ഓരോ നിമിഷവും

wonder

ഓരോ പ്രാവശ്യവും അമ്മയെ കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ, അമ്മ കരയും, അച്ഛൻ വിവർണ്ണമായ മുഖത്തോടെ നില്കും. ജീവിത തിരക്കുകൾ കാരണം നമ്മൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ ശ്രദ്ധയർപ്പിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകും, അല്ലെങ്കിൽ പായും.
ഇപ്പോൾ, എൻ്റെ മകൾ , ” ശരി, പോയിട്ട് വരാം അമ്മേ!’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് ഈശ്വരാ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകണേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് അമ്മയുടെ കണ്ണീരിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാവുന്നു. അവൾക്കു പഠിക്കാനുണ്ട്, പരീക്ഷകൾ എഴുതാനുണ്ട്, ഇനിയും ധാരാളം പടികൾ കയറാനുണ്ട്…

പണ്ട് അമ്മ ബാഗ് പായ്ക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ ‘ എനിക്ക് വേണ്ട അതൊന്നും…ഞാൻ വെച്ചോളാം ‘ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ , ഇപ്പോൾ അവളുടെ ‘ശ്ശോ , അതൊന്നും ഞാനിടില്ല അമ്മേ …ഞാൻ വെച്ചോളാം!’ പറച്ചിലുകൾ കേട്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു. സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ്റെ മഹത് വചനങ്ങളുടെ ചെറിയ പുസ്‌തകം ബാഗിൽ ‘നിനക്കൊപ്പം എല്ലായിടത്തും’ എന്ന് ചൊല്ലി തിരുകുന്നു. പണ്ട് അമ്മ ചെയ്തിരുന്നതാണ്. അത് ഒരിക്കലും വൃഥാവിലാവില്ല.

‘ഈ അമ്മയെ കൊണ്ട് തോറ്റു…ശരിക്കും അമ്മൂമ്മയെ പോലെ തന്നെ…’ രണ്ടു മക്കളും കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ പരം ഒരു പ്രശംസ കിട്ടാനില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
**

ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ ദിവസവും ഒരു ‘ Gratitude Journal’ എഴുതണം എന്ന് പല ആദ്ധ്യാത്മിക പുസ്തകങ്ങളിലും ആഹ്വാനമുണ്ട്.
ഇന്ന് ഞാൻ എഴുതട്ടെ:

ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തിന്, ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സിന്, ആരോഗ്യമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്, സ്നേഹിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക്, അന്നവും, വെള്ളവും, കാറ്റും, പ്രകാശവും തരുന്ന ചുറ്റുപാടിന്, വായിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾക്ക്, ചെയ്യുവാനുള്ള ജോലികൾക്ക്, കാണുന്നതെന്തും ഭഗവാനേ, നന്ദി പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രമായി നീ തന്നതാണല്ലോ…കടന്നു വന്നതെല്ലാം ശക്തി നല്കുന്നവയായി മാറ്റാനുള്ള ഊർജ്ജം എന്നും നൽകേണമേ…ആയതിനാൽ കൂടു വിട്ട് ആകാശത്തിലോട്ടു പറക്കുന്ന എല്ലാ ജീവനേയും നീ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കും എന്ന് ഉറപ്പുണ്ട്. നന്ദി.

***
‘Books for Living’ എന്നൊരു മനോഹര പുസ്തകം. പല പുസ്തകങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രയോജനം ചെയ്തത് എങ്ങനെ എന്നൊരു കണ്ടെത്തൽ…Will Schwalbe ആണ് എഴുതിയത്.
അതിൽ ‘Wonder’ എന്ന പുസ്തകം തന്നെ കൂടുതൽ നല്ല വ്യക്തിയാകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നൊരു പരാമർശം. എഴുതിയത് R J Palacio…

Extract:

‘He cleared his throat and read from the book (‘Under the eye of the clock’ by Christopher Nolan..)..’ It was at moments such as these that Joseph recognized the face of God in human form. It glimmered in their kindness to him, it glowed in their keenness, it hinted in their caring, indeed it caressed in their gaze…’

He  paused and took off his reading glasses again.

‘ It glimmered in their kindness to him,’ he repeated, smiling. ‘ Such a simple thing, kindness. Such a simple thing..’

