കുരിശിന്റെ വഴി

പണ്ട് കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണ് : ‘ ഓരോരുത്തർക്കും ഈശ്വരൻ ഓരോ കുരിശ് കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഈ ജീവിതത്തിൽ അവരവർ ചുമന്നേ തീരൂ…’ കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ വലിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു. അറിവിലും,
ആത്മാവിലും, ഹൃദയ വിശാലതയിലും, കാരുണ്യത്തിലും, കൊടുക്കുന്നതിലും, വഴികാട്ടുന്നതിലും, എല്ലാം, എല്ലാം… ധാരാളം അദ്ദേഹം നേടി, അതിലേറെ കൊടുത്തു, ഒത്തിരി പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഞങ്ങളെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു അനുഗ്രഹിച്ചു, സ്നേഹിച്ചു; പിന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി. (പോയിട്ടില്ല! സ്നേഹിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടല്ലോ.)

പല രീതിയിൽ ജീവിത പരീക്ഷണങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, ചിലതിൽ പരാജയപ്പെടുകയും, ചിലതിൽ ജയിക്കുകയും ചെയുമ്പോൾ, അതെന്താ എനിക്ക് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തിനു ആ വേദന അനുഭവിച്ചു എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുമ്പോൾ, വല്യച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വരും. ‘ വേറൊരാളുടെ കുരിശു നമുക്ക് താങ്ങാനാവില്ല. ഇല്ലെങ്കിൽ ചോദിച്ചു നോക്കൂ !’

ചോദിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട് ഞാൻ- ചിലർ രോഗങ്ങൾ ചുമക്കുന്നു, ചിലർ സ്നേഹിച്ചവരുടെ വേർപാട്, ചിലർ ദാരിദ്ര്യം, ചിലർ സ്വപ്‌നങ്ങൾ നേടാൻ കഴിയാത്ത വേദന, ചിലർ ഏകാന്തത, ചിലർ ലക്ഷ്യമില്ലായ്മ, ചിലത് കുട്ടികളെ ചൊല്ലിയുള്ള ദുഃഖം,ചിലർ ബന്ധുക്കളെ ചൊല്ലിയുള്ള ദുഃഖം …അങ്ങനെ, അങ്ങനെ ജീവിത ഭാരം/ കുരിശ് പല രീതിയിൽ!
ബുദ്ധ ഭഗവാൻ ദുഖിതയായ സ്ത്രീയോട് ചൊല്ലിയത് പോലെ , വേദനിക്കാത്തവനായി ആരും ഇല്ല ഭൂമിയിൽ.
വ്യാപാരമേ ഹനനമാം വനവേടനുണ്ടോ
വ്യാപന്നമായത് കഴുകനെന്നും കപോതമെന്നും…എന്ന് കവി വചനം.
ദുഃഖവും, മരണവുമെല്ലാം ഈ വരികളുടെ വിവക്ഷയിൽ പെടുത്താം എന്ന് തോന്നുന്നു.

ഈയിടെ ഡേവിഡ് ലീനിന്റെ BEN HUR ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു. കാരുണ്യത്തിന്റെ നിറകുടമായ യേശു ദേവൻ, കൊടും ദ്രോഹത്തിനു വിധേയനായി ദാഹിച്ചു പരവശനായ ബെൻ ഹറിൻറെ ദാഹം തീർക്കുന്ന രംഗം കണ്ടു രോമം എഴുന്നു നിന്നു…ഒടുവിൽ ആ ദാഹജലം ബെൻ ഹർ തിരിച്ചു നൽകുന്ന ദൃശ്യവും കണ്ടു കണ്ണ് നിറഞ്ഞു!

എഴുതി തുടങ്ങിയത് കുരിശിനെ പറ്റിയാണ്. തീർക്കുന്നതും അതിലാവട്ടെ.

ഓരോ ചുവടിലും ഈശ്വരാ, നീ കാരുണ്യമായി, കൈപിടിച്ചെണീല്പിച്ചു, ദാഹജലം നൽകി കൊണ്ടേയിരിക്കേണമേ…എന്നാലാവും വിധത്തിൽ എന്റെ കൈകൊണ്ടും നന്മ മാത്രം ചെയ്യിക്കേണമേ…എന്റെ കുരിശുമായി ഞാൻ നടക്കുന്ന വഴിയിൽ, സ്നേഹസ്വരൂപാ നീ എന്നെ കാത്തുകൊള്ളേണമേ….ഒരു പക്ഷെ സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് എന്റെ കപ്പൽ വല്യച്ഛൻ കാണിച്ചു തന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠവും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു.

**