ദുഷ്ടദൂരാ ദുരാചാര ശമിനീ ദോഷവർജ്ജിത…

IMG_2728

‘DMwM’ഹാഷ്ടാഗ്: # DO NOT MESS WITH ME നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചു നടക്കേണ്ട സന്ദർഭങ്ങൾ ഉണ്ടാവും ജീവിതത്തിൽ..!

ദുർഗ്ഗാ ദേവിയെ നമ്മൾ പൂജിക്കുന്നത് ആ ശക്തി സ്വരൂപിണിയെ ഭയന്നും ബഹുമാനിച്ചുമാണല്ലോ ! തല വെട്ടുന്ന അരിവാളുമായി, കോപാവിഷ്ടയായ കാളി ദേവിയെ ആരും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാറില്ല- തീർച്ചയായും ഒരു പടി ദൂരെ നിന്നും കൈകൂപ്പും.

‘ഭയ ബിനു ഹോയി ന പ്രീത് ‘ എന്ന് തുളസിദാസ് ശ്രീ രാംചരിതമാനസത്തിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് . അതായത്, ഭയം ഉള്ളിൽ തോന്നിയാൽ മാത്രമേ ബഹുമാനവും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉണ്ടാവൂ! വരുണൻ സ്വയമേ വഴി കാട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയാസ്ത്രം തൊടുത്തിട്ടു , ക്ഷമാശീലരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ശ്രീരാമ പ്രഭു, കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി ചൊല്ലുന്നതാണ്!

ഏതു മൃഗവും, അള മുട്ടിയാൽ, ചേരയെ പോലെ കടിക്കുകയും, സ്വരക്ഷാർഥം ‘baring the fangs’ചെയ്യുകയും പതിവാണല്ലോ. മനുഷ്യനും ഒരു മൃഗമായതിനാൽ, ഇപ്പറഞ്ഞ പരിപാടികൾ നമ്മളും ചെയ്‌തു വരുന്നു. അത് കുടുംബത്തിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ, പൊതു വേദിയിലോ – എവിടെ വേണമെങ്കിലും ആവാം.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപാവനമായ personal space-ഇൽ അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും -അരിവാളും, ചുറ്റികയും, വാളും, വാക്കും, തോക്കും കുഴലും, അമ്പും വില്ലും, ചീത്തയും, തെറിയും, കോടതിയും കേസും, ഇത്യാദിയുടെ വകഭേദങ്ങളോടെ – തീക്ഷ്ണതയോടെ നേരിടുന്നു. അത് പ്രകൃതി കൊടുത്ത പാഠമാണ് : SURVIVAL OF THE FITTEST. ഒന്നുകിൽ നീ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ !

നമ്മൾ പെൺകുട്ടികളെ പലപ്പോഴും വളർത്തുന്നത് ‘ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും ജീവിക്കണം’ എന്ന് ഓതിയാണ്. ഈ പുണ്യമായ ചിന്തകൾ അവർ എത്തിപ്പെടുന്ന കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ കാണില്ല എന്നത് നമ്മൾ മറന്നു പോകുന്നു. ‘ നല്ല ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല’ എന്ന കുറ്റത്തിന് ആരോപണ വിധേയയായ,അതിനു ശിക്ഷയായി കൈ വിരലുകളിൽ വടിയുടെ അടിപ്പാടുകളുമായി ഐ എ എസ് ബാച്ച് മേറ്റിനെ കാണേണ്ടി വന്ന എന്റെ സീനിയർ എന്നോട് ചോദിച്ചു : ‘അവൾ എന്തിനാണ് അത്രയും സഹിച്ചത്?’ ‘ നേരത്തെ ഇട്ടിട്ടു പോകേണ്ടതല്ലേ? കേസ് കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?’
അപ്പോൾ ഞാൻ കെആർ മീരയുടെ ‘സൂര്യനെ അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീയെ’ഓർമിച്ചു . എത്രയോ സത്യങ്ങളാണ് അതിലുള്ളത് എന്നോർത്ത് പോയി.

