Flying High, Fearlessly

uyare

Women are often punished for being their true selves. That happens in a patriarchal household , in a patriarchal work environment or a patriarchal social setting.  If a woman is ambitious, capable and talented, the opposition is often brutal in its intensity.

The  Malayalam film, Uyare (At the heights), where the luminescent Parvathy plays the role of Pallavi Raveendran is a wonderfully inspiring movie. Pallavi is a beautiful, talented, committed and brilliant woman who dreams of being a pilot. But she is involved in a very abusive relationship with Govind (played so well by Asif Ali) who is insecure, envious and possessive. He is also vastly inferior when compared with her. Naturally, his suspicious and over controlling nature, his  filthy accusations and demeaning behaviour become too much for Pallavi to bear. And then Govind takes his vicious revenge by throwing acid on her face.

The story depicts how Pallavi faces her agony and the manner in which she fights to overcome her trauma. Helped by her loving father, devoted friends and a supportive young mentor, she regains her confidence and gets to prove to herself that she is indeed exceptional and worthy.

The scene which struck me the most and which echoed something deep within me was when Govind encounters her again in the flight and ends up blaming her for all his misfortunes!

‘You are well settled. You even got a decent compensation. If you think you can enjoy your life while I rot in prison…!’ It is then that she throws a hot cup of coffee on his face, snarling that it will not burn as much the acid which he had thrown on hers.

It is amazing how evil justifies itself and blames everything but itself! I have witnessed it time and again in both personal and professional environments. Perhaps it is lack of a light within. Such people are totally devoid of understanding. They know only one thing: they are always , always, always right. The other person provoked them, you see?

The way evil thinks and acts is actually very predictable.

Pallavi is beautiful and ambitious.

( The abuser’s psyche : Of course, it was her fault. Since she knows I love her, isn’t it her moral responsibility to be less pretty, less visible, less vocal, less successful and exist just for me?)

Pallavi is talented and successful. 

( The abuser’s psyche : It  was all her doing! Why couldn’t she just understand that I am her Lord and Master since she is in a relationship with me? How dare she dress up and go out for dinner with her friends? She must be cheating me with everyone around! And she dared to ask me to get lost when I confronted her?)

Pallavi did not shut herself up or commit suicide after the acid attack.

( The abuser’s psyche : How dare she live? I wanted to destroy her confidence, her verve, her life spirit, her beauty. And yet she dares to show her face to the world? Then, how can I say that I am a man?)

Pallavi got a cool job.

( The abuser’s psyche :Why is she allowed to live with her head high? So long as she is respected, I must be a failure in the eyes of others. How can I stand her happiness?)

Pallavi is respected and admired.

( The abuser’s psyche: And I am suffering  without  a decent job and have to face the criminal case too! Why can’t she just withdraw the case against me? Poor me! She is at the root of all my suffering. She deserved whatever I did to her. Didn’t I love her deeply? Didn’t she lie to me and betray me? How come that she is not facing any setbacks and that life is hitting me instead? That is just not fair. She should suffer. Only then the belief systems I hold will prove true.)

**

If you are in an abusive relationship ( evil has no gender by the way) it is best that you get out as fast as you can. Whether it is a professional or personal relationship, never let the perpetrator get the better of you.

Learn to call a coward, a coward. A damnable person, a damnable person. Keep zero contact with people who drain you. Draw your boundaries strong. And know that walking away from abusers is something to be taught very early in life to our children.

More power to the Pallavis of the world. May we teach our sons and daughters to respect and not control. And that love which is devoid of respect is vile.

***

കിസ്സാ കുർസി കാ (അഥവാ ഒരു അധികാര കസേരയുടെ കഥ)

psalm131thinline

ക്ഷുത്തും ദാഹവും മനുഷ്യന് അഹങ്കാരം കളയാനും കൂടിയാണ് ദൈവം നൽകിയത് എന്ന് ഇന്നലെ ഒരിക്കൽ കൂടി തോന്നിപ്പോയി. അല്ലെങ്കിൽ ‘അമ്പട ഞാനേ’ എന്ന ഭാവം കൊണ്ട് നമ്മളൊക്കെ ഭസ്മമാക്കി കളഞ്ഞേനെ ഈ ലോകത്തെ!

വിധാൻ പരിഷദിന്റെ കമ്മിറ്റി മീറ്റിംഗാണ് വേദി. പല രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലെ നേതാക്കൾ ഒന്നിച്ചു കൂടുന്ന സ്ഥലം. അവിടെ , ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയെ കുറിച്ച് അവർക്കുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും കേട്ടറിഞ്ഞു മറുപടി പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥരായാണ് എന്റെ ടീം എത്തിയത്. ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം മരുന്നുകളും ബ്ലഡ് ബാങ്കുകളും മറ്റും പ്രവൃത്തി പരിധിയിൽ വരുന്ന വിഭാഗമാണ്.
ഒട്ടനവധി ഡിപ്പാർട്മെന്റുകളെ വിളിച്ചു കൂട്ടിയിരുന്നു : പുതിയ അദ്ധ്യക്ഷനായി ഒരു നേതാവ് ചാർജ് എടുത്തതേയുള്ളൂ.

നമ്മൾ ഒരു മുറിയിൽ ചെന്നാൽ ആദ്യം ചെയുന്നത് എന്താണ്? ഇരിക്കാൻ വെമ്പൽ കൂട്ടും, അല്ലേ? അങ്ങനെ ഞങ്ങളും കുറച്ചു സീറ്റുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഒരു സീറ്റിനു കുറവ്. അപ്പുറത്തിരിക്കുന്നയാൾ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്താൽ, അതും പരിഹരിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.
‘സാഹിബ്, നിങ്ങൾ കൃപയാ ഒരു സീറ്റ് മാറി ഇരിക്കാമോ ?’ (അത് മലയാളം പരിഭാഷ) ഞാൻ ചോദിച്ചു. വിനമ്രത എപ്പോഴും നല്ല ആഭൂഷണമാണ് എന്നാണ് ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.
തല ചെരിച്ചു, പുച്ഛ ഭാവത്തോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു, ‘സാധ്യമല്ല. എത്ര പേരാണ് നിങ്ങളുടെ ടീമിൽ ? ഞങ്ങളൊക്കെ മാറി എന്താ പിന്നിലോട്ടു ഇരിക്കാനോ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി?’

