Flying High, Fearlessly

uyare

Women are often punished for being their true selves. That happens in a patriarchal household , in a patriarchal work environment or a patriarchal social setting.  If a woman is ambitious, capable and talented, the opposition is often brutal in its intensity.

The  Malayalam film, Uyare (At the heights), where the luminescent Parvathy plays the role of Pallavi Raveendran is a wonderfully inspiring movie. Pallavi is a beautiful, talented, committed and brilliant woman who dreams of being a pilot. But she is involved in a very abusive relationship with Govind (played so well by Asif Ali) who is insecure, envious and possessive. He is also vastly inferior when compared with her. Naturally, his suspicious and over controlling nature, his  filthy accusations and demeaning behaviour become too much for Pallavi to bear. And then Govind takes his vicious revenge by throwing acid on her face.

The story depicts how Pallavi faces her agony and the manner in which she fights to overcome her trauma. Helped by her loving father, devoted friends and a supportive young mentor, she regains her confidence and gets to prove to herself that she is indeed exceptional and worthy.

The scene which struck me the most and which echoed something deep within me was when Govind encounters her again in the flight and ends up blaming her for all his misfortunes!

‘You are well settled. You even got a decent compensation. If you think you can enjoy your life while I rot in prison…!’ It is then that she throws a hot cup of coffee on his face, snarling that it will not burn as much the acid which he had thrown on hers.

It is amazing how evil justifies itself and blames everything but itself! I have witnessed it time and again in both personal and professional environments. Perhaps it is lack of a light within. Such people are totally devoid of understanding. They know only one thing: they are always , always, always right. The other person provoked them, you see?

The way evil thinks and acts is actually very predictable.

Pallavi is beautiful and ambitious.

( The abuser’s psyche : Of course, it was her fault. Since she knows I love her, isn’t it her moral responsibility to be less pretty, less visible, less vocal, less successful and exist just for me?)

Pallavi is talented and successful. 

( The abuser’s psyche : It  was all her doing! Why couldn’t she just understand that I am her Lord and Master since she is in a relationship with me? How dare she dress up and go out for dinner with her friends? She must be cheating me with everyone around! And she dared to ask me to get lost when I confronted her?)

Pallavi did not shut herself up or commit suicide after the acid attack.

( The abuser’s psyche : How dare she live? I wanted to destroy her confidence, her verve, her life spirit, her beauty. And yet she dares to show her face to the world? Then, how can I say that I am a man?)

Pallavi got a cool job.

( The abuser’s psyche :Why is she allowed to live with her head high? So long as she is respected, I must be a failure in the eyes of others. How can I stand her happiness?)

Pallavi is respected and admired.

( The abuser’s psyche: And I am suffering  without  a decent job and have to face the criminal case too! Why can’t she just withdraw the case against me? Poor me! She is at the root of all my suffering. She deserved whatever I did to her. Didn’t I love her deeply? Didn’t she lie to me and betray me? How come that she is not facing any setbacks and that life is hitting me instead? That is just not fair. She should suffer. Only then the belief systems I hold will prove true.)

**

If you are in an abusive relationship ( evil has no gender by the way) it is best that you get out as fast as you can. Whether it is a professional or personal relationship, never let the perpetrator get the better of you.

Learn to call a coward, a coward. A damnable person, a damnable person. Keep zero contact with people who drain you. Draw your boundaries strong. And know that walking away from abusers is something to be taught very early in life to our children.

More power to the Pallavis of the world. May we teach our sons and daughters to respect and not control. And that love which is devoid of respect is vile.

***

ഈശ്വര നാമം

 

vivekalways

‘ ദൈവമേ! ഭ്രാന്തെടുക്കുന്നു…ഇത് എന്തൊരു ലോകം! എനിക്ക് ഇതിൽ ഇടമുണ്ടോ? ‘
ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാത്തവർ കുറവാകും ഇക്കാലത്ത്‌ .
( നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയുള്ള മനോവ്യാപാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാത്ത വ്യക്തിയാണെങ്കിൽ ഒരു സ്പെഷ്യൽ നമോവാകം!)
എന്തായാലും എനിക്കിങ്ങനെ കൂടെക്കൂടെ തോന്നാറുണ്ട്.

