മഴ കാണുമ്പോൾ

ചേമ്പിലക്കീഴിൽ സ്കൂളിൽ പോയ കഥകൾ അമ്മ പറയുമ്പോൾ ചിരിച്ച ഓർമയുണ്ട്. പുതിയ കുട്ടി കുടയുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ ഗൗനിക്കാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ, അമ്മ ഒരു പുസ്‌തകം വെച്ച് നീട്ടി. അനിയത്തിക്കായി ഒരു നല്ല കുട വാങ്ങാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ കഥ: ‘ഒരു കുടയും കുഞ്ഞിപ്പെങ്ങളും.’
‘ആൻ എല്യൂസിവ് മെമ്മറി’ എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ? അതിലൊരു നല്ല ടീച്ചറുണ്ടായിരുന്നു . വളരെ നല്ല സഹോദരനും. കണ്ണ് നനയിപ്പിക്കുന്ന ബാലസാഹിത്യം.

വീടു പടിക്കലിരുന്നാൽ ഇരുണ്ടടച്ചു വരുന്ന ഇടവപ്പാതി കാണാം. ചുറ്റും അന്ധകാരം, കാറ്റിന്റെ ഹുങ്കാരം. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ വരെ കേൾക്കാം. അപ്പോൾ കാളുവിന്റെ ഓർമ്മ വരും. അതൊരു പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്‌തകത്തിന്റെ പേര്. കുട്ടികളുടെ പ്രിയ നായക്കുട്ടി. എത്ര മഴയുള്ള സന്ധ്യകളിൽ ഞങ്ങൾക്കതു കൂട്ട് തന്നിരിക്കുന്നു.

ഒരു മഴയത്തു സ്കൂൾ ബസ് കേടായി. ഇരുട്ടി കഴിഞ്ഞാണ് അടുത്ത ബസ്സിൽ വീടെത്തിയത്.  പരിഭ്രാന്തിയിലായ വീട്ടുകാർ കുട്ടികളെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഇടിയിലും മഴയിലും പേടിപ്പെടുത്തിയ ആ സന്ധ്യയിൽ, അമ്മ തന്ന ചക്കയുപ്പേരി. അതിനൊപ്പം ഒരു സ്വാദുള്ള ഓർമ്മ കൂടി. മഹിഷാസുരമർദ്ദിനിയുടെ ചിത്രകഥയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ബാല മാസിക.

മിന്നലുകൾ വന്നു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ, അതി മനോഹരമായ പടങ്ങളുള്ള റഷ്യൻ ബാലസാഹിത്യമായിരുന്നു പഥ്യം. ഒരു കുറുക്കൻ – നല്ല റഷ്യൻ തൊപ്പിയും, ഫറിന്റെ കോട്ടും ഒക്കെയിട്ടാണ് ചിത്രങ്ങൾ-എന്തോ കടം വാങ്ങിയിരുന്നു. തിരിച്ചു കൊടുക്കാനാവാതെ കരടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷ നേടാൻ ഒരു പൈൻ മരത്തിൽ വലിഞ്ഞു കയറി. കരടി പിറകെ കയറി. അവരുടെ സംഭാഷണമാണത്രെ ഇടിയും മിന്നലും! തുലാ മാസമഴയുടെ സഹത സഞ്ചാരികളായ മിന്നലിനെയും ഇടിയേയും നേരിടാൻ ഞാൻ പലപ്പോഴും ആ പൈൻ മരത്തിലെ കൂട്ടുകാരെ മനസ്സിൽ ആവാഹിക്കുമായിരുന്നു.

മഴയെത്താദേശമെന്നുപോലും പരിഭവിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ ചുട്ടു നീറുന്ന ഭൂമിയിൽ, ഒടുവിൽ മഴ വീണിരിക്കുന്നു! എന്റെ നാടിൻറെ മഴ തന്നെയോ ഇത്? മഴയ്ക്ക് ദേശവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടോ? ഇനി വെള്ള പൊക്കത്തിന്റെ കാലം. രൗദ്ര ഭാവമായി നദികൾ താണ്ഡവമാടാൻ അധിക നാളില്ല. പുതിയ പെണ്ണിന്റെ ഭാവങ്ങളോടെ സുന്ദരമായ പാവാടയുടെ അലയടി പോലെ , ഗാഗ്ര എന്ന വിളിപ്പേരിൽ ഗംഗയുടെ ഒരു മകൾ കര കേറാൻ വളരെ കുറച്ചു നാളുകൾ മാത്രം.ഇവിടെ മഴയെ കർഷകർ ഒരൽപ്പം ഭയത്തോടെ കാണുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, വരുന്നത് തന്നെ വളരെ വിരളമായി, വന്നാലോ,  കാളീശ്വരിയായി!

ജീവിക്കുന്ന ദേശമെന്തായാലും, ബാല്യകാലത്തെ മഴക്കൂട്ടിനെ  ഞാൻ തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു. കുറുക്കനും, കരടിയും, കുഞ്ഞിക്കുടയും കുഞ്ഞനുജത്തിയുമെല്ലാം ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കൊപ്പം എന്റെ ആത്മാവിനെ കുളിർപ്പിക്കാൻ സ്നേഹത്തോടെ പെയ്യുന്നു.