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണത്തിൽ ‘കുംഭകർണ്ണന്റെ നീതി വാക്യം’ എന്നൊരു സുന്ദരമായ ഭാഗമുണ്ട്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എണീൽപ്പിച്ചു ‘എന്നെ രക്ഷിക്കണം’, എന്നു പറയുന്ന രാവണനോട് ജ്ഞാനിയായ കുംഭകർണ്ണൻ പറയുകയാണ് :
‘നല്ലതും തിയ്യതും താനറിയാതവൻ, നല്ലതറിഞ്ഞു ചൊല്ലുന്നവർ ചൊല്ലുകൾ
നല്ലവണ്ണം കേട്ടുകൊള്ളുകിലും, നന്നതല്ലാവർക്കുണ്ടോ നല്ലതുണ്ടാകുന്നു?’

നല്ലതു കേട്ടാലും തിന്മയാണെന്നു തോന്നുന്ന വമ്പന്മാർ രാവണന്മാർ , ത്രേതാ യുഗത്തിലെപ്പോലെ കലിയുഗത്തിലും ധാരാളം!

ബൈബിളിൽ , സുഭാഷിതങ്ങളിൽ, (25 -26) ഒരു ഉപദേശമുണ്ട് :
‘ഭോഷനോട് അവൻ്റെ വിഡ്ഡിത്തത്തിനൊപ്പിച്ചു മറുപടി പറയരുത്. നീയും അവനു തുല്യനെന്ന് വരും.’
ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു, ‘അതിന് ഇത്രയ്ക്കു ഈഗോ വേദനിച്ചോ? ഒരു സീറ്റ് നീങ്ങി ഇരിക്കാമോ എന്ന് മാത്രമല്ലേ ചോദിച്ചത് ?’
അപ്പോൾ അതാ വരുന്നു അടുത്ത ഉത്‌ഘോഷം “ഹും ! ഞാൻ ഒരു അഡിഷണൽ കമ്മിഷണർ ആണ്!’

ഇനിയിപ്പോൾ സുഭാഷിതങ്ങളിലെ അടുത്ത വരി തന്നെ രക്ഷ !
‘ഭോഷന് തന്റെ ഭോഷത്തത്തിനു തക്ക മറുപടി കൊടുക്കുക; അല്ലെങ്കിൽ താൻ ജ്ഞാനിയാണെന്നു അവൻ വിചാരിക്കും.’

‘ താങ്കൾ വന്നു എന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നാലും. ഞാൻ മാറി തരാം.’ ഞാനും എന്റെ ടീമും എണ്ണീറ്റു എതിരെയുള്ള വരിയിൽ പോയിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുൻപ് ഞങ്ങളുടെ ബോസ്സായിരുന്ന മാഡം മുറിയിൽ കടന്നു വന്ന്, ഐസ് പരുവത്തിലായിരുന്ന അയാളുടെ അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മീറ്റിംഗ് കഴിയുന്ന വരെ മേൽ കക്ഷി ‘കമാ’ എന്നൊരു അക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ പിന്നെ കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയതുമില്ല. സ്ഥാനമാനങ്ങൾ സീറ്റുകളുടെ കയറ്റി ഇറക്കങ്ങളിൽ കോട്ടം തട്ടുന്നവയല്ല എന്ന് അയാൾക്കും ബോധിച്ചു കാണണം.
**

Needy Eyes

sirach

Yesterday, I saw streaming eyes. The  young man,  a boy rather, was in jail; accused of stealing a mobile. When we spoke to him further, he started weeping. His speech was affected by his emotions. Even so, one could easily discern slight developmental retardation. His story was that he had stolen nothing at all. He had been loitering near a town. He had no clue as to why he was caught. He wanted to see his mother.

He had been languishing for months inside, even when it was a petty offence. Our group was willing to pay the dues for his release and cut short his unending travails. It cost us exactly one  thousand rupees. He wept again when told that he would walk out free in  a day’s time.

‘I will not go away from my village now. I am going to be with my mother. Thank you.’ He was overwhelmed. We were humbled and awed by the experience.

Many suffer incarceration unnecessarily, most often unjustly, being victims of circumstances. They are not criminals who loot or murder, or those who conspire and indulge in shameless corruption by selling their positions of power for status and rewards. When such travesties of justice happen, we shrug indifferently. When we see an innocent jailed, we turn our faces away.

What do we worship in daily life? Power, money, societal applause, positions, luxury, glamour, fame…?

What do the spiritual texts exhort us to worship? Kindness, compassion, giving, loving, strength, honesty, purity, goodness.

I have realized in my  life journey that so many wait by the waysides of our lives: eager for one gesture of kindness. If we reach out, the divine universal energy fills our hearts and sinews. When we are blessed to be givers, we are truly graced by the Lord: by whatever name each may address that Love.

And what more, with His Grace flows immense strength, that you are always protected by  a miraculous, unseen energy which makes one fearless.

When one forgets oneself, truly does one know oneself.

‘ Do not keep needy eyes waiting’ [Sirach 4: 1]

And as for that weeping boy, he has now inspired me to be a better human being.

“മണ്ണിനായൂഴി കുഴിച്ച നേരം…”

viktor-frankl-book-quotes

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണത്തിൽ, കിഷ്കിന്ധാ കാണ്ഡത്തിൽ, സൂര്യാത്മജനായ സുഗ്രീവൻ ചൊല്ലുന്നതാണ്:
“മണ്ണിനായൂഴി കുഴിച്ച നേരം നിധി തന്നെ ലഭിച്ചതുപോലെ രഘുപതേ!”
നമ്മൾ ചെയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ, അവിചാരിതമായി വലിയ സന്തോഷങ്ങൾക്കു കാരണമാവുമ്പോൾ, ഈ വരിയുടെ സാരാംശം ശരിയായി വരുന്നു.