( Note : Book within a book within a book)

വായിച്ചതിനു ശേഷം ഞാൻ Elie Wiesel ഇന്റെ ‘Night’ നെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു പോയി. മനുഷ്യന് ചെകുത്താന്റെ രൂപവും ഭാവവും കൈ വരുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് നാസി കോൺസെൻട്രേഷൻ ക്യാമ്പുകൾ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നല്ലോ.

‘ Never shall I forget that night, the first night in camp, that turned my life into one long night seven times sealed.

Never shall I forget that smoke.

Never shall I forget the small faces of children whose bodies I saw transformed into smoke under a silent sky.

Never shall I forget those flames that consumed my faith forever.

Never shall I forget the nocturnal silence that deprived me for all eternity of the desire to live.

Never shall I forget those moments that murdered my God and my soul and turned my dreams to ashes.

Never shall I forget those things, even were I condemned to live as long as God himself.

Never.’
ഓരോ നിമിഷവും എന്ത് ചെയ്യണം, എങ്ങനെ ചിലവാക്കണം എന്ന ‘choice’ നമ്മുടെ  കൈയിലാണ്. അതുള്ളവർ തന്നെ ലോകത്തിൽ വളരെ കുറവാണ് എന്നും കുറിക്കട്ടെ. ആ ‘gift’ നാം നന്നായി ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിശ്ശബ്ദമായി നാം ഈശ്വരന് നന്ദി പറയുന്നു. അത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയാവുന്നു .

***

Reading With New Eyes

quotefun

There is now a definite change in the way one approaches words. I have always been fascinated by words; but there is a subtle difference in the way I view them. It happened after I metamorphosed into a translator. (One wing at a time) Every adjective and adverb tantalize me… The four hundred page tome that I am blessed to work with (a dream project)  is scribbled all over : both with Biblical references  and words that have sprung  unexpected surprises on me.

The paragraph with the reference marked Sirach 24: 14 , also has on its fringes ‘affliction, persecution and Jeremiads.’

John 13: 21 is  written on another page and it shares humble space with  ‘fleer, capricious and surly’.

Lamentations 1:1 is  scribbled at one place with the edges of the page rimmed with ’embroiled, otiose quivers and duplicitous.’

Note: The divine references have no relations with the eagerly scribed words. Those are inspirations  from books,  the kindle, newspapers, even from the mouth of babes (literally from my little girl..)Words  which intrigued me- for they were exactly what I had been searching for at some juncture of the project. Speak about the teacher appearing when the student is ready!

I have started observing the common comma, the humble hyphen, the innocuous period all rather alertly and with appropriate awe.  Phrases such as  ‘to be seized by foreboding’ and ‘words which carried after her retreating figure’, have halted me in my tracks like a country girl in a city party gaping at the pomp and glory. From Gothic novels to newspaper editorials and Coleman Barks with his ecstatic rendering of Rumi’s poetry, I am being constantly tempted by the delectable pleasures- thankfully not forbidden- of words and metaphors.

‘ I was a thorn rushing to be with a rose,

vinegar blending with honey, a pot of

poison turning to healing salve, pasty

wine dregs thrown in the millrace. I was

a diseased eye reaching for Jesus’ robe…’

(Ahhhhh! Rumi!)

‘Nightingale, iris, parrot, jasmine. I speak those

languages, along with the idiom

of my longing for Shams-i Tabriz.’

***

I am also adding cloisonne door knobs, fleur-de-lis pattern, carved cinnabar bowl,fine parquetry, rosettes, rattling and soughing branches,  aquamarine streaks of beauty…in my fast growing notes.

A reader lives a thousand lives in just one lifetime. A translator, my dears, a translator lives a dual existence. In one,  she is the reader with the thousand odd lives. In the other, a ghost who walks, a phantom of delight, who gets to dive into the deep blue sea waters of one language and emerge on a gorgeous cove of another language…What divine grace is that indeed… May the Lord keep filling my coffers with more of His works.

ചില പരകായ പ്രവേശങ്ങൾ

book

ഞാൻ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നോവലിന്റെ ആത്മാവ് ‘സ്വാഭിമാനമാണ്’. സമൂഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങളിലും, നിബദ്ധനകളിലും പരിമിതപ്പെട്ടു പോയ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ സ്വത്വം തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് കാതൽ. പലപ്പോഴും ഒരു അതീന്ദ്രിയഃ അനുഭവം എഴുത്തിൽ വരാറുണ്ട്; പരിഭാഷയിലും.

