ചില ഉത്തമ കഥകൾ …

holy cross

സ്കൂളിൽ  പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.ഇടവപ്പാതി തകർത്തു പെയ്യുന്ന സന്ധ്യയിൽ, വായിക്കാൻ പുസ്‌തകം തപ്പി എത്തിച്ചേർന്നത് അച്ഛന്റെ കളക്ഷനിലാണ്. ചില പേജുകൾ തുന്നൽ വിട്ട ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുന്തി എന്നെ നോക്കി. മഴയുടെ താളത്തിനൊത്തു ചുമരും ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ച ഒരു കഥ എന്നെ നിലവിളിയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.

ആ കഥയിൽ ‘Amarantha’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു സഹജമായ കാരുണ്യ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിവുള്ള ഒരു പാവം ഭ്രാന്തൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നു. അയാൾ കവിതകളിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചു…ബൈബിളിലെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങളിലെ വരികൾ അവൾക്കായി, അവളുടെ ചെരുപ്പുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു…വേറെ ഏതോ കവിയുടെ വരികൾ ചൊല്ലി അവളുടെ മുടിയെ പറ്റി…പക്ഷെ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അയാളെ കൊന്നു. അമരാന്തയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സിലായ ഏതോ സത്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പോയി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്, ഭ്രാന്തൻ, കവിതകൾ, സോളമെന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങൾ, കർശനമായ, സങ്കുചിതമായ മതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തെറ്റെന്നു ധരിക്കപ്പെട്ട ബൈബിളിലെ സുന്ദര വരികൾ…മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഭ്രാന്തനായ, മിടുക്കനായ ഒരു യുവാവ്… ക്രൂരമായ ഒരു കൊലപാതകം, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ…മനസ്സിൽ വിങ്ങൽ നിറച്ച കഥ. പക്ഷെ ഞാൻ പേര് മറന്നു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും, കഥയുടെ പല നേർമ്മയുള്ള ഇഴകളും മറന്നു പോയി. എങ്കിലും…

മനസ്സിൽ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ കിടന്ന ആ കഥയുടെ കാതൽ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു,കവിതയായിരുന്നു, കാരുണ്യമില്ലാത്ത ലോകം ‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, തച്ചു കൊല്ലുന്ന ക്രൂരതയായിരുന്നു.

2013- ഇൽ, മനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ വയ്ച്ചു ‘ഗൂഗിൾ’ എന്ന അലാവുദീന്റെ വിളക്കിലെ ഭൂതത്തെ വിളിച്ചും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കഥ തപ്പിയെടുത്തു…

അച്ഛന്റെ പുസ്‌തക സഞ്ചയത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചെറു കഥയുടെ പേര് ‘ How Beautiful With Shoes’..എഴുതിയത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന Wilbur Daniel Steele …1932 ലാണു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

***

സി. വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ “അവൻ ശരീരത്തിൽ സഹിച്ചു’ എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, മധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. കഥ ജീവിതത്തിനു മുന്നോടിയാവും എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ തന്നെ കുറിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 1970 കളിൽ എഴുതിയതാണ്.

“ദൈവമേ! എന്തൊരു ദൈന്യതയാണ് ഞാനീ കാണുന്നത്!”ആ വരി എഴുതിയത് മധുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നോ? ഒരു പക്ഷെ, ഒരു നല്ല വ്യക്തി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! അയാൾ ആ ദൈന്യതയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?

Leo Tolstoy യുടെ ‘Where Love Is, God Is…’ ഇലെ Martin Avdeitch എന്ന ചെരുപ്പു കുത്തിയേയും ,
Matthew-25 :40നേയും  ഓർമ്മ വന്നു ..

“രാജാവ് മറുപടി പറയും : സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ, എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്.”

ദീനരിലും, പതിതരിലും  ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഉത്തമ കഥകൾക്കുമായി സമർപ്പണം .

കേൾക്കൂ…സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥ…

**

വിവർത്തനം നൽകുന്ന പാഠങ്ങൾ

IMG_2650

1.
പട പേടിച്ചു പന്തളത്തെത്തുമ്പോൾ??
പന്തം കൊളുത്തി പട. ( ശരണം അയ്യപ്പാ!)

