ആ വിളക്ക് കാട്ടൂ !

Nelson-Mandela-madiba

പഴയ കാലത്തു നാട്ടിൽ കണ്ടിരുന്ന കാഴ്ച : ഞാറ് നടുന്ന സ്ത്രീ പുരുഷന്മാർ. നോക്കെത്താത്ത ദൂരം വരെ പച്ചിച്ചു, കുളിർന്നു കിടക്കുന്ന ഭൂമി; സാധാരണക്കാരായ കർഷകർ. പല നിറത്തിലുള്ള സാരികൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകൾ. എങ്ങാനും പാട്ടുകൾ ഉയരുന്നുണ്ടോ?ഭോജ്‌പുരിയിൽ എല്ലാത്തിനും പാട്ടുണ്ട് : നടലിനും, കൊയ്ത്തിനും, ജലസേചനത്തിനുമെല്ലാം!

ബിഹാറിനോട് അടുത്ത ദേശമാണ്; നഗരത്തിന്റെ പകിട്ടുകൾ  ചില കടകളിലെ തിളങ്ങുന്ന കോള കുപ്പികളിലും പിന്നെ ചെറുപ്പക്കാരുടെ കൈകളിലെ മൊബൈൽ ഫോണുകളിലും മാത്രം. (ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്, മുകുന്ദന്റെ ‘കൃഷിക്കാരൻ’ എന്ന ചെറുകഥ മനസ്സിൽ വന്നു .)

