റൂമിയുടെ കവിതകൾ

anemone

റൂമിയുടെ കവിതകൾ: ചില സ്വതന്ത്ര വിവർത്തനങ്ങൾ
( കടപ്പാട്‌ : റൂമിയുടെ ആത്മാവ് – കോൾമാൻ ബാർക്സ്

The Soul of Rumi : A new collection of ecstatic poems by Coleman Barks, 2001 )

1 .ഈ ഉടഞ്ഞ അടുക്കള പാത്രം

നീ നിന്റേതെന്നു കരുതുന്നതിൽ നിന്നും
ആ സുഹൃത്ത്‌ വലിച്ചു മാറ്റുന്നു,

അത് നിന്റെ മുറിവുണക്കുകയോ ,
കൂടുതൽ ദ്രോഹിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.

ഉറപ്പില്ല, അനിശ്ചിതമല്ല , അത് നിന്നെ മുൻപോട്ടു നടത്തുന്നു.
രാത്രിയിലെടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ, പകൽ  വിചിത്രമായി കരുതപ്പെടാം

നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ എവിടെയാണ് ? ഒരു മായാവി
കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുവോ ?

താഴ്വാരത്തിൽ ശാന്തി ലഭിക്കാതെ നീ
സമുദ്രം തേടി പോകുന്നു .

പിന്നെ പ്രകാശത്തിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു
നീ തീയിൽ ചെന്ന് വീഴുന്നു .

ഈ ഉടഞ്ഞ അടുക്കള പാത്രം ആരാണ്
കുലുക്കുന്നത് ? ആകാശം ഒരു നുകം

നിന്റെ ചുമലിൽ വയ്ച്ചു തരുന്നു , ആയതിനാൽ
മുളക്കമ്പിന് ചുറ്റും കറങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നു

പഠിതാക്കളെ പോലെ ഗുരുക്കളും
പ്രതിസന്ധിയിലാണ് . നിന്നെ കൊന്ന സിംഹം

വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകണോ അതോ ഇവിടെ വയ്ച്ചു
കടിച്ചു കീറണോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നു

ആ ഛിന്നഭിന്നമാക്കൽ ശരിക്കും
നല്ല മുറിവുണക്കൽ കൂടിയാണ്. അത് നിന്നെ

കൂടുതൽ ജീവിപ്പിക്കും. ഒരു സിംഹത്തിന്റെ
ആശ്ലേഷത്തിലാണ് നീ . വാദ്യോപകരണത്തിൽ

വിരലുകൾ സംഗീതത്തിനായി പരതുന്നു . ഒരു
വടക്കുനോക്കി യന്ത്രം അതിന്റെ ലോഹ മുനയിൽ

കറങ്ങുന്നു.ചിലർക്ക് പടച്ചട്ടയോടു പ്രിയം കൂടും
ചിലർക്ക് പട്ടുടുപ്പിനോടും.

എന്നെ പോലെ, ചിലർക്ക്, കവിതയെന്ന
വാക്കുകളുടെ സമുച്ചയത്തിനോട് സ്നേഹം.

2.

നിന്റെ കണ്ണുകൾ ,
റോസാ പൂവോ
നക്ഷത്ര പൂവോ കാണുമ്പോൾ
കറങ്ങുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിനെ കണ്ണുനീരിന്റെ
പ്രളയത്തിൽ ആഴ്ത്തുന്നു.

ആയിരം കൊല്ലങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള വീഞ്ഞിനും
ഒരു വർഷം പഴക്കമുള്ള പ്രണയത്തിനോളം
ലഹരി വരില്ല.

3.

നിന്റെ മുറിയിൽ, സ്വയം പരിഹാസ്യനായി
പരതി നടക്കുകയല്ലാതെ
പ്രണയിക്കുന്നയാൾ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാൻ ?

നിന്റെ തലമുടിയിൽ അയാൾ ചുംബിച്ചാൽ
അമ്പരക്കേണ്ടതില്ല .

ഭ്രാന്താലയത്തിൽ , അവർ ചിലപ്പോൾ
ചങ്ങലകളെ രുചിക്കാറുണ്ട്.

Reading With New Eyes

quotefun

There is now a definite change in the way one approaches words. I have always been fascinated by words; but there is a subtle difference in the way I view them. It happened after I metamorphosed into a translator. (One wing at a time) Every adjective and adverb tantalize me… The four hundred page tome that I am blessed to work with (a dream project)  is scribbled all over : both with Biblical references  and words that have sprung  unexpected surprises on me.

The paragraph with the reference marked Sirach 24: 14 , also has on its fringes ‘affliction, persecution and Jeremiads.’

John 13: 21 is  written on another page and it shares humble space with  ‘fleer, capricious and surly’.