പണ്ട് കാലത്തായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്തരം ‘angst’ വകുപ്പിൽ പെട്ട് ഉഴലുമ്പോൾ, നല്ല ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചാൽ മതിയാകും. ഇല്ലെങ്കിൽ, അറിവുള്ള വല്ലവർക്കും കത്തെഴുതാം…കവിതാ പാരായണത്തിൽ തത്കാലം കുറച്ചു നേരം വിഷമങ്ങൾ മറക്കാം. ഇതിനും പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തിന് നന്മയുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരാവാം.ഇത് അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തു നിന്ന് പറയുന്നതാണ്.

ഇന്നിപ്പോൾ, ‘ എന്നെ കഴിഞ്ഞേ ലോകമുള്ളൂ’ എന്ന മട്ടിൽ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ, ‘ എൻ്റെ വീട്, എൻ്റെ വസ്ത്രം, എൻ്റെ cool quotient, എൻ്റെ ഫോട്ടോ…’ എന്ന പ്രളയത്തിൽപ്പെട്ടു വിഷമിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സ് പറയുന്നു:

“ഇനി നീയും കൂടി കൂവണ്ട കേട്ടോ! അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഭൂമിയ്ക്ക് ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾ സഹിക്കാൻ വയ്യ എന്നായിട്ടുണ്ട്! എങ്ങാനും അടങ്ങിയിരുന്നു ഈശ്വരനാമം ജപിച്ചോ!’

പണ്ട് എം ടി യുടെ തിരക്കഥകളിൽ സ്ഥിരം കാണുമായിരുന്നു : ( മീനാക്ഷിയമ്മ , പ്രായം 40- 45 , കാലുംനീട്ടിയിരുന്നു അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം/ഭാഗവതം വായിക്കുന്നു.) എൻ്റെ പ്രായം അതും കഴിഞ്ഞു ! അതിനാൽ അതൊരു ഓപ്ഷൻ തന്നെയാണ്.

***

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മേലുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ തടയുക : വിഷയത്തിൽ സംസാരിച്ചത് അഡിഷണൽ ജില്ലാ ജഡ്ജി പദവിയിലിരിക്കുന്ന ബഹുമാന്യയായ വനിത . എത്ര വിനയം, എത്ര അറിവ് . മൂന്നു വയസ്സുള്ള പെൺകുഞ്ഞിനെ മിഠായി നൽകി കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി ഉപദ്രവിച്ച ദുഷ്ടന് ആറു മാസത്തിനുള്ളിൽ ശിക്ഷ വിധിച്ച കഥ പറഞ്ഞു . എന്നിട്ട് കേട്ടിരുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു ” മക്കളെ, എല്ലാവരേയും വിശ്വസിക്കല്ലേ ! ഒരു അപേക്ഷയാണ് !’
പതിനാലു വയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തതതു   പറഞ്ഞു പ്രിൻസിപ്പൽ. പാവം കുട്ടി. അവളുടെ ഫോട്ടോ morph ചെയ്തു വൈറൽ ആക്കി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ‘ദബാംഗ്’ അഥവാ ഗുണ്ട. കടുത്ത മനസ്സമ്മർദനത്തിനു വഴങ്ങി അവൾ വിഷം കഴിച്ചു. അവളുടെ അമ്മ അതിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്നിട്ടില്ല. അയാളെ ഇപ്പോഴും പിടികൂടിയിട്ടില്ല. പോലീസിൽ റിപ്പോർട്ട് എഴുതിക്കാൻ വളരെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു .
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?
അപ്പോൾ വേറൊരു കഥ കേട്ടു : ദിവസവും ചോറും കറിയും മേടിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് പാവപ്പെട്ട , ചെറിയ പെൺകുട്ടികളെ ദേഹവ്യാപാരത്തിനു ഉപയോഗിച്ച ഒരുവൻ. പെൺകുട്ടികളുടെ കൈകൾ നിറയെ ബ്ലേഡ് കൊണ്ടുള്ള മുറിപ്പാട് ! ‘
‘മാഡം ! മയക്കു മരുന്നും മറ്റും കൊടുത്തു പലർക്കും കാഴ്ച വയ്ക്കും. പകൽ ഭിക്ഷയെടുപ്പിക്കും. വയറു നിറച്ചു ആഹാരം- അതായിരുന്നു അതുങ്ങളുടെ സ്വപ്നം!’
കേട്ടിരുന്നപ്പോൾ തോന്നി, ദൈവമേ, ചെയ്യാൻ എന്ത് മാത്രം ജോലി കിടക്കുന്നു. കണ്ണീരു ഒഴുകിയൊഴുകി തളർന്ന അമ്മമാര് ചുറ്റും. അപ്പോളാണോ നമ്മുടെ ‘angst/existential dilemma?’

