താവോ തേ ചിങ് (Verse 28-30)

frost

28

യാങ്, എന്തെന്നറിയുക,
യിന്നിനോടൊപ്പം നടക്കുക.
ലോകത്തെ രണ്ടുകൈയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കുക.
ലോകത്തെ നീ സ്വീകരിച്ചാൽ
താവോ എന്നും നിന്നോടൊപ്പം.
നീ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെയാകും.
വെളുപ്പ്, എന്തെന്നറിയുക,
കറുപ്പിനോടൊപ്പം ചരിക്കുക.
നിന്റെ മാതൃക ലോകം ദർശിക്കട്ടെ,
താവോ നിന്നിൽ ശക്തി പ്രാപിക്കും-
നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതായി
ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.
വ്യക്തിനിഷ്ഠം, എന്തെന്നറിയുക,
വ്യക്തിതാല്പര്യമില്ലാതെയിരിക്കുക.
ലോകം എങ്ങനെയോ ,
അങ്ങനെ തന്നെ സ്വീകരിക്കുക.
താവോ നിന്നിൽ വിളങ്ങും,
നീ നിന്റെ സ്വത്വത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങും.
ലോകമുണ്ടായത് ശൂന്യതയിൽ നിന്ന്,
ഉപകരണങ്ങൾ മരത്തടിയിൽ നിന്നും
വാർത്തെടുത്തതുപോലെ.
മാസ്റ്റർ ഉപകരണങ്ങളെ അറിയുന്നു,
പക്ഷെ മരത്തടിയെപ്പോലെ വർത്തിക്കുന്നു.
അപ്രകാരം, എല്ലാം ഉപയോഗ്യയോഗ്യമാക്കുന്നു.

.29

നിനക്ക് ലോകത്തെ നന്നാകണമെന്നുണ്ടോ?
അത് പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.
ലോകം പാവനമായതാണ്.
അതിനെ നന്നാക്കാൻ ആവില്ല.
നീ അതുമായി കളിച്ചാൽ
അത് ഉടഞ്ഞു പോകും.
നീ അതിനെ ഉപയോഗിച്ചാൽ
അത് നിനക്ക് നഷ്ടമാവും.
മുന്നിൽ നടക്കാൻ ഒരു സമയം
പിന്നിൽ നടക്കാൻ ഒരു സമയം
ചലിക്കാനായി ഒരു സമയം
വിശ്രമത്തിനായി ഒരു സമയം
ഊർജ്ജസ്വലനാകാൻ ഒരു സമയം
തളർന്നിരിക്കാൻ ഒരു സമയം
സുരക്ഷ തേടാൻ ഒരു സമയം
അപകടം നേരിടാൻ ഒരു സമയം;
മാസ്റ്റർ എല്ലാത്തിനേയും, സമഗ്രമായി വീക്ഷിക്കുന്നു.
ഒന്നിനേയും നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല.
അവർ, എല്ലാത്തിനേയും അവയുടെ വഴിയ്ക്കു വിടുന്നു.
വൃത്തത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ കുടികൊള്ളുന്നു.

30
താവോയെ പിന്തുടരുന്നവർ
ഭരണത്തിൽ, ശക്തി പ്രദർശനം നടത്തില്ല.
ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ല.
എല്ലാ ശക്തിക്കും എതിർശക്തിയുണ്ടല്ലോ.
എന്തുദ്ദേശിച്ചാലും ,ഹിംസ
ഹിംസയെ തിരിച്ചടിയായി നേരിടുന്നു.
മാസ്റ്റർ സ്വന്തം കർമ്മം ചെയ്യുന്നു ,
പിന്നെ നിർത്തുന്നു.
പ്രപഞ്ചം അനിയന്ത്രിതമാണെന്ന്
അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു.
കാര്യങ്ങളെ, സ്വന്തം ചൊൽപ്പിടിക്കുള്ളിൽ
ആക്കുവാനുള്ള ശ്രമം താവോയ്ക്കു വിരുദ്ധം.
സ്വയം വിശ്വാസമുള്ളതിനാൽ , മാസ്റ്റർ,
അന്യരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഒരുമ്പെടുന്നില്ല.
സ്വയം സംതൃപ്തയായതിനാൽ, മാസ്റ്റർ,
അന്യരുടെ അംഗീകാരം തേടുന്നില്ല.
സ്വയം സ്വീകരിക്കുന്നതിനാൽ
ലോകം മുഴുവൻ അവരെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