Lamentations 1:1 is  scribbled at one place with the edges of the page rimmed with ’embroiled, otiose quivers and duplicitous.’

Note: The divine references have no relations with the eagerly scribed words. Those are inspirations  from books,  the kindle, newspapers, even from the mouth of babes (literally from my little girl..)Words  which intrigued me- for they were exactly what I had been searching for at some juncture of the project. Speak about the teacher appearing when the student is ready!

I have started observing the common comma, the humble hyphen, the innocuous period all rather alertly and with appropriate awe.  Phrases such as  ‘to be seized by foreboding’ and ‘words which carried after her retreating figure’, have halted me in my tracks like a country girl in a city party gaping at the pomp and glory. From Gothic novels to newspaper editorials and Coleman Barks with his ecstatic rendering of Rumi’s poetry, I am being constantly tempted by the delectable pleasures- thankfully not forbidden- of words and metaphors.

‘ I was a thorn rushing to be with a rose,

vinegar blending with honey, a pot of

poison turning to healing salve, pasty

wine dregs thrown in the millrace. I was

a diseased eye reaching for Jesus’ robe…’

(Ahhhhh! Rumi!)

‘Nightingale, iris, parrot, jasmine. I speak those

languages, along with the idiom

of my longing for Shams-i Tabriz.’

***

I am also adding cloisonne door knobs, fleur-de-lis pattern, carved cinnabar bowl,fine parquetry, rosettes, rattling and soughing branches,  aquamarine streaks of beauty…in my fast growing notes.

A reader lives a thousand lives in just one lifetime. A translator, my dears, a translator lives a dual existence. In one,  she is the reader with the thousand odd lives. In the other, a ghost who walks, a phantom of delight, who gets to dive into the deep blue sea waters of one language and emerge on a gorgeous cove of another language…What divine grace is that indeed… May the Lord keep filling my coffers with more of His works.

സത്യത്തിന്റെ ഫിൽറ്റർ

img_2773

മാസ്റ്റേഴ്സ് ഡിഗ്രിയിൽ, ജിയോളജിയിൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി സ്വർണ മെഡൽ, വായിക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങളില്ല … ഗ്രാമത്തിലെ ഉന്നത കുലത്തിൽ ജന്മം, കോൺവെന്റ് സ്കൂളിൽ മിഷനറിമാർ പഠിപ്പിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് ഇംഗ്ലീഷിൽ സംസാരം, ഹിന്ദിയിലും, ഇംഗ്ലീഷിലും, ഭാഷ വൈദഗ്ദ്ധ്യം, അമ്പരപ്പിക്കുന്ന അറിവ്…പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസിൽ ആരെയും വാഗ്‌വാദം നടത്തി തോൽപ്പിക്കും, വാഹനങ്ങൾ ഓടിക്കാനുള്ള കഴിവിൽ, ആളുകൾ പുതിയ പേരും കൊടുത്തു അവന്…മിടുമിടുക്കൻ. അച്ഛന്റെ അഭിമാനം. പക്ഷെ, ഒരു കുറ്റം മാത്രം, ദേഷ്യം വരും പെട്ടെന്ന്, മുൻപിൻ ചിന്തയില്ല….അവനൊടുവിൽ ആരായി? പോലീസ് ഓഫീസറോ, നിയമജ്ഞനോ, പ്രൊഫെസ്സറോ?

നാല്പത്തിയാറാമത്തെ വയസ്സിൽ, പോലീസിന്റെ പിടിയിലായ കുറ്റവാളിയുടെയാണ് മേല്പറഞ്ഞ റെസ്യൂമെ. കോടതിയിൽ സ്വയം വാദിച്ചവൻ , ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നും, ഉറുദു സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നും, അനായാസം ‘quote’ ചെയ്‌തു ജഡ്ജിമാരെ ഞെട്ടിച്ചവൻ. തന്നെ പിടിച്ച മിടുക്കൻ പോലീസ് ഓഫീസറോട് ‘ഗുരുജി’ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്തു കത്തുകൾ എഴുതിയവൻ…അവയിൽ, സുന്ദരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു…’ജയിൽ വേശ്യാലയത്തിന്റെ synonym ആണ് ഗുരുജി! നിങ്ങൾ എന്നെ അഭിമന്യുവിന്റെ ചക്രവ്യൂഹത്തിലാണു കൊണ്ടെത്തിച്ചത് ! എല്ലാത്തിനും പൈസ വേണം. ഡോൺ കോർലിയോണെ ഓർമ്മ വരുന്നു…എനിക്ക് തലതൊട്ടപ്പനില്ലല്ലോ.മനുഷ്യ ജീവൻ എന്താണ് ? ഒന്നുകിൽ intellectual ആയി നോക്കി കാണാം, അല്ലെങ്കിൽ സാഹിത്യപരമായി, അതുമല്ലെങ്കിൽ ജീവിതമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണാം. ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മാർക്ക് ഷീറ്റുമായി ഇരിക്കുന്നു…Faiz ന്റെ വരികൾ ഓർമ്മ വരുന്നു…’