നാം കാണുന്നതിനും അപ്പുറം ഒരു ലോകം. അവിടെ നമ്മുടെ ഒരു സ്നേഹ സ്പർശനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന എത്രയോ ആളുകൾ.
സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ : ” ഒരു ജീവിയുടെ കണ്ണീരു തുടയ്ക്കൂ…അപ്പോൾ അനന്തമായ പ്രപഞ്ച ശക്തി നിന്നിൽ വന്നു ചേരുന്നു .”
ചിലപ്പോൾ അതാവും  ഏറ്റവും നല്ല ഈശ്വര പ്രാർത്ഥന.
***

The Code of Courage

sword

If at this juncture of my life, someone were to ask me my greatest lesson in my life journey hitherto, it is simply this:

Do Not Be Afraid!

Fear is the greatest defeat. The terror of what/why/how/when/which/how…Rudyard Kipling’s six horsemen assume various hues and menacing postures in the mind of a human being. But the moment one decides that there is no looking back, courage comes in a great flood of blessing.

The sinews are strengthened and the mind becomes sharp as a razor. Because, there is nothing more stronger than human will power.

Alfred Lord Tennyson wrote famously in his poem Sir Galahad:

My good blade carves the casques of men,

My tough lance thrusteth sure,

My strength is as the strength of ten

Because my heart is pure…

If you have watched the children’s movie ‘Bug’s Life’ you will realize that the moment the humble ants discovered their inner strength, the terrible ‘Hopper’ lost his power over them.

 Hopper : ” Let this be a lesson to all you ants! Ideas are very dangerous things! You are mindless, soil-shoving losers, put on this Earth to serve us!”
Flik: “You’re wrong, Hopper. Ants are not meant to serve grasshoppers. I’ve seen these ants do great things, and year after year they somehow manage to pick food for themselves and you. So-so who is the weaker species? Ants don’t serve grasshoppers! It’s you who need us! We’re a lot stronger than you say we are… And you know it, don’t you?

So, where does that leave us? Every single woman, man, child, who is fighting injustice in any manner should tap into the inner fortitude first. The laws, the rules, the mechanisms of ensuring justice shall soon follow…But first, when a perpetrator  tries to bully you, simply adopt the Samurai Code… at least the two tenets of Justice and Courage.

To quote…(taken from website)
Rectitude : A well-known samurai defines it this way: ‘Rectitude is one’s power to decide upon a course of conduct in accordance with reason, without wavering; to die when to die is right, to strike when to strike is right.’

Courage : Confucius says: ‘Perceiving what is right and doing it not reveals a lack of Courage.’

So, what are you waiting for? Pick up the sword of the samurai within you! And walk with steely strength of your own courage… Be your own savior as someone wise once said.

**

ദേവിയുടെ കലി

img_2757

എൺപതുകളിൽ , ഫൂലൻ ദേവിയുടെ ശൗര്യം ബുന്ദേൽഖണ്ഡിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. ‘ബിഹാഡ്’ എന്നാൽ നദിയും, ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ വനാന്തരങ്ങളും , കൊക്കയും, കാടും എന്നർത്ഥമാണ്(ravines) . DACOITS അഥവാ കൊള്ളക്കാരുടെ, വാസസ്ഥലങ്ങൾ, നമ്മൾ ചമ്പൽ (chambal) കഥകൾ എന്ന രീതിയിൽ കേരളത്തിൽ ഇരുന്നു വായിച്ചപ്പോൾ, ഫൂലൻ ദേവി പകയോടെ നാടുവാഴികളായ മേലാളരെ നിരത്തി നിർത്തി വെടിയുണ്ട ഉതിർത്ത കാഴ്ച നേരിട്ടു കണ്ട വൃദ്ധനായ ചൗക്കിദാർ എന്നോട് പറഞ്ഞു: ‘ശബ്ദിച്ചാൽ കൊന്നേനെ സാഹിബ് !’