FLAMBEAU എന്ന വാക്കാണ്  അർത്ഥബോധത്തിൽ  ‘പന്തം’ എന്ന വാക്കിൻറെ ശരിയായ മൊഴിമാറ്റം. ചെസ്റ്റർട്ടണിന്റെ ഫാദർ ബ്രൗൺ കഥകൾ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ ആ കഥാപാത്രത്തെയും, ആ വാക്കിന്റെ ഉപയുക്‌തതയും രസത്തോടെ ഓർക്കും . പക്ഷെ ‘ദി ബ്ലൂ ക്രോസ്സ്’ വായിക്കാത്തവരും ഉണ്ടല്ലോ ദുനിയാവിൽ!

പറഞ്ഞു വന്നത്, പന്തത്തിന്റെ ‘അനുവാദം’ (ഹിന്ദിയിൽ ഒരു ചിരിക്കു വക നൽകി കൊണ്ട്, ഭാഷാന്തരത്തിനു ‘അനുവാദ്’ എന്നാണ് പറയുക.) തേടി ഞാൻ ഒടുവിൽ ഫ്ളയ്മിങ് ടോർച്ചിൽ എത്തി ചേർന്ന്‌ സായൂജ്യമടഞ്ഞു. ആ യാത്രയിൽ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പുസ്‌തകത്തിന്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കാനായി.

2. പര്യായവാചി എന്ന ഗൂഗിൾ മഹിമ

‘നിർവികാരം’ എന്ന വാക്കെടുക്കുക,…അതിപ്പോൾ പല സ്ഥലത്തും ഒരേ വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാൽ,  പരിഭാഷയിൽ കല്ല് കടിക്കും.
synonyms എന്ന ഗൂഗിൾ മന്ത്രജാലം കാരണം  പര്യായങ്ങൾ റെഡി! indifference , listlessness, lethargy…ഏതു വേണമെങ്കിലും എടുക്കാം.
THESAURUS വായിക്കാതെ ഒരു കുറുക്കു വഴി…

3
മേഘമോ താമരയോ ?

പണ്ട് സിസ്റ്റർ വിമല കണിശത്തോടെ പഠിപ്പിച്ച പല പാഠങ്ങളും ഉപയോഗം വരുന്നുണ്ട്.
നീരദം / നീരജം

കൊടുക്കുന്നത് ‘ദം’..അത് കൊണ്ട് നീര് കൊടുക്കുന്ന മേഘം നീരദം
ജനിക്കുന്നത് ‘ജം’…അതിനാൽ നീരിൽ ജനിക്കുന്നത് താമര.

പല വാക്കുകളുടെയും ശരിക്കുള്ള സത്തു മനസ്സിലാക്കാനായി കൂടുതൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ഒരു AHA ഫീലിംഗ്! വിവർത്തനത്തിൽ മേഘത്തെ താമരയായി കാണാൻ ആവില്ലല്ലോ !

4
കൈതേ, കൈതേരിമാക്കം…!

കൈതേരിമാക്കം കൈതപ്പൂ മുടിയിൽ ചൂടാൻ ‘കൈയുയർത്തും ദശായാം’…. ആ ഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ ശൃംഗാരവും, വാക്ചാതുരിയും! പിന്നെ അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്ന കുറേ പ്രീഡിഗ്രി പെൺപിള്ളേരും!

എന്തായാലും കൈത പൂവിന്റെ  തർജ്ജമയായി,  ‘ screw-pine flower’ എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ട് ദീർഘ നിശ്വാസം ( deep sigh ?) നടത്തി നമ്മൾ കൗമാരത്തോട്ടു പോയി.

ദശാബ്ദങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ നിന്നും വെണ്മണി കുടുംബവും മറ്റും ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തുന്നു. അതൊക്കെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഒന്ന് വായിക്കാൻ പറ്റിയെങ്കിൽ എന്നൊരു ആഗ്രഹം…

പക്ഷെ ചിന്തിച്ചിരിക്കാൻ സമയമില്ല.