ഇത്രയും വായിച്ച ഞാൻ ഞെട്ടി തരിച്ചു തലയുയർത്തി നോക്കി. ഈശ്വരാ ! എവിടെയിരിക്കേണ്ട വ്യക്തി! ഇപ്പോൾ, ജയിലിനുള്ളിൽ സംഘടിതമായ ആസൂത്രണത്തിൽ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞു…ശവം ഏറ്റു വാങ്ങിയത് സ്വന്തം അച്ഛൻ…’എന്റെ അച്ഛൻ ഒരു സാത്വിക മനഃസ്ഥിതിക്കാരനാണ്’ മറ്റൊരു വരി….നമ്മുടെ ഈച്ചര വാര്യരെ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തു പോയി.

‘മാഡം, തോക്കു തലയ്ക്കു നേരെ ചൂണ്ടി പിടിച്ചപ്പോൾ, നാലു ഭാഷകളിൽ അവൻ ചീത്ത വിളിച്ചു. ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വന്ന ഐജി യോട്, ആ ആഴ്ച ഇറങ്ങിയ ക്രിമിനൽ ബെസ്റ് സെല്ലെറിലെ പ്ലോട്ടിനെ പറ്റി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ അഞ്ചു മിനിറ്റ് സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ച അദ്ദേഹം, സ്വകാര്യമായി, ‘ഈ വ്യക്ത്തി ഒരു അസാധാരണ ജീനിയസ് ആണ്. യാതൊരു വിധത്തിലും ജീവന് ഹാനി വരാതെ നോക്കി കൊള്ളണം’ എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു തിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തത് ഞാനായിരുന്നു. പതിനേഴു കൊലപാതകങ്ങളിൽ കുറ്റവാളി. ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ട ഏറ്റവും വിദഗ്ദ്ധനായ കോൺട്രാക്ട് കില്ലർ!’

എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി പോയി. ഇതൊരു സിനിമ കഥ പോലെ …പക്ഷെ കണ്ണ് കൊണ്ട് കണ്ടത് വിശ്വസിക്കാതെ തരമില്ല. …പിന്നെ ദൈവത്തിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. അടുത്ത ജന്മത്തിലെങ്കിലും ബുദ്ധിയോടൊപ്പം , ക്ഷമയും, ദയയും, പാകതയും കൊടുക്കണേ, ആ പിതാവിന്റെ നന്മയും കൊടുക്കണേ!

**
ജയിലിൽ ഒരു അതി സുന്ദരിയെ കണ്ടു.
‘എന്താണ് ചെയ്ത കുറ്റം?’
‘ കൊലപാതകം,’ അവൾ യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ മൊഴിഞ്ഞു.
പിന്നിൽ നിന്നും മഹിളാ കോൺസ്റ്റബിൾ പറഞ്ഞു ‘ മാഡം, പതിനൊന്നു മാസമുള്ള സ്വന്തം അനന്തിരവനെ കൊന്നു . സ്വത്തു തർക്കം. വന്നിട്ട് പത്തു കൊല്ലമായി. ജീവപര്യന്തം ആണ് ജഡ്ജി വിധിച്ചത്!’
ഇപ്രാവശ്യം ആദ്യത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്‌തയായ ഞാൻ അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
ഇതും തെറ്റി പോയ ജന്മം. കോളേജിൽ പോയവൾ. എവിടെ ജീവിക്കേണ്ടവൾ!
ഇവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്ത് പ്രാർത്ഥിക്കണം?
അടുത്ത ജന്മം ഹൃദയത്തിൽ കാരുണ്യം കൊടുക്കണേ എന്നോ? ശരീര സൗന്ദര്യത്തോടൊപ്പം വിഷകന്യകയ്ക്കു നന്മയും കൊടുക്കണം എന്നാണോ?
**

എനിക്ക് Abraham Lincoln മകന്റെ ടീച്ചർക്കെഴുതിയ കത്ത് ഒരിക്കൽ കൂടി വായിക്കാൻ തോന്നി. അതിൽ ഒരു വരിയുണ്ട്…

‘ Teach him to listen to everyone, but teach him also to filter all that he hears on a screen of truth and take only the good that comes through…’

ഞാൻ ഇവരുടെ കഥകളിലെ നന്മ തേടട്ടെ…ഇവരിൽ നിന്നും എന്ത് പഠിക്കണം എന്ന് സ്വയം അപഗ്രഥിക്കട്ടെ…നിങ്ങൾക്കും അതിനാവട്ടെ!