അർഹിക്കുന്നവർക്ക്, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്‌തു കൊണ്ട്, ധാരാളം പേരുണ്ട്. സ്വന്തമായി പൈസ ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, അത് കള്ളു കടയിൽ നശിപ്പിക്കാറില്ല . കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പഠിത്തത്തിനും, കുടുംബത്തിലെ മെഡിക്കൽ എമെർജൻസികൾക്കുമായി ചിലവാക്കുന്നതായും പഠനങ്ങൾ. ആട്ടിൻകുട്ടികളെ മേടിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള ഒരു പ്രൊജക്റ്റ് ആണ് മനസ്സിൽ.  പക്ഷെ ഒരു കണ്ടിഷൻ : സഹായം ലഭിക്കുന്നവർ വായിക്കാനും എഴുതാനും പഠിക്കണം. കുറച്ചു കണക്കു കൂട്ടാനും! അത് വളരെ ആവശ്യവുമാണ്.
നിരന്നിരുന്ന സ്ത്രീകളോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : “സ്വന്തം പേര് എത്രപേർക്ക് എഴുതാനറിയാം?”
കുറച്ചു പേർ കൈയുയർത്തി.
“എന്താ, പഠിപ്പിക്കാൻ ആളുണ്ടായാൽ , നിങ്ങൾ പഠിക്കാൻ വരാമോ?”
” മാസ്റ്റർജി അടിക്കും!” പറഞ്ഞത് പത്തമ്പതു വയസ്സുള്ള സ്ത്രീ. അവരുടെ ചെറുപ്പകാല പഠനം മുടങ്ങിയ കഥ ഞാൻ ആ ഒരു വാക്യത്തിലൂടെ അറിഞ്ഞു.
ഞാൻ സരസ്വതീകടാക്ഷത്തെ പറ്റി സംസാരിച്ചു. സരസ്വതിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പാണ് ലക്ഷ്മിയും. ഐശ്വര്യം വരണമെങ്കിൽ, സ്വന്തം പേരെഴുതാൻ ശീലിക്കണം.
അപ്പോൾ ഗ്രാമീണ ജനതയ്ക്കിടയിൽ ജോലിയെടുക്കുന്ന മൂന്ന് സ്ത്രീകൾ എണീറ്റു: അവർ മിഷണറി സിസ്റ്റേഴ്സ് ട്രെയിനിങ് നൽകിയ സാമൂഹ്യ അനിമേറ്റേഴ്‌സ് ആയിരുന്നു .
അവർ പാടാൻ തുടങ്ങി : സുന്ദരമായ ഭോജ്‌പുരിയിൽ , ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വിലാപം .
അമ്മേ , പഠിക്കാനായി പേന ചോദിച്ചപ്പോൾ,
നീയെന്റെ കുഞ്ഞു കരങ്ങളിൽ വെട്ടരിവാള് വയ്ച്ചു തന്നു.
പശുക്കൾക്കു പുല്ലു ചെത്താനും , പാടത്തു ജോലി ചെയ്യാനും പറഞ്ഞു.
കളിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ , നീ എന്നെ വിവാഹം ചെയ്തയച്ചു,
എൻ്റെ ശോഭയുള്ള ശരീരം മണ്ണിനോട് ചേർന്ന് പോയി.
എൻ്റെ അമ്മായിയമ്മ പൈസായുടെ കണക്കു ചോദിച്ചുകൊണ്ട്
എന്നെ അപമാനിക്കുന്നു എന്നുമെന്നും.
അമ്മേ, എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
ആ പേന എൻ്റെ കയ്യിൽ വയ്ച്ചു തന്നിരുന്നെങ്കിൽ
ഇന്ന് എൻ്റെ ജീവിതം ഗതിമാറി ഒഴുകിയേനെ!”
കേട്ടിരുന്ന എല്ലാവരും കണ്ണുനീര് തുടയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു. ആ പാട്ടിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് ഞാനും വലഞ്ഞു പോയി. അപ്പോൾ , ഒരു സ്ത്രീ ഏറ്റവും പുറകിലെ നിരയിൽ എണീറ്റ് നിന്നു.
” ഇതെന്റെ ജീവിത കഥയാണ്. എന്റെ അമ്മ കൈയിൽ അരിവാളാണ് തന്നത്. എൻ്റെ അറിവില്ലായ്മ കാരണം എൻ്റെ മകളുടെ കൈയിലും ഞാൻ അരിവാള് തന്നെ കൊടുത്തു. പക്ഷെ ഇന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു അക്ഷരത്തിന്റെ വില. സാറുമ്മാരേ, എനിക്ക് പഠിക്കണം. എനിക്കെന്റെ പേരെഴുതണം.”
കൊള്ളിയാൻ മിന്നുന്നതു പോലെ തോന്നി. ഇത്, കുനിഞ്ഞു കാൽപ്പാദം തൊടേണ്ടുന്ന നിമിഷം. അവർ എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു- ജീവിതത്തെ പറ്റി , ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന നന്മ നിറഞ്ഞ ചോദനകളെ പറ്റി , ചെയേണ്ടുന്ന കടമകളെ പറ്റി.
കലങ്ങാത്ത കണ്ണുകളില്ല ചുറ്റിലും. അപ്പോൾ സാവധാനത്തിൽ, എല്ലാ കൈകളും ഉയർന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ചെറു സമൂഹങ്ങളായി അവർ ‘സെൽഫ്‌ ഹെല്പ് ഗ്രൂപ്സ്’ ഉണ്ടാക്കുന്നു. അതിൽ , പഠനവും തുടങ്ങാം.
**

നമ്മൾ , നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലൂടെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുന്നു. രണ്ടു നില മാളിക കാണുമ്പോൾ, ശ്ശോ , എനിക്കില്ലല്ലോ എന്ന ദുഃഖം ! ‘കൂപമണ്ഡൂക ബുദ്ധി ‘ എന്നത് എല്ലാ ദേശത്തും ഒരു പോലെ ഉള്ളതാണ്.

പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് തന്നെ അത്തരം ‘limiting’ മനോരഥങ്ങളിൽ നിന്നും വിടുതൽ കിട്ടാനാണ് , അല്ലേ ? നമ്മൾ ‘taken for granted’ എന്നു കരുതുന്ന പലതും , ലോകത്തിൽ പലർക്കും നിഷിദ്ധമായതാണ്. ഇരുട്ടത്ത് പ്രകാശം തെളിയിക്കണം എന്നത്, കൈയിൽ വിളക്കുള്ള എല്ലാ വ്യക്തികളുടേയും ചുമതല കൂടിയാണ്.
അധികം ദൂരമില്ല – ഇരുട്ടത്ത് ഒരു മനുഷ്യ ജീവി: നിങ്ങളുടെ വിളക്ക് അങ്ങോട്ടൊന്നു കാണിക്കൂ , ഒരു നിമിഷം!

ബഹളമില്ലാത്ത ജോലികൾ

For-most-of-history-Anonymous-was-a-woman.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ തൊഴിലില്ലായ്മ ഉള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കേരളവും പെടുന്നു എന്ന് വാർത്ത. എൻ്റെ ചിന്ത പോയത് ‘തൊഴിൽ’ എന്ന ശബ്ദത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ്. എവിടെയോ ബേസിക് ഇക്കണോമിക്‌സ് ക്ലാസ്സിൽ ‘ If a man marries his housekeeper, the GDP falls’ എന്ന് പ്രൊഫെസ്സർ പരാമർശിച്ചത് ഓർത്തുപോയി. വീട്ടുപണി കൂലിയ്ക്കു ചെയ്താൽ സാമ്പത്തിക ശ്രേണിയിൽ പെടും, ഇല്ലെങ്കിലോ? ആരും കാണാത്ത, വില കൊടുക്കാത്ത ജോലി! അസംഘടിത മേഖലയാണല്ലോ വീട്ടുപണിയും!

ലോകത്തിൽ എവിടെയാണെങ്കിലും ,ചില ജോലികൾ വലിയ ബഹളമില്ലാതെ ആരെങ്കിലും ചെയ്താലേ വീട്, വീടായിരിക്കൂ:
തൂക്കുക, പൊടി തുടയ്ക്കുക, ബാത്റൂം വൃത്തിയാക്കുക, വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കുക, ഇസ്തിരിയിടുക, ചെടികൾ നട്ടു നനയ്ക്കുക, ആഹാരം വയ്ച്ചു വിളമ്പുക, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, തുരുമ്പിച്ചതും, ജീർണിച്ചതുമായ വസ്തുക്കളെ കളയുക, മാലിന്യ നിർമാർജ്ജനം….
ഇതും അന്തവും, ആദിയുമില്ലാത്ത തൊഴിൽ തന്നെ. പൈസയ്ക്ക് ചെയ്യിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന്റെ മുക്കാൽ ബഡ്ജറ്റും കൊണ്ട് പോകുന്ന ‘വിലപിടിച്ച സേവനങ്ങൾ.’
ഇതിനോടൊപ്പം കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നതും കൂടിയാകുമ്പോൾ, ‘ഇക്കണോമിക്‌സ്’ പഠിക്കാതെ തന്നെ, ‘ദൈവമേ, ഇതെല്ലാം കാശിനു ചെയ്യിക്കാനിരുന്നാൽ ജോലിസ്ഥലത്തു ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശു മുഴുവനായും പലർക്കും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ’ എന്ന് വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്യും.
ഇത് വെറും സാധാരണ കുടുംബ കാര്യം. ഇതൊക്കെ ഒരു വിഷയമാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചേക്കാം.

രണ്ടിടത്താണ് വിഷയം സ്പർശിക്കുന്നത് : വീട്ടിലെ ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാത്ത ജോലികൾക്കിടയിൽ തന്നിലെ പ്രതിഭയെ വളർത്താനാവാത്ത സ്ത്രീകൾ ( ‘ A room of one’s own’ ഇൽ Virginia Woolf വ്യക്തമാക്കിയതാണ്); പിന്നെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വീട്ടിലെ എല്ലാ പണികളും ചെയ്താലും, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘കോലാട്’ എന്ന ചെറുകഥയിലെ വീട്ടമ്മയെ പോലെ ഒരിക്കലും അംഗീകാരം ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ.

