ഒരു മഞ്ഞിൻ റോസാപ്പൂ…

lincoln

സിറാക്യൂസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ, മാക്‌സ്‌വെൽ സ്കൂൾ ഓഫ് സിറ്റിസൺഷിപ് ആൻഡ് പബ്ലിക് അഫായേഴ്സ് ഇന്റെ മുൻപിൽ, തലകുനിച്ചു, ചിന്താവിഷ്ടനായ എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ പ്രതിമ കാണാം.
‘Lincoln in the Bardo …’ എന്ന George Saunders പുസ്‌തകം ഓടി വരും മനസ്സിൽ.

പഠിക്കാൻ അവസരം കിട്ടുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ. അറിവാണ് അമൃത് : കൂടുതൽ കൈമാറുമ്പോൾ, കൂടുതൽ വർദ്ധിക്കുന്നു. സിറാക്യൂസ് സർവകലാശാലയിലെ പ്രൊഫസർമാർ, അമേരിക്കയുടെ പൊതു ഭരണ നയങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞങ്ങളോട് വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ , ഞാൻ ഒരു നിമിഷം വെളിയിൽ അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പറന്നു കളിക്കുന്ന മഞ്ഞിൻ നുറുങ്ങുകളെ നോക്കി.
‘നിങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പഠിക്കണം. ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു കൊല്ലത്തെ ഉപരിപഠനം നടത്തൂ…’ അവർ ചിരിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാത്ത അറിവിന്റെ സ്നിഗ്ദ്ധമായ ചിരി.
സതീർഥ്യരിൽ പലരും ഹാർവാർഡിലും ഓക്സ്ഫോർഡിലും പബ്ലിക് പോളിസിയിൽ ഉപരിപഠനം കഴിഞ്ഞവർ. അവർ അതിലും വിനീതരായി മറുചിരി ചിരിച്ചു.
‘ഇനിയും പഠിക്കണം’, ഞാനും സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. പഠിക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞു പോകുന്ന പോലെ. സരസ്വതീ കടാക്ഷം, മനുഷ്യ മനസ്സിനെ മഞ്ഞിൻ തുള്ളികളെ പോലെ നിർമ്മലവും, അഴകുള്ളതുമാക്കുന്നു.
***
വില്യം ഫോൾക്നരുടെ(William Faulkner) ‘  A Rose for Emily’ എന്ന ഒരു ചെറുകഥയുണ്ട്. ചാൾസ് ഡിക്കൻസിന്റെ ‘Great Expectations’ഇലെ , മിസ്സ് ഹാവിഷമിന്റെ (Miss Havisham) മറ്റൊരു പ്രതിരൂപം കാണാം.

കഥയുടെ തായ്- വേരിൽ, വേദനയുടെ, ഭയത്തിന്റെ, പ്രേമത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ രഹസ്യം. എഴുത്തിന്റെ മാസ്മരികത തട്ടി കണ്ണിൽ പ്രകാശം പൊലിഞ്ഞു. എന്തൊരു കഥയാണത്, ദൈവമേ! അമേരിക്കൻ നവംബറിന്റെ കൊടുംതണുപ്പ് – അതിന്റെ തീവ്രത മറികടക്കാൻ വായിച്ച കഥ വിറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു !
ബ്രോഡ്‍വെയിൽ ‘ലയൺ കിംഗ് ‘ കണ്ടു. മനുഷ്യ പ്രതിഭയുടെ വിസ്മയ മാഹാത്മ്യങ്ങൾ കണ്ടു, അനുഭവിച്ചു! നൃത്തവും, സംഗീതവും, സംവിധാനവും, സ്റ്റേജിലെ മിന്നി മായുന്ന ബാക്ഗ്രൗണ്ടുകളും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ആഫ്രിക്കയുടെ ആദിമമായ സർഗ്ഗ ചേതനയെ പ്രണമിച്ചു പോയി. ആ നിഷ്കളങ്കരെ ആണല്ലോ അടിമകളായി പീഡിപ്പിച്ചത് എന്നും ഓർത്തു പോയി. അവർക്കു വേണ്ടി, മനുഷ്യന്റെ സ്വത്വത്തിനു വേണ്ടി , ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ച മഹാനെ വീണ്ടും   ഓർത്തു പോയി …

അധികാരവും, സർഗ്ഗ ശക്തിയും, കറുത്തവരുടെ വേദനയും, അറിവിന്റെ ആകാശവുമൊക്കെ അങ്ങനെ ഒന്നായി തീർന്ന ഒരു അനുഭവം…മഞ്ഞിൻ തുള്ളികൾ കഥകൾ പറയുന്നു…

