അന്ന വസ്ത്രാദി മുട്ടാതെ ഞങ്ങളെ…

breakfast

‘നിന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു! അമ്മ വെറുതെ പച്ച പപ്പായ വേവിച്ചു, കറിവേപ്പില ഞെരടി, ഒരു തുള്ളി പച്ച വെളിച്ചെണ്ണ ഒഴിച്ച്, ഉപ്പിട്ട് തന്നാലും അമൃതിന്റെ രുചിയായിരുന്നു…’ ചെറു പ്രായത്തിലേ മരിച്ചു പോയ അമ്മയെ കുറിച്ച്, എന്റെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും ആഹാരത്തിന്റെ രുചി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

ആഹാരം ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് , ഒരു കലയും, കവിതയും, ധ്യാനവും, ഡി-സ്ട്രെസ്സിങ് തെറാപ്പിയും മറ്റുമായി വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള കാലം. അന്ന് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭരണം പോലും സ്ത്രീകൾക്കില്ല. പല തറവാടുകളിലും അമ്മയും മകളും രണ്ടു മുറികളിൽ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന കാലം. എന്നിരിക്കിലും, ഭക്ഷണ മേഖല സ്ത്രീയുടെ ചുമതലയിൽ പെടുമായിരുന്നു.

‘ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം’ എന്നും മറ്റുമുള്ള ചൊല്ലുകൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിലും സമൃദ്ധി വരുത്തുന്ന ‘സ്ത്രീകളുടെ മാനേജ്‌മന്റ്’ തന്ത്രങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുക കൂടിയാണ്. വിശന്നു തളർന്ന ആറു കുഞ്ഞുങ്ങളെ , ചോറോ കഞ്ഞിയോ വയ്ക്കാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ, പച്ച പപ്പായ ഊട്ടിയ എൻ്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണീരുപ്പ് തന്നെയാവും അമൃതിന്റെ രുചിയുടെ കാതൽ. ആഹാരത്തിനെ
പറ്റി പലരും  പറയുകകയും, എഴുതുകയും ചെയുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്ന കഥയാണത്.

**
“അമ്മൂമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നത് മാതിരി, ഉള്ളി നല്ല ബ്രൗൺ കളറിൽ മൊരിച്ചു വേണം.” ഒരു നിർദ്ദേശം എനിക്കും ലഭിച്ചു! മുട്ട പുഴുങ്ങി, ഉള്ളി മൂപ്പിച്ചു അമ്മൂമ്മ കറി ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇതിന് വലിയ എരിവാണല്ലോ…!” ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കൂടി മകളിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് മിച്ചം .

വാഴയ്ക്കാപ്പം ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ അതാ വരുന്നു അടുത്ത ‘തലമുറ താരതമ്യം.’
‘ അമ്മൂമ്മയുടെ വാഴക്കപ്പത്തിന് നല്ല ഷെയ്പ്പാണല്ലോ…ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത് ?’
‘അപ്പം തിന്നാൽ പോരെ, കുഴിയെണ്ണണോ?’ എന്നാണ് ശരിക്കും മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടത്.
‘എടി ചട്ടമ്പി ! Do not look a gift horse in the mouth…’ മൈദയില്ലാതെ, കിട്ടിയ കടല മാവ് വയ്ച്ചു പഴംപൊരി ഉണ്ടാക്കിയതും പോര , ഇനിയിപ്പോൾ, ‘ദി ഷേപ്പ് ഓഫ് യൂ’ എന്നും പാടാനോ?

അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ നിറഞ്ഞ ചിരി. കുടുംബത്തിന്റെ ധന-ധാന്യ സമ്പത് വ്യവസ്ഥ എത്ര മാറിയാലും, അമ്മൂമ്മ എന്ന ‘ക്വാളിറ്റി ബെഞ്ച്മാർക്’ തലമുറകളിലൂടെ നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു.
‘Gully Boy’യിൽ രൺവീർ സിംഗ് പാടിയത്   പോലെ  ‘അപ്‌നാ ടൈം ആയേഗാ!!!’

***
നുറുങ്ങു കഷ്ണം : ‘Lamb to the slaughter’ എന്നൊരു ക്ലാസ്സിക് Roald Dahl ചെറു കഥയുണ്ട്. Alfred Hitchcock Presents എന്ന സീരിസിൽ ഒരു എപ്പിസോഡ് അതിന്റെ ദൃശ്യ-ആവിഷ്കരണമാണ്.
ആഹാരം ‘ഹരിക്കുന്നതു’ കാണണമെങ്കിൽ , അതൊന്നു വായിക്കൂ…കാണൂ !