മഴ കാണുമ്പോൾ മനസ്സ് തണുക്കുന്നു.

Painting Tears

I reach out to pick her paint brush: I want to smudge a bit of  flake white hue on the peacock’s neck, just for fun!

A sheer cry of outrage emerges, ‘Not on my bird!’

‘ Hey! Once upon a time, I used to take classes with a renowned artist, my dear! Come on, let me dab a bit of paint too!’ I plead in vain.

The verdict is clear. Amma has to keep her hands off the oil painting. It is hers.

**

I remember the oil painting of the crying Mother Mary that I had made all those years ago.Dattan Sir had asked me to copy a masterpiece painting. The amount of white, brown and blue that I had used up- the specks, the smears, the dots and daubs!

I had taken the painting to my ship uncle. For some reason- definitely influenced by years of tension and trauma speckling those tangled skeins of family relationships- he was affected strongly by the art work and thought that I had intentionally ushered in tears in its wake. I heard that he  spoke about it and then refused to keep the painting with him. Did the painting return to me? I still do not remember.

It took decades before he could understand that I was simply  a teenager, who had offered her first oil painting, out of love and respect to the believer who prayed daily to the Holy Mother. To be a harbinger of pain – by painting the Pieta- was the last thing I had intended.

**

The proclivity for colours and doodling has passed on to the young one. Along with the obstinacy and the rest of the stubborn ilk.

‘ You can paint your own bird,’ she tells me, flicking her brush.

‘ Yes, it has been a long time,’ I murmur, still caught up in memories, ‘but  we should not usher in tears if we can…’

She looks askance at me. Then, shrugging it off as another irrelevant Amma-talk , dips her brush in burnt sienna.

I look at ship uncle’s photograph kept on the side table.

From somewhere, he gazes back at me. Now, he understands.

Tears have no colour, do they? For a moment, I could have sworn, I saw tears in those eyes.

***

 

ഒരു വട്ടപ്പൊട്ട്

IMG_2500

മനസ്സിലാകാതെ മനസ്സിലായെന്നു പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലുള്ളത് കൂടി മനസ്സിലാവാതെ പോകും …

വാക്കുക്കൾ കൊണ്ടുള്ള കളി, ബെറ്റിയുടെ ബട്ടറും, വലംപിരി ശംഖും ഒക്കെ മറി കടന്നു തീക്ഷണമായ പരിസ്പർദ്ധയിൽ പരിവേശം കൊള്ളുന്ന കാലം. അതിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ ശാന്ത പ്രിയരെ പ്രക്ഷുബ്ധരാക്കി.

( അങ്ങനെയും പറയാം.)

Betty bought some butter , She sells seashells…തുടങ്ങിയ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്തതും, പറഞ്ഞാൽ തിരിയാത്തതുമായ സംഗതികൾ വായും പൊളിച്ചു ബഹുമാനിക്കുന്ന സമയം. ആർക്കും പെട്ടെന്ന് പിടികിട്ടാത്ത വാക്യങ്ങൾ -tongue twisters വകുപ്പിൽ പെട്ടവ – കാണാപാഠം പഠിച്ചു വയ്‌ക്കണം. കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, കൂട്ടുകാർ, എല്ലാവരും വൻ മത്സരം തന്നെ.

( ഇങ്ങനെയും പറയാം)

ആ കാലത്തിൽ, ഒരു ദിവസം ഞാൻ കേട്ടു: ഒരു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന നാക്ക്- ഒടിയൻ പാരഗ്രാഫ് ! സഹോദരനാണ് അവതാരകൻ. ഒരു കഷ്ണം കടലാസ് നോക്കിയാണ് വായന.
കല്യാണിയെ പറ്റിയാണ് സംഭവം. അവൾ പൊട്ടു തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. പാട്ടും പാടുന്നുണ്ട്. കാണുന്നയാൾക്കുള്ള റിയാക്ഷന് നല്ല വാക്‌ശക്തി , rhyming , wordplay !
പ്രശ്‌നം ഗുരുതരം: വാക്കുകൾ മിന്നൽ വേഗത്തിലാണ് പറയുന്നത്. കറക്റ്റ് ആയി അങ്ങോട്ട് ചെവിക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ല.

അണ്ണന്റെ പുറകിൽ കരഞ്ഞു നടന്നു, അപേക്ഷിച്ചു, ആ പേപ്പർ കഷ്ണം ഒന്ന് കാണിച്ചു തരുമോ? എനിക്കും പഠിക്കണം , ക്ലാസ്സിൽ ഷൈൻ ചെയ്യണം . ങേ ഹേ !

ഇത് ഇപ്പോൾ പഠിക്കണ്ട! ഇതൊക്കെ ഇച്ചിരി കൂടി നല്ല സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉള്ളവർക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്‌ ആകുന്നു ….!

അച്ഛനോട് പറയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
‘അങ്ങാടിയിൽ തോറ്റതിന് അമ്മയോടാണ് ‘ പറയണ്ടത് കേട്ടോ, അച്ഛനോടല്ല എന്നൊരു അറിവും കൂടി കിട്ടിയത് മിച്ചം.

‘ We  are not beggars….!!’