കൊടിയ ക്രൂരതകൾ നേരിട്ട ഫൂലൻ, പിന്നീട് പോലീസിന് സ്വയം സമർപ്പണം ചെയ്തതും, അതിനു ശേഷം   എംപിയുമായ കാര്യങ്ങൾ ചിലർ കൂട്ടി ചേർത്തു. ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ അവരുടെ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
‘മാഡം , ഇതാ, അവരുടെ അമ്മയുടെ ചിത്രം. ഇന്നലെ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.’ പോലീസ് ഓഫീസർ എന്നെ മൊബൈലിൽ ഒരു പടം കാണിച്ചു.
മെലിഞ്ഞു, കതിര് പോലെ, ഒരു സ്ത്രീ! പക്ഷെ നല്ല മിന്നൽ പോലെ ഒരു ജ്വാലാ പ്രതീതി! എൺപതു വയസ്സ് കാണും. ഫൂലൻ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ കഥകളും അവരുടെ പടത്തിലുണ്ട് എന്ന് തോന്നി പോയി, ഒരു നിമിഷം!
‘ഇവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരാണ് ദേവകലി ‘, പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞു. ‘തൊട്ടടുത്താണ്!’

‘കലി’: പൂമൊട്ട് എന്നും, പിന്നെ നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ, ‘ക്ഷോഭം’ എന്നും മനസ്സിൽ കണ്ട ഞാൻ, മോഹനചന്ദ്രന്റെ ‘കലിക’ യിലെ ചെറിയ   പെൺകുട്ടി നേരിട്ട നെറികേടും, ദേവരൂപത്തിലെ പൂമൊട്ടിന്റെ നാട്ടിൽ, കൊടും പീഢനങ്ങൾ അനുഭവിച്ച മറ്റൊരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ ഏകദേശം ഒരു പോലെയുള്ള പകയുടെ കഥയും ഓർത്തു സ്തബ്ധയായി ! ഈശ്വരാ, സ്ത്രീകൾക്ക് എല്ലാ നാട്ടിലും, ഒരേ അനുഭവം തന്നെയോ ?
ദേവിയുടെ കലിയോ അതോ ദേവ രൂപത്തിലുള്ള പുഷ്പമോ?

‘ഫൂലൻ ദേവിയുടെ സഹോദരിയും അമ്മയും തമ്മിൽ സ്വര ചേർച്ചയില്ല…അവർ എന്നോട് പരാതി പറയാൻ വന്നതാണ് മാഡം !’
ഞാൻ ചിരിച്ചു. ‘ സമാധാനം! ഇനിയും ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഡാക്കുവിന്റെ (Dacoit) തനിയാവർത്തനം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ ! അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ സാരമില്ല.’
ധാരാളം സ്ഥലങ്ങളിൽ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്ത പരിപാടികൾ കാരണം, എനിക്ക് ആ അമ്മയെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനിയൊരിക്കൽ…
***
‘അനീതി കാണുമ്പോൾ ശബ്ദമുയർത്തണം!’ എത്ര നല്ല കാര്യം.
ചെയ്തു നോക്കുമ്പോൾ, ശബ്ദിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അറിയാം അതിന്റെ നേരനുഭവങ്ങൾ, പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ !
‘പാട്രിയാർക്കി’ എന്ന വിളിപ്പേരിൽ പല വൃത്തിക്കേടും കാണിക്കുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ, മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷ ഒന്നേയുള്ളൂ : തിരിച്ചടി. അത്, പല തലങ്ങളിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ, ‘പൂമൊട്ടുകൾ’ കാലംതെറ്റി വാടികൊഴിയില്ല – പകരം, സുഗന്ധ വാഹിയായി, സൗന്ദര്യത്തോടെ വിടരും.
‘നേരെ വിലസീടിന നിന്നെ നോക്കിയാരാകിലെന്തു മിഴിയുള്ളവർ നിന്നിരിക്കാം!’

**

ദുഷ്ടദൂരാ ദുരാചാര ശമിനീ ദോഷവർജ്ജിത…

IMG_2728

‘DMwM’ഹാഷ്ടാഗ്: # DO NOT MESS WITH ME നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചു നടക്കേണ്ട സന്ദർഭങ്ങൾ ഉണ്ടാവും ജീവിതത്തിൽ..!