കുടുംബത്തിൽ നിന്നും ആരും സ്കൂളിൽ പോയിട്ടില്ലാത്ത “First Time Learners” എന്ന് വിളിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളാണ് സർക്കാർ നടത്തുന്ന കസ്തൂർബാ ബാലിക വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പഠിക്കുന്നത്. ഇവരിൽ മിക്കവാറും എല്ലാവരും ‘school dropouts’ ആയിരുന്നു. നാം പറയാറില്ലേ ” പാർശ്വവത്‌കൃതമായവർ ” അഥവാ “marginalized” എന്നൊക്കെ? അങ്ങനെയുള്ള കുടുംബങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. ആറാം ക്ലാസ്സു മുതൽ എട്ടാം ക്ലാസ്സു വരെ സ്കൂൾ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിച്ചുള്ള പഠനം. എട്ടാം ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ തിരിച്ചു പോകുന്നു. പലർക്കും ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടും, സ്കൂളുകളുടെ അഭാവം കൊണ്ടും പിന്നെ തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ കഴിയാറില്ല എന്നതാണ് കയ്പ്പേറിയ സത്യം.

അങ്ങനെയുള്ള നൂറോളം കുട്ടികളുമായി ഇടപഴകാൻ ഒരു അവസരം ലഭിച്ചു. അവരോട് മലാല യൂസഫാസിയെ പറ്റിയും നാദിയ മുറാദിനെ പറ്റിയും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുള്ള കുട്ടികൾ. അവരുടെ ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം : ഒരു സിനിമ കാണണം.
മൊബൈലിലും,ടെലിവിഷനിലും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സിനിമ കാണുന്ന നമ്മൾ, മാളിലെ തണുപ്പത്ത്‌ , പോപ്പ്കോണും കൊറിച്ചു രസിക്കുന്ന നമ്മൾ അത് കേട്ടാൽ ഞെട്ടും. കണ്ണ് തുറപ്പിക്കുന്ന നിമിഷം.

ഇന്ന് കുട്ടികളോടൊപ്പം, ഉദ്യോഗസ്ഥരും, ചൈൽഡ് ലൈൻ പ്രവർത്തകരും, യൂണിസെഫ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും സിനിമ കണ്ടു. സിംബയോടൊപ്പം കുട്ടികളും ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് സുഗ്രീവസ്തുതി ഓർമ്മ വന്നു.

ദൈവമേ ! ചുറ്റും അടിതെറ്റിക്കുന്ന വൻ കൊടുങ്കാറ്റാണ് : ഭയവും, സ്വാർത്ഥതയും, ക്രോദ്ധവും , ക്രൂരതയും ആഞ്ഞു വീശുന്നു. ആർക്കുമാർക്കും സംതൃപ്തിയില്ല. ദുരയുടെ ഹുങ്കാരമാണ് എങ്ങും. അപ്പോൾ നീ കാൽവരിയിൽ നിന്നും , മെക്കയിൽ നിന്നും, കപിലവസ്തുവിൽ നിന്നും, അഗസ്ത്യ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും : അങ്ങനെ എല്ലാ പുണ്യ ഭൂവുകളിൽ നിന്നും പറഞ്ഞതു തന്ന കഥകൾ, ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

വിക്റ്റർ ഫ്രാങ്കെലിന്റെ ” Man’s Search For Meaning” കൂടെക്കൂടെ വായിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുക. മനുഷ്യ മനസ്സുകളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന എല്ലാ നരകവും നാകവും അതിൽ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വിശകലനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആ അറുപത്തിയൊൻപതു പേജുകൾ മതി ജീവിതം തന്നെ വഴി മാറ്റി നടത്തുന്ന സഹാനുഭൂതി മനസ്സിലാക്കാൻ.

വഴി തെറ്റാതെ, അറിവില്ലാത്തൊരടിയങ്ങളെ, നേർവഴി നടത്തേണമേ!
**

മണ്ണിലോട്ടു തിരികെ …

cavafy

മലയാള ഭാഷയെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന ആരും ഓർക്കുന്ന ചില സിനിമ സംഭാഷണങ്ങളുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ട എം ടി വാസുദേവൻ നായർ സാറിന്റേതാണവ.

ആരൂഢം:

വർമ്മ: കോൺവെൻറ് ഇൻഗ്ലീഷില് നാല് മുറിവാചകം പറഞ്ഞാൽ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്ങേത്തലയെത്തിയല്ലോ. ഉണ്ണി അക്ഷരം പഠിക്കണ പുസ്തകം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? A for Apple..I for Igloo ! ‘Igloo’ എന്താണെന്നറിയ്യോ?പറയൂ!
ഇന്ദിര മിണ്ടുന്നില്ല.
വർമ്മ : അറിയില്ല. Igloo’ ട്യുന്ദ്ര പ്രദേശത്തെ എസ്കിമോ വർഗ്ഗക്കാർ മഞ്ഞിലുണ്ടാക്കുന്ന കുടിലാണ്. ഒരു നല്ല വാചകം സായ്‌പിന്റെ സുന്ദരമായ ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയാനാവില്ല. ശുദ്ധ മലയാളത്തിലും ആവില്ല.സോറി, മലയാളമല്ല , മലയാലം! വേരുകൾ സമസ്തം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു വർഗ്ഗം. നമ്മളൊക്കെ. ഞാനടക്കം.

ആരണ്യകം :

ചെറുപ്പക്കാരൻ : തെറ്റോ ശരിയോ എന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. ഞാനിങ്ങനെയൊക്കെയായി. എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല. കുട്ടിയ്ക്ക് മനസ്സിലാവുന്ന വിഷയമല്ലാത്തതു കൊണ്ട് വിസ്തരിക്കുന്നില്ല. വീട്ടിൽ എല്ലാവരുമുണ്ട്; അമ്മിണീടെ പ്രായത്തിലുള്ള അനുജത്തിയുമുണ്ട്. പക്ഷെ..അവരാരും ഇപ്പോ ക്ലെയിം ചെയ്യില്ല . ഇടയ്ക്ക് അവളെ മാത്രം ഓർമ്മ വരും ..അമ്മിണീടെ അതേ ഛായ. മൃഗമല്ല , ആവരുതെന്നുണ്ട് . നല്ല വീട്, നല്ല കുടുംബത്തിന്റെ അറ്റമോസ്‌ഫിയർ, നല്ല ഭക്ഷണം, ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ .ഇതൊക്കെ എനിക്കും ഇഷ്ടം! മൃഗമല്ലാത്തതു കൊണ്ടുതന്നെ.
അമ്മിണി : പിന്നെയെന്തിനീ…?
ചെറുപ്പക്കാരൻ : എനിക്കു മാത്രം പോരല്ലോ ഇതൊക്കെ!