**

വിവർത്തനം നൽകുന്ന പാഠങ്ങൾ

IMG_2650

1.
പട പേടിച്ചു പന്തളത്തെത്തുമ്പോൾ??
പന്തം കൊളുത്തി പട. ( ശരണം അയ്യപ്പാ!)

FLAMBEAU എന്ന വാക്കാണ്  അർത്ഥബോധത്തിൽ  ‘പന്തം’ എന്ന വാക്കിൻറെ ശരിയായ മൊഴിമാറ്റം. ചെസ്റ്റർട്ടണിന്റെ ഫാദർ ബ്രൗൺ കഥകൾ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ ആ കഥാപാത്രത്തെയും, ആ വാക്കിന്റെ ഉപയുക്‌തതയും രസത്തോടെ ഓർക്കും . പക്ഷെ ‘ദി ബ്ലൂ ക്രോസ്സ്’ വായിക്കാത്തവരും ഉണ്ടല്ലോ ദുനിയാവിൽ!

പറഞ്ഞു വന്നത്, പന്തത്തിന്റെ ‘അനുവാദം’ (ഹിന്ദിയിൽ ഒരു ചിരിക്കു വക നൽകി കൊണ്ട്, ഭാഷാന്തരത്തിനു ‘അനുവാദ്’ എന്നാണ് പറയുക.) തേടി ഞാൻ ഒടുവിൽ ഫ്ളയ്മിങ് ടോർച്ചിൽ എത്തി ചേർന്ന്‌ സായൂജ്യമടഞ്ഞു. ആ യാത്രയിൽ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പുസ്‌തകത്തിന്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കാനായി.

2. പര്യായവാചി എന്ന ഗൂഗിൾ മഹിമ

‘നിർവികാരം’ എന്ന വാക്കെടുക്കുക,…അതിപ്പോൾ പല സ്ഥലത്തും ഒരേ വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാൽ,  പരിഭാഷയിൽ കല്ല് കടിക്കും.
synonyms എന്ന ഗൂഗിൾ മന്ത്രജാലം കാരണം  പര്യായങ്ങൾ റെഡി! indifference , listlessness, lethargy…ഏതു വേണമെങ്കിലും എടുക്കാം.
THESAURUS വായിക്കാതെ ഒരു കുറുക്കു വഴി…

3
മേഘമോ താമരയോ ?

പണ്ട് സിസ്റ്റർ വിമല കണിശത്തോടെ പഠിപ്പിച്ച പല പാഠങ്ങളും ഉപയോഗം വരുന്നുണ്ട്.
നീരദം / നീരജം

കൊടുക്കുന്നത് ‘ദം’..അത് കൊണ്ട് നീര് കൊടുക്കുന്ന മേഘം നീരദം
ജനിക്കുന്നത് ‘ജം’…അതിനാൽ നീരിൽ ജനിക്കുന്നത് താമര.

പല വാക്കുകളുടെയും ശരിക്കുള്ള സത്തു മനസ്സിലാക്കാനായി കൂടുതൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ഒരു AHA ഫീലിംഗ്! വിവർത്തനത്തിൽ മേഘത്തെ താമരയായി കാണാൻ ആവില്ലല്ലോ !

4
കൈതേ, കൈതേരിമാക്കം…!

കൈതേരിമാക്കം കൈതപ്പൂ മുടിയിൽ ചൂടാൻ ‘കൈയുയർത്തും ദശായാം’…. ആ ഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ ശൃംഗാരവും, വാക്ചാതുരിയും! പിന്നെ അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്ന കുറേ പ്രീഡിഗ്രി പെൺപിള്ളേരും!

എന്തായാലും കൈത പൂവിന്റെ  തർജ്ജമയായി,  ‘ screw-pine flower’ എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ട് ദീർഘ നിശ്വാസം ( deep sigh ?) നടത്തി നമ്മൾ കൗമാരത്തോട്ടു പോയി.

ദശാബ്ദങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ നിന്നും വെണ്മണി കുടുംബവും മറ്റും ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തുന്നു. അതൊക്കെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഒന്ന് വായിക്കാൻ പറ്റിയെങ്കിൽ എന്നൊരു ആഗ്രഹം…

പക്ഷെ ചിന്തിച്ചിരിക്കാൻ സമയമില്ല.

ദൈവമേ, പൂവരശിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ്…! അതോ, പൂവരശ് എന്ന് തന്നെ എഴുതിയാലോ?
വിവർത്തകയുടെ വിവരക്കേട് കാരണം മരം മാറി പോകരുതല്ലോ!!
അങ്ങനെയങ്ങനെ…പാഠങ്ങൾ ഇനിയും ഒത്തിരി പഠിക്കാൻ ബാക്കി…
എഴുത്തുകാർക്ക് നന്ദി – നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്‌തി കാരണം, എന്റെ വിവരമില്ലായ്മ എനിക്ക് വ്യക്തമാവുന്നു!