**

Notes:

(Verse 29 of Tao Te Ching might bring to mind the great lines from the Holy Bible.

Ecclesiastes 3: 1-8

For everything there is a season, and a time for every matter under heaven:

a time to be born, and a time to die;

a time to plant, and a time to pluck up what is planted;

a time to kill, and a time to heal;

a time to break down, and a time to build up;

a time to weep, and a time to laugh;

a time to mourn, and a time to dance;

a time to cast away stones, and a time to gather stones together;

a time to embrace, and a time to refrain from embracing;

a time to seek, and a time to lose;

a time to keep, and a time to throw away;

a time to tear, and a time to sew;

a time to keep silence, and a time to speak;

a time to love, and a time to hate;

a time for war, and a time for peace.’

***

The last line of the Verse 29, also brings to mind the famous lines by Robert Frost:

‘We dance round in a ring and suppose,

But the Secret sits in the middle and knows.’

***

 

 

താവോ തേ ചിങ് (Verses 25-27)

25-27

25

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്പത്തിക്കും മുൻപ്
അരൂപിയായ, പൂർണതയുള്ള,
ഏതോ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
സൗമ്യം, ശൂന്യം,
ഏകം, അനന്തം,
ശാശ്വതം.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അമ്മ.
കൂടുതൽ നല്ല പേരില്ലാത്തതിനാൽ
ഞാൻ താവോയെന്ന് വിളിക്കുന്നു.
എല്ലാത്തിന്റേയും ഉള്ളിലൂടെ ഒഴുകി
തിരിച്ചത് ഉത്ഭവത്തിലെത്തുന്നു.
താവോ മഹത്വമുള്ളതാണ്,
പ്രപഞ്ചം മഹത്വമുള്ളതാണ്.
ഭൂമി മഹത്വമുള്ളതാണ്
മനുഷ്യരാശി മഹത്വമുള്ളതാണ്.
ഇവ നാലും വൻശക്തികളാണ്.
മനുഷ്യൻ ഭൂമിക്കു പുറകിൽ,
ഭൂമി പ്രപഞ്ചത്തിനു പുറകിൽ ,
പ്രപഞ്ചം താവോയ്ക്കു പുറകിൽ,
സഞ്ചരിക്കുന്നു.
താവോ താവോയെ തന്നെ പിന്തുടരുന്നു.

26
ലാഘവത്തിന്റെ വേര് ഭാരം.
ചലനത്തിന്റെ ആധാരം നിശ്ചലം.
അങ്ങനെ, മാസ്റ്റർ വീട് വിടാതെ തന്നെ
ദിവസം മുഴുവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
എത്ര സുന്ദരമായ കാഴ്ചയാണെങ്കിലും
അവർ ശാന്തതയോടെ കുടികൊള്ളുന്നു.
ദേശത്തിന്റെ രാജാവ് എന്തിനു വേണ്ടി
വിദൂഷകനെപ്പോലെ ഓടണം?
അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചാഞ്ചാടിയാൽ
നിന്റെ വേരുകൾ തന്നെ നഷ്ടമായേക്കും.
നിന്നെ അസ്വസ്ഥത ബാധിച്ചാൽ ,
നീയാരെന്ന് നീ വിസ്മരിക്കും