‘അങ്ങാടിയിൽ’ ജയനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിൽ തിരിച്ചു പറയണം എന്ന് തോന്നി. പറഞ്ഞില്ല.
ശരി, കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്റെ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജിന്റെയും, ഡിറ്റക്റ്റീവ് മാർക്സിന്റേയും ആരാധകർക്ക് പല വഴിയും അറിയാം. ഡ്രാക്കുള കോട്ട പോലും ഞങ്ങൾക്ക് വെറും കറുക പുല്ലാണ്; കേട്ടു കൊള്ളുക.

അണ്ണൻ ട്യൂഷനു പോയ സമയം ഞാൻ ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് നെ പോലെ പമ്മിപ്പമ്മി മുറിയിൽ കടന്നു. വളരെ നേരത്തെ പരിശ്രമത്തിനു ശേഷം ഒരു ഡിക്ഷനറിക്കകത്തു കിട്ടി നിധിയെ! അയ്യടാ , കുന്തം പോയാൽ കുടത്തിലല്ല, നിഘണ്ടുവിൽ വരെ തപ്പാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം!

കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ നന്നായി കാണാതെ പഠിച്ചു , ഉരുവിട്ട് പഠിച്ചു, പക്ഷെ എഴുതി പഠിച്ചില്ല . തിരിച്ചു നിഘണ്ടുവിൽ പേപ്പർ വയ്ച്ചു, വാതിലടച്ചു തിരിച്ചു പോയി.

വൈകിട്ട് അത്താഴത്തിനു ശേഷം, ഒന്നുമറിയാത്ത നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം, സഹോദരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു ,
‘ എനിക്കും അറിയാം കല്യാണിയുടെ കഥ…’
‘ പിന്നെ ! കുറെ പുളിക്കും !’
‘ കല്യാണി നിന്റെ വട്ട പൊട്ട് ! അത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ട് ! നീ വട്ടപ്പൊട്ടും തൊട്ടു പാട്ടും പാടി മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊരു വട്ട് ! നിന്നെ പ്രതിയുള്ള പ്രേമം കാരണം ചുട്ടു നീറുന്ന എന്റെ ഹൃദയം വെറുമൊരു പട്ട് !’

കേട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് പിതാവായിരുന്നു.
‘ മീനാക്ഷി എന്താ പറഞ്ഞത് ? ‘
അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പരുവത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും.
‘ അച്ഛാ അത് tongue twister മലയാളത്തിൽ…’
ചെവി ട്വിസ്റ്റ് ചെയ്യാതെ രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്റെ ഭാഗ്യം.

അപ്പോളേക്കും, അമ്മ, ‘ നോക്കൂ, ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു ‘, എന്ന്  അനൗൺസ്‌ ചെയ്തു.
( അച്ഛന്റെ ഒരു പേര് ‘ നോക്കൂ’ ആണെന്നു കുഞ്ഞിലേ ഞാൻ ധരിച്ചു വച്ചായിരുന്നു)

അണ്ണൻ ഓടി മുറിയിൽ പോയി. ഞാൻ സ്റ്റൈലിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഡിറ്റക്റ്റീവ് പുഷ്പരാജ് ഒരു അടയാളവും ബാക്കി വയ്‌ക്കാറില്ല! ഡിക്ഷനറിയിൽ പേപ്പർ കണ്ടു കാണണം..തിരിച്ചു വന്നു അണ്ണൻ പറഞ്ഞു, ‘ സത്യം പറ – നീയത് തപ്പിയെടുത്തു കാണാതെ പഠിച്ചോ?’

ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു.
‘ജയിക്കാനായി എന്തും ചെയ്യരുത് കേട്ടോ!’

ഞാൻ തലയാട്ടി.
അണ്ണൻ കഴിഞ്ഞേ ഉളളൂ, അന്നും ഇന്നും, വേറൊരു ഗുരുവും വഴികാട്ടിയും.
മലയാള ഭാഷയോടുള്ള എന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത പ്രേമത്തിന് പിന്നിൽ, ഇങ്ങനെയും ഒരു കല്യാണി കഥ!
**

 

 

 

 

ലിസയെ തേടി : യക്ഷിക്കഥ തുടരുന്നു

(വീണ്ടും ലിസ: വായനക്കാർ ആദ്യ പകുതി വായിക്കാൻ അപേക്ഷ)

കോമ്പസ് പിടിച്ചാൽ യക്ഷിയെ നാൽഅയല്പക്കത്തു നിർത്താം എന്ന കവച മന്ത്രം ആരുടേതാണെന്ന് അറിയില്ല. സാധാരണ ഗതിയിൽ  ‘ചുണ്ണാബുണ്ടോ?’ എന്ന് ചോദിച്ചും കൊണ്ട് മുണ്ടുടുത്ത ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അലട്ടുകയാണ് ഐതിഹ്യ മാലയിൽ പതിവ്. ദേവീമാഹാത്മ്യം കൈയിലുള്ളയാൾ ജീവനും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളവൻ പനയുടെ ചുവട്ടിൽ നഖവും പല്ലുമായി കാണപ്പെടുന്നു.