**

വേറിട്ടൊരു വഴി

IMG_2632

മറ്റൊരു ആത്‍മഹത്യ. മുപ്പതു വയസുള്ള ഐ.പി.എസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്  വിഷം കഴിച്ചു ജീവിതത്തിനോട് വിട പറഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ   വർഷം, ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു ഐ.എ.എസ് കാരൻ ട്രെയിനിന് തല വയ്ച്ചു, തലയും ഉടലും വേർപെട്ടു കിടന്നതു ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല. ഇന്ന് ലോക ആത്‍മഹത്യ നിവാരണ ദിനം. എന്തൊരു വിരോധാഭാസം!

അങ്ങേയറ്റം അമർഷവും, ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവും.  വികാരങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്വന്തം ജീവ സ്വത്വത്തോടാവുമ്പോൾ, വ്യക്ത്തി തളർന്നു പോകുന്നു. രണ്ടറ്റവും കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി പോലെ, ജോലി സ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ, യുദ്ധം കടുക്കുന്നു.  എളുപ്പ വഴി, അതാ മുന്നിൽ. എല്ലാ പ്രശ്‍നങ്ങളിലും നിന്ന് മുക്തി. ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര സത്വം ഇഴഞ്ഞു വന്നു, ഞരമ്പുകളിൽ വിഷം കൊത്തുമ്പോൾ, ആ വഴി ഏറ്റവും നന്ന് എന്ന് തോന്നാം.

ഈ ലോകത്തിൽ  മറ്റുള്ളവരെ എല്ലാം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി  കൊണ്ട്  ജീവിക്കുക അസാധ്യം. ഈസോപ്പിന്റെ കഥയിലെ കഴുതയാണ് ജീവിത ഭാരം. അത് നിങ്ങൾ ഏതു രീതിയിൽ കൊണ്ട് നടന്നാലും കുറ്റം പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ ആളുകളുണ്ടാവും. പിതാവ് കഴുതമേലിരുന്നാലും, പുത്രൻ ഇരുന്നാലും, കഴുതയെ വെറുതെ തെളിച്ചു നടന്നാലും, കഴുതയെ ചുമന്നാലും, എടുത്തു നദിയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും, പുച്‌ഛിക്കാൻ രണ്ടുപേർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ, കരയാൻ മാത്രമേ സമയം കാണൂ.

നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, അതെന്തു തന്നെ ആയാലും, ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്.  മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ല. അത് വഴിയേ വന്നോളും. വന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്നൊരു വിപദിധൈര്യം  കൂടി വേണം.

ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സണിന്റെ  ‘ ദി ugly duckling’ എന്നൊരു കുട്ടി കഥയുണ്ട്. വളരെ മനോഹരമായി ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ അപഗ്രഥിക്കുന്ന സൈക്കോളജിക്കൽ തലങ്ങളുള്ള കഥയാണ്. ഒരു താറാവിന് കൂട്ടത്തിൽ മുട്ട വിരിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒരു മുട്ട മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത ഒരു താറാവ് കുട്ടി. അതിനെ എല്ലാവരും വെറുത്തു, കൊത്തിയോടിച്ചു. കാരണം അത് വ്യത്യസ്തമായ ജീവിയായിരുന്നു. പല പിന്തള്ളപ്പെടലുകളും അതിജീവിച്ചു  പാവം താറാവിൻ കുട്ടി ജീവിച്ചു വന്നു.

ഒടുവിൽ, സുന്ദരമായ അരയന്ന കൂട്ടത്തിനെ നോക്കി ‘അവരും എന്നെ കൊത്തിയോടിക്കുമോ?’ എന്ന് ഭയന്ന് മാറിയപ്പോൾ, അവ സ്നേഹത്തോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘ നീ ആരാണെന്നു തിരിച്ചറിയൂ- നിന്റെ പ്രതിഫലനം നോക്കൂ ‘ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ താറാവിൻ കുട്ടി മനസിലാക്കുന്നു, അത് ഒരു അരയന്നമായിരുന്നു എന്നുള്ള സത്യം. സ്വന്തം കൂട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോൾ, പൂർണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് വരെ മറ്റുള്ളവർ കണ്ട ദോഷങ്ങളൊക്കെയും , ഗുണങ്ങളായി വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു! സ്വയം വെറുത്തിരുന്ന പാവം ജീവി, ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു!