വെള്ളം :

വികാരി: ഈറ്റ വീട്ടുകാർക്ക് സംഘം , പരമ്പു നെയ്ത്തുകാർക്കു സംഘം …എന്തായിത്?
തമ്പി : തെറ്റാണോ അച്ചോ ? ഹും ..അറിവില്ലാത്ത ഗലീലിയോ മുക്കുവരെ ആദ്യം സംഘം ചേർത്തത് ആരാണച്ചോ?

മാത്തുണ്ണി: നിന്റെ അപ്പൻ വക്കീൽ സാറ് എനിക്കെതിര് നിൽക്കില്ല. അത് നിനക്കറിയാമോ?
തമ്പി : എന്റപ്പൻ പലതിനും എതിരാണ് : ദിവാൻ വാഴ്ചയ്‌ക്കെതിര് നിന്നു പോയി. ചൂഷണത്തിന് എതിര് നിന്നതു കൊണ്ട് പണക്കാരനാകാതെ പോയി .
വികാരി : നിന്റെയപ്പന് വയസ്സെഴുപതായി . മരിച്ചാൽ പള്ളിപ്പറമ്പിലടക്കണ്ടേ?
തമ്പി : ഹും …നീ മണ്ണാകുന്നു , മണ്ണിലേക്കു തിരിച്ചു ചേരുന്നു ..ശരിയല്ലേ അച്ചാ ? പള്ളിപ്പറമ്പിനു പുറത്തും മണ്ണില്ലേ?

***

ശ്രീ എം മുകുന്ദന്റെ ചെറുകഥ “സിറ്റി ക്ലബ്ബിലെ സായാഹ്‌നം .”
സുന്ദര വസ്തുക്കളുടെ , സുന്ദര മനുഷ്യരുടെ വൈരൂപ്യങ്ങൾ കാട്ടി തന്ന്, മൂർച്ചയുള്ള ഒരു കത്തി കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിത ലക്ഷ്യങ്ങളെപ്പറ്റി പുനർചിന്തിപ്പിക്കുന്ന കഥ.

അടച്ചു വച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, തിരക്കഥകൾ …എല്ലാം പൊടി തട്ടി തുറന്നാൽ തോന്നും : എത്ര കാലിക പ്രസക്തമാണ് ! ഒരിക്കലും മാറാത്ത ജീവിത സത്യങ്ങൾ.

 

 

ബഹളമില്ലാത്ത ജോലികൾ

For-most-of-history-Anonymous-was-a-woman.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ തൊഴിലില്ലായ്മ ഉള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കേരളവും പെടുന്നു എന്ന് വാർത്ത. എൻ്റെ ചിന്ത പോയത് ‘തൊഴിൽ’ എന്ന ശബ്ദത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ്. എവിടെയോ ബേസിക് ഇക്കണോമിക്‌സ് ക്ലാസ്സിൽ ‘ If a man marries his housekeeper, the GDP falls’ എന്ന് പ്രൊഫെസ്സർ പരാമർശിച്ചത് ഓർത്തുപോയി. വീട്ടുപണി കൂലിയ്ക്കു ചെയ്താൽ സാമ്പത്തിക ശ്രേണിയിൽ പെടും, ഇല്ലെങ്കിലോ? ആരും കാണാത്ത, വില കൊടുക്കാത്ത ജോലി! അസംഘടിത മേഖലയാണല്ലോ വീട്ടുപണിയും!

ലോകത്തിൽ എവിടെയാണെങ്കിലും ,ചില ജോലികൾ വലിയ ബഹളമില്ലാതെ ആരെങ്കിലും ചെയ്താലേ വീട്, വീടായിരിക്കൂ:
തൂക്കുക, പൊടി തുടയ്ക്കുക, ബാത്റൂം വൃത്തിയാക്കുക, വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കുക, ഇസ്തിരിയിടുക, ചെടികൾ നട്ടു നനയ്ക്കുക, ആഹാരം വയ്ച്ചു വിളമ്പുക, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, തുരുമ്പിച്ചതും, ജീർണിച്ചതുമായ വസ്തുക്കളെ കളയുക, മാലിന്യ നിർമാർജ്ജനം….
ഇതും അന്തവും, ആദിയുമില്ലാത്ത തൊഴിൽ തന്നെ. പൈസയ്ക്ക് ചെയ്യിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന്റെ മുക്കാൽ ബഡ്ജറ്റും കൊണ്ട് പോകുന്ന ‘വിലപിടിച്ച സേവനങ്ങൾ.’
ഇതിനോടൊപ്പം കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നതും കൂടിയാകുമ്പോൾ, ‘ഇക്കണോമിക്‌സ്’ പഠിക്കാതെ തന്നെ, ‘ദൈവമേ, ഇതെല്ലാം കാശിനു ചെയ്യിക്കാനിരുന്നാൽ ജോലിസ്ഥലത്തു ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശു മുഴുവനായും പലർക്കും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ’ എന്ന് വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്യും.
ഇത് വെറും സാധാരണ കുടുംബ കാര്യം. ഇതൊക്കെ ഒരു വിഷയമാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചേക്കാം.