ദൈവമേ, പൂവരശിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ്…! അതോ, പൂവരശ് എന്ന് തന്നെ എഴുതിയാലോ?
വിവർത്തകയുടെ വിവരക്കേട് കാരണം മരം മാറി പോകരുതല്ലോ!!
അങ്ങനെയങ്ങനെ…പാഠങ്ങൾ ഇനിയും ഒത്തിരി പഠിക്കാൻ ബാക്കി…
എഴുത്തുകാർക്ക് നന്ദി – നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്‌തി കാരണം, എന്റെ വിവരമില്ലായ്മ എനിക്ക് വ്യക്തമാവുന്നു!

**

A Beautiful Book : Purappadinte Pustakam, V.J.James

IMG_2529

I chanced on this beautiful book in my mother tongue on a visit home. The title was alluring. ‘ Purappadinte Pustakam’ by Shri. V.J.James.

Translated it reads, ‘The Book of Exodus’. It is written by a writer who is a scientist by profession.

It reminded me of Marquez’s Macondo. Stories within stories within stories…about an isle in the backwaters of Kerala called Potta Thuruthu( an isle of reeds).

Elegant, simple, unpretentious . Addictive from the first page. A whole culture, way of life in the backwaters of Kerala stood revealed in some 280 odd pages.

Beautiful truths lay sparkling like sea shells in sunshine. Loss, love, lust, affection, guilt, ennui, erudition, religious discourses, geography, boats, shrimps, lighthouse, desolate souls, innocence, the monsoon, folklore, fried catfish, sarpasilla, poison healers, magicians, augurers, helpless humans…woven in exquisite language!

I was amazed at the  writer’s talent. Then I read that it had taken almost thirteen years for the novel to see light. And light it did see: spectacularly! It won the best novel award from DC Books during their silver jubilee celebrations in 1999.

Now many more books have arrived from Shri.V.J.James’ pen. One of his short stories has been made into a film starring none other than Mohanlal himself.

In his note ‘ An encounter with writing ‘aka Ezhuthanubhavam’, he writes that many had advised him lovingly to get his works cross the language barrier- step across the boundary of Malayalam language- and merge with world literature, by getting  it translated into English. He writes that ‘ I have humbly left it to my faith in the power of words: that a book will find its own way.’

****

An excerpt from this exceptional debut novel, translated from Malayalam… (The joy of words!)

“Folding the book, and switching off the light, Kunjootty hit the bed. As he lay there staring at the  circling beacon lights of the light house afar, he yearned for a deep sleep. Then a thought came into his mind: it was Sunday tomorrow.

He had a lot of confession debts to pay back.
He had stayed away from the Gods, preferring to stand behind the church pondering over many thoughts.Tonight, Kunjootty realised that it was no coincidence that he had enacted the role of Lucifer-that none were ready to take on – in the Bible play staged  on the church grounds all those years before. It was a malicious prank for him at that juncture, but then Lucifer from the play had entered his own life later!

Many sins were seeking forgiveness at the Holy feet of the Shepherd. He opened up five Holy wounds, accepted the sins, and then hanged those on the wooden cross.

His thoughts had started meandering again.
Was he asleep or awake?
Kunjootty tried to move his little finger, trying to prove to himself that he was not dreaming.

A strong wind blew then. The window panes banged  noisily, and flashes of lightning and thunder descended on the earth.
Everything was obscure outside.
The first harbingers of the monsoon had dropped on Potta Thuruthu.

A lagoon-traveller was continuing his  solitary sojourn even then. One of the strong western tempests, gathered strength near his path. The waves which were embraced by that natural force, rose sky high. The traveller, growing exhausted on being tossed up and down, started swimming in the direction of Potta Thuruthu. The wings of the night met each other at the sacred Ishan Kon- the North eastern spot, igniting fire! A thunder broke, with its ear splitting sound reverberating around. As the Fire spears from the sky descended furiously into the water, for the very first time, the lagoon- traveller found himself struck down into the depths of the lagoon, to witness its spectacular marvels. He lay motionless inside the palace of the mermaids and the sea- queen: watching the crystalline splendours around.