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ  എവിടെയെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയൊരു പാവം താറാവിൻ കുട്ടി കഥയുണ്ടാവും. ഇഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന അപകർഷത, ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ  മുന്നിൽ ഭയം, മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന സൃഷ്ടി പരമായ കാര്യങ്ങൾ ‘അരുത് ! അത് നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്/നല്ല ആണുങ്ങൾക്കു  പറഞ്ഞിട്ടില്ല’  എന്ന ചുറ്റുവട്ടത്തെ  രൂക്ഷ ശാസനം നേരിട്ട് ടെൻഷൻ  ! നല്ല ഒരു ഡ്രസ്സ് ഇടാൻ അറിയില്ല, ഏതു സമയവും ബുക്കും വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും, എന്ന പരമ പുച്ഛത്തെ നേരിടേണ്ടി  വന്നേയ്ക്കും!

നല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ/ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ല, അങ്ങനെയാണ് എന്ന് കർശന നടപടി ക്രമങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും. സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത/ അംഗീകാരമില്ലാത്ത  താറാവിൻ  കുട്ടി പലപ്പോഴും മുഖം വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഒളിച്ചിരിക്കും. എത്ര താഴ്ന്നാലും, ആരുടെയും കാരുണ്യം കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ വ്യക്തമാവും .

ഒടുവിൽ അരയന്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അറിയാതെ ചെന്ന് പെടും. സ്വന്തം ചിറകുകളുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കും, ആരേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നും.

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ആത്‍മഹത്യ അല്ല വഴി, തലയുയർത്തി ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നതാണ് തന്റെ വഴിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുന്ന കല്ലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊള്ളുന്നില്ല എന്നും, ഈസോപ്പിന്റെ കഥയും, ആൻഡേഴ്സണിന്റെ കഥയും ഒന്ന് തന്നെ എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മ മാത്രം നേരുന്നു. ലോകമേ, നിന്റെ വഴി നിനക്ക്. എന്റെ വഴി എനിക്ക്.

ആ തീരുമാനം എളുപ്പമല്ല.  പക്ഷെ, ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും എന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മാറുമ്പോൾ ജീവശ്വാസം കിട്ടുന്നു. സ്വത്വം ബലി കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാളും, ചാകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് സ്വയം  വെറുക്കുന്നതിനെക്കാളും, എത്രയോ നല്ലതാണ് വേറിട്ട് നടക്കുന്നത്.

പലരും അഭിനയിക്കാൻ മിടുക്കരാണ്. അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കണോ, ഭൂമിയിൽ കാലുറച്ചു ജീവിക്കണോ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കണം. അപ്പോൾ, നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഒപ്പം വരും. സ്നേഹിക്കാത്തവർ ദൂരെ പോകും. സ്വയം കൊല്ലുന്നതിനു മുൻപ്,  ഒരു അവസരം കൂടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു നൽകണം. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. പറക്കാൻ അനന്തമായ ആകാശം മുന്നിൽ.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

എന്തരോ മഹാനുഭാവുലു…

IMG_2488

ചില ദൃശ്യങ്ങൾ ദൃഷ്ടി ഗോചരമാവുമ്പോൾ ( ഹ, എത്ര കഠിനമായ, ആർക്കും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷ പ്രയോഗം! നമ്മുടെ തരൂരിന്റെ epicaricacy പോലെ ! schadenfreude എന്ന German വാക്കായിരുന്നു അതിലും എളുപ്പം 🙂 ) ത്യാഗരാജ കൃതിയിലും ആക്ഷേപഹാസ്യം ശ്രവിച്ചു പോകുന്നു.

1 സലഹകാർ: യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ‘നടന്നു’ പോകുന്ന വിഭാഗങ്ങളിൽ , സ്പീഡ് കൂട്ടുവാനായി, പെട്ടെന്ന് ‘സലഹകാർ ‘ എന്നൊരു കാർ , അന്യഗൃഹ ജീവിയെ മാതിരി, ഇറക്കുമതി ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈ പാട്ട് ഓർമ്മയിൽ വരുന്നു.
ഈ കാർ ഒരു സാധാരണ അംബാസിഡർ കാറല്ല : അതൊരു വ്യക്‌തിയാകുന്നു. സർക്കാര് വഹ ശംബളം പറ്റുന്ന ഉപദേഷ്ടാവ് ! സലാഹ് , അതായത് ഉപദേശം, ധാരാളമായി കൊടുക്കാനുള്ള പണിയാണ് ഇവരുടേത്.
( നമ്മുടെ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയിലെ സുന്ദരയ്യൻ, ചാണക്യ വംശജരിൽ പെടുത്താനാവുന്ന ഈ മഹാനുഭാവരിൽ പ്രമുഖനാണ് .)
വർഷാനുവർഷം എഴുതി തള്ളാവുന്ന നോൺ പെർഫോമിംഗ് അസ്സെറ്സ്‌ വകുപ്പിൽ പെടുത്താം. സാധാരണ ഗതിയിൽ, ഇലക്ഷന് അടുത്തായി ഇത്തരം കാറുകൾ ധാരാളമായി ഇറക്കാറുണ്ട് . കാറോടിക്കാനുള്ള കഴിവുകൾ ഏകദേശം സമമാണ്. വായ തുറക്കാത്തവനായിരിക്കണം.