27

നല്ല യാത്രക്കാരൻ,
കർക്കശമായ ആസൂത്രണത്തിനു മുതിരില്ല
എത്തിച്ചേരണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിക്കില്ല.
നല്ല കലാകാരൻ,
തന്റെ ഉള്ളിലെ അവബോധത്തെ പിന്തുടരും.
നല്ല ശാസ്ത്രജ്ഞൻ മനസ്സിനെ
മുൻവിധികളിൽ നിന്നും മുക്തമാക്കും.
അപ്രകാരം, മാസ്റ്റർ സകലർക്കും പ്രാപ്യം.
ആരും പുറന്തള്ളപ്പെടില്ല.
എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളെയും ഉപയോഗിക്കുന്നു ,
ഒന്നിനെയും മാസ്റ്റർ കളയുന്നില്ല.
ഇതിനെ പ്രകാശത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം എന്ന് പറയും.
ദുഷ്ടൻ നല്ലവന്റെ അദ്ധ്യാപകനല്ലേ ?
നല്ലവന്റെ ജോലിഭാഗമല്ലേ ദുഷ്ടൻ?
അധ്യാപകനെ ബഹുമാനിക്കാത്തവനും
ജോലിയെ വിലകൊടുക്കാത്തവനും
എത്ര അറിവുള്ളവരെങ്കിലും
തിരിച്ചറിവില്ലാത്തവർ.
ഇതാണ് വലിയ രഹസ്യം.

 

താവോ തേ ചിങ് (Verses 21-24)

quotelaotzu

21
മാസ്റ്റർ അവരുടെ മനസ്സ്
താവോയിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി വയ്ക്കുന്നു.
അതാണ് അവരുടെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ കാരണം.
താവോ ആർക്കും വഴങ്ങാറില്ല എന്നിരിക്കെ,
അവരുടെ മനസ്സെങ്ങനെ അതിൽ ചേരുന്നു?
കാരണം, അവർ ഒരാശയത്തിലും അടിമപ്പെടുന്നില്ല.
താവോ ഇരുണ്ടതാണ്, അഗാധമാണ്;
അതെങ്ങനെ അവരെ ചൈതന്യവതിയാക്കുന്നു?
അവർ അതിനു സമ്മതം മൂളുന്നതിനാൽ.
സമയത്തിനും, അന്തരീക്ഷത്തിനുമൊക്കെ
അപ്പുറത്താണ് താവോ.
എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാമെന്നല്ലേ?
ഞാൻ എന്റെയുള്ളിൽ നോക്കുന്നു, അപ്പോൾ കാണുന്നു.

22

നിനക്ക് പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ
അപൂർണ്ണതയറിയണം.
നിനക്ക് നേർവഴി നടക്കണമെങ്കിൽ
വളഞ്ഞതെന്തെന്നും അറിയണം.
നിനക്ക് നിറവുള്ള വ്യക്തിയാകണമെങ്കിൽ
എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കാൻ അഭ്യസിക്കണം.
നിനക്ക് പുനർജ്ജന്മം വേണമെങ്കിൽ
മരിക്കാൻ പഠിക്കണം.
എല്ലാം വേണമെങ്കിൽ,
ഒന്നും വേണ്ടാതിരിക്കാൻ ആകണം.
മാസ്റ്റർ, താവോയിൽ സ്ഥിതി ചെയുക വഴി,
എല്ലാവർക്കും മാർഗ്ഗദർശിയാവുന്നു.
സ്വയം പ്രകടിപ്പിക്കാത്തതിനാൽ
ഏവരും ആ പ്രകാശം അനുഭവിക്കുന്നു.
ഒന്നും സ്ഥാപിക്കാനില്ലാത്തതിനാൽ
ഏവരും ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു,

മാസ്റ്റർ  സ്വയം തേടുന്നതിനാൽ
ഏവരും അവരിൽ തങ്ങളെ തന്നെ ദർശിക്കുന്നു.
അവർക്ക് പ്രത്യേക ലക്ഷ്യമില്ലാത്തതിനാൽ
തൊടുന്നതെന്തും സഫലമാകുന്നു.
മാസ്റ്ററുമാർ ചൊല്ലാറുണ്ട്:
‘എല്ലാം വേണമെങ്കിൽ, എല്ലാം കൊടുക്കുക.’
വീൺവാക്കുകളല്ല തന്നെ;
താവോ നിന്നിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ
നീ സത്യമായും നീയാകുന്നു.