ഏതോ ഒരു ലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന കഥയെ വിവരിക്കുമ്പോൾ , അതിന്റെ ഭൂതം ചിലപ്പോൾ , ചില്ലറ കൈവേലകളുമായി ചുറ്റി കൂടാറുണ്ട്.
‘Serendipity’ എന്ന് വിളിക്കാം. അനീതിക്കെതിരായി ശബ്ദം ഉയർത്തിയാൽ ആക്ഷേപിക്കപ്പെടും എന്നത് കഥയിൽ നിന്നും ജീവിതത്തിൽ കടന്നു കൂടാൻ വളരെ നേരം എടുത്തില്ല.

‘ദുഷ്ടത ചെയ്യുന്നവർ അത് ചെയ്യട്ടെ…നീ മിണ്ടാതെ സഹിച്ചു കൊള്ളുക…’ എന്ന് പറയുന്ന അന്തരീക്ഷം ! അതിപ്പോൾ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠം -നിന്റെ നട്ടെല്ല് പണയം വയ്ക്കരുത് എന്നാണ്. വയ്ക്കാൻ ഉദ്ദേശവുമില്ല.
അപ്പോൾ പിന്നെ ആക്ഷേപമായി, പരിഹാസമായി, നിസ്സംഗതയായി, ഒഴിവാക്കലായി , പിന്നെ രക്ഷയില്ലാഞ്ഞു ബഹുമാനമായി …’യ്യോ ! അവരോടു അടിപിടി കൂടാൻ പോകല്ലേ! കഴുത്തിൽ തല കാണില്ല.’

അപ്പോൾ നോവൽ എന്നോട് മന്ത്രിച്ചു: ‘ഇതും ഒരു തരം മാസ്മരികമായ മന്ത്രജാലമാണ്‌ …നീ തന്നെ ചെയേണ്ട കർമം എന്നതിന് ഒരു spiritual whisper !’
**

ജെയിൻ ഓസ്റ്റിൻ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരിയാണ് . രണ്ടു പെൺപിള്ളേർക്കും ആരാധ്യനാണ് അവരുടെ ഫേമസ് കഥാപാത്രം; ഫിറ്റ്സ് വില്യം ഡാർസി !
മൂത്തവൾ ഒരു meme അയച്ചു തന്നു ..കഥാപാത്രങ്ങൾ …(പ്രൈഡ് ആൻഡ് പ്രെജുഡീസ് ) കോഫി കുടിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ ?
എലിസബത്ത് : complex ആൻഡ് slightly nutty
ഡാർസി : ഐ പ്രെഫെർ ടീ
വികാം : hot ആൻഡ് rich
ജെയ്ൻ : Tall, blonde ആൻഡ് sweet

**
ഇളയവൾ സ്കൂൾ പുസ്തകാലയത്തിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന പുസ്‌തകം.
‘മൈ കസിൻ റേച്ചൽ.’ Daphne Du Maurier എഴുതിയ ത്രില്ലർ . അത് അഭ്രപാളികളിൽ റേച്ചൽ വെയ്‌സ്‌സിന്റെ അഭിനയ തികവുമായി എത്തിയിരുന്നു .
പുസ്‌തകത്തിന്റെ മുൻകുറിപ്പു എന്നെ രസിപ്പിച്ചു.
സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ വിഷം കൊടുക്കുന്ന സമൂഹ ശാസ്ത്രം എന്ന പഠനം, റേച്ചൽ കൊലപാതകിയോ നിഷ്കളങ്കയോ എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു.

**
നോവലിൽ തുടങ്ങി, നോവലിൽ അവസാനിച്ചു , നോവലിൽ സ്ഥിതി ചെയുന്ന നിമിഷങ്ങൾ അമൂല്യം.., ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയും കുടിച്ചു കൊണ്ട് നമുക്ക് പറന്നിറങ്ങാൻ ഇനിയുമെത്ര ദേശങ്ങൾ, കഥാ പാത്രങ്ങൾ !