**

The Cascade Effect

IMG_2232

Gargi checks the whatsapp message again: “Your silken curls, cascading like a river, are giving me sleepless nights! When do I get to bury my face in that garden of fragrance?”
She rubs her eyes and looks again at her greying old phone. The beep had woken her up from a rather deep sleep.
The message reads the same.
She checks the sender information.
There is no display picture. No pompous one liner or any other detail. Just an unknown number sending her this romantic stuff at one in the night.
‘Well, well,” she mutters to herself, “if it is any of my old admirers, I would like to shake him up for not sending this to me fifty years before! Could have given the Urdu poetry quoting Colonel a run for his money!”
She does not reply.
But when she goes to bed again, she cannot help smiling to herself. There is a song in her heart.
“Keshav should get that river side plot. He is struggling in his business now… This plot might help.” She thinks fondly of her younger son. He reminded her most of her late husband, the Colonel.
She caresses her long, thick, white curls, as she drifts off to a happy sleep.

**
Lakshmy giggles as she reads the message. Trust Krishnan to send her this syrupy sweet nothing at one in the night. Did he get drunk by any chance after doing all that Maths?
How did he get her number?
She caresses her silken black hair, cascading like a river, and imagines him hiding his face in that garden of fragrance.
Trust him to look all serious, the quintessential Maths teacher, and trying poetry to charm her at night! And except for looking deeply into her eyes in the staff room, he has till now never dared to express any emotion.
Was this his number? Ever since he had joined their school last month, she had been desperately trying to get it. Sheena , her friend, had mercilessly teased her about her crush!
Well, she will not respond now! But tomorrow, during the tea break, she will ask him whether he liked rivers and gardens!
She dreamily stares at the moon outside and is filled with inexplicable joy.
If only tomorrow arrived now!
**
Dr. Alice reads the message and wipes away the sudden tears.
When was the last time her husband sent something so nice?
And especially after a big fight? When she has almost decided to call it quits.
But this was not his normal number.
When he stomped out at ten in the night, she had thought it had ended.
Memories came flooding back: their college romance, their youthful days when George tried to create his business, the birth of their daughter…the recent fights over his drinking bouts, the extravagance…
‘ We will pull through… will go for a vacation together…a place somewhere far away, with rivers and gardens…He still praises my long hair! Lord, how I remember his courtship in college, quoting his favourite poets!’
Alice dials her husband’s number.
He picks up. A disappointed, frustrated man.
‘ Honey, come home. You know I love you,’ she says. Her sincerity makes her voice wobble.
There is a gasp from the other end. As if someone could not believe his ears.
‘ Alice, is that you for real? What..I mean…I love you too darling… I am reaching in ten minutes time!’
The man, nursing his drink and contemplating various ways of ending it all, feels as if the Lord has given him a wake up call.
He shakes his head and laughs at none in particular.
**
‘ You forwarded it to three numbers unknowingly? What do you mean, you idiot? The first thing you do in my brand new phone is to whatsapp lines of my new song to our grandmother, the family doctor and my English teacher? Arrghhhhhh….’

‘Shut up children! It is night one o’ clock. Get into bed!’ An extremely irritated mother calls from her bedroom.
A fifteen year old’s attempt to create a song for impressing his girl friend, fades off slowly, to the tunes of a screaming younger brother who is getting his ears mercilessly boxed.
Of course, the mysterious cascading effect of his creativity was slowly rippling through the neighbourhood even then.
**

 

 

 

Painting Once Again…

IMG_2099

In a way poetry and painting are kindred souls. What some accomplish by a few words strung like beads together, others strive by mixing dots of paint. There is an inevitable catharsis- the hoarded up emotions furiously burst- and all is well again.  Some kind acquaintance might exclaim over your lines or appreciate your painting. Added bonus.

Why do we stop doing those things which we love, when we grow up?Because, we get into the business of living. And when life becomes regimented with multifarious responsibilities, happiness inducing hobbies take a backseat. It is only after a bad crash or two on life’s highway that the  Master Guardian-intuition- whispers again: ‘maybe time to trust the silent spectators sitting behind you offering help.’

So you pick up that dusty paper again. The paint is half dried up and the brush is so stiff that no amount of softening it with a water treatment works! You hesitate between a sketch pen and a black crayon. Then you start…And like a poem, beauty reveals itself, very sweetly.

And one remembers the sentence about the soul being on its knees….praying.

**

 

 

 

 

The Sentence and Other Poems: Professor VeeranKutty (Translation from Malayalam)

IMG_2030

1. Memorial

Watch the flight of the milk weed fluff,

A very humble effort indeed.

Wingless,

It is disallowed the crossing of borders,

And denied the  ownership of the skies.