ലിസ ഒരു മോഡേൺ യക്ഷിയായതിനാലും, ക്രിസ്ത്യാനി യക്ഷി ആയതിനാലും, ചിലപ്പോൾ കുരിശും കോമ്പസും സഹായകമാണെന്നു, ഡ്രാക്കുള വായിച്ച വല്ലോ മഹതിക്കോ മഹാനോ തോന്നി കാണണം. എന്തായാലും വെളുത്തുള്ളി കൊണ്ട് നടന്നില്ല രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ പിള്ളേർ !!

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഗെയിംസ് പീരീഡ് വന്നു. ഇച്ചിരി പനി പിടിച്ച ആശാ ബീഗം മാത്രം ക്ലാസ്സിൽ തനിച്ചായി. കളിച്ചു തിമിർത്തു തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ, ആശയുടെ പനി കൂടിയിരിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ ലിസയെ കണ്ടു പോലും. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ക്ലാസ്റൂമിന്റെ കതകിൽ ‘ ലിസ’ എന്ന് നല്ലവണ്ണം അക്ഷരം തെളിഞ്ഞെന്ന് കൂടി മൊഴി ലഭിച്ചപ്പോൾ തീരുമാനം കടുത്തു. പ്രേതം രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ പിള്ളേരുടെ പിന്നാലെയാണ്. സൂക്ഷിക്കണം.

അന്ന് വൈകിട്ട്, സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ രണ്ടാം ട്രിപ്പിന് കാത്തിരുന്ന സമയം, ഒന്നും കൂടി ക്ലാസ്സിൽ കയറി ആ കതകിനെ ഒന്ന് കണ്ടു കളയാം എന്നെനിക്കു തോന്നി. (വിവരക്കേട് പണ്ടേ കൂടെയുണ്ട്. അനുഭവം കൊണ്ടേ പഠിക്കൂ എന്ന് അപ്പച്ചി കൂടെ കൂടെ പറയുമായിരുന്നു. )

ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ ക്ലാസ്സ്‌റൂം തൂത്തു വരുന്ന ചേച്ചി ധൃതിയിൽ അടിച്ചു വാരുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌റൂം ഒരു രണ്ടു നില കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലാണ്. മുകളിൽ ആർക്കും പ്രവേശനമില്ലാത്ത ഒന്നോ രണ്ടോ മുറികളുണ്ടായിരുന്നു. ബാക്കിലെ കതകിന്റെ പിന്നിലാണ് കോണിപ്പടി. സാധാരണ ഗതിയിൽ ആ കതകു അടഞ്ഞു കിടക്കും. മുകളിലത്തെ കൊളുത്തു ക്ലാസ് റൂമിന്റെ വശത്തായാണ്.

ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു കതകിനെ നോക്കി നിൽപ്പാണ് . എന്നെ ഒരു കൊടും നിലവിളിയിൽ എത്തിക്കുന്ന രണ്ടു കൈകൾ പെട്ടെന്ന് കതകിന്റെ മുകളിൽ കാണപ്പെട്ടു ! വെളുത്ത വിരലുകൾ, ആ കതകിന്റെ മുകളിലൂടെ നീണ്ടു നീണ്ടു വന്ന് , വെളിയിലുള്ള കൊളുത്തിനെ കോണിയുടെ വശത്തു നിന്ന് തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ! ‘ എന്റമ്മോ, ലിസ വന്നേ,’ എന്ന് ഞാൻ അലമുറയിടുകയും, കൊളുത്തു മാറ്റി, ആ വാതിൽ തുറന്നു ഒരു സിസ്റ്റർ പുറത്തോട്ടു വരുകയും ചെയ്തു.

ഞാൻ ബോധം കെടാറായ പരുവത്തിലാണ്. ‘ എന്റെ പേര് അതൊന്നും അല്ല.. കൊച്ചെന്തിനാ പേര് വിളിച്ചത്?’ എന്ന് ആ സിസ്റ്റർ അരിശത്തോടെ ചോദിച്ചു. ചൂലും പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞെട്ടി നിന്ന ചേച്ചിയും നല്ല വണ്ണം തന്നു. ‘ ഹോ , ജീവൻ പോയി കിട്ടി. ചില പുതിയ സിസ്റ്റർമാരാണ് മോളിൽ താമസിക്കുന്നത്. അറിയത്തില്ലയോ? കൊച്ചെന്തിനാ ഇവിടെ വായും നോക്കി നില്കുന്നെ?’

എന്റെ കൈയിൽ കോമ്പസ് ഇല്ലാത്തതു ഭാഗ്യമായി. ഇല്ലെങ്കിൽ ആ വെപ്രാളത്തിൽ വല്ലോ അപകടവും സംഭവിച്ചേനെ. ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിൽ ‘ ഷീപിഷ് ‘ എന്ന ഒരു ചെമ്മരിയാട്ടിൻകുട്ടി പരുവത്തിലായി. സ്ഥലം വേഗം കാലിയാക്കിയപ്പോൾ , ഒരു കൊടും ശപഥവും എടുത്തു: ലിസയല്ല , ഇനി അവളുടെ ചേച്ചി വന്നാലും  ഈ പരിപാടിക്ക് നമ്മളില്ല. മനുഷ്യര് തന്നെ ധാരാളം. പിന്നെയല്ലേ  പ്രേതം .