രണ്ടിടത്താണ് വിഷയം സ്പർശിക്കുന്നത് : വീട്ടിലെ ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാത്ത ജോലികൾക്കിടയിൽ തന്നിലെ പ്രതിഭയെ വളർത്താനാവാത്ത സ്ത്രീകൾ ( ‘ A room of one’s own’ ഇൽ Virginia Woolf വ്യക്തമാക്കിയതാണ്); പിന്നെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വീട്ടിലെ എല്ലാ പണികളും ചെയ്താലും, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘കോലാട്’ എന്ന ചെറുകഥയിലെ വീട്ടമ്മയെ പോലെ ഒരിക്കലും അംഗീകാരം ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ.

എല്ലാ തൊഴിലിനും വിലയുണ്ട്, ഏതു ജോലിയും അഭിമാനത്തോടെ ചെയ്യണം എന്ന് നമ്മൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അപ്പോൾ ആരെയും നാം വിലകുറച്ചു കാണില്ല; ജോലിയുടെ പേരിൽ വീമ്പിളക്കില്ല , മറ്റുള്ളവരെ അപഹസിക്കില്ല. ഭംഗിയായി വീട് നോക്കുന്ന സ്ത്രീയെയും പുരുഷനേയും ബഹുമാനത്തോടെ കാണും, അവരിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ നോക്കും. ഭംഗിയായി ഏതു ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയും മനസ്സിൽ നമിക്കും. പണ്ട് Emerson പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

‘If a man has good corn or wood, or boards, or pigs, to sell, or can make better chairs or knives, crucibles or church organs, than anybody else, you will find a broad hard-beaten road to his house, though it be in the woods.’

വിവേകാനന്ദനും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ : ‘ദിവസവും വിഡ്ഢിത്തം പുലമ്പുന്ന പ്രൊഫെസ്സറെ ക്കാളും നല്ല ജോഡി ചെരുപ്പുണ്ടാക്കുന്ന ചെരുപ്പ് കുത്തിയാവുന്നതാണ് നല്ലത്.’

പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷെ ജീവിച്ചു കാണിക്കാൻ പ്രയാസവും. ‘തൊഴിൽ’/വൊക്കേഷൻ /ജോലി എന്നതിന് നമ്മൾ വിചാരിച്ചാൽ പല തലങ്ങളും നൽകാം. അതിനു സജ്ജമായ മനസ്സാണ് ആദ്യമായി ആർജ്ജിക്കേണ്ടത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

രുദാലികളുടെ ലോകം…

hands-

പ്രൊഫസർ Robert Alter ഉടെ Hebrew Bible translation കിട്ടിയത് നിമിത്തമായി. ഞാൻ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന പുസ്‌തകത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതും, പുനർവിചാരണയ്ക്കു വിധേയമാക്കുന്നതുമായ പലതും ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു നോക്കാനും, അതിൻ്റെ വേരുകൾ തേടി പോകാനും കഴിഞ്ഞു. കിട്ടാതെ കിടന്ന ഒരു റഫറൻസ് , ഒരു വാക്കിന്റെ etymology ‘തേടിയ വള്ളി കാലിൽ ചുറ്റി’ എന്ന് പറഞ്ഞ മാതിരി , ‘Prophets , വോളിയം 2’ എന്ന പഠനത്തിലൂടെ എന്റെയടുക്കൽ വന്നു ചേർന്നു.

(ഈശ്വരന്റെ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി മാതിരി ! നീയറിയാതെ ഒരു പുൽക്കൊടി പോലും അനങ്ങുന്നില്ലല്ലോ! ഞാൻ ആ വാക്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവം തപ്പി നടക്കുന്നത് നീ കണ്ടല്ലോ; ദയാവായ്പോടെ കനിഞ്ഞല്ലോ ! ഞാൻ തേടുന്നത് കണിശമായി അപഗ്രഥിക്കുന്ന, സംശയ നിവൃത്തി ചെയ്ത ആ രണ്ടാം volume തന്നെ നീ കൊണ്ട് തന്നല്ലോ ! ഇനിയും നിന്റെ കനിവിന്റെ പാത്രമാവാൻ അവസരങ്ങൾ തരണേ !)

**

ഡിംപിൾ കപാഡിയയുടെ ‘രുദാലി’ കണ്ടത് പലരും ഓർമ്മിക്കും. കുടുംബത്തിൽ മരണം സംഭവിച്ചാൽ കൂട്ടക്കരച്ചിലിനു വരുന്ന സ്ത്രീകളാണ്. അവരുടെ വർഗ്ഗ തൊഴിലാണത്.
( ശരിക്കുള്ള ‘രുദാലി’ എന്ന കഥ , മഹാശ്വേതാ ദേവിയുടേതാണ് .ആ കഥയും സിനിമയുടെ കഥയുമായി പുലബന്ധം പോലുമില്ല.)

അങ്ങനെ ‘The keening women’ എന്നൊരു റഫറൻസ് കണ്ടു പഠനത്തിൽ. (Jeremiah 9 :10 )
‘ Meqonenot ‘ എന്ന പുരാതന ഇസ്രായേലി രുദാലികൾ ! കരയാൻ നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന ‘വൈസ് വിമൻ’. പല സമൂഹങ്ങളിലും//സംസ്കാരങ്ങളിലും പല പേരുകളിൽ ഇവരുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തൽ!

‘ There are many indications in the Bible that there was a class of  professional keening women, meqonenot, in ancient Israelite society, as in many other cultures, who performed public rites of wailing at times of bereavement and perhaps also led the general populace in mourning…’

അതെന്നെ ഒന്ന് പിടിച്ചു നിർത്തി. കരയാൻ മുന്നിലുള്ള സ്ത്രീ ; ആൾക്കൂട്ടത്തെ വിലപിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീ ; കരച്ചിലിലൂടെ ‘CATHARSIS’ സംഭവ്യമാകുന്ന സ്ത്രീ…!
നമ്മളത് കാശ്മീരിൽ കാണുന്നു , തമിഴ് നാട്ടിൽ കാണുന്നു, കേരളത്തിൽ കാണുന്നു , മനുഷ്യജന്മമുള്ള എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും നിലവിളിക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ , രുദാലികളുടെ, കണ്ണുനീർ കാണുന്നു. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ‘വൈസ് വിമൻ ‘ ആകുന്നതാണോ എന്നറിയില്ല.