***

Short and Spicy

I have been watching a lot of short films recently. Tisca Chopra’s Chutney,  for example, was absolutely delicious!

(I think  there was an inspiration: Saki’s short story – The open window – yet the adaptation was wholly Indian.Vera the tale spinner par excellence transformed her looks into a native Ghaziabadwali! ‘How does your garden grow’- a Hercule Poirot short story of Christie is also supposedly another inspiration. Lots in the audience have caught these nuances too.)

Watching a slew of Malayalam short films,  I particularly liked ( based  on The right kind of house -Alfred Hitchcock  Presents in 1958 ), the short film Grace Villa, that had Parvathy T and Rajesh Hebbar  enacting rather effortlessly.

I was left wondering on the veritable treasure house of adaptable short stories- covering everything from horror to ghosts to adventure.

‘Lamb to the slaughter’ by Roald Dahl, is one such story! Of course, it has been adapted into visual forms by Masters of the Art. Yet, we might have an Indian version of it yet! I will leave it to the reader to explore the story and then imagine the possible short film in an Indian context.

‘Witness for the Prosecution’ is another classic by Agatha Christie. I wait for the day an Indian short film creates a court scene, capturing that stunner!

We are often treated to trite stuff,  tripe,  or plain terrible fare as audience. Short films offer a welcome change.

Short film genre is pretty good opportunity for writers and adapters to showcase some of the classy works of world literature. Only request is that, they acknowledge the original with due humility. In the era of google and rather wise audience, one click can reveal the true inspiration. Better to accept gracefully than shout of originality, is it not?

*

Reading Between The Lines

My little girl read the Twits, without any expression on her face.

” So, did you like it?” I queried.

” Fantastic Mister Fox was better,” she opined.

I re-read the book from an adult perspective and found much to ruminate about.The Twits, I think should be a part of a research study of rotten marriages , manipulative/ control behavior, as well as bi polar disorders.

Just compare Roald Dahl’s  Mr. Twit and Mrs Twit with George and Martha in Edward Albee’s play “Who’s afraid of Virginia Woolf?” Compare them with Mr.Pugh and Mrs Pugh of   the radio drama “Under  Milk Wood”  by Dylan Thomas.

Two human beings caught in a horrid, terrible marriage, barking and biting at each other’s shins, froth emanating, desperate to get away from each other!

I asked my daughter, ” What was the best thing about Fantastic Mr.Fox?”

” That they were all very happy together,” she smiled. ” And those bad men kept waiting and waiting to trap them outside! Meanwhile, they were having all that fun!”

Children!  They always end up seeing the truth!

*******

The Twits- reflections

‘If a person has ugly thoughts, it begins to show on the face. And when that person has ugly thoughts every day, every week, every year, the face gets uglier and uglier until it gets so ugly you can hardly bear to look at it.

A person who has good thoughts cannot ever be ugly. You can have a wonky nose and a crooked mouth and a double chin and stick-out teeth, but if you have good thoughts they will shine out of your face like sunbeams and you will always look lovely.’

(  Roald Dahl: chapter:  Mrs Twit)

Dedicated to many Ugly Ducklings, who learnt later in life , that the  so called ‘ugliness’ was the problem of those who degraded them in the first place.  That they would always have good thoughts, as beautiful as swans, and that they were/ are/ would be lovely in the eyes of those who are good.

Witches Ahoy!

So I was searching for a book to entertain myself with, and my elder daughter offered a dog eared copy called, ‘Which Witch”. It was by Eva Ibbotson. ” Try this ma. Bet you will be totally into it in five minutes time,” she grinned. ” I am too old for this,” I protested. ” A witch pageant ma, no less. Who would be the blackest witch of all? The end is deadly. You might find some early inspirations of Harry Potter magic in this one,” she tempted me. Suffice it to say that I indulged in it. And was absolutely fascinated by the irrepressible humour and plot of the book. The subtle wisdom, hit me in the heart. Quote: ” Happiness is almost as good as magic for altering a person’s looks.” How true! How absolutely, gorgeously, fantastically true! I hugged my girl, when I returned her book. ” Returned to safe custody. I loved it,” I said. ” Yup! Has been my favourite since  I was eleven,” she smiled. ” Would you consider giving me another book of hers?” I asked. This time , she returned the embrace. ” Ma, I told you!” she giggled. ” I want you to  read ‘ The Witches ‘with me,” said the younger one, peeved by all that attention going to her sibling. Oooh, Roald Dahl himself!

I am so into witches now. And loving it. ****