2 അതിരിക്ത ചാർജുകാരൻ : ഒരു പണിയിൽ ഇരികുമ്പോൾ, തലക്കു വെളിവുള്ള ആരും ഏറ്റെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത എക്സ്ട്രാ ചാർജ് അഥവാ ചുമതല, ചുമ്മാതെ, സ്വന്തം ശിരസ്സു കുനിച്ചു വാങ്ങി വാഴുന്നവരാണ് ഈ മഹാനുഭാവലുകൾ.
യാതൊരു വിവരവും ഇല്ലാതെ, ഞാൻ കഴിഞ്ഞേ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് വരെ വരൂ, എന്ന മട്ടിൽ, ( കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല – വസ്തുതകൾ സാധൂകരിക്കുന്നു ) തലപ്പത്തിലിരിക്കുന്ന ബോസ്-നെ നിർമാല്യവും, ഉച്ചപൂജയും, ദീപാരാധനയും ചെയ്‌തു പ്രീതി പെടുത്തി, മറ്റുള്ളവരെ വട്ട ‘പൂജ്യമാക്കുന്നവരാണ്’ ഈ മഹാന്മാർ.
ഉദാഹരണത്തിനായി, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം എന്ന് കേട്ട് കേഴ്‌വി ഇല്ലാത്തവൻ, അത്തരം ജോലികളുടെ തലപ്പത്തെത്തുമ്പോൾ, അതിരിക്ത ചാർജുകാരനാവുമ്പോൾ, ബോസ്സ്നെ അയ്യപ്പ സ്വാമികളെ പോലെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, കർണാടക സംഗീതം തന്നെ ശരണം.

3 . ഇൻക്വിറി കമ്മീഷൻ : പണ്ട് കോപ്പി പേസ്റ്റ് ഇല്ലാതിരുന്ന നാളുകളിൽ, എന്തോരം കഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും ഇത്തരം മഹാനുഭാവലുകൾ എന്ന് ഓർത്തു പോകാറുണ്ട്.
എന്ത്, എവിടെ, എപ്പോൾ, സംഭവിച്ചാലും, തലയൂരാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗമാണ് ഇത്തരം ഇൻക്വിറി കമ്മീഷൻ.
ഒറ്റയാൾ പട്ടാളമാകാം, രണ്ടു യോദ്ധാക്കളാകാം, മൂവർ സിനിമയുമാവാം. എന്തായാലും, ഗവൺമെൻറ് വള്ളം, വണ്ടി, കാലാൾ, കുതിര…എല്ലാം സുസജ്ജം. ഏകദേശം ഒരു മൂന്ന്, നാലു മാസം, സുഖം പരിപാടി. മിക്കവാറും ആരും വായിക്കാത്ത, ഒരു അഞ്ഞൂറ് പേജുള്ള റിപ്പോർട്ട് സുബ്മിറ്റ് ചെയ്യുന്നതോടെ ആ കമ്മീഷൻ ദീർഘ നിദ്രയിൽ മുഴുകുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഞാൻ കുത്തിയിരുന്നു ഇത്തരം ഒരു മഹാ പ്രബന്ധം വായിച്ചു തീർത്തു: ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന യാതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല…തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ അവസാനം എന്താകുമെന്നു അറിയുന്ന ഒരു അഗത ക്രിസ്റ്റീ നോവൽ പോലെ തോന്നി. ഖജനാവ് കാലിയായത് മിച്ചം. കോടതിയിൽ, ഈ നോവലിന്, കടലാസ് വില പോലും കിട്ടിയതുമില്ല.

എന്തരോ എന്തോ!!
***

 

 

Bowing The Head…

My article published in a ten part series : Translating India

http://www.business-standard.com/article/news-ians/it-all-began-with-that-dinner-where-the-milk-played-truant-translating-india-8-118021600502_1.html

***

“Let me keep my distance, always, from those
who think they have the answers.

Let me keep company always with those who say
“Look!” and laugh in astonishment,
and bow their heads.”
― Mary Oliver, Evidence: Poems

Thirteen Years Later…

IMG_2233

Scene One: Conference Hall in a beautiful heritage hotel…There is a banner which says ‘ Giving Back to Society: The Innumerable Ways !’