നമ്മൾ പലരും,കൂടുതൽ ക്ഷമിക്കുന്നു. നേരത്തെ ചെയേണ്ടത് പില്കാലത്തേക്കു മാറ്റി വയ്കുന്നു. അടിക്കാൻ ഓങ്ങുന്നവനെ, ഭയക്കുന്നു. അപമാനിക്കുന്നവരെ, അർഹതയില്ലാതെ തലയിൽ കയറ്റി വയ്ക്കുന്നു. നമ്മുടെ നന്മയെ മുതലെടുക്കുന്നവരെ വെറുതെ വിടുന്നു. അത് നാശത്തിലോട്ടുള്ള വഴി.

ഇതാ, ഇവിടെ വരെ മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞു ഒരടി മുന്നോട്ടു വച്ചാൽ, അപ്പോൾ തിരിച്ചടി കിട്ടും എന്ന് ശത്രുവിന് ബോധ്യം ആകണം. സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള മനുഷ്യരെ – സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആകട്ടെ – ആരും പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കില്ല.
ശത്രുക്കൾ ആരും ഇല്ല എന്ന മൂഢ സ്വർഗത്തിൽ ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ആരുടെയാണോ hidden agenda നിങ്ങൾ കാരണം വെളിച്ചപ്പെടുന്നത്, അവർ ശത്രുക്കളാവുന്നു എന്നത് സാമാന്യ ബുദ്ധി മാത്രം. ഇത് ‘നല്ല മനുഷ്യർക്ക് ‘ വരില്ല എന്നത് വിഡ്ഢിത്തം! സാധാരണ, നല്ല മനുഷ്യർക്കാണ് കൂടുതൽ ശത്രുക്കൾ!

എല്ലാവരേയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി ജീവിക്കാൻ ആവില്ല. ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ ആവും. അതിന് നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചില്ലെങ്കിലും, ശരീര ഭാഷയിലും, വാച്യ ഭാഷയിലും, ‘ ഒരടി ദൂരം പാലിക്കുക’ എന്നൊരു signal ഉള്ളത് നന്ന്.

ഗുരു ഉവാച : കുരങ്ങന്റെ പിൻഗതിക്കാർ, ആ സിഗ്നൽ വേഗം വായിച്ചു കൊള്ളും!

**

Panchagni: ( Scenes 8-9)

 

img_1633

Scene 8:

Jail exit- the gate.

The height is very low, one has to bend down to enter it.

Indira exits, wearing a very old sari and a faded blouse.

She starts her journey.

The Titles of the movie begin.

Indira walking.

Indira sitting in a bus.

Indira deep in thought as the scenery flashes past her, when the bus moves.

The Family House ( Tharavadu)- Exterior.

Evening.

A village desperate to turn into a town.

Indira outside an almost decrepit family house.

The entrance to the house, the covering over the steps at the threshold( Padippura), is in shambles.

She steps inside the compound. The house is wrapped in the dim darkness of the twilight time.

As she moves into the verandah, a girl, 14-15, comes out with a lighted lamp.

She is startled to see Indira, standing silent as a shadow in the darkness.

From Indira’s face, it is clear that she is not familiar with the young girl either.

Then, Sekharettan(60yrs) comes out from the house.

A torn shirt of khadi, a dhoti of khadi.

He recognises her and then wonderingly:

Oh My God! I never really believed that you could come…Even when I reassured your mother that you would be coming….I did not have any confidence!

As Indira enters the house, accompanied by Sekharettan, the  young girl looks on in bewilderment.

Scene 9:

The family home.

Mother’s room.

There is a dim light from a bulb.

Mother is asleep on her bed.

Although enervated by disease, there are traces of dignified elegance on her face.

Indira enters and then stands by the cot, towards her mother’s feet.

Sekharettan: When the pain gets insufferable, there is a pill…Then she dozes for a while. I will wake her.

As he moves forward, Indira raises her hand, negating it. He stops.

Indira gazes at her sleeping mother. Slowly, her gaze travels over the room. On the wall, dusty pictures: Gandhi, Nehru, Tagore,Rajendra Prasad.