ദുർഗ്ഗാ ദേവിയെ നമ്മൾ പൂജിക്കുന്നത് ആ ശക്തി സ്വരൂപിണിയെ ഭയന്നും ബഹുമാനിച്ചുമാണല്ലോ ! തല വെട്ടുന്ന അരിവാളുമായി, കോപാവിഷ്ടയായ കാളി ദേവിയെ ആരും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാറില്ല- തീർച്ചയായും ഒരു പടി ദൂരെ നിന്നും കൈകൂപ്പും.

‘ഭയ ബിനു ഹോയി ന പ്രീത് ‘ എന്ന് തുളസിദാസ് ശ്രീ രാംചരിതമാനസത്തിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് . അതായത്, ഭയം ഉള്ളിൽ തോന്നിയാൽ മാത്രമേ ബഹുമാനവും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉണ്ടാവൂ! വരുണൻ സ്വയമേ വഴി കാട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയാസ്ത്രം തൊടുത്തിട്ടു , ക്ഷമാശീലരിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ശ്രീരാമ പ്രഭു, കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി ചൊല്ലുന്നതാണ്!

ഏതു മൃഗവും, അള മുട്ടിയാൽ, ചേരയെ പോലെ കടിക്കുകയും, സ്വരക്ഷാർഥം ‘baring the fangs’ചെയ്യുകയും പതിവാണല്ലോ. മനുഷ്യനും ഒരു മൃഗമായതിനാൽ, ഇപ്പറഞ്ഞ പരിപാടികൾ നമ്മളും ചെയ്‌തു വരുന്നു. അത് കുടുംബത്തിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ, പൊതു വേദിയിലോ – എവിടെ വേണമെങ്കിലും ആവാം.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപാവനമായ personal space-ഇൽ അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും -അരിവാളും, ചുറ്റികയും, വാളും, വാക്കും, തോക്കും കുഴലും, അമ്പും വില്ലും, ചീത്തയും, തെറിയും, കോടതിയും കേസും, ഇത്യാദിയുടെ വകഭേദങ്ങളോടെ – തീക്ഷ്ണതയോടെ നേരിടുന്നു. അത് പ്രകൃതി കൊടുത്ത പാഠമാണ് : SURVIVAL OF THE FITTEST. ഒന്നുകിൽ നീ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ !

നമ്മൾ പെൺകുട്ടികളെ പലപ്പോഴും വളർത്തുന്നത് ‘ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും ജീവിക്കണം’ എന്ന് ഓതിയാണ്. ഈ പുണ്യമായ ചിന്തകൾ അവർ എത്തിപ്പെടുന്ന കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളിലോ, ജോലി സ്ഥലത്തോ കാണില്ല എന്നത് നമ്മൾ മറന്നു പോകുന്നു. ‘ നല്ല ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല’ എന്ന കുറ്റത്തിന് ആരോപണ വിധേയയായ,അതിനു ശിക്ഷയായി കൈ വിരലുകളിൽ വടിയുടെ അടിപ്പാടുകളുമായി ഐ എ എസ് ബാച്ച് മേറ്റിനെ കാണേണ്ടി വന്ന എന്റെ സീനിയർ എന്നോട് ചോദിച്ചു : ‘അവൾ എന്തിനാണ് അത്രയും സഹിച്ചത്?’ ‘ നേരത്തെ ഇട്ടിട്ടു പോകേണ്ടതല്ലേ? കേസ് കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?’
അപ്പോൾ ഞാൻ കെആർ മീരയുടെ ‘സൂര്യനെ അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീയെ’ഓർമിച്ചു . എത്രയോ സത്യങ്ങളാണ് അതിലുള്ളത് എന്നോർത്ത് പോയി.

നമ്മൾ പലരും,കൂടുതൽ ക്ഷമിക്കുന്നു. നേരത്തെ ചെയേണ്ടത് പില്കാലത്തേക്കു മാറ്റി വയ്കുന്നു. അടിക്കാൻ ഓങ്ങുന്നവനെ, ഭയക്കുന്നു. അപമാനിക്കുന്നവരെ, അർഹതയില്ലാതെ തലയിൽ കയറ്റി വയ്ക്കുന്നു. നമ്മുടെ നന്മയെ മുതലെടുക്കുന്നവരെ വെറുതെ വിടുന്നു. അത് നാശത്തിലോട്ടുള്ള വഴി.

