The Healer

IMG_2634

Flooded with news of depravity and degradation of humanity, one feels utterly hopeless at times.  If you look around for succour – the ways out of that morass- there are snippets about electronic detoxification, the latest diet fads, the style of dress that would most definitely give you an edge over others, the books that are  so popular in market, the places that celebrities visit, the video games which keep you hooked, the research study which gives you in five bullet points, the way to master happiness…What if such invitations leave you cold? Then you search for meaning again…

In one such endeavour, I ended up reading about this fantastic doctor, a woman in a wheel chair, who takes care of her patients from morning eight till night eight, in a small village in my native state of Kerala.

‘ Now this ,’ said my mind, ‘is inspiration for the lost soul.’

To translate the gist of the news which appeared in my mother tongue, the good doctor, Dr.Susheela ( Meaning of name: One of good and pleasing habits) is an invalid herself. She has to be helped into her wheel chair by a nurse. Yet, she serves humanity, by looking after the patients who throng her house in a village where a bus stop has been named after her!

Asked about her inspiration, she quotes  four lines of classical Malayalam poetry, which can be understood thus:

‘With arms  long enough

To master anything through hard work,

Were human beings sent to earth

By the wise Lord above.’

A new bridge is to be named after her in the village. I feel proud, reading about a sterling, wonderful woman who started to heal others from 1977,  when she completed  her medical degree, overcoming  a debilitating disease which could have driven many others to suicidal thoughts and depression.

‘ Even the hardest iron can be melted in the furnace of the blacksmith…’ Dr.Susheela smiles,  as she explains the iron will of a human being determined not to let adversity get the better of her.

The good doctor thus shows me the way to handle another day, following her brilliant, blazing soul light.

***

For news in the original:

https://www.mathrubhumi.com/women/features/dr-susheela-1.3144933

 

 

 

 

വേറിട്ടൊരു വഴി

IMG_2632

മറ്റൊരു ആത്‍മഹത്യ. മുപ്പതു വയസുള്ള ഐ.പി.എസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്  വിഷം കഴിച്ചു ജീവിതത്തിനോട് വിട പറഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ   വർഷം, ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു ഐ.എ.എസ് കാരൻ ട്രെയിനിന് തല വയ്ച്ചു, തലയും ഉടലും വേർപെട്ടു കിടന്നതു ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല. ഇന്ന് ലോക ആത്‍മഹത്യ നിവാരണ ദിനം. എന്തൊരു വിരോധാഭാസം!

അങ്ങേയറ്റം അമർഷവും, ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവും.  വികാരങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്വന്തം ജീവ സ്വത്വത്തോടാവുമ്പോൾ, വ്യക്ത്തി തളർന്നു പോകുന്നു. രണ്ടറ്റവും കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി പോലെ, ജോലി സ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ, യുദ്ധം കടുക്കുന്നു.  എളുപ്പ വഴി, അതാ മുന്നിൽ. എല്ലാ പ്രശ്‍നങ്ങളിലും നിന്ന് മുക്തി. ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര സത്വം ഇഴഞ്ഞു വന്നു, ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം കൊത്തുമ്പോൾ, ആ വഴി ഏറ്റവും നന്ന് എന്ന് തോന്നാം.

ഈ ലോകത്തിൽ  മറ്റുള്ളവരെ എല്ലാം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി  കൊണ്ട്  ജീവിക്കുക അസാധ്യം. ഈസോപ്പിന്റെ കഥയിലെ കഴുതയാണ് ജീവിത ഭാരം. അത് നിങ്ങൾ ഏതു രീതിയിൽ കൊണ്ട് നടന്നാലും കുറ്റം പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ ആളുകളുണ്ടാവും. പിതാവ് കഴുതമേലിരുന്നാലും, പുത്രൻ ഇരുന്നാലും, കഴുതയെ വെറുതെ തെളിച്ചു നടന്നാലും, കഴുതയെ ചുമന്നാലും, എടുത്തു നദിയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും, പുച്‌ഛിക്കാൻ രണ്ടുപേർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ, കരയാൻ മാത്രമേ സമയം കാണൂ.

നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, അതെന്തു തന്നെ ആയാലും, ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്.  മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ല. അത് വഴിയേ വന്നോളും. വന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്നൊരു വിപദിധൈര്യം  കൂടി വേണം.

ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സണിന്റെ  ‘ ദി ugly duckling’ എന്നൊരു കുട്ടി കഥയുണ്ട്. വളരെ മനോഹരമായി ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന സൈക്കോളജിക്കൽ തലങ്ങളുള്ള കഥയാണ്. ഒരു താറാവിന് കൂട്ടത്തിൽ മുട്ട വിരിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒരു മുട്ട മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത ഒരു താറാവ് കുട്ടി. അതിനെ എല്ലാവരും വെറുത്തു, കൊത്തിയോടിച്ചു. കാരണം അത് വ്യത്യസ്തമായ ജീവിയായിരുന്നു. പല പിന്തള്ളപ്പെടലുകളും അതിജീവിച്ചു  പാവം താറാവിൻ കുട്ടി ജീവിച്ചു വന്നു.

ഒടുവിൽ, സുന്ദരമായ അരയന്ന കൂട്ടത്തിനെ നോക്കി ‘അവരും എന്നെ കൊത്തിയോടിക്കുമോ?’ എന്ന് ഭയന്ന് മാറിയപ്പോൾ, അവ സ്നേഹത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘ നീ ആരാണെന്നു തിരിച്ചറിയൂ- നിന്റെ പ്രതിഫലനം നോക്കൂ ‘ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ താറാവിൻ കുട്ടി മനസിലാക്കുന്നു, അത് ഒരു അരയന്നമായിരുന്നു എന്നുള്ള സത്യം. സ്വന്തം കൂട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോൾ, പൂർണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് വരെ മറ്റുള്ളവർ കണ്ട ദോഷങ്ങളൊക്കെയും , ഗുണങ്ങളായി വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു! സ്വയം വെറുത്തിരുന്ന പാവം ജീവി, ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു!

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ  എവിടെയെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു പാവം താറാവിൻ കുട്ടി കഥയുണ്ടാവും. ഇഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അപകർഷത, ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ  മുന്നിൽ ഭയം, മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന സൃഷ്ടി പരമായ കാര്യങ്ങൾ ‘അരുത് ! അത് നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്/നല്ല ആണുങ്ങൾക്കു  പറഞ്ഞിട്ടില്ല’  എന്ന ചുറ്റുവട്ടത്തെ  രൂക്ഷ ശാസനം നേരിട്ട് ടെൻഷൻ  ! നല്ല ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇടാൻ അറിയില്ല, ഏതു സമയവും ബുക്കും വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും, എന്ന പരമ പുച്ഛത്തെ നേരിടേണ്ടി  വന്നേയ്ക്കും!

നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ/ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ല, അങ്ങനെയാണ് എന്ന് കർശന നടപടി ക്രമങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത/ അംഗീകാരമില്ലാത്ത  താറാവിൻ  കുട്ടി പലപ്പോഴും മുഖം വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഒളിച്ചിരിക്കും. എത്ര താഴ്ന്നാലും, ആരുടെയും കാരുണ്യം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ വ്യക്തമാവും .

ഒടുവിൽ അരയന്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അറിയാതെ ചെന്ന് പെടും. സ്വന്തം ചിറകുകളുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കും, ആരേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നും.

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ആത്‍മഹത്യ അല്ല വഴി, തലയുയർത്തി ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നതാണ് തന്റെ വഴിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുന്ന കല്ലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊള്ളുന്നില്ല എന്നും, ഈസോപ്പിന്റെ കഥയും, ആൻഡേഴ്സണിന്റെ കഥയും ഒന്ന് തന്നെ എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മ മാത്രം നേരുന്നു. ലോകമേ, നിന്റെ വഴി നിനക്ക്. എന്റെ വഴി എനിക്ക്.