കാത്തുവ കേസിൽ ഒരു മനുഷ്യക്കുഞ്ഞിനെ ദ്രോഹിച്ച രീതികൾ വായിച്ചു മനം മടുത്തു പ്‌രാകി കൊണ്ട് മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളെ തന്നെ പഴിച്ചപ്പോൾ, നിലവിളിക്കുന്ന അമ്മമാരുടെ പടം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
മനുഷ്യ രൂപത്തിൽ ദൈവവും ചെകുത്താനും നടന്ന, നടക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിൽ, എന്തറിഞ്ഞിട്ടാണ് ‘കരയാൻ വേണ്ടി സ്ത്രീകളെ’ സമൂഹം പണ്ടേ മാറ്റി നിർത്തിയത്?

**

Marianne Williamson ഇന്റെ  ‘Illuminata : Thoughts, Prayers , Rites of Passage’ കയ്യിൽ വന്നു ….അതിൽ  ജോലികളെ കുറിച്ച് ഒരു വരി ..
‘The meaning of work, whatever its form, is that it be used to heal the world.’

നമ്മുടെ ജോലികൾ അഥവാ പ്രവൃത്തികൾ എവിടെയോ, എങ്ങനെയോ ‘salve ‘ അല്ലെങ്കിൽ ‘മരുന്നായി’ മാറണം. അപ്പോൾ ദൈവം തന്ന കഴിവുകൾ സന്തോഷത്തിന്റെ പാതകളാവുന്നു. എത്ര നല്ല ചിന്ത! വീട് വൃത്തിയായി, ‘sanctuary from ദി outside noise ‘ എന്ന രീതിയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന വ്യക്തിയും, ഗഹനമായി ചിന്തിച്ചു എഴുതുന്നയാളും, രോഗിയെ പരിചരിക്കുന്ന ഡോക്ടറും എല്ലാം അപ്പോൾ ഒരേ പാതയിൽ …!

‘ ഞാൻ പ്രകാശൻ’ എന്ന സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ കിട്ടിയ പാഠമോർത്തു : നഴ്‌സായി അഭിമാനത്തോടെ ജോലിയെടുക്കുന്ന പ്രകാശനും   , ശുണ്ഠി മൂത്തു, ഭിക്ഷ കൊടുക്കാൻ താമസിച്ച വീട്ടമ്മയെ ശപിച്ചിട്ടും ഫലിക്കാതെ ഞെട്ടിപ്പോയ ഋഷിയോടു ,’ ഞാൻ എന്റെ കർമ്മം ആത്മാർഥതയോടെ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവളാണ് …അതാണ് എന്റെ ശക്തി’ എന്ന് പറഞ്ഞ സാധുവായ സ്ത്രീയും എല്ലാം ഒരേ പാതയിൽ ചരിക്കുന്നവർ.
‘ദൈവമേ ! രുദാലികളെ എന്നും കരയിക്കുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, നിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഇനിയും ജീവിക്കാൻ , ചിരിക്കാൻ, ആകേണമേ !’
**

മാലാഖമാരുടെ കൂടെ

joan baez

‘Women who Rock’ എന്ന പുസ്‌തകം ‘Bessie to Beyonce’ എന്ന സബ് ടൈറ്റിലിലോട് കൂടി കൈയ്യിലെത്തി. എനിക്ക് വലിയ പരിചയമില്ലാത്ത മേഖലയാണ്. പോപ്പ്, റോക്ക്, ബ്ലൂസ്, കൺട്രി എന്നൊക്കെ പല സുഹൃത്തുക്കളും (നമ്മൾ സേതു, എം.ടി, മാധവിക്കുട്ടി , മീര എന്ന് ചൊല്ലും പോലെ ) അനായാസമായി ഇവരുടെ ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, തമ്മിലുള്ള സിൻക്രീറ്റിസം എന്നൊക്കെ പുലമ്പിക്കൊണ്ട്, മതഭ്രാന്തരെപ്പോലെ തീക്ഷ്‌ണതയോടെ വാഗ്‌വാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

രണ്ടു മക്കളും എൻ്റെ സംഗീത പൊതു വിജ്ഞാനം കളിയാക്കി തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പണ്ട് ‘ മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂവിലെ’ മോഹൻലാലിനെ ഉന്മത്തനാക്കുന്ന ‘ റാസ്പുടിൻ ‘ തേടിയ വാശിയോടെ , ഒരു സംഗീത പ്രയാണത്തിൽ ചെന്നെത്തി.

Odetta, Patsy Cline , Joan Baez, Aretha Franklin, Diane Ross, Janis Joplin, Cher, Karen Carpenter…Sinead O Connor, Selena, Bjork, Whitney Houston , Amy Winehouse….400 പേജുകളിലായി 103 സ്ത്രീ സംഗീതജ്ഞരുടെ ജീവിതവും കലയും, അപഗ്രഥനവും. ഓരോ പ്രബന്ധവും രചിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീ തന്നെ. ഓരോ പടവും വരച്ചിരിക്കുന്നതും സ്ത്രീകൾ തന്നെ.

ജ്വലിക്കുന്ന പ്രതിഭ (talent എന്നാൽ ബിബ്ലിക്കൽ സമയത്തെ നാണയം), സമൂഹത്തോടുള്ള വാശി, തിളച്ചുയരുന്ന പ്രതിഷേധം, പുരുഷ, സ്ത്രീ സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങൾ, നിലവിളികൾ, വിവാഹങ്ങൾ, വേര്പിരിയലുകൾ,കുഞ്ഞുങ്ങൾ , ചിലപ്പോഴൊക്കെ മദ്യ മയക്കു മരുന്ന് കൂട്ടുക്കെട്ടിന്‌ അടിമപ്പെട്ടുള്ള മരണങ്ങൾ… ഓരോ പാട്ടുകാരുടേയും ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഗാനങ്ങളും അവയുടെ പുറകിലെ പ്രചോദനവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ആകമൊത്തം ഒരു ‘powerhouse rock’ അനുഭവം!