ഇതാ, ഇവിടെ വരെ മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞു ഒരടി മുന്നോട്ടു വച്ചാൽ, അപ്പോൾ തിരിച്ചടി കിട്ടും എന്ന് ശത്രുവിന് ബോധ്യം ആകണം. സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള മനുഷ്യരെ – സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആകട്ടെ – ആരും പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കില്ല.
ശത്രുക്കൾ ആരും ഇല്ല എന്ന മൂഢ സ്വർഗത്തിൽ ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ആരുടെയാണോ hidden agenda നിങ്ങൾ കാരണം വെളിച്ചപ്പെടുന്നത്, അവർ ശത്രുക്കളാവുന്നു എന്നത് സാമാന്യ ബുദ്ധി മാത്രം. ഇത് ‘നല്ല മനുഷ്യർക്ക് ‘ വരില്ല എന്നത് വിഡ്ഢിത്തം! സാധാരണ, നല്ല മനുഷ്യർക്കാണ് കൂടുതൽ ശത്രുക്കൾ!

എല്ലാവരേയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി ജീവിക്കാൻ ആവില്ല. ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ ആവും. അതിന് നെറ്റിയിൽ ഒട്ടിച്ചില്ലെങ്കിലും, ശരീര ഭാഷയിലും, വാച്യ ഭാഷയിലും, ‘ ഒരടി ദൂരം പാലിക്കുക’ എന്നൊരു signal ഉള്ളത് നന്ന്.

ഗുരു ഉവാച : കുരങ്ങന്റെ പിൻഗതിക്കാർ, ആ സിഗ്നൽ വേഗം വായിച്ചു കൊള്ളും!

**

യമുനയിൽ ഒരു തർപ്പണം

“ഭൂഖേ ഭജൻ ന ഹോയ് ഗോപാല !
ലേ തേരി ഖണ്ഡി, ലേ തേരി മാല! ”
വിശക്കുന്ന വയറിനു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ആവില്ല. അന്നമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം. അത് കൊണ്ട് ആദ്യം വിശന്നു കരയുന്നവരുടെ വിശപ്പകറ്റണം എന്ന് വിവക്ഷ.

സോമാലിയ എന്ന രാജ്യം, ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങളും ഞാനും അറിയുന്നത്, അവിടത്തെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പടങ്ങൾ കണ്ടിട്ടാവും. അതിരൂക്ഷമായ ഭക്ഷ്യകെടുതിയുടെ ഒരു കാലത്തെ ദൃശ്യങ്ങളിലാവാം. പണ്ട്, ഒരു കൊതിയൻ കഴുകൻ, കുഞ്ഞു മരിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ ഫോട്ടോ ഓർമ്മയില്ലേ? അത് സുഡാനിൽ ! കെവിൻ കാർട്ടർ എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ കഥ ഓർക്കുന്നില്ലേ?

ഇന്ന് ഞാൻ അത് പോലെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു. വയസ്സ് ഒന്നര. കണ്ടാൽ ഞെട്ടി പോകും. എല്ലും തോലും. ഒരു മൂന്ന് മാസത്തെ വളർച്ച കാണും.കുട്ടിയുടെ മാതാവ് അടുത്ത കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു, വീട്ടിലാണ്. ഈ പെൺകുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം, രാത്രിയിൽ ഒരു നേരം വന്നു അമ്മ കൊടുക്കുന്ന മുലപ്പാൽ.

‘മാഡം, അക്യൂട്ട് malnourishment ! ആറു മാസം കഴിഞ്ഞു കിട്ടേണ്ട ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ ഈ അവസ്ഥ ആയതാണ്. അതിനിടയിൽ, അവർ അടുത്ത കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഈ കുഞ്ഞിന് പതുക്കെ ആഹാരം കൊടുത്തു തുടങ്ങി.’ മിടുക്കിയായ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. ‘ നിരക്ഷരത, പിന്നെ ഗ്രാമത്തിലെ വ്യാജ വൈദ്യന്റെ ഉപദേശവും ! വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് കുഞ്ഞിനെ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ സ്പെഷ്യൽ സെന്ററിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചത് !’
കുട്ടിയുടെ അച്ഛനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു: ‘ അതെന്താ ഭക്ഷണം കൊടുക്കാത്തത്?’ ‘അവൾക്കു ദഹനത്തിന് പ്രശ്‌നം .പിന്നെ മുലപ്പാൽ ഒരു നേരം ഭാര്യ വന്നു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് !’