ആ തീരുമാനം എളുപ്പമല്ല.  പക്ഷെ, ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും എന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ ജീവശ്വാസം കിട്ടുന്നു. സ്വത്വം ബലി കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാളും, ചാകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് സ്വയം  വെറുക്കുന്നതിനെക്കാളും, എത്രയോ നല്ലതാണ് വേറിട്ട് നടക്കുന്നത്.

പലരും അഭിനയിക്കാൻ മിടുക്കരാണ്. അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കണോ, ഭൂമിയിൽ കാലുറച്ചു ജീവിക്കണോ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കണം. അപ്പോൾ, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഒപ്പം വരും. സ്നേഹിക്കാത്തവർ ദൂരെ പോകും. സ്വയം കൊല്ലുന്നതിനു മുൻപ്,  ഒരു അവസരം കൂടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു നൽകണം. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പറക്കാൻ അനന്തമായ ആകാശം മുന്നിൽ.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

അജ്ഞാന തിമിരാന്ധസ്യ…

ഇന്നത്തെ ചില ചിന്താ വിഷയങ്ങൾ…അട്ടകളെ പറ്റി !

പണ്ട് പാക്കനാരുടെ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ അട്ടയെ പറ്റിയും വായിച്ചിരുന്നു. ആരുടെയോ കുറ്റം പറഞ്ഞ ഭാര്യയോട് ‘ ഒന്നു ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു…ആ അട്ട നിന്റെയായി…’ എന്ന് പറഞ്ഞ ഒരു ഓർമ്മ. ചത്തു കഴിഞ്ഞിട്ട്, പാപങ്ങളുടെ കണക്കു തീർക്കാൻ ചിത്രഗുപ്‌തൻ അക്കൗണ്ട്സ് നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു അട്ട അവരും തിന്നണം. അത്രേയുള്ളൂ !

ചെയുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിക്കും ഒരു റെക്കോർഡ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ട് പോലും ! ഇടിത്തീ തലയിൽ വീഴുമ്പോൾ , ശ്ശേ , അതിങ്ങനെ ആവുമെന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് അട്ട ഇൻ ചാർജ് നോട് കയർത്തിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഷൈലോക്കിന്റെ സ്വഭാവമാണ് – നെഞ്ചിലെ ഇറച്ചി തന്നെ വേണം.

1 . അട്ട ഒന്ന്- ഒരു വിലാപം
റോഡിൽ ഒരാൾ വീണു കിടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്തിന് പുലിവാല് പിടിക്കണം, അയാളായി, അയാളുടെ പാടായി, എന്ന് നാം വഴി മാറി പായുമ്പോൾ, ‘ ഒരു അട്ട നിനക്കുമായി’. പിന്നീട് എവിടെയോ, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ വീഴുമ്പോൾ, തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മറ്റാരോ….

മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്തു വീഡിയോ റെക്കോർഡ് ചെയുന്ന സമയം വേണ്ട ഒരു കൈ താങ്ങു നല്കാൻ. സഹായിക്കാൻ നിന്നാൽ പോലീസ് എനിക്ക് പണി നൽകും എന്ന ചിന്തയും വേണ്ട. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ നമുക്കാവുന്നതു ചെയ്യാം. ആ അട്ട നമുക്ക് തിന്നണ്ട.

2 . അട്ട രണ്ട് – എന്റെ ഉപ്പൂപ്പനൊരാന…

നമ്മുടെ ഉപ്പൂപ്പന്‌ ആനയോ, ആടോ, മുതലയോ ഉണ്ടാവട്ടെ. അത് അങ്ങേരുടെ കഴിവ് ! നമ്മൾ ഏതു മൃഗത്തിനെയാണ് നമ്മുടെ വീട്ടു പരിസരത്തിൽ നല്ല ഒന്നാന്തരം കരിമ്പും, മടലും ഒക്കെ കൊടുത്തു വളർത്തുന്നത് ?
വീമ്പടി മൃഗത്തിനേയോ? അത് വെരുകിനെ മാതിരി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടി നടക്കും. യാതൊരു സമാധാനവും നിങ്ങൾക്കും കിട്ടില്ല, മറ്റുള്ളവർക്കും കൊടുക്കില്ല. കാരണം എല്ലാ വീട്ടിലും വെരുകുണ്ടല്ലോ !