എല്ലാ തൊഴിലിനും വിലയുണ്ട്, ഏതു ജോലിയും അഭിമാനത്തോടെ ചെയ്യണം എന്ന് നമ്മൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അപ്പോൾ ആരെയും നാം വിലകുറച്ചു കാണില്ല; ജോലിയുടെ പേരിൽ വീമ്പിളക്കില്ല , മറ്റുള്ളവരെ അപഹസിക്കില്ല. ഭംഗിയായി വീട് നോക്കുന്ന സ്ത്രീയെയും പുരുഷനേയും ബഹുമാനത്തോടെ കാണും, അവരിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ നോക്കും. ഭംഗിയായി ഏതു ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയും മനസ്സിൽ നമിക്കും. പണ്ട് Emerson പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

‘If a man has good corn or wood, or boards, or pigs, to sell, or can make better chairs or knives, crucibles or church organs, than anybody else, you will find a broad hard-beaten road to his house, though it be in the woods.’

വിവേകാനന്ദനും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ : ‘ദിവസവും വിഡ്ഢിത്തം പുലമ്പുന്ന പ്രൊഫെസ്സറെ ക്കാളും നല്ല ജോഡി ചെരുപ്പുണ്ടാക്കുന്ന ചെരുപ്പ് കുത്തിയാവുന്നതാണ് നല്ലത്.’

പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷെ ജീവിച്ചു കാണിക്കാൻ പ്രയാസവും. ‘തൊഴിൽ’/വൊക്കേഷൻ /ജോലി എന്നതിന് നമ്മൾ വിചാരിച്ചാൽ പല തലങ്ങളും നൽകാം. അതിനു സജ്ജമായ മനസ്സാണ് ആദ്യമായി ആർജ്ജിക്കേണ്ടത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

The Mysterious World of Words

translator

Words, words and words! What a fascinating world it is…

  1. Crying

A woman cries-in different circumstances, with different emotions. Is ‘crying’ sufficient to capture her tears?

She wailed, she lamented, she sniffed, she wept, she sobbed, she choked, she howled, she moaned, she hit her head….Ahhhh! Ask a translator, please!

Every word has ‘gravitas’, truly a Roman virtue and a special magic of its own. This is true of every language.

A word might be bubbling with suppressed laughter in the vernacular…literally speaking. It might bring to the mind of a natural speaker the image of a pretty woman, eyes sparkling with mischievous glee,  teasing a man she adores. Now how does one capture that beauty in a single word in another language?

So then the translator sits late into the night checking synonyms of mischief, synonyms of love, synonyms of laughter and then takes up the needle and thread to weave them all together in a sentence or a phrase …

2. Mocking

There are multiple ways in which humans mock, did you know?They snigger, they snicker, they mock and they roll their eyes, they speak roughly, they growl, they snarl, they raise eye brows….

Now when an old man burns with fury and mocks, his whole body taut like an arched bow… You paint the picture in your mind first…see some people in imagination, mix it with few life experiences here and there, add a dab of paint from a movie, an idea from a play, and then you try to capture the old man anew.

‘His nose resembled the beak of a bird of prey?’ Or talons?

3. Silence

Silence is another conundrum.

‘When faced with utter humiliation, the protagonist is silent.’

There are different types of silences in our lives, aren’t there? Forced silence, self-imposed silence, quietude,  deep silence, shallow silence, a ‘let us have a tea quietly together’ silence, ‘I know what you are thinking of’ silence, ‘You miss me, don’t you’ silence…as many silences as human beings in fact!

It is a simmering silence, the calm before the storm. And one doesn’t have the luxury of adding another sentence to describe the mood. Then what?

4. Yearning

‘Her heart thirsted for appreciation. Her hunger was for love and acceptance. Her yearning  was for understanding.’

Now this can be the starting point of every character description from Emma Bovary to Anna Karenina and Elizabeth Bennett. In fact every woman can relate to those emotions in any language.