23

പറയാനുള്ളത് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ട്
നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുക.
പ്രകൃതിയുടെ ശക്‌തികളെപ്പോലെ:
കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ, കാറ്റു മാത്രം,
മഴപെയ്യുമ്പോൾ, മഴ മാത്രം,
മേഘങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ, സൂര്യപ്രകാശത്തെ കാണാം;
താവോയ്ക്കു വേണ്ടി ഹൃദയം തുറന്നാൽ
താവോയും നീയും ഒന്ന്.
നീ താവോയെ ആവിഷ്കരിക്കും.
ഉൾകാഴ്ച്ചയ്ക്കായി സ്വയം പാകപ്പെട്ടാൽ,
അതിനെ ഉപയോഗിക്കാനാവും.
നഷ്ടങ്ങളെ നേരിടാൻ സ്വയം സജ്ജമാക്കിയാൽ
അവയെ സ്വീകരിക്കാനാവും.
താവോയ്ക്കായി സ്വയം തയ്യാറാവുക
നീയായി നിലകൊള്ളുക
എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി
ശരിയാകുന്നത് കാണാം.
24

കാൽവിരലുകളിൽ നിൽക്കുന്നവൻ
ദൃഢതയോടെ നിൽക്കില്ല.
ധൃതിവയ്ച് ഓടുന്നവൻ
അധിക ദൂരം പോകില്ല.
സ്വയം വിളങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ
സ്വന്തം പ്രകാശത്തെ മങ്ങിപ്പിക്കുന്നു.
സ്വയം നിർവചിക്കുന്നവൻ
തന്നെ അറിയുന്നതേയില്ല.
മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ അധികാരമുള്ളവൻ
സ്വയം ശക്തനാകുന്നില്ല.
തന്റെ ജോലിയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നവൻ
ശാശ്വതമായ ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.
താവോയുടെ രീതി പാലിക്കണമെങ്കിൽ
നിന്റെ കർമ്മം ചെയ്യുക, പിന്നെ പിൻവാങ്ങുക.

 

Minda Praani by Veeran Kutty (Poetry Translation from Malayalam)

 

strength-quotes-1

“Minda-Praani” , a poem by  Prof. Veeran Kutty

(  This poem won the Kerala Sahitya Academy Award recently)

***************************

Translation from Malayalam:

Dumb Beast

It is very convenient-

The assurance,

That the Dead shall not rise again.

Treat them with utmost disregard,

They will not raise a whimper.

 

That guy in the mortuary,

Who cracks open the skull

With a hammer,

He gives a damn

That it was once a man.

The lad in the stone quarry,

Will display more care and compassion.

 

Inside the gaping stomach,

Brains, liver and the ilk are dumped

Before the sewing: a sight to watch!

School kids will stitch up a torn ball

Better than that.

Anyone, can commit any atrocity,

On those bereft of refuge, right?

 

The House of the Dead

Can be identified by the tent

In the front yard.

Someone will drag an old, greying tarpaulin,

Someone else will stretch it haphazardly:

The edges and corners all awry.

The  effrontery is because

The one to take umbrage has left.

The  play tents made by kids will have more finesse.

 

It was  his last chance to lie

Decked up

That was snuffed out with two white drapes.

How resplendent he was during his wedding!

 

Never would a guest feel unwelcome in his home,

A  more generous host was hard to find.

What of it, anyway?