**
വാൽക്കഷ്ണം :

അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ആശാ ബീഗവുമായി പിണങ്ങി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു മാങ്ങയിൽ ആ പിണക്കം തീർന്നു. ലിസ അവളുടെ പാടിന് പോകട്ടെ. ഉപ്പും  കൂട്ടി മാങ്ങാ തിന്നപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞത് സിസ്റ്ററുടെ കൈവിരലുകളുടെ കഥ !! അത് അടുത്ത ദിവസം കൂടുതൽ കേൾവിക്കാരെ കൊണ്ട് തന്നു. സീമയൊക്കെ വെറും പാവം. നായിക നമ്മളായി !

ശുഭം .

 

ഒരു യക്ഷിക്കഥ

‘ലിസ’ എന്നൊരു ഭീകര സിനിമ ഇറങ്ങിയ കാലം. പ്രായം ചെറുതാണെങ്കിലും , സിനിമാക്കഥകൾ  വായും തുറന്നു കേട്ടിരിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം. BANNED വകുപ്പിലെ സിനിമകളാണെങ്കിൽ ഉത്സുകത കൂടും: കഥ അറിഞ്ഞേ തീരു…ഓരോ സീനും കണ്ണിന്റെ മുൻപിൽ കാണുന്ന പോലെ കഥ പറയുന്ന വല്ലോരും ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ അവരാണ് ദൈവം.

അങ്ങനൊരു പെൺ ദേവത വീട്ടുപരിസരത്തുണ്ടായിരുന്നു.
പേര് ശാന്ത – വയസ്സ് പതിനാറു പതിനേഴ്…അടുത്ത വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയുടെ മകളാണ്. അവരുടെ അനേകം പെൺമക്കളിൽ മൂത്തവൾ, തല തിരിഞ്ഞവൾ, പറഞ്ഞാൽ വകവയ്ക്കാത്തവൾ,ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ പല യുവാക്കളുടെയും സ്വപ്ന സുന്ദരി. എല്ലാ ഉച്ചക്കും മൂന്ന് മണി സമയത്തു, കുളിച്ചൊരുങ്ങി, ചുരുണ്ട മുടിയിൽ, വലത്തേ ചെവിയുടെ കീഴിൽ ഒരു പനിനീർ റോസയും ചൂടി, പാവാടയും ബ്ലൗസും തേച്ചുടുത്തു ഒരു പോക്കുണ്ട്! ഇന്നും എന്റെ കണ്ണിനു മുന്നിൽ തെളിയുന്നു ആ രൂപം.

സിനിമ കാണാനായി എന്നോടും ചോദിക്കും പൈസ… ‘ കാശു തന്നാൽ കഥ പറഞ്ഞു തരാം’ എന്നാണ് ഡീൽ . വിഷു കൈനീട്ടവും, കുടുക്കയിലെ  സമ്പാദ്യവും ഞാൻ കൊടുക്കും- എനിക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട സ്വാത്രന്ത്യങ്ങളിൽ, ഒരു ഭയവും കൂടാതെ തിമിർത്തു , സിനിമയായ സിനിമയൊക്കെ കണ്ടു നടക്കുന്ന ഈ നായിക കഥാപാത്രം ഒരു ബഹുമാനം തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ വളർത്തി.

ശാന്ത തനിച്ചാണോ സിനിമ കാണാൻ പോയിരുന്നത് എന്നൊന്നും എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ. എന്തായാലും, നല്ല സെന്റിന്റെ മണവുമായി സിനിമയൊക്കെ കണ്ടിട്ട് ഒരു വരവുണ്ട്. ‘ ഹോ   ജോസ് പ്രകാശ് ഉണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ…പിന്നെ മറ്റേതൊക്കെ ധാരാളം…നീ കൊച്ചല്ലേ, ഇത്രയും അറിഞ്ഞാൽ മതി !’ നമ്മൾ ഇത് നല്ല കഥ എന്ന മട്ടിൽ, ഭാവന വിരിയിച്ചു ജോസ് പ്രകാശെന്ന ഭീകര ജീവിയെ മനസ്സിൽ കാണും. ഈ വീരനാണ് വില്ലൻ . ചീത്തയാണ് , ഓക്കേ.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ലിസ ഇറങ്ങി… ജയനും, നസീറും, സീമയും, ജോസ് പ്രകാശും ഒക്കെ ഉണ്ട് .കുളത്തൂർ സെനിത്തിൽ വൻ തിരക്കാണ് …പക്ഷെ ആ സിനിമ കാണാൻ അച്ഛൻ സമ്മതം തന്നില്ല. കുട്ടികൾ പേടിക്കും! കഷ്ടമായി കാര്യങ്ങൾ. ഇനി രക്ഷ ശാന്ത തന്നെ…

അങ്ങനെ ശാന്തക്ക് ലിസയെ കാണാൻ കാശുണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. പണ്ടേ ലക്ഷ്യ പ്രാപ്തിക്കായി നാം എന്തു ത്യാഗവും സഹിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്. ഭാഗ്യത്തിന്, പത്തു പൈസ മുതൽ, നുള്ളിപ്പെറുക്കി വയ്ക്കുന്നതു ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന എന്നെ ശാന്ത നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. നല്ല ഒന്നാന്തരം ആക്ഷൻ , അറ്റാക്ക്, ഡിഫെൻസ്, ഇനാക്ടിങ് ആദിയായ എല്ലാ തരികിടയും ചേർത്ത് കഥ വിവരിച്ചു തന്നു …ജോസ് പ്രകാശ് പിന്നെയും വേണ്ടാത്ത പരിപാടിക്ക് പോയി …അതെന്തുവാ എന്ന് ചോദിച്ച എന്നോട്, വളരെ ഡ്രമാറ്റിക് ആയി കണ്ണുരുട്ടി, ‘ സീമ ചാടി…ചത്തു …പ്രേതമായി …’ എന്നും പറഞ്ഞു വിരട്ടി. ശ്ശെടാ ! ഇതെന്തൊരു വിഷമ പ്രതിസന്ധി !!!