***

അന്ന വസ്ത്രാദി മുട്ടാതെ ഞങ്ങളെ…

breakfast

‘നിന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു! അമ്മ വെറുതെ പച്ച പപ്പായ വേവിച്ചു, കറിവേപ്പില ഞെരടി, ഒരു തുള്ളി പച്ച വെളിച്ചെണ്ണ ഒഴിച്ച്, ഉപ്പിട്ട് തന്നാലും അമൃതിന്റെ രുചിയായിരുന്നു…’ ചെറു പ്രായത്തിലേ മരിച്ചു പോയ അമ്മയെ കുറിച്ച്, എന്റെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും ആഹാരത്തിന്റെ രുചി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

ആഹാരം ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് , ഒരു കലയും, കവിതയും, ധ്യാനവും, ഡി-സ്ട്രെസ്സിങ് തെറാപ്പിയും മറ്റുമായി വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള കാലം. അന്ന് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭരണം പോലും സ്ത്രീകൾക്കില്ല. പല തറവാടുകളിലും അമ്മയും മകളും രണ്ടു മുറികളിൽ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന കാലം. എന്നിരിക്കിലും, ഭക്ഷണ മേഖല സ്ത്രീയുടെ ചുമതലയിൽ പെടുമായിരുന്നു.

‘ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം’ എന്നും മറ്റുമുള്ള ചൊല്ലുകൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിലും സമൃദ്ധി വരുത്തുന്ന ‘സ്ത്രീകളുടെ മാനേജ്‌മന്റ്’ തന്ത്രങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുക കൂടിയാണ്. വിശന്നു തളർന്ന ആറു കുഞ്ഞുങ്ങളെ , ചോറോ കഞ്ഞിയോ വയ്ക്കാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ, പച്ച പപ്പായ ഊട്ടിയ എൻ്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണീരുപ്പ് തന്നെയാവും അമൃതിന്റെ രുചിയുടെ കാതൽ. ആഹാരത്തിനെ
പറ്റി പലരും  പറയുകകയും, എഴുതുകയും ചെയുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്ന കഥയാണത്.

**
“അമ്മൂമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നത് മാതിരി, ഉള്ളി നല്ല ബ്രൗൺ കളറിൽ മൊരിച്ചു വേണം.” ഒരു നിർദ്ദേശം എനിക്കും ലഭിച്ചു! മുട്ട പുഴുങ്ങി, ഉള്ളി മൂപ്പിച്ചു അമ്മൂമ്മ കറി ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇതിന് വലിയ എരിവാണല്ലോ…!” ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കൂടി മകളിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് മിച്ചം .

വാഴയ്ക്കാപ്പം ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ അതാ വരുന്നു അടുത്ത ‘തലമുറ താരതമ്യം.’
‘ അമ്മൂമ്മയുടെ വാഴക്കപ്പത്തിന് നല്ല ഷെയ്പ്പാണല്ലോ…ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത് ?’
‘അപ്പം തിന്നാൽ പോരെ, കുഴിയെണ്ണണോ?’ എന്നാണ് ശരിക്കും മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടത്.
‘എടി ചട്ടമ്പി ! Do not look a gift horse in the mouth…’ മൈദയില്ലാതെ, കിട്ടിയ കടല മാവ് വയ്ച്ചു പഴംപൊരി ഉണ്ടാക്കിയതും പോര , ഇനിയിപ്പോൾ, ‘ദി ഷേപ്പ് ഓഫ് യൂ’ എന്നും പാടാനോ?

അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ നിറഞ്ഞ ചിരി. കുടുംബത്തിന്റെ ധന-ധാന്യ സമ്പത് വ്യവസ്ഥ എത്ര മാറിയാലും, അമ്മൂമ്മ എന്ന ‘ക്വാളിറ്റി ബെഞ്ച്മാർക്’ തലമുറകളിലൂടെ നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു.
‘Gully Boy’യിൽ രൺവീർ സിംഗ് പാടിയത്   പോലെ  ‘അപ്‌നാ ടൈം ആയേഗാ!!!’