എന്റെ വീട്, എന്റെ ജോലി , എന്റെ ശമ്പളം, എന്റെ ചക്ക പ്ലാവ്, എന്റെ വെരുക്… പറയാൻ തുടങ്ങിയത് പോലും ഇല്ല ,അപ്പോ കാണാം മറ്റവൻ അവന്റെ പൊങ്ങച്ച സഞ്ചി എടുത്തു തുറക്കുന്നു…! അതേതു ന്യായം  ?!

അവന്റെ അമേരിക്കൻ അമ്മായി , അവന്റെ ഗൾഫ് ചിറ്റപ്പൻ, അവന്റെ ചെറുക്കന്റെ എൻട്രൻസ് പരീക്ഷ ! അവന്റെ കൊച്ചിന്റെ ജിമിക്കി കമ്മൽ …

പറ്റുമെങ്കിൽ നമുക്ക്  കൊഴു-ക്കട്ട തിന്നാതിരിക്കാം. ഈസിയാണ്. ഒരാൾ പൊങ്ങച്ചം പറയുമ്പോൾ  ( അതേതു മാധ്യമത്തിലൂടെ ആയാലും) നമുക്ക് വിനയത്തോടെ ചിരിക്കാം.

‘സർക്കാർ ശംബളം വല്ലോത്തിനും തികയുമോ? കീശയുള്ള കുപ്പായമായിരിക്കും കൂടുതൽ അല്ലയോ?’ എന്ന് നമ്മോടു ചോദിക്കുമ്പോൾ, സന്മനസുള്ളവർക്കാണല്ലോ സമാധാനം എന്നോർത്ത് നമുക്ക് പറയാം: ‘ശ്ശോ ! കറക്റ്റ് ! അതെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?’

യാതൊരു   പ്രകോപനം വന്നാലും സഞ്ചി തപ്പാൻ പോകരുത് ! ഈ അട്ട-എന്നെ കഴിഞ്ഞേ ലോകമുള്ളൂ എന്ന ഭാവം-അയാൾ കുറച്ചും കൂടി ഉപ്പും, മധുരവും ചേർത്ത് രുചിച്ചോട്ടെ. ആ പാപത്തിൽ നമുക്ക് പങ്കു വേണ്ട .

3 അട്ട മൂന്ന് – പാവം ക്രൂരൻ

ക്രൂരത മുഖ മുദ്രയാക്കിയ കലി യുഗമാണ് . ഇവിടെ ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ക്രൂരതയും , സ്വാർഥതയും വേണമെന്ന് യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ മൊഴിയുന്നവരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പത്രമെടുത്താൽ, tv തുറന്നാൽ സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിലുള്ള മനുഷ്യ കുരുതികളുടെ കഥകളാണ്.  മനുഷ്യനോളം evil ഈ ലോകത്തിൽ ഒരു ജീവിക്കും കാണിക്കാൻ ആവില്ല. അവനൊരു മൃഗം എന്ന് പറയുന്നത് മൃഗത്തിനെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

victim നെ ക്രൂശിക്കുന്ന സമൂഹ ജീവിതത്തിൽ, പലരുടെയും നോട്ടത്തിൽ ക്രൂരനാണ് പാവം. അതെങ്ങനെ എന്നു നാം നോക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു അട്ട ദൃഷ്ടിയിൽ പെടും. കൈയൂക്കുള്ളവൻ കാര്യക്കാരൻ എന്ന അട്ട. പണത്തിനു മേൽ പരുന്തും പറക്കില്ല എന്ന് അരക്കിട്ടുറപ്പിച്ച വഴിയിലൂടെ ആ അട്ട നിരങ്ങി നിരങ്ങി വരുന്നു.