വേണ്ടാത്ത എല്ലാ വൃത്തികേടും സ്ഥിരം സിനിമയിൽ കാണിക്കുന്ന ജോസ് പ്രകാശിനോട് എനിക്ക് വളരെ വിരോധം തോന്നി.. അഞ്ചാറു നില ചാടേണ്ടി വന്ന സീമയോട് ദയയും….പക്ഷെ കഥ തുടർന്നപ്പോളല്ലേ സംഗതി സീരിയസായത്‌.

ഒരു വാതിൽ പാളിയുടെ മുകളിൽ സീമയുടെ വിരലുകൾ കാണാം പോലും…ആ വാതിലിൽ ‘ലിസ’ എന്ന് ചോരയിൽ അക്ഷരം തെളിയും പോലും!എന്റെ ജീവൻ പകുതി പോയി കിട്ടി : അതായിരുന്നു വാക്‌വിശേഷം. ബാക്കി ഓർമയില്ല…രാത്രി പേടിച്ചു അലറി വിളിച്ചത് മാത്രം ഓർമയുണ്ട്.

‘ ആ ശാന്തയുടെ കൂടെയുള്ള സംസാരം ഇച്ചിരി കൂടുന്നുണ്ട് ഈയിടെയായി കേട്ടോ…’ എന്ന് അമ്മ ആറാം ഇന്ദ്രിയം തുറന്നു സത്യം പറയുകയും, ഞാൻ വാ തുറക്കാതെ, ആരെയും ചതിക്കാതെ, ലിസയെ  ഭാവനയിൽ കണ്ടു ഞടുങ്ങുകയും ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ ലിസ എല്ലാവരെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു! എല്ലാ പിള്ളേരും ലിസയെ അറിയും.തള്ളമാരും, തന്തമാരും സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ട് – പിള്ളേർ മനസ്സിൽ കണ്ടു തീർത്തു, പറഞ്ഞു പെരുപ്പിച്ചു, തമ്മിൽ തമ്മിൽ പേടി കൂട്ടി. ലിസ യക്ഷിയായതിനാൽ സ്വന്തം രക്ഷക്കായി പിച്ചാത്തി കൊണ്ട് നടക്കണം എന്ന് ഞങ്ങൾ കൂട്ടായ തീരുമാനമെടുത്തു. പക്ഷെ അത് സിസ്റ്റർമാരുടെ സ്കൂളിൽ കിട്ടാത്ത സംഗതിയല്ലേ ? പിന്നെ ജോമേറ്ററി ബോക്സിലെ കോമ്പസ്സിൽ സമവായത്തിലെത്തി : യക്ഷിക്ക് സ്റ്റീലും, ഇരുമ്പും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമൊന്നും അറിയാൻ വഹയില്ലല്ലോ ?! അങ്ങനെ ക്ലാസ്സു മൊത്തവും കോമ്പസും പിടിച്ചു കൊണ്ട് മാത്രം നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് ആ സംഭവം നടക്കുന്നത് …
(കഥ തുടരും…ചുമന്ന ബാക് ഗ്രൗണ്ട്, ചിലങ്കയുടെ കിലുക്കം…)

ഈ ഗാനം മറക്കുമോ ?

എഴുതുന്നതാണ് പഥ്യം എന്നിരുന്നാലും , അണ്ണൻ പറഞ്ഞതു ഗൂഗിൾ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കാൻ ആണ്. ശരി , എന്നു ഞാനും കരുതി. കൂടപ്പിറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാത്ത ദുരനുഭവങ്ങൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു സ്മരണയാവട്ടെ ഇത്തവണ !

‘ നീ പാടല്ലേ, പാടല്ലേ അനിയത്തീ …’ എന്ന് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് , പണ്ട് . ( ” നീ മാറല്ലേ, മറയല്ലേ, നീല നിലാവൊളിയെ …”എന്ന പാട്ടിന്റെ ട്യൂണിൽ ഓർത്താൽ സംഭവം കറക്റ്റായി മനസിലാക്കാം കേട്ടോ…)

ശരിക്കുള്ള സംഭവം ഇപ്രകാരമാണ് : ഇഷ്ടൻ, അതി സുന്ദരനും, സുമുഖനും , എല്ലാവർക്കും കണ്ണിലുണ്ണിയും ആയി വിലസുന്ന സ്കൂൾ കുമാരൻ.