***
നുറുങ്ങു കഷ്ണം : ‘Lamb to the slaughter’ എന്നൊരു ക്ലാസ്സിക് Roald Dahl ചെറു കഥയുണ്ട്. Alfred Hitchcock Presents എന്ന സീരിസിൽ ഒരു എപ്പിസോഡ് അതിന്റെ ദൃശ്യ-ആവിഷ്കരണമാണ്.
ആഹാരം ‘ഹരിക്കുന്നതു’ കാണണമെങ്കിൽ , അതൊന്നു വായിക്കൂ…കാണൂ !

***

എന്തരോ മഹാനുഭാവുലു…

IMG_2488

ചില ദൃശ്യങ്ങൾ ദൃഷ്ടി ഗോചരമാവുമ്പോൾ ( ഹ, എത്ര കഠിനമായ, ആർക്കും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷ പ്രയോഗം! നമ്മുടെ തരൂരിന്റെ epicaricacy പോലെ ! schadenfreude എന്ന German വാക്കായിരുന്നു അതിലും എളുപ്പം 🙂 ) ത്യാഗരാജ കൃതിയിലും ആക്ഷേപഹാസ്യം ശ്രവിച്ചു പോകുന്നു.

1 സലഹകാർ: യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ‘നടന്നു’ പോകുന്ന വിഭാഗങ്ങളിൽ , സ്പീഡ് കൂട്ടുവാനായി, പെട്ടെന്ന് ‘സലഹകാർ ‘ എന്നൊരു കാർ , അന്യഗൃഹ ജീവിയെ മാതിരി, ഇറക്കുമതി ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈ പാട്ട് ഓർമ്മയിൽ വരുന്നു.
ഈ കാർ ഒരു സാധാരണ അംബാസിഡർ കാറല്ല : അതൊരു വ്യക്‌തിയാകുന്നു. സർക്കാര് വഹ ശംബളം പറ്റുന്ന ഉപദേഷ്ടാവ് ! സലാഹ് , അതായത് ഉപദേശം, ധാരാളമായി കൊടുക്കാനുള്ള പണിയാണ് ഇവരുടേത്.
( നമ്മുടെ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയിലെ സുന്ദരയ്യൻ, ചാണക്യ വംശജരിൽ പെടുത്താനാവുന്ന ഈ മഹാനുഭാവരിൽ പ്രമുഖനാണ് .)
വർഷാനുവർഷം എഴുതി തള്ളാവുന്ന നോൺ പെർഫോമിംഗ് അസ്സെറ്സ്‌ വകുപ്പിൽ പെടുത്താം. സാധാരണ ഗതിയിൽ, ഇലക്ഷന് അടുത്തായി ഇത്തരം കാറുകൾ ധാരാളമായി ഇറക്കാറുണ്ട് . കാറോടിക്കാനുള്ള കഴിവുകൾ ഏകദേശം സമമാണ്. വായ തുറക്കാത്തവനായിരിക്കണം.

2 അതിരിക്ത ചാർജുകാരൻ : ഒരു പണിയിൽ ഇരികുമ്പോൾ, തലക്കു വെളിവുള്ള ആരും ഏറ്റെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത എക്സ്ട്രാ ചാർജ് അഥവാ ചുമതല, ചുമ്മാതെ, സ്വന്തം ശിരസ്സു കുനിച്ചു വാങ്ങി വാഴുന്നവരാണ് ഈ മഹാനുഭാവലുകൾ.
യാതൊരു വിവരവും ഇല്ലാതെ, ഞാൻ കഴിഞ്ഞേ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് വരെ വരൂ, എന്ന മട്ടിൽ, ( കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല – വസ്തുതകൾ സാധൂകരിക്കുന്നു ) തലപ്പത്തിലിരിക്കുന്ന ബോസ്-നെ നിർമാല്യവും, ഉച്ചപൂജയും, ദീപാരാധനയും ചെയ്‌തു പ്രീതി പെടുത്തി, മറ്റുള്ളവരെ വട്ട ‘പൂജ്യമാക്കുന്നവരാണ്’ ഈ മഹാന്മാർ.
ഉദാഹരണത്തിനായി, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം എന്ന് കേട്ട് കേഴ്‌വി ഇല്ലാത്തവൻ, അത്തരം ജോലികളുടെ തലപ്പത്തെത്തുമ്പോൾ, അതിരിക്ത ചാർജുകാരനാവുമ്പോൾ, ബോസ്സ്നെ അയ്യപ്പ സ്വാമികളെ പോലെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, കർണാടക സംഗീതം തന്നെ ശരണം.