In one picture, her Amma, wearing a Gandhi cap of the volunteers.

From the background comes the rhythmic sound of marching:

Bharat Mata Ki Jai!

A group photograph of volunteers.

Marching. At the end of marching,  long police whistle.

CHARR..GE

Indira’s eyes on another picture. On a stage from which the Tricolour Flag flies, a few leaders are seated.

Her Amma is giving a speech. She wears a big badge.

‘My mother…my beloved mother land,  hellishly suffering in slavery, despite giving birth to crores of brave children!..Bharat Mata Ki Jai!’

Thundering applause.

Another photograph.

Amma standing with a baby on her hip. She is in the middle of a reception function. Many garlands around her neck. Loud applause.

Indira’s eyes move back to her mother’s face. Amma opens her eyes slowly.

Her gaze falls on Indira, standing slightly away, near her feet. Expressions change from astonishment…to happiness…then her eyes fill as many emotions battle within.

Sekharan( moves near): The petitions were fruitful! Indira has come. Are you crying now? That is not done!

Amma smiles through her tears.

( Scene continues…)

*

 

 

 

The Way You Talk About ‘Them’

women

Yesterday, I was the chief guest at a girls’ college – where an inter college sports meet was being organised. The participants were holding their banners, in their college uniforms, and were raring to go! I watched the first kho-kho match, where girls (they were from simple, rural backgrounds) were running, shouting, glowing with focus and the thrill of winning!

Then, I was taken to another competition site- where bridal makeup was being judged. A couple of judges from the glamour industry were there and I watched almost 20 young women – all looking nervous and heavily weighed down- sitting pretty-with heavy brocaded dresses and jewelry and loads of makeup on their faces.

For a moment, being a woman, being the mother of two daughters, I wondered on the contrasting messages we often give to our girls!  The girls on the sports field were shorn of makeup, any jewellery or heavy heels- they were running in the sunlight. The girls on the mandap-being judged for their looks- looked literally caged.”We should not underestimate the power of shringar”, intoned a compere. Oh, Lord!

The newspapers obviously highlighted the brides taking selfies- the young sports girls were relegated to a corner with a small photograph- though the event was a sports meet!

*

The New York Times reports that Princeton University has apparently banned its prestigious mens’ teams of swimming and diving from participating in the season’s competitions with Harvard and Yale et al- because…! Because, they discovered very lurid, despicable, contemptible comments in their internal written communication about women counterparts of the University’s swimming and diving teams.

Again one is forced to contemplate- if the best and brightest of the world, excelling in the world’s top most Universities, consider women, their own brilliant colleagues studying and participating in sports- as despicable objects for simply “using”, what hope is there for the rest of the world? Can we expect them to respect other women, other men, any differently abled, any marginalised, any “other” with eyes of decency and  a vision of equal dignity?

*

I pause at certain paragraphs of Margaret Atwood’s striking dystopian novel – The Handmaid’s Tale. Published in 1985, it eerily recreates a  new world  where  the women are merely “reproductive breeding objects”,  stopped from existence as normal human beings by religious sanction and the powerful system! I am awed at Margaret Atwood’s perspicacity.

How different is the existence of the Yazidi women and girls bartered by IS , and the girls kidnapped by Boko Harem in recent times?

How different is the world view of many sophisticated, grinning , accomplished faces studying in the world’s premier universities?

**

Should we teach our daughters to sit heavily bedecked and scared to take a breath, getting judged for their “seductive quotient” or ask them to go out and shine in the sunlight of society?

Pray, what if, even when they are playing sports, all we judge them for is their attractiveness quotient?

Are we breeding handmaids for the powerful and paternalistic society or are we bringing up confident young women, who can stand tall in every field?

To have  men who respect women, damn the Ivy League tag or not, irrespective of whatever creed or religion or category we are discussing, we need mothers who respect themselves and who will teach their sons to respect other women.

*

And as for me, I am going to check the ‘side events’  before accepting any future invitations for interacting with young women!

**