**

ദുഷ്ടർ തകർക്കാൻ നോക്കിയ ജീവിതങ്ങളാണ് പലരുടേതും. നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുടെ കുറവ് വിളിച്ചോതുന്നവ. അടുത്ത് കൂടിയ പലരും ജീവശ്വാസം തന്നെ വലിച്ചെടുത്തു. പേരും, പ്രശസ്തിയും കൂടുംതോറും ‘vulnerability’ (വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന മനസ്സ് എന്ന് വിവക്ഷിക്കാം) കൂടുന്നു. ചെറു പ്രായത്തിലെ മരണങ്ങൾ ധാരാളം. എന്നിട്ടും അവർ നിലനിൽക്കുന്നു , മരണമില്ലാതെ.

Joan Baez ഇന്റെ കഥ വായിച്ചതിനു ശേഷം അവരും , Bob Dylan ഉം കൂടിയുള്ള പാട്ടുകൾ തേടി പോയി. അവരുടെ തിക്‌തമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവം, സുഖകരമായ സംഗീതമായി ‘Diamonds and Dust’ ഇന്റെ വരികളിലൂടെ സ്വയം അനുഭവിച്ചു; അവരുടെ സൗന്ദര്യത്തേയും, കഴിവിനേയും പറ്റി ഓർത്തിരുന്നു.

Karen Carpenter, ആഹാരത്തോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ  തോറ്റു  പോയപ്പോഴും, അവരുടെ സ്വരശുദ്ധി എത്രയോ പേരെ ഇന്നും കോൾമയിർ കൊള്ളിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു. അവരും Ella Fitzgerald ഉം കൂടിയുള്ള സംഗീത-ജുഗൽബന്ധി കേട്ട്, രോഗത്തിന്റെ പിടിയിൽ ക്ഷീണിച്ച മുഖവും, മാലാഖമാരെ വെല്ലുന്ന സ്വരവും ശ്രദ്ധിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നു.

‘Ditzy Heights of success’ എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ? ഓരോ ഉയർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിലും എന്ത് മാത്രം കണ്ണീരിന്റെ കഥകളാണ് ! എങ്കിലും ഒരു കാര്യം തീർച്ചയായി:

അറിവിന്റെ വൃക്ഷം, അത് എന്തിന്റെ തന്നെയായാലും, പ്രലോഭനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവ മറികടക്കുന്നവർ അനുഗ്രഹീതർ.
അപ്പോൾ, നന്മയും തിന്മയും വേർതിരിച്ചു കാണാം. അല്ലെങ്കിൽ, നന്മയും തിന്മയും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിക്കാനാവാത്ത ബന്ധം ഉൾക്കണ്ണുപയോഗിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം.

മാലാഖമാരെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ   നിന്നും  താഴോട്ടിടുന്നത്  നമുക്ക് പരിചിതമായ മുന്നറിയിപ്പാണല്ലോ. എങ്കിലും, അവരുടെ സംഗീതമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനകളുണ്ടോ? ജീവിതമുണ്ടോ?

Nos Duo Turba Sumus (We two are a multitude…)

charles-lamb-11379

‘The Hammer of God’ has been an all time favorite. Chesterton’s Father Brown has been my soul delight since teenage. Recently, mesmerized by the BBC’s ineffable command of their background music-which can haunt you for years endlessly- I watched their new, delightful series based on the beloved, titular character.

The hammer was definitely not Thor’s (Forgive me Father, I could not help that pun); the story-line was totally different, and the depth of psychological analysis in the original was perhaps missing too. Except that they retained a single line about ‘the heights making men believe they were Gods perhaps!’

But my daughter and I agreed that Father Brown was adorable. His open mind, his love for scones, his ability to laugh easily ( In the ‘Bride of Christ’ he laughs out -and won my heart- when he reads the quote pasted to castigate: ‘When lust conceives, it shall bring forth sin!’) and his sweet simplicity, were hmm…plain delectable! I can  bring myself to forgive that they  mercilessly hijacked the classic story ‘Eye of Apollo’  only because of Father’s great charisma.Kudos, Mark Williams!

**

The Essays of  Elia (1823) by Charles Lamb is another classic.

I  got an opportunity to thoroughly relish his eponymous essay ‘A dissertation upon roast pig’  and  ‘A bachelor’s complaint of the behaviour of married people’ by chance accident…( Your hand reaches out to pick a book which just had these delights tucked away in them) only to watch the movie ‘Guernsey literary and potato peel pie society’ that blew in the essay on the pig-with its whiffs of simple joys- right back into my life a few days later. Serendipity? Oh, yes! May she continue to grace my life always.

In Joseph Addison’s essay on ‘Friendship’  (1888) he writes presciently, ‘Some friend is a companion at the table, and will not continue in the day of thy affliction : but in thy prosperity he will be as thyself and will be bold over your servants. If thou be brought low, he will be against thee, and hide himself from thy face.’

Wow! How many of those ‘friends’ I have had! Exactly the above observed behavior!

Ironically, in Goswami Tulsidasji’s ‘Sree Ram charit manas’- the Hindi Ramayan- in the Fourth Canto ‘Kishkindha Kanda’,  Lord Ram explains to Sugreeva about toxic friends!

” Aagem kah mridu bachan banayi/ Pachem anahit mann kutilayi//

Jaakar chitt ahi gati sam bhai/ Us kumitra pariharehim bhalayi//’

‘The friend who speaks sweet/sugary words on your face but bitterly gossips about you behind your back, that one is wicked! His mind is crooked like a serpent’s path. It is better to forgo such a bad friend from your life.’

Gotcha!

**

Note: While browsing through a magazine in a shop, I encountered the confession of a royal who had it all: including depression.

He said something deep. ‘ Depression is the inability to have feelings. It is not about bad feelings.’

**

For sunshine, Father Brown, chewing on the delights of roast pig and ruminations on the vagaries of  friendships… a toast for the joyous feelings that they provoke! Perhaps we underestimate the value of life’s most precious gifts- disguised as the simplest and easiest to find- on our life paths.

***

Title: Shamelessly copied from the starting of Addison’s essay.