3 . ഇൻക്വിറി കമ്മീഷൻ : പണ്ട് കോപ്പി പേസ്റ്റ് ഇല്ലാതിരുന്ന നാളുകളിൽ, എന്തോരം കഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും ഇത്തരം മഹാനുഭാവലുകൾ എന്ന് ഓർത്തു പോകാറുണ്ട്.
എന്ത്, എവിടെ, എപ്പോൾ, സംഭവിച്ചാലും, തലയൂരാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗമാണ് ഇത്തരം ഇൻക്വിറി കമ്മീഷൻ.
ഒറ്റയാൾ പട്ടാളമാകാം, രണ്ടു യോദ്ധാക്കളാകാം, മൂവർ സിനിമയുമാവാം. എന്തായാലും, ഗവൺമെൻറ് വള്ളം, വണ്ടി, കാലാൾ, കുതിര…എല്ലാം സുസജ്ജം. ഏകദേശം ഒരു മൂന്ന്, നാലു മാസം, സുഖം പരിപാടി. മിക്കവാറും ആരും വായിക്കാത്ത, ഒരു അഞ്ഞൂറ് പേജുള്ള റിപ്പോർട്ട് സുബ്മിറ്റ് ചെയ്യുന്നതോടെ ആ കമ്മീഷൻ ദീർഘ നിദ്രയിൽ മുഴുകുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഞാൻ കുത്തിയിരുന്നു ഇത്തരം ഒരു മഹാ പ്രബന്ധം വായിച്ചു തീർത്തു: ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന യാതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല…തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ അവസാനം എന്താകുമെന്നു അറിയുന്ന ഒരു അഗത ക്രിസ്റ്റീ നോവൽ പോലെ തോന്നി. ഖജനാവ് കാലിയായത് മിച്ചം. കോടതിയിൽ, ഈ നോവലിന്, കടലാസ് വില പോലും കിട്ടിയതുമില്ല.

എന്തരോ എന്തോ!!
***

 

 

Bowing The Head…

My article published in a ten part series : Translating India

http://www.business-standard.com/article/news-ians/it-all-began-with-that-dinner-where-the-milk-played-truant-translating-india-8-118021600502_1.html

***

“Let me keep my distance, always, from those
who think they have the answers.

Let me keep company always with those who say
“Look!” and laugh in astonishment,
and bow their heads.”
― Mary Oliver, Evidence: Poems

Various Uses of Chutney

IMG_2234
**
“Did you watch Tisca Chopra’s Chutney?”, asks Mrs.Kapoor.
“No, I did not. Is it good?” queries Mrs. Das.
“Just too good! The way the wife teaches the girl a lesson!! Weaving that never ending tale of how anyone – animal or human-close to her husband, gets murdered eventually….very yummy!” Mrs.Kapoor happily sips her tea. It has ginger and cardamom in it.

On the tea-poi there are plates of crisp potatoe chips and a bowl of spicy chutney.
Mrs Das , who wears a sleeveless, pink flowery top, is aghast. “What, murdered?  Surely, that is a bit too much!  What is it? Some sort of fantasy tale? Did the girl believe it?”
“I think so… unless she wants to become a chilly plant herself, she will keep her earrings off his hands now!” Mrs Kapoor cackles delightedly.

Mrs Das thoughtfully sips her tea. The cardamom makes the tea too sweet for her. She grimaces. Her long white earrings catch the sunlight peeping in through the window.

“So how are things otherwise?” Mrs Das asks, after a pause.”How is your back pain?”
“Oh, how did you get to hear of that? It is very bad on full moon nights. You know, poor Ravi has to spend the whole night massaging pain balm on my back. Do you think, there is some connection between moonlight and back pain?” Mrs Kapoor’s kohled eyes open wide, as she stares ingenuously at her visitor.
“May be you should check with a doctor,” says Mrs Das and then realising her stupidity, “oh, fool that I am, your husband being a doctor… of course, he must have done everything needed…”
“Actually, Ravi asked me to just relax. He says I am doing too much yoga, and over strain is causing my back pain. I am trying to lose weight. Men likes slim women, and I love my parathas!” Mrs Kapoor shakes her head slowly, and sighs loudly. “You have nothing to worry, do you? You are so fit, dear!”
“How is Mr.Das doing nowadays? Such a charming man. Always reading all these thick, thick books! So much he reads and writes, I must say! Must be wonderful – all that peace and quiet in the house, eh?” Mrs Kapoor takes a potato crispie and dips it into chutney. “And since you have no children yet, you will have all the time you need for your hobbies, right?”
Mrs Das speaks very slowly: “I need to go now.”