ഏതു പദവിയിലാണെങ്കിലും, ഏതു സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അനീതിയോടു പോരാടുമ്പോൾ ഈ അട്ട പ്ലേറ്റിൽ, കുരുമുളകും ഉപ്പും പുരട്ടി വറുത്തു, നമ്മുടെ മുൻപിൽ എത്തുന്നു.
‘ എന്തിനാണ് വെറുതെ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത്? കാശും, ആൾ ബലവും അയാളുടെ കൂടെയല്ലേ?സത്യത്തിൽ അയാളുടെ വശത്തും കുറച്ചു കാര്യങ്ങളുണ്ട് …അട്ടക്കു ഇച്ചിരി കൂടെ ഉപ്പിടട്ടെ? അട്ട കഴിക്കൂ ,കാപ്പി കുടിക്കൂ…! നല്ലൊരു പദവിയിൽ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ കുറെയൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്നും കേട്ടില്ലെന്നും വയ്ക്കണം , ഏത് ?’

ആ അട്ടയെങ്ങാനും രുചിച്ചാൽ, പാവങ്ങളുടെ, നിശ്ശബ്ദരുടെ കണ്ണീരുപ്പു വീണ  നമ്മുടെ ശിഷ്ട ജീവിതം മുഴുവനും ഓക്കാനിക്കാനുള്ള ഓർമ്മയാകും. ഭഗവാനെ ഒറ്റി കൊടുത്തവനെ പോലെ, അത്തരത്തിലുള്ള അട്ടകൾ ചോര ഈമ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും- നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ! ക്രൂരതയ്ക്ക് ജാതി മത ദേശ ഭേദങ്ങളില്ല. ആ അട്ടയെ കൈ കൊണ്ട് തൊടരുത് – അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തു എന്തു തന്നെയായാലും !

***

അജ്ഞാന തിമിരാന്ധസ്യ ജ്ഞാനാഞ്ജന ശാലകയാ
ചക്ഷുരുന്മീലിതം യേന തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുവേ നമഃ

 

 

 

 

Bored. Oh, Really?

IMG_2094

Three children with muscular dystrophy, and struggling to have access to a toilet! Can you believe it?

My work has led me to believe that any act of reaching out, is like God smiling that day. And God smiled today too. There was a good person, who promised us to coordinate the needful. The children will have their dignity restored soon enough.

When life overwhelms you with boredom, I request you to do a quick assessment of how you can be God’s smile for that day. I promise you that you will not get bored. It is an affliction which strikes us  only when are obsessed about ourselves.

A group of women who make exquisite products out of  reusable things: such beauty from nothing! They need help in marketing. Maybe your gift lies in networking. Reach out…they are present  where you live…

Children from shelter homes need care, financial support and vocational education. Someone who can build them a library, teach music and arts….Can you volunteer your time? Reach out….they are present in your city…

Environment friendly initiatives…an NGO struggling to clean a river. They need sensitive volunteers. Contribute one hour. They need you …Reach out…the river flows nearby…

Disabled people want dignified employment. Differently abled children need special schools. Can you help in any way? Reach out…perhaps a mile away from you is someone in need…

One set of  school uniform,  and a bedridden father with two motherless daughters who go to school. One wears it one day, while the other stays at home. No fiction, but simple truth. Until one day, someone reached out and got a journalist to cover their story. Help poured in. Today, both attend school regularly.

So many opportunities to serve.

Next time you get bored, do me a favour. Reach out…be that someone who makes a change. I bet you will smile better.

***

Your Way, My Way

IMG_1556.JPG

Why is it important for us to follow our hearts? To endure and work hard? To remain stubbornly our true selves ; even when the storms of outer influences try to sway us?

When I was a student, the nuns at school emphasised the need for discipline,  for hard work, for selflessness and simplicity. To live for a cause  beyond one’s own little world was a value instilled at both school and home.

But when we look around today, it is a different world. To live for oneself, to accrue, to hoard, to amass, to preen, to boast, to be cool are the values which are praised sky high. Outer appearances matter much more than what is inside.