ബുന്ദേൽഖണ്ഡിലെ ഒരു ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ ജില്ലയാണ് ജലൗൺ. ഈ ജില്ലയിൽ, കാല്പി എന്ന താലുക്കിലാണ്,1857ഇൽ , ഝാൻസി റാണിയും, താന്ത്യ തോപ്പിയും കൂട്ടരും  യുദ്ധനീതി മെനയാൻ ഒന്നിച്ചു കൂടിയത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രങ്ങളായി, കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും , സെമിത്തേരിയും ഒക്കെയുണ്ട്.
ആക്രമണത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ സ്ത്രീകളേയും കുട്ടികളേയും ‘ബിഹാഡ് ‘ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന, കുടിവെള്ളം പോലും കിട്ടാത്ത മുൾച്ചെടികൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ചരിത്രം നാട്ടുകാർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവരൊക്കെ ദാരുണമായി മരിച്ചു. ക്ഷോഭം മൂത്ത വെള്ളക്കാർ തകർത്ത പ്രക്ഷോഭകാരികളുടെ കോട്ടയുടെ ഒരു അംശം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.

അക്ബറുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബീർബൽ കല്പി നിവാസിയായിരുന്നു എന്ന് രേഖകൾ! നമ്മൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന തുണി കഷ്ണങ്ങളിൽ നിന്നും ഏറ്റവും സുന്ദരമായ പേപ്പർ ഉണ്ടാക്കുന്ന കല, നൂറ്റാണ്ടുകളായി, ഇവിടത്തെ ചെറുകിട വ്യവസായികൾ ചെയ്തു വരുന്നു.

ജോലി തിരക്കിൽ , വ്യാസന്റെ ജന്മ ഭൂമിയെന്നും അവകാശപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

‘ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും’ എന്ന മട്ടിൽ കണ്ട പട്ടിണിക്കോലമാണ് കണ്ണിന്റെ മുൻപിൽ. ദൈവമേ, ഝാൻസി റാണിയുടെ കഥയുറങ്ങുന്ന നാട്ടിൽ, എല്ലും തോലുമായ സ്ത്രീകൾ പ്രസവിച്ചിടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ. കൊടുംദാരിദ്ര്യം എന്ത് എന്ന് നേരനുഭവം കിട്ടുമ്പോൾ, ബീര്ബലിനെയും, വ്യാസനെയും, ബ്രിട്ടീഷുകാരെയും ഓർക്കാൻ എവിടെ സമയം? ഒരു തുള്ളി മഴ പെയ്യാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരും, കന്നുകാലികളും.

മഞ്ഞയും നീലയും കലർന്ന നിറത്തോടെ സൂര്യ വെളിച്ചത്തിൽ, യമുന നദി തിളങ്ങുന്നു. സൂര്യ പുത്രിയാണല്ലോ യമുന. പുരാണ കാലത്തെ സൂര്യ മന്ദിരം നദീ തീരത്തുണ്ട്. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്: മണ്ണിന്റെ നിറമുള്ള ധോത്തി അണിഞ്ഞ ഒരു വയസ്സായ കർഷകൻ, യമുനയിൽ തർപ്പണം ചെയുന്നു.

അഹം എന്ന ഭാവം കുറയാനായിട്ടാവും, ദൈവം എന്നെ കല്പിയിലോട്ടു പറഞ്ഞു വിട്ടത്.

അടുത്ത തവണ ചരിത്രസ്ഥലികൾ സന്ദർശിക്കാം. പാലം കടന്നു. ഉറൈ എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിക്കുന്ന ജലൗൺ, ഇനിയും വരാം.

**

The Roop-Rekha of Co-existence

IMG-20150414-WA0024

IMG-20150414-WA0023 (1)

Award winning journalist and writer K.R.Meera has a Midas touch. Whatever she touches turns into scintillating golden thoughts for the reader. This remarkable young woman has won umpteen awards for her brilliant short stories, novels and journalistic endeavours. The latest in her kitty include the Vayalar Award and Kerala Sahitya Academy Award for her ‘Aarachar”, translated  into English by J.Devika as “Hangwoman”. It is a remarkable tale of 400 odd pages, of  a woman becoming a professional “Hangwoman,” and  the narrative is based in early Calcutta. By the way, Meera does not know to read or speak Bangla!

