ കയറ്റി വയ്ക്കുന്നു. നമ്മുടെ നന്മയെ മുതലെടുക്കുന്നവരെ വെറുതെ വിടുന്നു. അത് നാശത്തിലോട്ടുള്ള വഴി.

ഇതാ, ഇവിടെ വരെ മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞു ഒരടി മുന്നോട്ടു വച്ചാൽ, അപ്പോൾ തിരിച്ചടി കിട്ടും എന്ന് ശത്രുവിന് ബോധ്യം ആകണം. സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള മനുഷ്യരെ – സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആകട്ടെ – ആരും പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കില്ല.
ശത്രുക്കൾ ആരും ഇല്ല എന്ന മൂഢ സ്വർഗത്തിൽ ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ആരുടെയാണോ hidden agenda നിങ്ങൾ കാരണം വെളിച്ചപ്പെടുന്നത്, അവർ ശത്രുക്കളാവുന്നു എന്നത് സാമാന്യ ബുദ്ധി മാത്രം. ഇത് ‘നല്ല മനുഷ്യർക്ക് ‘ വരില്ല എന്നത് വിഡ്ഢിത്തം! സാധാരണ, നല്ല മനുഷ്യർക്കാണ് കൂടുതൽ ശത്രുക്കൾ!

എല്ലാവരേയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി ജീവിക്കാൻ ആവില്ല. ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ ആവും. അതിന് നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചില്ലെങ്കിലും, ശരീര ഭാഷയിലും, വാച്യ ഭാഷയിലും, ‘ ഒരടി ദൂരം പാലിക്കുക’ എന്നൊരു signal ഉള്ളത് നന്ന്.

ഗുരു ഉവാച : കുരങ്ങന്റെ പിൻഗതിക്കാർ, ആ സിഗ്നൽ വേഗം വായിച്ചു കൊള്ളും!

**

വേറിട്ടൊരു വഴി

IMG_2632

മറ്റൊരു ആത്‍മഹത്യ. മുപ്പതു വയസുള്ള ഐ.പി.എസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്  വിഷം കഴിച്ചു ജീവിതത്തിനോട് വിട പറഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ   വർഷം, ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു ഐ.എ.എസ് കാരൻ ട്രെയിനിന് തല വയ്ച്ചു, തലയും ഉടലും വേർപെട്ടു കിടന്നതു ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല. ഇന്ന് ലോക ആത്‍മഹത്യ നിവാരണ ദിനം. എന്തൊരു വിരോധാഭാസം!

അങ്ങേയറ്റം അമർഷവും, ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവും.  വികാരങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്വന്തം ജീവ സ്വത്വത്തോടാവുമ്പോൾ, വ്യക്ത്തി തളർന്നു പോകുന്നു. രണ്ടറ്റവും കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി പോലെ, ജോലി സ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ, യുദ്ധം കടുക്കുന്നു.  എളുപ്പ വഴി, അതാ മുന്നിൽ. എല്ലാ പ്രശ്‍നങ്ങളിലും നിന്ന് മുക്തി. ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര സത്വം ഇഴഞ്ഞു വന്നു, ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം കൊത്തുമ്പോൾ, ആ വഴി ഏറ്റവും നന്ന് എന്ന് തോന്നാം.

ഈ ലോകത്തിൽ  മറ്റുള്ളവരെ എല്ലാം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി  കൊണ്ട്  ജീവിക്കുക അസാധ്യം. ഈസോപ്പിന്റെ കഥയിലെ കഴുതയാണ് ജീവിത ഭാരം. അത് നിങ്ങൾ ഏതു രീതിയിൽ കൊണ്ട് നടന്നാലും കുറ്റം പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ ആളുകളുണ്ടാവും. പിതാവ് കഴുതമേലിരുന്നാലും, പുത്രൻ ഇരുന്നാലും, കഴുതയെ വെറുതെ തെളിച്ചു നടന്നാലും, കഴുതയെ ചുമന്നാലും, എടുത്തു നദിയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും, പുച്‌ഛിക്കാൻ രണ്ടുപേർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ, കരയാൻ മാത്രമേ സമയം കാണൂ.

നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, അതെന്തു തന്നെ ആയാലും, ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്.  മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ല. അത് വഴിയേ വന്നോളും. വന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്നൊരു വിപദിധൈര്യം  കൂടി വേണം.

ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സണിന്റെ  ‘ ദി ugly duckling’ എന്നൊരു കുട്ടി കഥയുണ്ട്. വളരെ മനോഹരമായി ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന സൈക്കോളജിക്കൽ തലങ്ങളുള്ള കഥയാണ്. ഒരു താറാവിന് കൂട്ടത്തിൽ മുട്ട വിരിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒരു മുട്ട മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത ഒരു താറാവ് കുട്ടി. അതിനെ എല്ലാവരും വെറുത്തു, കൊത്തിയോടിച്ചു. കാരണം അത് വ്യത്യസ്തമായ ജീവിയായിരുന്നു. പല പിന്തള്ളപ്പെടലുകളും അതിജീവിച്ചു  പാവം താറാവിൻ കുട്ടി ജീവിച്ചു വന്നു.

ഒടുവിൽ, സുന്ദരമായ അരയന്ന കൂട്ടത്തിനെ നോക്കി ‘അവരും എന്നെ കൊത്തിയോടിക്കുമോ?’ എന്ന് ഭയന്ന് മാറിയപ്പോൾ, അവ സ്നേഹത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘ നീ ആരാണെന്നു തിരിച്ചറിയൂ- നിന്റെ പ്രതിഫലനം നോക്കൂ ‘ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ താറാവിൻ കുട്ടി മനസിലാക്കുന്നു, അത് ഒരു അരയന്നമായിരുന്നു എന്നുള്ള സത്യം. സ്വന്തം കൂട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോൾ, പൂർണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് വരെ മറ്റുള്ളവർ കണ്ട ദോഷങ്ങളൊക്കെയും , ഗുണങ്ങളായി വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു! സ്വയം വെറുത്തിരുന്ന പാവം ജീവി, ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു!

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ  എവിടെയെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു പാവം താറാവിൻ കുട്ടി കഥയുണ്ടാവും. ഇഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അപകർഷത, ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ  മുന്നിൽ ഭയം, മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന സൃഷ്ടി പരമായ കാര്യങ്ങൾ ‘അരുത് ! അത് നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്/നല്ല ആണുങ്ങൾക്കു  പറഞ്ഞിട്ടില്ല’  എന്ന ചുറ്റുവട്ടത്തെ  രൂക്ഷ ശാസനം നേരിട്ട് ടെൻഷൻ  ! നല്ല ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇടാൻ അറിയില്ല, ഏതു സമയവും ബുക്കും വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും, എന്ന പരമ പുച്ഛത്തെ നേരിടേണ്ടി  വന്നേയ്ക്കും!

നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ/ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ല, അങ്ങനെയാണ് എന്ന് കർശന നടപടി ക്രമങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത/ അംഗീകാരമില്ലാത്ത  താറാവിൻ  കുട്ടി പലപ്പോഴും മുഖം വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഒളിച്ചിരിക്കും. എത്ര താഴ്ന്നാലും, ആരുടെയും കാരുണ്യം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ വ്യക്തമാവും .

ഒടുവിൽ അരയന്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അറിയാതെ ചെന്ന് പെടും. സ്വന്തം ചിറകുകളുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കും, ആരേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നും.

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ആത്‍മഹത്യ അല്ല വഴി, തലയുയർത്തി ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നതാണ് തന്റെ വഴിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുന്ന കല്ലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊള്ളുന്നില്ല എന്നും, ഈസോപ്പിന്റെ കഥയും, ആൻഡേഴ്സണിന്റെ കഥയും ഒന്ന് തന്നെ എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മ മാത്രം നേരുന്നു. ലോകമേ, നിന്റെ വഴി നിനക്ക്. എന്റെ വഴി എനിക്ക്.

ആ തീരുമാനം എളുപ്പമല്ല.  പക്ഷെ, ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും എന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ ജീവശ്വാസം കിട്ടുന്നു. സ്വത്വം ബലി കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാളും, ചാകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് സ്വയം  വെറുക്കുന്നതിനെക്കാളും, എത്രയോ നല്ലതാണ് വേറിട്ട് നടക്കുന്നത്.