In fact the mockery is intense if one mentions simplicity, high thinking, hard work, selflessness.

*

Yet, I remember the story of the emperor and the Sufi Fakir.

The emperor  laughed at the mendicant mocking him about his lack of possessions.

“You are so poor, and I am so rich,” said the emperor.

The fakir laughed.

“Have you got everything you  need?” The fakir asked the emperor.

“No, there are so many things I would like to have !”

“Poor man! I have everything I need. Am I not rich?” The fakir’s laughter resounded for kilometres.

The story was about redefining richness- from a point of view of needs than mere accretion.

*

Why is it that we still remember Dr.Abdul Kalam with reverence? Why do we admire him as a karma yogi? I do not think he accrued anything except knowledge in his wonderful life. He lived so beautifully-making every moment of his life matter- inspiring, teaching, leading, writing, following his passion.

Isn’t there a contradiction  in admiring page three performers but folding hands before the pictures of karmayogis?

So what is the anachronism over here? What is the outdated fashion? Living beyond one’s own little world or living only for oneself?

Probably that is why it is important to detach at times and reflect on what makes us truly full of life.  To think of  the sort of people one wants to emulate, to have company of, to aspire to be like.

*

 

Warming Sunshine

When we start , the Arctic chill has coloured the fog an opaque white. The drive is long and the cold intense. But she is smiling. When the debate gets over, and I tell her that she had spoken well, she smiles again. Every one is excellent. The eight toppers had come after clearing a  rough total of two hundred and forty schools, each representing their respective branch levels, where they had stood first among thirty schools, to compete at the regionals. She does not make it into the top three, and being a biased mother, of course, I  am really irritated at the end results.

As we return, the sky is clear. She enjoys her tiffin, and wonders on the board practicals that had begun. She wishes aloud that her optics  and electricity experiments would work out fine.

” Are you not disappointed? ” I ask casually. I had literally pushed her out of a warm bed at an unearthly hour for this round of competition.

” Well, to be truthful, I prefer losing to better competitors. Not really at the top of the cloud, but  I had a lot of fun, you know!” She smiles.

Suddenly the car passes by three  very young girl children, carrying firewood on their heads. They are in rags in that bitter cold. Their mother is loading more firewood on her own head.

My daughter stops smiling.

” My sister’s age…” She murmurs.

” And that…”, I tell her, ” is the reality that you have to change by your work. Science and debates and life are meaningless if not for that resolution.”

She nods her head.” I will  continue to teach  Science to needy students,” she says. ” I will do it, irrespective of the place I join.”

This time, the sky clears in my mind.

I look out at the sunshine and smile.

***

 

 

 

Flower and Bread

 ” Pluck this little flower and take it, delay not! I fear lest it droop and drop into the dust.

It may not find a place in thy garland, but honour it with a touch of pain from thy hand. 

I fear lest the day end before I am aware,  and the time of offering go by.

Though its colour be not deep and its smell be faint, use this flower in thy service and pluck it while there is time.”

Tagore, Gitanjali

So many times, I have felt, that the Divine is honoring me with a touch of pain from His hand. It happens when one becomes a part of a chain of positive events, doing one’s bit, however tiny it might be. It could be reaching out to one trafficked girl, one helpless child bride, one suffering woman or man, and  after doing it, one feels blessed.

Khalil Gibran in his Prophet wrote,

“Work is love made visible.
And if you cannot work with love but only with distaste, it is better that you should leave your work and sit at the gate of the temple and take alms of those who work with joy.
For if you bake bread with indifference, you bake a bitter bread that feeds but half man’s hunger.
And if you grudge the crushing of the grapes, your grudge distills a poison in the wine…”

I wonder, how many of us  are aware of the power that we are blessed with- in whatever roles we might be doing- To do good.

In all the exceptional souls I have had the fortune of meeting, I have found a sense of purpose and a sense of self confidence. They loved doing whatever they were doing. They were doing it  like a tiny flower being used for His service.As if they were baking bread, with lots of love.

And then I usually remember Tagore and Gibran.

With awe.