**

മത്സ്യപുരാണം

IMG_2655

‘ എന്റെ അമ്മയുടെ ആ മീൻ കറി ! അതിന്റെ രുചി…’
‘   അത് കൊള്ളാം ! ഞാൻ മീൻ കൈ കൊണ്ട് തൊടുന്നത് തന്നെ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടാ !’
‘നിന്റെ കറിയും മോശമല്ല!’
‘ഓ, ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ!’
‘നാളെ പച്ച മാങ്ങയും മുരിങ്ങക്കായും ചേർക്കണം കേട്ടോ!’
‘അതിനെന്താ, ആവാമല്ലോ !’
അത് അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള നിർദ്ദോഷമായ ഡയലോഗ്.
*
എന്നെ മീൻകാരിയുടെ അടുക്കൽ നിന്നും വാങ്ങിയതാണെന്നും, അത് കൊണ്ടാവും എനിക്ക് മീൻ കൊതി എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് !
മീൻ, അതിന്റെ ഏതു വകഭേദത്തിൽ പെട്ടാലും, നമ്മുടെ പ്രിയ ഭക്ഷ്യ വസ്തു തന്നെ.
തിരുവോണത്തിനും ‘അതെന്താ മീൻ കിട്ടിയില്ലേ?’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ കുടുംബത്തിലുണ്ട്.
‘ചത്ത് കിടന്നാലും ചമഞ്ഞു കിടക്കണം’ എന്നാണ് ചിലരുടെ ഭാവമെങ്കിൽ, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ, ‘ജീവിക്കുന്നെങ്കിൽ നല്ല മീൻ കഴിച്ചിട്ട് വേണം’, എന്ന നിലപാടാണ് .
‘അപ്പച്ചിയുടെ വാള മീൻ കറി സ്വപ്നം കാണുന്നു’ എന്നും മറ്റുമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ യാതൊരു പുതുമയുമില്ല. അതിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞ ആരും തന്നെ, സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കും…
‘കുടംപുളിയും വെളുത്തുള്ളിയും ഇട്ട മീൻ, മദ്ധ്യ തിരുവിതാംകൂർ സ്പെഷ്യലാണ്…ഞങ്ങൾ വാളൻ പുളിയാണ് ചേർക്കുക…’
‘പൊരിച്ച മത്തി കഴിക്കണോ, അത് വാഴയിലയിൽ  വാട്ടിയതു വേണം!’
‘ആര് പറഞ്ഞു? നല്ല എണ്ണയിൽ വറുത്തു കോരി ഞങ്ങടെ അവിടെ ഉണ്ടാക്കുമല്ലോ!’
‘കണവ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അതോ നത്തോലി കരിവാട് പാർട്ടിയാണോ?

‘കണവ തോരനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം! പിന്നെ നല്ല തേങ്ങ വറുത്തരച്ച കൊഞ്ചു കറിയും കേമം!
‘കറിവേപ്പിലയുടെ കുറവുണ്ട് ! പക്ഷെ സംഗതി കൊള്ളാം!’
എന്തൊക്കെ മീൻ പുരാണം കേൾക്കണം !
*
അങ്ങനെ, അങ്ങനെ, കടലിനും സമുദ്രത്തിനും ദൂരെ, കടൽ മീനെന്നു കേട്ടുകേഴ്‌വി ഇല്ലാത്ത നാട്ടിലെത്തി.
‘അയ്യോ, മീൻ കഴിക്കുമോ?’
ആ ധ്വനി കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അപകടം മണത്തു.

‘തിരിച്ചു കടിക്കാത്ത എന്തിനേയും തിന്നും. ആരേയും ഭത്സിക്കാതെ, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനു, ജാതിമതഭേദമുണ്ടോ?’

മനസ്സിൽ തോന്നിയത് അതാണ് : പക്ഷെ പറഞ്ഞില്ല.

‘ഞാൻ വളർന്നത് കടലിന്റെ നാട്ടിലാണ് ! ബംഗാളികളും മലയാളികളും, ഫുട്ബോളിനോപ്പം മീനിനേയും സ്നേഹിക്കുന്നു !’
ആദ്യമായാണ്, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു വർഗ്ഗഭേദം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

സസ്യാഹാരം ഒരു പടി മുന്നിൽ എന്നാണ് പലരുടെയും നിലപാട്.
‘ജോർജ് ബെർണാഡ് ഷായുടെ ഒരു ഫലിതമുണ്ട് : ആരായിരുന്നു കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിച്ചവൻ? സസ്യാഹാരിയായ CAIN അഥവാ മാംസാഹാരിയായ ABEL ?കഥ അറിയാമോ?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
‘അല്ലെങ്കിലും ഇവർ ഇച്ചിരി കൊമ്പുള്ള കൂട്ടത്തിലാ’, എന്ന മട്ടിൽ ചിലർ തുറിച്ചു നോക്കി…
ഞാൻ ഉത്തരം കൊടുക്കാതെ പിന്തിരിഞ്ഞു.