Yet it flies, carrying the seed

Cradled like an infant.

‘Under the shade of the tree

It imagines-

Some one will  rest tomorrow.’

The milk weed fluff is unaware of these lines.

In the weightlessness

Of its ignorance

It flies.

In the compassion that we show

By not calling it a bird,

It might float a bit more distance.

A humble but valiant effort!

Where it falls,

Unknown to anyone,

A plant might stand

In memorium

Tomorrow.

2.  Embrace

The trees that we planted

Far apart from each other,

Terrified that their leaves would touch-

Their roots are embracing ardently

Under the earth.

3.  A Dazed Mind

That day you waited

For the ants to leave,

Before you washed the tea cup.

You stepped softly on the ground

Not wanting to harm any living thing.

You did not pluck any flower,

Instead opened the bird cage wide.

Really,

Who can  ever hide

A mind dazed with love?

4. Silent Girl

Hey girl,

You, who do not speak much!

Your undisplayed love

Is like the  splendid flowering of a tree

Unseen by anyone,

Hidden far within a deep forest.

5. Yet

Yet God does not decide to end this world.

Why?

He must be waiting for those two

Deeply in love,

Sitting in some corner of this world,

To stop their conversation.

One can safely surmise that

The world will not be ending very soon.

6.  After You Left

Some colours disappeared,

Some fragrances vanished,

The sounds stopped in entirety.

This place  here-was constructed from

All those shortcomings,

After you left.

7. The sentence

As punishment for the crime,

The sentence was to circle the world.

The plea was to request

That both should endure it together;

And circle a million times,

Not just once.

****

 

 

 

 

 

 

 

Protecting Sacred Spaces

In my family, there is a tradition of a worshipping place- the Puja room, so to say. The brass lamp is scrubbed with tamarind and lemon, made to sparkle bright as sunlight itself; oil is poured into it and a cotton wick is soaked and lighted at twilight. The Gods will be smiling, with fresh flowers offered at their feet, and sweet incense notes will be charging up the space with sacred aura and energy. Without taking a bath, no one is allowed entrance therein, and it symbolises everything pure. That you come into the sacred space with a pure body, mind and soul.

And yes, above all, when you sit down and pray, you do not, do not, do not think evil, ask for harm to  fall on others, or wish unkindness in any guise. You are free to cry, to beseech, to plead, to canoodle, to praise, to love but hatred is strictly prohibited in all its searing , malignant manifestations.

I have been thinking of Sacred Spaces in personal life for the past two days. Some incidents have happened which has made me ponder on that issue.

An apparent well wisher called up my dear ones and tried to poison their minds against my life choices. When the family converged, in shock and pain, and clarifications were sought and tears changed into smiles, few questions emerged loudest-

How dare an outsider do that to us?

Who the heck is she to intrude into others’ lives?

What gave her the authority or exaggerated sense of self importance, to push into another’s sacred space with impunity and desecrate it with her version of how things should move in the world?

Well, we decided as a family that such intruders will be dealt with severely in future. We tend to take care of wounded in my family- we hate people who go around wounding others. So much for her quest to be Archangel Gabriel on a mission of saving souls from great falls! She has been named as Desecrater.

A similar thing happened to a dear person, strangely, almost simultaneously. He informed someone of  a career change, as a matter of fact, since it had legal and financial implications in their lives. The one who received the news, did not take to it kindly. She retaliated with venom and unbridled sarcasm. It was shocking in its intensity. She not only questioned his life choices,( over which she had no control or say whatsoever) but labelled him “bad” because he dared to follow his dreams. Was he not selfish, eh, to do that to the rest of the world? How dare he change his job,when he was supposed to spent his life like a donkey, by bringing in the money? The desecration flowed , more deadlier than any Ebola virus.

Until the family decided to protect the Sacred Space again. The Desecrater was told, in so much words, that she better stay within her boundaries. And that she was an unwanted and detested intruder.

Sometimes,  one needs to light another lamp , to ward off offenders who scrounge around like hyneas, waiting for someone’s slow death due to their deadly ,oblique attacks. The brass will sparkle like sunlight, and the wick shall burn bright. The oil shall be poured from a bottle called WORDS. No dark abuse can stay hidden in that Space.

May Grace guard your Sacred Spaces.