ഞങ്ങളുടെ അപ്പച്ചി , മീൻ വറുക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ കഷ്ണം എടുത്തു മാറ്റി വയ്‌ക്കും ഇദ്ദേഹത്തിനായി ! ‘ മോനെ, നിനക്ക് തങ്കത്തിന്റെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും , മയിൽ പീലി പോലത്തെ കൺപീലികളും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോടാ മക്കളെ …’ എന്നും മറ്റും ആർദ്രതയോടെ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് ചോറ് കൊടുക്കും.
നാലര വയസ്സ് ഇളപ്പമുള്ള ഈ പാവം ഞാൻ, അടുത്ത തിരുമധുരം ഇപ്പൊ എന്റെയും വായിൽ കിട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു , വായും പൊളിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന കാര്യം ആരും ഗൗനിച്ചില്ല. മീൻ കഷ്ണം എനിക്കും തന്നു- അണ്ണന്റെ കഷ്ണം തന്നെ എനിക്ക് വേണം എന്ന ശാഢ്യം ഏശിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ എന്റെ സൗന്ദര്യത്തിനെ പറ്റി പറയുമായിരിക്കും എന്ന് സമാശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു മീൻ മുള്ളും കൂടി കടിച്ചു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയ എന്നോട് അപ്പച്ചി പറഞ്ഞു : ‘ ടി മോളെ , മീൻകൊതിച്ചി , നീ നിന്റെ അച്ഛൻറെ തനി സ്വരൂപം തന്നെ! കുറ്റം പറയരുതല്ലോ ! നല്ല ബുദ്ധി – ആവശ്യമില്ലാത്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും നല്ല വിവരമുണ്ട് ! ‘

ഒറ്റ വാക്യം കൊണ്ട് എന്നെയും എന്റെ അച്ഛനെയും നിലംപരിശാക്കി, വിജയശ്രീലാളിതയായി അപ്പച്ചി അണ്ണന്റെ തലയിൽ തലോടി; പിന്നെ ‘ മക്കളെ ! നിന്റെ അടുത്ത പാട്ട് എപ്പോഴാടാ?’ എന്നും ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചോദിച്ചു.

ഈ അണ്ണന് പ്രകൃതി കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചു കൊടുത്ത മറ്റു ചില വരങ്ങളിൽ ഒന്ന് നന്നായി പാടാനുള്ള കഴിവാണ് . എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ സകല അഹങ്കാരി പെൺപിള്ളേരുടെയും ആരാധന പിടിച്ചു പറ്റുന്ന ഒരു പാട്ടുകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. നാട്ടു നടപ്പ്‌ പറഞ്ഞാൽ, ഇവളുമാരൊന്നും സാധാരണ ഗതിയിൽ എന്നോട് കൂട്ടു കൂടാറില്ല. ഞാൻ വലിയ സാധനമാണ്, പടിപ്പിസ്റ്റാണ് എന്നൊക്കയുള്ള നുണ പ്രചാരണങ്ങൾ ചുറ്റും അലറിയടിക്കുന്ന കാലം! ആകപ്പാടെ മിണ്ടുന്നതു മിനി മാത്രമാണ്!

പക്ഷെ ഒരു അദ്‌ഭുത പ്രതിഭാസം ഇടയ്ക്കിടെ സംഭവിക്കാറുണ്ട് ! അണ്ണൻ പാടുന്ന അവസരങ്ങളിൽ സകല പെൺപിള്ളേരും എന്നോട് വലിയ സ്‌നേഹപ്രകടനം കാഴ്ച വയ്ക്കും! അണ്ണന്റെ വാലിൽ തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ഈ നിഷ്‌കളങ്ക ബാല്യത്തിനെ സോപ്പ്പിട്ടു , ആ മഹാന്റെ ഒരു നോട്ടം പിടിച്ചു പറ്റാനാണ് ! അയ്യടാ മനമേ തീപ്പെട്ടി കോലേ …ഇദ്ദേഹം ‘ ശ്യാമ സുന്ദര പുഷ്പമേ എന്റെ പ്രേമ സംഗീതമാണു നീ…’ എന്നൊക്കെ പാട്ടും പാടി,കൈയടി, വിസിലടി, നീർമിഴികളിലെ  കടാക്ഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിശിഷ്ട ഭോജനങ്ങളാൽ സംപ്രീതനായി വലിയ ട്രോഫിയും ഒക്കെയായി വീട്ടിലോട്ടു എഴുന്നെള്ളും! മഴയത്തു പൂടയൊക്കെ കുതിർന്നൊട്ടിയ കോഴിയെ പോലെ ഞാനും പിറകിൽ.

അച്ഛൻ,അമ്മ , വലീറ്റ, കൊച്ചീറ്റ, അപ്പച്ചി, വലിയച്ഛന്മാർ എന്ന് വേണ്ട കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ ശാഖകളിലും ഉള്ള കിളവിമാർ വരെ , അന്ന് വരെയുള്ള സകല വിശ്വ യുദ്ധങ്ങളും മറന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു ‘ ഹരി കുട്ടന്റെ ‘ പാട്ടിനെ പ്രകീർത്തിക്കും!
അസൂയയും കുശുമ്പും എന്റെ അടുത്തു കൂടി പോകാത്തതിനാൽ, ഞാൻ വിടർന്നു ചിരിച്ചും കൊണ്ടും താലപ്പൊലി എടുക്കും എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ , ഈ സാധനത്തിന് , ഒരു പിച്ചു പോലും കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന കൊടും സങ്കട കടലിൽ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു ഞാൻ !