People milling around. The smart youth, in latest fashions. Camera men, journalists, participants with their ID cards.
A sudden flurry of activity when the Chief Guest arrives.Bouquets , flashes of camera, voices…

Cut to back of the room…A tall man, in his late twenties, sits quietly. He is looking at the speakers on the podium. He gazes at one face and is lost in memories.

*
On the podium.

Compère: ‘And now, we would like to invite Mrs. Karuna Menon to share her experiences as a counsellor and rehabilitation specialist dealing with juvenile delinquents for many decades.’

A young woman steps forward and manoeuvres a wheel chair towards the mike. There is a poignant sigh rising from the audience. The woman in the wheel chair is around seventy, with a shock of white hair. She is radiant and cheerful.

Mrs Menon : Dear friends on the dais and beloved members of the audience! Thank you for giving me a chance to highlight the need for sensitivity towards juvenile delinquents. No child is born a criminal…As members of the society in which she or he lives, we are responsible for nurturing that soul to the proper heights it can aspire to. For that, we should stop looking at juvenile delinquents as evil. We should learn to open our eyes and see them for what they are: children fighting for survival.

Then she continues with her speech.

Back of the room. The man, lost in memories…

The Q&A session begins.
Raised hands: hyper smart questions, cynical queries, opinions disguised as questions…Mrs.Menon answers with grace and humility.

Slowly, the man raises his hand. He gets up.

Compère: Yes, sir… please ask your question.

Man: I stand here as a testimony to the great work of Mrs. Karuna Menon. I was a drug addict in my teenage. A very dangerous juvenile delinquent who stole his own mother’s jewellery. This lady, she saved my life. When the whole world hated me, she opened her home to the likes of me. Madam, thank you.

There is a ruffling sound, as many heads turn to gaze at the man. Slowly, someone begins to applaud. Mrs.Menon, in her wheel chair, stares unbelievingly at the tall man.

‘ Thank you, thank you,’ she murmurs, overwhelmed. She beckons the man to come forward.

He moves. He climbs the steps to the podium. And hugs the woman in the wheel chair.

Mrs.Menon: Ravi! Where were you, all this while?  How many years, now? Thirteen, fourteen? You never got in touch!
Man: I had to do something worthwhile before coming back to you, right?

Compère: Sir, the audience would like to know more!

The audience is on their feet now. It is a standing ovation for both the mentor and the protege.

Man: There is nothing more to tell. I was lost, she saved me. I have started a company which is into skill development. We actively work with prisoners released from jails and delinquents who are released from Homes. We help them get dignified employment.

Compère: What is the name of your firm?

Man: ( Smiles) Karuna, or Compassion.

He bends and touches the lifeless feet of Mrs.Karuna Menon.
*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vatsala’s Brilliant Preface:Her Favourite Stories…continued

 

img_1830Preface…….continued

**

‘The stitching machine’ is  a story about my own stitching machine. It is not just a source: the whole narrative is about the different experiences that it has gifted me. I still use one. The predecessor was taken away by a trader last year. He forced the new one onto me. No woman can let go easily of an appliance that she has been using for a while. The fate of both a spoon with its  edge broken off or a dilapidated stitching machine is the same. The grief of the woman is very genuine in both the cases. It can be seen as the holy remnant of an old culture. It is not applicable to today’s throw away culture- because, nothing is allowed to reach the satiation point at all. Hence there will not be a story related to a modern day consumer good- of having touched a human heart.

There is a special episode behind the writing of ‘ Vidyadharan.’ Once DC Kizhekkemury had told me that the dirtiest place in the world was Kashi. The stain stayed in my mind till I reached there. Once I saw Kashi, my whole life perspective changed. On one evening, having seen enough of other sights, we rented a boat and went along with MahaGanga’s flow. Gangaji was resplendent : a sea which removed all the dirt of the world.The flow swallowed all the agonies and kept the river eternally pure. A school of fish played alongside the boat merrily; like toddlers in a playpen. They raced back and forth touching our boat. Then, as if that was not enough, came the floating corpse. It would have terrified me had I seen it so in my home state.

Here, it was different. First I thought that a trunk of aloewood -chopped down by someone- with four branches on its sides, was floating on the waters. Soon it came near and travelled along the boat, occasionally caressing it. The fishes played hide and seek through the ruptures on the face. They emerged as a procession at times. ‘Who was this faceless one in his just concluded birth?’From this thought came the story,  Vidyadharan.’

From that day, I  have been able to look at death with equanimity. It is a miracle. My first encounter with death had been at twenty six, when my grand mother passed away. That was a serene experience: granny’s ending was like the  natural snuffing out of a lighted lamp. Probably this incident was a part of the treasury of experiences that I relied upon while writing this story.

What we see by the light of the sun need not be the real sight. The insight gleaned by the experience of the inner eye- that would be the truth. I recognised that. That is all. Here, I am stopping.

Vatsala, 2007