**
അമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോൾ ദുഃഖം രേഖപ്പെടുത്തി : ‘ അമ്മേ, ദോശയും, തലേന്നത്തെ വറ്റിച്ച മീൻ കറിയും വേണം. വായിൽ വെള്ളമൂറുന്നു !’
‘എന്റെ കുഞ്ഞേ ! ചക്കപ്പുഴുക്കും മീനും ഇപ്പോൾ അച്ഛന്    വിളമ്പിയതേ ഉള്ളൂ….കഷ്ടം നിനക്ക്   തരാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ !’
‘ ഇനി അതും കൂടിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ! അമ്മാ, ഫോൺ വെച്ചോ !’ ഞാൻ തിക്ത മനസ്സോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അണ്ണനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, സമുദ്രങ്ങൾക്കപ്പുറത്തും നിന്നും ഒരു ചിരി…’ആഹാ , ഞാനിപ്പോൾ മീനും കൂട്ടി കപ്പ കഴിച്ചതേയുള്ളൂ ! നിനക്ക് കിട്ടത്തില്ല അല്ലേ ഇതൊന്നും?’

മത്സ്യാവതാരവും മറ്റും ചെയ്ത എന്റെ ഭഗവാനേ! വല്ലപ്പോഴും സിസ്റ്ററുമാർ കൊണ്ട് തരുന്ന മീൻ കറി നീയായിട്ടു മുടക്കം വരുത്താതെ നോക്കണേ ! അതും കൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ, ‘മീൻ തൊട്ടു കൂട്ടാൻ’ ഭാഷയുടെ പിതാവ് പറഞ്ഞത് literally പാലിക്കാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ!

**

Walking By The Village On A Rainy Day…P.V.Shaji Kumar’s Memoirs

This book- Itha Innu Muthal, Itha Innale Vare- was thrust into my hand by the manager of the bookstall. ‘You will enjoy it Madam. It is written very well,’ He said.  My reading habits are erratic like the monsoons of my birth land. Sometimes, it is furious in its intensity. Sometimes, it is serene as a twilight rain which will smile at one and disappear. Most times, it is just there. I encountered this book in the furious reading phase.

If the hall mark of a good writer is that he or she forces a reader to sit and read, this book is a winner. The writer P.V. Shaji Kumar is a software engineer by training and a lover of literature and movies by passion; and he  writes extremely well. In fact, I felt no wonder that he has already won a series of the most coveted awards in  Malayalam literature at this young age.

Many memories are related to  the writer’s childhood in Kasargode. The language has the vibrancy and authenticity of a true native. There are palpable memories about being a  rather ignored goalie  in his childhood  and from a light mood, a sudden turn into sobriety with an analysis of the Nazi atrocities on footballers in their concentration camps. There are reflections on phantasmagoric imageries of his childhood where he saw a dead girl enjoying a savoury dish of jackfruit curry in a dream sequence, on trains and the melancholy of journeys in those, on his story teller grand aunt who  spun the most magnificent horror stories and ended up killing herself in depression, on reading the Russian children’s classic in  Malayalam translation : When Daddy Was   A Little Boy by Alexander Raskin and on getting to know of Mayakovsky, Gulliver and Robinson Crusoe from that little gem,  and love notes on his own  land Kalichampothy…

I related best to the frustration of doing computers when the heart was elsewhere. The writer narrates a suicidal point when the worthlessness he felt on facing an examination for which he had no natural aptitude drove him to the brink of ending it all. It was a sudden rain which danced around him that inspired him to live another day.I was left wondering on the young man who came back from death multiple times. Once, after losing his friend, he  had tried to jump down from a  moving train . As if his deceased best friend stopped his death,  he found himself narrowly escaping  the train wheels.

The language, the ethos, the words,  and the memories are so original and refreshing. In my next round of greedy reading, which is  usually abetted by a visit to my own state, I will surely be picking up more of his works.

****

‘ He chatted with me until the darkness around  felt sleepy. There was a pathway into him, which was accessible to any human. This man will exist forever because of his love and care, I found myself thinking…’ ( Who will complete the story of a Man who failed in his life?)

‘The wind was everywhere- in the classrooms, in the canteen, on the rocks, on the paths…it never abated. Like a frustrated lover, it could not sit still and wandered around. When I reached the campus, I was like a leaf in the wind. ‘( The Wind Blows Still)

A bald head rose up from the shrubs, taking the photograph of the sun… He touched my arm. It made a bracelet of water on mine.