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി – ഞാനും പാടും!!! ശാന്തി മന്ദിരം എന്ന പേര് കേട്ട അച്ഛൻ തറവാടിന് കോളിളക്കമുണ്ടാക്കിയ ഒരു സംഭവ വികാസം തന്നെ ആയിരുന്നു അത് ! ‘ നീയ് പാടാൻ പോകുന്നോ? കഴുത കരയുമല്ലോ കുഞ്ഞേ ?’ ‘ അയ്യോ ! എന്റെ ഭഗവാനേ – അത് വേണോ മോളെ ?’ ‘ ഇനി അതിന്റെം കൂടി കുറവേ ഉളളൂ!’ ‘ കൊച്ചിനെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തൊന്നു കൊണ്ട് പോയാലോ?’ തുടങ്ങിയ ആശാവഹവും ഉത്സാഹഭരിതവുമായ പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ ഇടതടവില്ലാതെ എന്നെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു .

എങ്കിലും ഞാൻ എട്ടു വീട്ടിൽ പിള്ളമാരുടെ നിലപാടെടുത്തു – ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയുമില്ല ! ഞാനും പാടും, ഞാനും ഭരിക്കും , ഞാനും കൈയടി നേടും. എന്താ ! കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നും ഇല്ല ! അപ്പോൾ അണ്ണനും ചെറുതായി പറഞ്ഞു – അത് വേണോ ?

അമ്മയുടെ ഓഫീസിലെ ആർട്സ് ക്ലബ് പരിപാടികൾ തുടങ്ങി – അംഗങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ കോമ്പറ്റിഷൻ.അണ്ണൻ ഡയറിയും പിടിച്ചു സുന്ദരമായി പാടി. ഞാനും ഡയറി പിടിച്ചും കൊണ്ട് സ്റ്റേജിൽ കയറി. പിന്നെ സംഭവിച്ചതു മാത്രം ചോദിക്കരുത്. ചില തിക്താനുഭവങ്ങൾ ബുദ്ധി മറന്നു കളയുന്നു-ഞാൻ പാടിയോ , കരഞ്ഞോ, പ്രസംഗിച്ചോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. ജഡ്ജിമാർ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കുന്നതു കണ്ടു. മൈക്ക് കുലുങ്ങുന്നതാണ് പിന്നെ കണ്ടത്. പിന്നെ അണ്ണനും അമ്മയും ഞങ്ങളീ പാതകതിന്നു ഉത്തരവാദികളല്ല എന്ന മട്ടിൽ തല കുമ്പിട്ടു ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.

റിസൾട്ട് വന്നു- ഏഹേ ! ഒരു ആശ്വാസ സമ്മാനം പോലും കിട്ടിയില്ല. അണ്ണന് അന്ന്  ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടിയത് ഒരു പിത്തള കുതിര: രണ്ടു മുൻ കാലുകളും ഉയർത്തി തലയെടുപ്പോടെ അശ്വമേധത്തിനു പുറപ്പെടുന്ന പോലെ ഒന്ന് ! നല്ല പിങ്കും ബ്രൗണും കലർന്ന നിറം. അമ്മ വീരാരാധന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതെടുത്തു എനിക്ക് എത്താത്ത പൊക്കത്തിൽ അലമാരയിൽ കണ്ണാടി കൂടിൽ വയ്ച്ചു . വരുന്നോരോടും പോകുന്നൊരോടും ആ കുതിര കഥ പറഞ്ഞു ! ‘ എന്റെ മോന് പാട്ടിൽ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയതാ….അത് പിന്നെ മോളും ചേർന്നായിരുന്നു. ജഡ്ജിമാർ വരെ ഞെട്ടി പോയി . മിനിക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ല…അവൾക്കു പ്രസംഗിക്കാനാണ് കഴിവ് കൂടുതൽ !’

അത് വഴി പോയ അപ്പച്ചി, പണ്ട് യുധിഷ്ഠിരൻ സത്യം പറഞ്ഞത് പോലെ അടക്കി പറഞ്ഞു : ‘ അധിക പ്രസംഗിയാണ് !’

**
പിൻകുറിപ്പ് : എന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന ഒരു വേള , ഇളയവൾ അമ്മൂമ്മയോടു ചോദിച്ചു: ‘ഇതേതാ ഈ പിങ്ക് കുതിര?’

പദ്മശ്രീ അവാർഡ് മാതിരി യുഗങ്ങളായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ആ നാല്കാലിയെ ചൂണ്ടി കാട്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു..’ അതോ? അത് നിന്റെ വല്യമ്മാവന്‌ പണ്ട് കിട്ടിയതാ …നിന്റെ അമ്മയും പാടിയായിരുന്നു കേട്ടോ….’

വയസ്സ് പത്ത്‌ നാല്പതായിട്ടും ആ കുതിര എന്നെ വിടാതെ പിൻതുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ( പാടി )കൊണ്ട് ഞാൻ ഉപസംഹരിക്കട്ടെ !

***