പലരും അഭിനയിക്കാൻ മിടുക്കരാണ്. അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കണോ, ഭൂമിയിൽ കാലുറച്ചു ജീവിക്കണോ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കണം. അപ്പോൾ, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഒപ്പം വരും. സ്നേഹിക്കാത്തവർ ദൂരെ പോകും. സ്വയം കൊല്ലുന്നതിനു മുൻപ്,  ഒരു അവസരം കൂടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു നൽകണം. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പറക്കാൻ അനന്തമായ ആകാശം മുന്നിൽ.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം…

IMG_2577

സർക്കാർ ജോലിയുടെ ചില ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്, തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.ചില ഫയലുകൾ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ അന്തിച്ചു പോകും! എങ്ങനെയൊക്കെ വേറൊരുത്തനെ ദ്രോഹിക്കാമോ, അതെല്ലാം കാണും.

മൃതക് -ആശ്രിത അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ്സ് എടുക്കാം. ജോലിയിലിരിക്കെ മരിച്ചവരുടെ കുടുംബത്തിൽ ഒരാൾക്ക് പകരം ജോലി നൽകുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്. വർഷങ്ങളായി ഫൈലുകളിൽ QUERIES-ഇന്റെ ബഹളം. എന്തൊക്കെ ചോദിക്കാമോ, അപ്രസക്തമായവ കൂടെ, വാരി കോരി ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ പേന കൊണ്ട് ഒരു തീരുമാനം എന്തായാലും ഉണ്ടാവാൻ പോകുന്നില്ല, എന്നൊരു വാശി പോലെ! തീരുമാനമാകാതെ, ദുഃഖിതരായ പലരും കോടതി കയറിയിറങ്ങി, വർഷങ്ങൾ കടന്നതിനു ശേഷം, ഫയൽ പിന്നെയും അവതരിക്കും. പുതിയ ഓഫീസറുടെ കരുണ കാത്തു കിടക്കും.

ചിലപ്പോൾ പ്രൊമോഷനായാലും, ഇൻക്രെമെന്റ് ആയാലും, ഡിപ്പാർട്മെന്റൽ ഇൻക്വിരി ആയാലും, ഇത് തന്നെ ഗതി. പ്രൊബേഷൻ കൺഫേം ആവാതെ റിട്ടയർ ചെയ്തവരെ പറ്റി കേട്ട് ഞെട്ടേണ്ട! ആർക്കും സമയം ഉണ്ടായില്ല ആ ഫൈലൊന്നു തീർക്കാൻ ! ‘ പോസിറ്റീവ് ആയി ചിന്തിക്കുന്നവർ കുറവാണ്,’ ഒരു ടീം മെമ്പർ വിനയത്തോടെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കൂടെയുള്ളവർക്ക്, അഭിപ്രായം തുറന്നു പറയാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ഉളവാക്കുന്ന നേതൃത്വഗുണം ആവശ്യമാണ്.

പണ്ട് സിവിൽ സെർവിസ്സ് പരീക്ഷ പാസായപ്പോൾ, ജെ.ലളിതാംബിക മാഡം അവാർഡ് തരാൻ വന്നു. ‘മുള്ളും മലരും’ എന്ന പംക്തി വായിച്ചു വളർന്ന ഞാൻ ആരാധനയോടെ കേട്ട വരികൾ ഇപ്പോഴും ഒരു കൈ വെളിച്ചമായി മുന്നിൽ വഴി കാട്ടുന്നു.
‘ ഓരോ ഫൈലിന്റെ പിന്നിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണുനീരുണ്ട് . അത് മറക്കരുത്.’

എന്തായാലും, ഞങ്ങളുടെ ടീം കെട്ടി കിടന്ന അത്തരം കണ്ണീർ ഫയലുകൾ തീർപ്പാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

‘ഇതിലൊരു ഫയൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും ആവാമല്ലോ ! ആ ഒരു ചിന്ത വേണം, പോസിറ്റീവ് നോട്ട് എഴുതിക്കോളൂ’, എന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ‘കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം, കാണുന്നീല മരിക്കുമിതെന്നും…’. എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും, ചില നല്ല മാനേജ്‌മന്റ് രീതികൾ, മനോഹരമായ പ്രാർത്ഥനയായി മനുഷ്യരാശി കൊണ്ടാടുന്നുണ്ടല്ലോ !