Those who came to see him for the last time

Were offered neither a seat

Nor a drop of water.

 

While digging the grave, why was there

No space  left for him

To turn on his side at least?

Who knows how long he has to be in there?

 

However,

The relief that he has finally departed

Shall be celebrated by serving payasam*,

During the Feast for the Dead.

 

Everyone is busy competing

In his name,

To do all that he abhorred.

No wonder then,

That the Dead never return.

***

Payasam: a special sweet gruel made of milk, jaggery or semolina, cashew nuts, raisins et al.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A Beautiful Book : Purappadinte Pustakam, V.J.James

IMG_2529

I chanced on this beautiful book in my mother tongue on a visit home. The title was alluring. ‘ Purappadinte Pustakam’ by Shri. V.J.James.

Translated it reads, ‘The Book of Exodus’. It is written by a writer who is a scientist by profession.

It reminded me of Marquez’s Macondo. Stories within stories within stories…about an isle in the backwaters of Kerala called Potta Thuruthu( an isle of reeds).

Elegant, simple, unpretentious . Addictive from the first page. A whole culture, way of life in the backwaters of Kerala stood revealed in some 280 odd pages.

Beautiful truths lay sparkling like sea shells in sunshine. Loss, love, lust, affection, guilt, ennui, erudition, religious discourses, geography, boats, shrimps, lighthouse, desolate souls, innocence, the monsoon, folklore, fried catfish, sarpasilla, poison healers, magicians, augurers, helpless humans…woven in exquisite language!

I was amazed at the  writer’s talent. Then I read that it had taken almost thirteen years for the novel to see light. And light it did see: spectacularly! It won the best novel award from DC Books during their silver jubilee celebrations in 1999.

Now many more books have arrived from Shri.V.J.James’ pen. One of his short stories has been made into a film starring none other than Mohanlal himself.

In his note ‘ An encounter with writing ‘aka Ezhuthanubhavam’, he writes that many had advised him lovingly to get his works cross the language barrier- step across the boundary of Malayalam language- and merge with world literature, by getting  it translated into English. He writes that ‘ I have humbly left it to my faith in the power of words: that a book will find its own way.’

****

An excerpt from this exceptional debut novel, translated from Malayalam… (The joy of words!)

“Folding the book, and switching off the light, Kunjootty hit the bed. As he lay there staring at the  circling beacon lights of the light house afar, he yearned for a deep sleep. Then a thought came into his mind: it was Sunday tomorrow.

He had a lot of confession debts to pay back.
He had stayed away from the Gods, preferring to stand behind the church pondering over many thoughts.Tonight, Kunjootty realised that it was no coincidence that he had enacted the role of Lucifer-that none were ready to take on – in the Bible play staged  on the church grounds all those years before. It was a malicious prank for him at that juncture, but then Lucifer from the play had entered his own life later!

Many sins were seeking forgiveness at the Holy feet of the Shepherd. He opened up five Holy wounds, accepted the sins, and then hanged those on the wooden cross.

His thoughts had started meandering again.
Was he asleep or awake?
Kunjootty tried to move his little finger, trying to prove to himself that he was not dreaming.

A strong wind blew then. The window panes banged  noisily, and flashes of lightning and thunder descended on the earth.
Everything was obscure outside.
The first harbingers of the monsoon had dropped on Potta Thuruthu.

A lagoon-traveller was continuing his  solitary sojourn even then. One of the strong western tempests, gathered strength near his path. The waves which were embraced by that natural force, rose sky high. The traveller, growing exhausted on being tossed up and down, started swimming in the direction of Potta Thuruthu. The wings of the night met each other at the sacred Ishan Kon- the North eastern spot, igniting fire! A thunder broke, with its ear splitting sound reverberating around. As the Fire spears from the sky descended furiously into the water, for the very first time, the lagoon- traveller found himself struck down into the depths of the lagoon, to witness its spectacular marvels. He lay motionless inside the palace of the mermaids and the sea- queen: watching the crystalline splendours around.