( The Frog)

Kalichampothy refers to the land of Kalichan trees. The leaves are huge, and it shivers around like an intoxicated person, this lonesome tree. ( Kalichampothy)

In her eyes sad clouds started camping. Her memories  pierced into a silent darkness….It was known to the villagers that when you have nothing to do, memories start hunting you like a fox  emerging out of his den.( Enaru)

**

The small public libraries ( called vayanasalas- literally reading rooms) that were found in every nook and corner of Kerala villages  had world classics in innumerable languages translated into Malayalam. That luscious reading culture in India’s most literate state  has created many writers and readers.  There isn’t a  vernacular writer who has not enjoyed Marquez’s Macondo and its rain in  his or her mother tongue.The return of the native- in all writing glory- is a tale worth Thomas Hardy himself.

**

The title is replete with puns which only a true born Malayali gets to enjoy! Now the translator stands stunned as to resolve the conundrum. Perhaps a footnote cannot do justice! It puns on a cult movie title, with wordplay on the present and past. (Perhaps it  also hints at a funny scene in yet another movie my brain snarkily comments.)

‘Here, From Today; Here, Till Yesterday’ seems too weak a translation. Yet here it is😁

 

Amritasya Narmada: Divine Nectar For The Soul

When this beautiful book was given to me, I was told, “You will enjoy the beauty of Amritlal Vegad’s writing and his lovely sketches. Try if you can translate this one.”

Hindi and I, are like ahem, not so friendly neighbours. We exist side by side, because there is no other alternative for either of us.

For instance, Mother Hindi  shudders with hurt sensitivity when I say that ‘motorbike aaya.’ My  indignant  ten year old tells me, ‘Amma  please do not speak such wrong Hindi- motorbike is a lady! Motorbike aayi.’

I am another bewildered Mother. I see a scooter and happily recalling my lessons, say, ‘Scooter aayi!’ When I look around for approval, my little one frowns formidably, as if I were a lost cause! ‘ Oho, Ma! Scooter is a male! Scooter aaya!Don’t you ever get it?’

Jeez! I will never get it, sorry! There is no human logic behind that sort of stuff! Then I realise that many times, my staff  members are struggling to contain their smiles, because I mess up the genders of common nouns. Why the heck do the non living things have  a gender at all, eh?  And who decides? Well, well…

*

So, back to Vegadji. Amritlal Vegad, is a much acclaimed writer,a gifted and awarded artist and an environmental activist.He made travel writing, a supreme art form in  Hindi and Gujarati literature.

Narmada, as per Hindu lores, is the only divine river whose parikrama is spiritually deemed precious to Hindus: walking along her shores from origin  at Amarkantak, to the final merger with the Arabian Sea. She is called Narmada- the Giver of Joy, Reva- the One who Leaps, and is the only river in North India that flows west, flowing majestically between the Vindhya and Satpura ranges. She is one of the seven rivers praised in our daily prayers:

Gange Cha Yamune Chaiva

Godavary, Saraswathy

Narmada Sindhu Kavery,

Jalesmin Sannidham Kuru

The journey, as attempted by many  sadhus, walking barefoot through the shores, by seeking bhiksha or alms from the places they reach, is supposed to take 3 years, 3 months and 13 days. The parikammavasi, has to cover 2624 kilometres, covering both shores of this revered river.

Amritlal Vegad covered the southern shore, walking 1800 kilometres in the period of 1977-1988.

He wrote ‘ Saundarya Ki Nadi Narmada’-Narmada: The River of Beauty, based on his travels.  His wit, sharp observations, benign philosophy, the strange personalities he met, the description of the mighty river and her flow- are inimitable and considered supreme literature. His beautiful sketches of the various travellers and villagers, especially the Bhils  and Gonds who habitate the Dandakaranya regions of the river, are legendary.

In the period of 1996-1999, Vegadji travelled by foot again, through the  northern shores of Narmada. On 3rd October 1997, he turned 70. In twenty days he covered 230 kilometres by foot- through jungles, weathering rain and wind, sun and tough soil, meeting many pilgrims, in the never ending adventure of a spiritual sojourn.

In his own words in ‘ Amritasya Narmada'( Narmada, the Divine Nectar), ‘Main abhi jeern-sheern nahin hua/ Adhva, jeern to ho gaya hun, par sheern nahi hua/ Chust bhale hi na raha, par durust to hu!’

I am yet to turn decrepit! Or in other words, I am weather beaten, still not yet weak! I might not be smart, yet I am decently able bodied!