But I do not write to praise how much I enjoyed her ” Karineela,” a sensuous, slithering love story of a dark, blue, serpentine kind! Nor about the blinding colour of desire- yellow! “Mohamanja,” or “Yellow is the colour of longing,” as Devika translated it; which is yet another masterpiece. She explores topics that others leave untouched, and emerges with gems. Those that are sparkling with her own special variety of wit , wisdom and subtle ironical perspective.

The most appealing , to me as her reader, is the fact of her elegant , pithy writing. Sharp and to the point. Nothing more, nothing less. Perhaps I had found some violation of that rule of hers only  in her story ‘Aandhi’, a take on ‘Terigatha’, recollections and writings of  first ordained Buddhist women monks .( Murthy Classic Library Project  has published  a translation of Terigatha by the way. ) I found the story too elaborate , lacking the usual sleight of hand, lacking her gift of brevity.

But today, I write to congratulate Meera on her article about Dr.RoopRekha Varma, the brilliant, fiery intellectual, professor and women’s rights activist- former Vice Chancellor of the prestigious Lucknow University. In her article in Madhyamam weekly, Meera writes about “The RoopRekha of Co-existence ” ( Sahajeevithathinte RoopaRekha; Madhyamam Weekly, Feb 23,  2015 issue).Meera writes about Dr.RoopRekha Varma’s brilliant academic achievements, breaking all records in her graduation and postgraduation in Philosophy from Lucknow University. She did her Post Doctoral studies at Oxford. Meera’s friend, Dr.Piyush Antony, an accomplished woman in her own right and a Unicef Policy officer, had introduced Meera to Dr.RoopRekha Varma. It was in the context of Unicef’s project of reducing gender discrimination by changing curriculum.

Meera writes about the issue of building a gender sensitive, healthy world- how mutual respect has to be taught at child hood and during critical years of growth. She explores Dr.Roop Rekha Varma’s Sajhi Duniya’s efforts to rework on text books – words that  will teach young boys  and girls that it is okay to cry irrespective of your gender! And that their mothers too are valuable members of society, worthy of respect,  who contribute to household economics- whether they work within or outside the house. The new poems and chapters break down gender stereotypes, make children think aloud and teach new perspectives.

For example when Meena sings ‘Mothers cook roti’ , her uncle questions her. ” Why cannot your father cook roti too?’

Meena laughs, ‘Because father is a man!”

” Who cooked roti in the dhaba/eating joint that we went last night?”  asks her Uncle.

Meena admits it was the Dhaba wallah uncle!

“Was the uncle a man or woman?”

” A man.”

” So can roti making be done by men too?”

The little girl ponders on the point.

” Mothers and fathers can cook roti!”

I found it brilliant, especially the Uncle teaching the little niece to break the stereotype.

Dr.Roop Rekha Varma, recounts her struggles to make grown-ups rethink on such issues. When a young man started getting aggressive, asking her to remember the culture that produced great women philosophers like Gargi, Dr.RoopRekha Varma recounts that she narrated the story of how Yajnavalkya silenced Gargi! There was a need to rethink about women’s voices in the past and present!

Till the society and text books teach a child to respect women and men equally, to look at  a person as an authentic human being with potential and rights, a sensitive generation cannot grow. If the societal values and lessons degrade a woman’s body, the crimes against women will continue to rise. To reduce the gap between the strong and the weak, the woman and the man, the haves and have-nots, nature and human kind, new lessons of healthy Co-Existence will have to be taught early. That will reduce violence and crime against the “other”.

Meera concludes about how a smile of a woman, full of self esteem and dignity, can be the most powerful political tool, that will be an indicator of progress in the times to come.

As I put down the article, I felt very fortunate for knowing Dr.RoopRekha Varma. I met her during a seminar organised by the Women’s Studies Department in Bundelkhand University in 2005. When I had spoken about Mary Wollstonecraft’s ‘Vindication of the rights of women’ as a leading light, Dr.RoopRekha had gently reminded me of other masterpieces of Indian origin . In 2013, she launched my book on mythological women from a feminist perspective: ” Eternal Women”, which saw light during the Lucknow Literature Festival of 2013.

It felt great to read about a greatly admired intellectual in my own mother tongue. Perhaps, as Gurudakshina, I shall present Dr.RoopRekha ji with a translation!

With gratitude to K.R. Meera and Dr.RoopRekha Varma.

****