**

Poetry Translation From Malayalam : Spaces/Edangal by Sacchidanandan

IMG_2498.JPG

Edangal ( Spaces) by Sacchidanandan

***

My moon rises in the hillside

Of Damascus,

Casting its beams on the Arabian tales.

My sun sets on the Atlantic:

Spreading darkness

From Lithuania to Liberia.

My stars make the Pacific Ocean shimmer,

Turning each island into gold.

My Thesaurus is filled with words

From the whole world:

Arabia, Iran, China, Portugal,

Rome, Netherlands.

Over the music of water emanating from Tamil,

The solid profoundness of Sanskrit.

Emerging from the Middle East,

A Himalaya.

My daily bread comes from Vidharbha

Where farmers kill themselves,

My drinking water from the Ganges

Where orphaned corpses float

My song is of the shrivelling river Nila,

My death is that of the pitch black Yamuna.

I sleep in solitude,

Remembering our Syrian driver Khalid,

In Aleppo.

( Would he be still alive?

What about his sweetheart, the girl who was

Our guide?)

Sometimes a  homeless Kurd

Steps into my dreams, and at other times

A Rohingyan refugee.

I cannot understand Gikuyu,

I haven’t even visited Palestine till now.

I burnt all the evidences of my having lived

In this world.

From the ashes, like a Phoenix

Which cannot fly,

A  single thought remained on the earth-

It still lays eggs.

One day, from one of those

A white sun might rise in my village.

Remembrances of my existence might be seen

As dark specks on it.

Only words fall into my begging bowl:

Compassion, Love, Sacrifice.

Words.

The black hole formed by words.

***

(All mistakes of translation are mine. It was too beautiful to let go!)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poems of Pain : Prof VeeranKutty ( Translation from Malayalam)

  1.  Your Life

The plant that has grown

Over your burial site,

Is resplendent with flowers!

I cannot believe

That you went back

With so many love- secrets.

**

2. Forgetfulness

The Secret which I kept

For your ears

Was lifted away by the breeze.

Wonder on which branch

It has kept it dangling!

In what fire has it got scorched?

Where is the earth,

Which has buried it deep?

What was the secret

That I had kept for

Your ears?

Well, now it seems

You will have to remind me

Of it

Yourself.

**

3. Confrontation

I cannot bear to look

At that emptiness

That was left behind,

When you went away.

How am I supposed

To confront

The void

Which is growing

To your proportions

Over there?

**

4. Unspoken

I might die

In the contraction and dilation

Caused

By the word

That you left unspoken-

Even when  life

Was  being snuffed out of you.

**

5. Loveless

Without love,

The body becomes

The most unyielding tree

Ever.

Though the lips may struggle to sculpt,

It simply does not oblige:

Refuses to transform into an idol.

**

 

 

 

Poems of Sagacity : Prof Veerankutty,(Translation from Malayalam)

IMG_2098

1. For You

**

It is good,

That God  has kept

My mind

In an unseen place.

Even you  won’t be able to discern,

The love I have,

( For you, dearest)

Which is hidden inside it.

**

2. On Aging

**

On aging,

My words shall not

Regret painfully-

That they have to

Recline forever

Inside

A dictionary.

After all,

The memory of having spent

Their youth

Indulging in poems

( About you, dearest)

Is constantly with them.

**

3. Till The World Ends

**

Language was drawing

Its very last life- breath.

Then

Someone whispered,

‘ I love you.’

And  the heart beat

Started again.

The heels pulsed with

Energy,

To leap

Till the world’s end.

**

4. Dying

**

Dying

Is like the parting of ways

After a  lover’s tiff:

Shall never disclose

Where it is headed for.

**

5.  The Secret

**

What the Rain was shy to reveal,

Was written  down by the Lightning.

But Thunder turned out

To be a tactless confidante!

Blurted it all,

Noisily

To everyone.