*

I am an eccentric reader- I start from the comments section sometimes. I first read Vegadji’s wife’s article: My Husband (Mere Pati), and tried to understand the man himself. I read about the thrill of readers as expressed in their letters to the editor, as they explored his travelogues often serialised in Dharmayug, in Sakshatkar, in Vagarth- all literary magazines of great repute!

‘ Aapke lekh kya hai, mano sanskriti ke virat bhitti chitra hai’, writes a reader from Hapud.

‘ What can I say of your writing- they are like the majestic cave paintings of our culture!’

(We have to remember that the Bhimbetka cave paintings, dating to more than 20,000 years ago, were discovered on the shores of Narmada. )

‘Viswa prasiddh Nobel puraskar vijeyta Russi upanyaskar Mikhail Sholokov Ki anthyatam kriti ‘Dhire Baho Don’ ki yaad  dila  di…’ writes some other erudite reader.

‘ Your writing reminded me of the  world famous, Nobel prize winning Russian novelist Mikhail Sholokov’s book: And  Quiet Flows The Don!’

***

I sit amazed, humbled, and totally awed by the book in my hand. I turn the pages reverentially. This is like the pure water of Narmada herself. I ask my little daughter to give me her pencil; there are so many words that I do not comprehend. I need to research their meanings. Yet, it is a joy to read. His sense of humour, his perfect understanding of the human destiny amidst the majestic flow of the river, his quirky turn of phrase – are simply amazing.

I open a random chapter: ‘ Maunimata ke ashram se Karaundi (From MauniMata’s hermitage to Karaundi), and start reading…

Then, I thank God that Hindi and I are not adversarial neighbours. I am genuinely getting to like her a lot!

***

Pick Up A Book

IMG_1599.JPG

Why do we read? So many brilliant scholars have debated on that topic; from the time that humans started reading. In a couple of interesting articles in Arts and Letters Daily, the topic has been visited yet again.

To recognise oneself ( self understanding), pleasure, to be enchanted ( lost in an imaginary world) were a few reasons. There were articles on how the souls were no longer part of the reading experience since the minds were benumbed by cynical, reductionist critical reading !

(Wow! Now I understand why I had always hated those erudite essays that tore to bits a nice novel by linking it up with Derrida and Defoe and Confucius and Faust- all in four consecutive sentences.)

There were such interesting comments in the readers’ section of an article by Julian Barnes on how he has started liking E M Forster in his er, evening years! The article was witty, the readers were more so!

All of which led me to ponder on why I read…whatever it is that I manage to read…when I can do it.

1. It gives me immense joy

2. I forget my breathing problems in winter, when I have a book to bury that red nose into. Even the wheezing stops until I return to earth. Then it hits back with full vengeance, making me burrow back again!

3. It increases my self esteem that I know meanings of Bildungsroman ( he he!), exiguous, plangent and camply. (Yeah, it is not comply and Julian Barnes himself used it, so there! )

4. It is the best baby sitter around. If you want to watch an old sixty flick with hardly a groan emanating  from near vicinity, try giving a dog eared copy of ‘Upper Fourth At Malory Towers’ to a  little busybody!

I really do not care of what they say Blyton does to little children’s cerebrum and cerebellum along with their multi cultural sensitivities; I think she is great fun! Besides kids get to read words like pensive and candid, melancholy and malicious!

5. I remind myself of the vast universe of books unread in multiple languages;the thoughts, wisdom and laughter hidden from me . It is like getting a momentary glimpse of one’s utter ‘smallness’- so to say- of where one stands,in the vastness of the scheme of things.

Ozymandias comes to mind! That leads me to..

6. I feel great when I can relate or recollect a poem or a novel or a story and interconnect it with a picture or film or music or another book. Yay! Serious pleasure, totally self centred, by the way.

7. It improves my endurance capacity in the routine of daily living. To know that even when one is in a boring meeting or a crowded place, one can, forgive the analogy, like Hannibal Lecter, escape into the archives of memory and entertain oneself with some thing read in the past! Serious!

8. Knowing that in the most totalitarian of regimes, what they silenced first were reading and writing among women, I enjoy and toast the sheer power and freedom to enjoy the most fundamental of my human rights!

9. It teaches me, that there is a world beyond myself, my face, my body, my aspirations,  my wants, my dresses, my likes, my selfies. A lesson which helps me, whenever ‘I’ become too much for me.

10. The giddy  promise  I have made to myself that in case God asks me for an option for my after death assignment, I might get to work in his divine library. Even dusting around the Books would be so worth it! I might end up seeing Dahl!