അങ്ങനെ ചില ഫയൽ തീരുമാനമാക്കിയപ്പോൾ, പലരുടേയും മുഖങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ ചിരി കണ്ടു.

‘ ബഹുത് ദുവ  മിലേഗി ‘ ആരോ മന്ത്രിച്ചു. ‘ധാരാളം അനുഗ്രഹങ്ങൾ കിട്ടും.’

ഇത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങളാണ് ഇത് വരെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഇനിയും ആ വിളക്ക് പ്രകാശം ചൊരിയട്ടെ , നേർവഴി കാട്ടി തരട്ടെ.
**

Bowing The Head…

My article published in a ten part series : Translating India

http://www.business-standard.com/article/news-ians/it-all-began-with-that-dinner-where-the-milk-played-truant-translating-india-8-118021600502_1.html

***

“Let me keep my distance, always, from those
who think they have the answers.

Let me keep company always with those who say
“Look!” and laugh in astonishment,
and bow their heads.”
― Mary Oliver, Evidence: Poems

Going Home…

IMG_2229

IMG_1485

IMG_1983

What ‘lights’ you up? The answer can be different for every human being. Maybe there is more than one answer. Usually, that is the truth. Meaningful work, loving family, hobbies…writing, singing, sports, or just sitting in solitude and watching the sunlight. Each of us has to find his/her own answer to that question.

Recently I was watching Elizabeth Gilbert- author of Eat, Pray, Love – speak about her journey home. Home was the term she used to describe something which she loved more than anything. ‘Writing’ was home for her.

After the stupendous success of Eat, Pray, Love, she faced a great fear. She was scared of writing again and failing to meet the standards of the first.She shared that she was happy when the next book flopped, because she could finally get back home without any more fears…She could get back and simply write for the sheer joy of writing. She went on to write many more beautiful books.

The challenge, in her perspective, was that we tend to give up our right to reach our own ‘ homes’.  There are many pressures preventing us from doing so. We have to find what gives us joy ( lights us up) and stick with it, without allowing anyone/ anything to dislodge us from that sacred space with their judgement of us.

In one way, this is what the great Jospeh Campbell spoke of in his iconic writings. ‘ Follow your bliss…’ The Hero’s journey belongs to each of us. Every adventure need not be heroic. It could be just the insistence that one has to have an hour every day, to be alone: to just be.

Even that could be a small heroic victory. Because, it could be your idea of bliss. That could be your ‘sacred space’ to rejuvenate yourself.

One of the things which lights me up is enjoying words in any form.

Is there some written rule anywhere that only successful people can write? Only those who are published should dream? Only those who are famous should indulge in imagination?  Or that only when you are supremely talented, you should dare to put a pen on paper- that too in only ‘specific’ human languages?

Who made all these rules? If I get joy in writing / translating from vernacular languages, who defines the ranking or stature of my happiness? Why would I justify my ‘home’ to anybody else?

*

Even today, when I hear some people discuss with great authority on the how/ why/ what of another human being’s choices, I cannot help a smile. What do they know- these so called experts- on what makes another person’s heart beat rise? Perhaps it is work. Perhaps it is love, perhaps it is a pet. Perhaps…million choices…Instead of wasting precious time trying to find fault with another, they would benefit, if they were to discover a ‘home’ for themselves.

**

Inside my book shelf, I encountered a few books created during my journey home. With every passing day, I am getting there. Unapologetically.

**

Painting Once Again…

IMG_2099

In a way poetry and painting are kindred souls. What some accomplish by a few words strung like beads together, others strive by mixing dots of paint. There is an inevitable catharsis- the hoarded up emotions furiously burst- and all is well again.  Some kind acquaintance might exclaim over your lines or appreciate your painting. Added bonus.

Why do we stop doing those things which we love, when we grow up?Because, we get into the business of living. And when life becomes regimented with multifarious responsibilities, happiness inducing hobbies take a backseat. It is only after a bad crash or two on life’s highway that the  Master Guardian-intuition- whispers again: ‘maybe time to trust the silent spectators sitting behind you offering help.’

So you pick up that dusty paper again. The paint is half dried up and the brush is so stiff that no amount of softening it with a water treatment works! You hesitate between a sketch pen and a black crayon. Then you start…And like a poem, beauty reveals itself, very sweetly.

And one remembers the sentence about the soul being on its knees….praying.

**