Ovid, Met.i. 355

 

കൂടും, കിളിയും…

birds

മഞ്ഞയും ഓറഞ്ചും കലർന്ന നിറത്തിൽ, തുടുത്തു വിങ്ങിയ നാരങ്ങകൾ. അവ പഴുത്തു തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന നല്ല പച്ച ചെടിയിലാണ് ബ്ലൂ ജെയ്  വകഭേദത്തിൽപ്പെട്ട , ശകുന്തപ്പക്ഷി എന്നു നമ്മൾ വിളിക്കുന്ന, ആ നീല പക്ഷികൾ കൂട് കൂട്ടിയിരിക്കുന്നത്. അതാകട്ടെ, സ്വീകരണ മുറിയുടെ ജനാലയുടെ സ്ഫടിക പാളിയുടെ സുരക്ഷത്വത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ടുള്ള വീട് വയ്ക്കലാണ്. ‘നാരകം നട്ടിടവും, നാരി ഭരിച്ചിടവും’ വലിയ കുഴപ്പമില്ലെന്ന് പറയും പോലെ! ഈ നാരകം, അമേരിക്കൻ നാരകമായതിനാലും, കുടുംബനാഥന് സ്ത്രീ ഭരണത്തെപ്പറ്റി പൊതുവെ നല്ല അഭിപ്രായമായതിനാലും, കിളിക്കും iconoclastic ആയി കൂടു വെയ്ക്കാൻ തോന്നിയതാവും!

‘ Working Woman-Bird’, വളരെ സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധമുള്ള അമ്മയാണ്. കൂട്ടിൽ പലപ്പോഴും ആൺ പക്ഷിയാണോ, അമ്മ പക്ഷിയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നും. ആഹാരം കൊണ്ട് വന്ന് , അടയിരിക്കുന്ന പക്ഷിക്ക് സഖാവ്‌ പക്ഷി കൊടുക്കുന്നത് കാണാം. പെട്ടെന്നുള്ള കാറ്റിലും മഴയിലും മനുഷ്യർ വരെ കമ്പിളി തേടി പോകുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ , കൂട്ടിലിരിക്കുന്ന പക്ഷി ചിറകുകൾ വിടർത്തി അതിന്റെ മുട്ടകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

( മാർക്ക് ട്വൈൻ പണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ‘ഞാൻ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും ഭയങ്കര ശിശിര കാലം കാലിഫോണിയൻ ഗ്രീഷ്മമാണ് ‘)

ആ പക്ഷിയ്ക്ക് നല്ല കർമ്മ ബോധമുണ്ട്. നല്ല നിറവോടെ അത് അതിന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നു !

മനുഷ്യ-പ്പക്ഷികളെ ചിന്താശീലരാക്കുന്ന പല സങ്കീർണതകളും ഇവയ്ക്കില്ല എന്ന് തോന്നി.

“മറ്റുള്ള പക്ഷികൾ തന്നെക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ട കൂടാണോ കെട്ടിപ്പടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? ആ കൂടുകളിൽ തന്റെ മുട്ടകളെക്കാളും ഭംഗിയുള്ള മുട്ടകളുണ്ടോ? അവയുടെ ചുറ്റുവട്ടം എത്ര തരം മരങ്ങളെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു? തന്റേതിനേക്കാളും തിളക്കമുള്ള പല നുറുങ്ങുകളും , കടലാസും കൊണ്ട് എത്ര സമീപസ്ഥരായ കിളികൾ കൂടുകൾ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു? അവയുടെ സഖാക്കൾ കാറ്റിനോടൊപ്പം എത്ര വേഗത്തിൽ പറന്നാണ് പ്രാണികളെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നത്? കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളർന്നാൽ അവയ്ക്കു കിട്ടേണ്ട ആഹാരം ഇന്നേ കരുതി വയ്ക്കണോ? അതിനായി ഇപ്പോഴെ മറ്റു കിളികളെ മാറ്റി നിർത്താൻ എന്താണ് വഴി?”

അപ്പോൾ ഒരു ചിന്ത കൂടി വന്നു പോയി. ഒരു കിളിയും , ഇന്നേ വരെ , ക്രൂരത ചെയ്തതായി അറിവില്ല.
‘എത്ര ജന്മം മലത്തിൽ കിടന്നും, എത്ര ജന്മം ജലത്തിൽ കിടന്നും’, പല ജീവികളായി പരിണമിച്ചു കിട്ടിയ മനുഷ്യ ജന്മം അത്രയ്ക്ക് കേമമോ ?

പുണ്യം ചെയ്ത ആത്മാക്കളാണ് പക്ഷികൾ ആകുന്നതു എന്നിരിക്കിലോ? അവ എത്ര പരിശുദ്ധതയോടെ, എത്ര അർപ്പണബുദ്ധിയോടെ, എന്നാൽ എത്ര നിസ്സംഗതയോടെ സ്വന്തം കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു!

എന്തായാലും പക്ഷി പുരാണം കാരണം ഒരു ഗുണമുണ്ടായി.
‘അമ്മേ, എനിക്ക് ഈ പാല് വേണ്ട!’ എന്ന് ഒരുത്തി ചിണുങ്ങിയപ്പോൾ , ‘പോയി ആ പക്ഷി കുഞ്ഞിനെ നോക്ക് ! അതിന്റെ തള്ള കൊക്കിൽ ഒതുങ്ങുന്നതു കൊടുക്കുമ്പോൾ, എത്ര വേഗത്തിൽ തിന്നുന്നു!’ എന്ന് ‘ഒന്നിനൊന്നോടു സാദൃശ്യം ചൊന്നാൽ’ മനുഷ്യനാമതു എന്ന മട്ടിൽ വഴക്കു കൊടുത്തു.

ചുവപ്പും, ഓറഞ്ചും, വൈലറ്റും പൂക്കൾ ആർത്തു വളരുന്ന പൂന്തോട്ടത്തിൽ, ‘ ആരാമത്തിന്റെ രോമാഞ്ചമായതു’ പൂമാലയോ , പെൺകുട്ടിയോ അല്ല… ശാന്തമായി കൂടു കാക്കുന്ന ആ ശകുന്തപ്പക്ഷി തന്നെ.