IMG_0409.JPG

( The Twits: Roald Dahl)

The Way You Talk About ‘Them’

women

Yesterday, I was the chief guest at a girls’ college – where an inter college sports meet was being organised. The participants were holding their banners, in their college uniforms, and were raring to go! I watched the first kho-kho match, where girls (they were from simple, rural backgrounds) were running, shouting, glowing with focus and the thrill of winning!

Then, I was taken to another competition site- where bridal makeup was being judged. A couple of judges from the glamour industry were there and I watched almost 20 young women – all looking nervous and heavily weighed down- sitting pretty-with heavy brocaded dresses and jewelry and loads of makeup on their faces.

For a moment, being a woman, being the mother of two daughters, I wondered on the contrasting messages we often give to our girls!  The girls on the sports field were shorn of makeup, any jewellery or heavy heels- they were running in the sunlight. The girls on the mandap-being judged for their looks- looked literally caged.”We should not underestimate the power of shringar”, intoned a compere. Oh, Lord!

The newspapers obviously highlighted the brides taking selfies- the young sports girls were relegated to a corner with a small photograph- though the event was a sports meet!

*

The New York Times reports that Princeton University has apparently banned its prestigious mens’ teams of swimming and diving from participating in the season’s competitions with Harvard and Yale et al- because…! Because, they discovered very lurid, despicable, contemptible comments in their internal written communication about women counterparts of the University’s swimming and diving teams.

Again one is forced to contemplate- if the best and brightest of the world, excelling in the world’s top most Universities, consider women, their own brilliant colleagues studying and participating in sports- as despicable objects for simply “using”, what hope is there for the rest of the world? Can we expect them to respect other women, other men, any differently abled, any marginalised, any “other” with eyes of decency and  a vision of equal dignity?

*

I pause at certain paragraphs of Margaret Atwood’s striking dystopian novel – The Handmaid’s Tale. Published in 1985, it eerily recreates a  new world  where  the women are merely “reproductive breeding objects”,  stopped from existence as normal human beings by religious sanction and the powerful system! I am awed at Margaret Atwood’s perspicacity.

How different is the existence of the Yazidi women and girls bartered by IS , and the girls kidnapped by Boko Harem in recent times?

How different is the world view of many sophisticated, grinning , accomplished faces studying in the world’s premier universities?

**

Should we teach our daughters to sit heavily bedecked and scared to take a breath, getting judged for their “seductive quotient” or ask them to go out and shine in the sunlight of society?

Pray, what if, even when they are playing sports, all we judge them for is their attractiveness quotient?

Are we breeding handmaids for the powerful and paternalistic society or are we bringing up confident young women, who can stand tall in every field?

To have  men who respect women, damn the Ivy League tag or not, irrespective of whatever creed or religion or category we are discussing, we need mothers who respect themselves and who will teach their sons to respect other women.

*

And as for me, I am going to check the ‘side events’  before accepting any future invitations for interacting with young women!

**

Warmth In Winter

img_1568

I find her entranced in a thick book- she is awed! I snooze near her, enjoying the warmth of the heater in the unhappy cold of a dire winter. An hour later, I open my eyes and she is still in the same position, the book on her lap.

“Interesting , eh?”

No response.

I take a peek.

‘Adventure of the devil’s foot’

“Are you understanding it?”

She looks at me with that ‘I do not expect that from you’ sort of a look.

I grin. And snooze again.

This time, it is late and the book and the child are still in their places.

“Time to sleep,” I say.

“Five more minutes”, she says. It is neither a request nor a plea. It is a statement-typical of her.

Five minutes later, I cough meaningfully.

She closes the book.

“What was the adventure?”

“The empty house,” she says with a prim expression.

As I tuck her into her winter blankets, and turn the heater around, I realise that certain classics will always get the chill away from our souls.

On the bed, was Penguin’s ‘Classic Sherlock Holmes’. And already smiling in her sleep, was the youngest fan  in the family- enchanted by the inimitable detective of 221B Baker Street.

The suffocating winter cold fails to depress my spirits.

When a child reads happily, that joy is warm enough to  withstand the severest of  life’s winter winds.

Tail piece:

I  search for and finally find  an old copy of Agatha Christie’s Miss Marple stories.  Dusting it, I slyly put it next to Holmes.

Certain manoeuvres have to be silently executed for success. Especially with little girls full of ‘ I do stuff my way’ attitude.

Let us see now, if that old lady captivates her too!

*