**

6.  With God

No lightning flash,

Or any lit lamp,

Hereabouts.

Then from where

Has this light arisen?

Look-

When no one is around,

An infant in the cradle

Is gleefully playing

With God!

**

7. The Fence

**

Behold!

The thorny fence

Has sprouted flowers:

Much loftier

Than all the  hate-filled sounds

We made

Over that border!

**

8.  Love-Grape

How bitterly

You rued

The day when you

Got a pimple

On your face!

I longingly looked on,

As sweetness welled within,

At that

Love- grape

Ripened by God.

**

9. Visit

**

Like sunshine  falling on water

You entered my life.

Like the dew drop on a leaf

You left me behind too.

Yet I am grateful to you-

For those few moments of togetherness:

When you made our embrace,

Look like pure crystal.

**

10. Corrigendum

**

What I had perceived

While staring at the darkness

Turned to be all lies.

The light

Revealed the truth.

**

 

 

 

For Rumi and other poems: Prof.VeeranKutty( Translation from Malayalam)

IMG_2038

1. Less and Less

Before we saw each other,

How big we thought of

Each other!

After meeting, we became a tad

Smaller

In each other’s eyes.

Now, when we start walking together,

Will we become less and less

That we render each other

Totally insignificant?

Isn’t it such a relief

That God keeps Himself

Beyond our sight?!

**

2. Opinion

My words were firm like rock,

In those times.

How many could refrain from stumbling

Over its sturdiness?

How many escaped bleeding a bit?

Later,

Like flexible, obedient

Clay,

Certain water- tricks happened;

It thinned out.

Afterwards,

Like water

Which adapts to the vessel,

It shed its original form.

Today,

It is like vapour,

Wind,

Floats around: beyond my own

Control.

Like an aging body,

Yearning to merge with the earth,

Why is it systematically

Acquiring the habit of lightness?

**

3. For A While

How very stupid

Of me,

That I presumed

That the light you carried,

Traveller,

Would forever render

Bright,

My small house by the way side!

Although the truth remains

That for a while,

It sparkled too,

In your light.

**

4.  Every Leaf

We sit and count

The  total number of leaves

In all the trees

Of this earth.

The leaves do not cooperate

One bit.

They do not care the least.

Every leaf,

Ultimately

Is a single entity.

Although the realisation

Strikes,

Only when it is shed.

**

5. For Rumi

The flute sings:

What if I got hurt?

I could stay awhile

With your lips.

**

 

 

 

 

 

 

Wonder and other short Poems : Prof Veeran Kutty (Translation from Malayalam)

IMG_2037

1. Wonder

With the same mouth and lips

That you used for a

Careless yawn

Which devastated me

A moment ago,

You now create a smile

Which fills me with wonder!

**

2. Nourishment

God knows

How to nurture friendship.

What starts as a piece of coal

Turns sparkling, and golden

When we  give and receive between us.

Why regret  bitterly,

If it is lost somewhere in the midst?

It would have turned into a

Diamond

By the time of its retrieval.

God knows

How to turn love into something hard.

**

3.  Beauty

God created

Only your body.

When He wiped the paint off,

The rest

Of the world

Came into being.

**

4. Between Us

When it reaches

Between us,

The breeze becomes

A watchful feline.

Perhaps

The perspiration of lovers

Is redolent of milk.

**

5. Intermingled

To separate the lamps

That we had once exchanged

Distinguishing them as Yours and Mine

Is difficult, but not impossible

As we part  our ways.

But

How can we segregate

Their intermingled light?

**

6. In Your Silence

There is a warning in your silence-

As if there is a hidden tempest

In the air whirring around me.

In your smile that kills,

Hides a tantalising promise:

Like a death by drowning

Waiting in the clear deep waters.

**

7. Request

I am a lamp

Lighted up by your smile.

It  is prone  to flicker

With every sigh of yours,

And likely to die out

With your tears.

******+