At the door, Mrs.Das turns. “Who told you about this movie, Chutney?”
Mrs Kapoor scratches her head for a thoughtful second.
“Mrs Nair, I believe. Met her at an office party the other day. She said a lot of stories in short films are actually based on real life episodes. And she particularly suggested that I watch it.”

Mrs Das smiles tightly, ” Did Mrs.Nair give you any more suggestions?”
Mrs.Kapoor laughs happily, “Oh yes, she said that I should get new spectacles. Apparently she did not believe I was seeing properly! Ravi was annoyed! She was just trying to be helpful. Instead of buying new glasses, why get  angry, eh?”

When Mrs Das walks to her car, she is just not sure whether her ears  were cheating her or not.
“Bloody Bitch!” A loud hiss…

But when she turns, she sees only Mrs Kapoor, still waving cheerfully from the portico.

**

 

 

 

 

Thirteen Years Later…

IMG_2233

Scene One: Conference Hall in a beautiful heritage hotel…There is a banner which says ‘ Giving Back to Society: The Innumerable Ways !’

People milling around. The smart youth, in latest fashions. Camera men, journalists, participants with their ID cards.
A sudden flurry of activity when the Chief Guest arrives.Bouquets , flashes of camera, voices…

Cut to back of the room…A tall man, in his late twenties, sits quietly. He is looking at the speakers on the podium. He gazes at one face and is lost in memories.

*
On the podium.

Compère: ‘And now, we would like to invite Mrs. Karuna Menon to share her experiences as a counsellor and rehabilitation specialist dealing with juvenile delinquents for many decades.’

A young woman steps forward and manoeuvres a wheel chair towards the mike. There is a poignant sigh rising from the audience. The woman in the wheel chair is around seventy, with a shock of white hair. She is radiant and cheerful.

Mrs Menon : Dear friends on the dais and beloved members of the audience! Thank you for giving me a chance to highlight the need for sensitivity towards juvenile delinquents. No child is born a criminal…As members of the society in which she or he lives, we are responsible for nurturing that soul to the proper heights it can aspire to. For that, we should stop looking at juvenile delinquents as evil. We should learn to open our eyes and see them for what they are: children fighting for survival.

Then she continues with her speech.

Back of the room. The man, lost in memories…

The Q&A session begins.
Raised hands: hyper smart questions, cynical queries, opinions disguised as questions…Mrs.Menon answers with grace and humility.

Slowly, the man raises his hand. He gets up.

Compère: Yes, sir… please ask your question.

Man: I stand here as a testimony to the great work of Mrs. Karuna Menon. I was a drug addict in my teenage. A very dangerous juvenile delinquent who stole his own mother’s jewellery. This lady, she saved my life. When the whole world hated me, she opened her home to the likes of me. Madam, thank you.

There is a ruffling sound, as many heads turn to gaze at the man. Slowly, someone begins to applaud. Mrs.Menon, in her wheel chair, stares unbelievingly at the tall man.

‘ Thank you, thank you,’ she murmurs, overwhelmed. She beckons the man to come forward.

He moves. He climbs the steps to the podium. And hugs the woman in the wheel chair.

Mrs.Menon: Ravi! Where were you, all this while?  How many years, now? Thirteen, fourteen? You never got in touch!
Man: I had to do something worthwhile before coming back to you, right?

Compère: Sir, the audience would like to know more!

The audience is on their feet now. It is a standing ovation for both the mentor and the protege.

Man: There is nothing more to tell. I was lost, she saved me. I have started a company which is into skill development. We actively work with prisoners released from jails and delinquents who are released from Homes. We help them get dignified employment.

Compère: What is the name of your firm?

Man: ( Smiles) Karuna, or Compassion.

He bends and touches the lifeless feet of Mrs.Karuna Menon.
*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A Breathing Space

IMG_2211

In a world where success, happiness, perfect bodies, fame, money, popularity, smiling faces are all  considered synonymous and mixed together in a pot-pourri, sometimes an ordinary human being might stand bemused- wondering at it all… When faced with the onslaught of seemingly unjustified hatred and virulent bias or enemity, one might get apprehensive about the futility of it all…

Pray, where is my place in this melee? Is it that I have no place at all?Do I have a right to breathe the air too, eh?

From the lives of the most inspiring people I have met in my life journey, I have observed certain hometruths that they live quietly by.These have helped me in tough times as well as in normal times, to find a breathing space of my own.

1. They are full of gratitude for whatever they have in life, including their life experiences.

In a recent example, when I looked at the radiant and compassionate face of someone who has literally been to hell and back, he smiled, ‘I am so grateful for that experience because of what I learned in that time!’  It made me feel foolish for the number of times in my life when I slipped into a complaining mode!

(Let me count my blessings…and by God! The list is so big!)

2.  They focus on ‘ giving ‘ than taking. They are hard working, unassuming and grounded.

The Missionary Sister, whose face comes to my mind as I type, is always thinking of how to coach the poor school children better, how to get toilets constructed for the suffering patients, how to organise a small function for the orphans…I often tell her that she is my ‘ mood elevator medicine’, because her spirit of service is so infectious!  I am yet to meet a more unassuming or hard working person than her. And I wonder, if she manages to  sleep for four hours a day!

3. They enjoy living every day

From enjoying a good coffee, a movie, a book , theatre,  or sports or dance or walking,,,, such people have a capacity for enjoying life’s simple pleasures without unnecessary show or ado. I do not find them boasting about their hobbies or activities, and instead take intrinsic happiness in their choices.

4. They are good,  loving and kind

I find myself attracted to these qualities and have found these people to have spring wells of love and kindness which never dry up. Always, they are there to cheer you, to be proud of you, to egg you on, to tease you…Getting in touch with such souls make you heal and smile.

5. They do not compete with you or anyone else

These people compete with their own selves- to become better than they were yesterday! I find them self confident, not jealous of any one, and very pleasant to be around. They do not bitch or gossip about another’s life over their tea and do not snack on someone’s pains as an accompaniment to their drinks. I find them empathetic, humble and non judgemental.

6. They have a strong trust in a ‘ Higher Goodness’ whether they call it God or by any other name. Some do not call it any name.

They do  not believe in  any categorisation or  differentiation between human beings and go by a compass of ‘ goodness’.

7. They bring out the best in others in their  workplaces

The best bosses I have had, had the gift of bringing out the best in their team members. The best leaders that I have seen, were not quick to find fault but always ready to counsel and guide when needed. Above all, they practised what they preached.

They led from the front and never trained their authoritarian power guns on their team members to cow them down or degrade them. It is only when one encounters different leadership styles that one recognises the blessing of having had such mentorship early on, to set a benchmark by.

8. They never compromise on their dignity or self respect. They  also actively try to avoid harming anyone to the extend they can.

They walk a fine balance between respecting themselves and others. But the most inspiring people I knew never tolerated abuse from anyone. They also never went out of their way to retaliate or harm anyone to showcase their stance.

9. They are genuine to the core

Some of the most inspiring people I know are ordinary people who  are genuine to their core. They are not hypocritical and you do not have to watch your back with them. They will not tell you something and mean something else. They are refreshingly honest with themselves and others. I do not mean they are paragons of  virtue, but they are simply themselves without being apologetic about it.

10. They believe that they are stronger than the circumstances that they face currently and are always hopeful about the next cross roads.

The ultimate humility! They know and believe that they have their own sacred space on this earth and no one has the right to take that away from them.

This I would say is a greatly life affirming belief and gives courage to handle many unfortunate events involving people and circumstances beyond our control. The ditto they follow is that ‘ This too shall pass’, and that the journey must go on…

**

Letting Go

IMG_2154

So my daughter coloured her hair blue. I stared through the phone: trying to tell myself it was my imagination. It was not. It was a riot of blue.

Seeing me wince, she said, ‘Amma, I have been wanting to do it for a long time. And do not worry. It will wash away with every shampoo.’

I suggested dryly that she immediately take one. Her original thick black hair was so beautiful! She laughed.

Then I paused. It was her hair and her choice.

Art of letting go. Very tough for this particular mother, but it had to be done.

We talked about the philosophy lessons in the new quarter.

I decided to wait for the raven to return when it wished.

**

Having stubbornly rejected the idea of a  small, steaming chocolate cake for dessert, my daughter looked expectantly at me. Now let Amma bite the bait. I could see  in my imagination those sleeves  being rolled up for a fight. ( ‘Whatever Amma says has to be negated’! Yippee!)

Then I paused. It was her tummy and her choice.

Art of letting go. Very tough for this particular mother, but it had to be done.

I ordered  the chocolate cake for myself. Little girl ordered a milk shake. Five minutes into the eating, she scooped up the cake with her spoon. The shake was ruthlessly pushed towards me.

‘I changed my mind,’ she explained.

I tried to maintain as neutral a face as possible.

Ahhhh, there was something to this art of letting go!

As I sipped her milk shake, I reflected that I had always loved the colour blue.

***