But  one does not have the luxury of literal translation in a language where all of that can end up sounding repetitive.

5. Snowing much

P.S. Eskimo languages like Yupik and Inuit are  known to have many words to describe snow (Franz Boas, the linguistic relativity hypothesis et al..), while certain languages would have hardly one or two!

Naturally, no self respecting native speaker would agree with the translation that  ‘the lady was as pure as the driven snow’ (  because she understands different versions of  ‘snow on the ground’ which is different from ‘fallen snow’ or  ‘driven snow’!)

End Notes:

A translator has to balance her faithfulness to the text with the duty of carrying the mood through. But creating something totally new of her own is often a great risk.She has to be a good editor, ruthlessly snipping off her own words and phrases to retain just what has to be said.

But yes, there is great joy in this rather understated work. They say that a translator understands the book like a second mother. The challenge is to keep the tempestuous affection of motherhood tempered with equable detachment when creating a new life.

Truly, it is a stimulating adventure. And for someone as restless as me, it is like meditation. Yes, one can search for hours for the perfect word! Bliss!

**

 

 

 

 

 

ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം

“മിടുക്കും ശൗരവുമെല്ലാമെടുക്കും നാസ്തിയാം നിന്റെ കടുപ്പം കാട്ടിലെങ്ങാനും കിടക്കും വാനരത്തോടും,

കടക്കണ്ണും ചുവത്തികൊണ്ടടുക്കും, വിക്രമീപ്പല്ലു കടിക്കും, പർവതം തല്ലി പൊടിക്കും പാദപങ്ങളിട്ടിടിക്കും
വല്ലതും ചൊല്ലി ചൊടിക്കുന്നതെന്തിന് ഭീമാ ?”

കല്യാണസൗഗന്ധികം തുള്ളലിൽ നിന്നാണെന്നു പറഞ്ഞു പണ്ട് ചിറ്റ കാണാപാഠം പഠിപ്പിച്ചതാണ്‌ !

രണ്ടാമൂഴം വായിക്കുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ , ഇക്കാരണത്താൽ, നമുക്ക് ഭീമനോടും ഹനുമാനോടും വലിയ മമത തോന്നിയായിരുന്നു. ബുക് വായിച്ചതിൽ പിന്നെ മമത ആരാധനയായി.

ഭീമാകൃതിയിലുള്ള ആ യോദ്ധാവിനെ പിന്നെ ‘ഊരുഭംഗം ‘ എന്ന ഭാസ നാടകത്തിന്റെ പുനർവായനയുടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി : അയ്യോ, ഭീമൻ ചതിച്ചോ , എന്നും തോന്നി.
ഓർക്കാൻ കാരണമുണ്ട്…

**
അച്ഛനും അമ്മയും ജോലി ചെയ്തിരുന്ന തിരുവനന്തപുരത്തെ ഓഡിറ്റ് ഓഫീസിന്റെ സുന്ദരമായ ഓർമ്മയിൽ , സിവിൽ സെർവിസിൽ ഓപ്ഷൻ ടിക്ക് ചെയ്തപ്പോൾ, ആദ്യത്തെ നാലിൽ ഞാൻ പ്രാർത്ഥനയോടെ ഓഡിറ്റ് ആൻഡ് അക്കൗണ്ട് സെർവിസും വെച്ചു.
ഓർക്കാൻ കാരണമുണ്ട്…

ഓഡിറ്റ് ആൻഡ് അക്കൗണ്ടന്റ് ജനറലിന്റെ വക വിശദമായ റിപ്പോർട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു : സംസ്ഥാന ധനകാര്യ വകുപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട വിഷയങ്ങൾ.
വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നി, ഭഗവാനെ, നമ്മൾ ഇരിക്കുന്ന ശിഖരം മുറിക്കുകയാണല്ലോ/ നിൽക്കുന്ന നിലം കുഴിക്കുകയാണല്ലോ പലപ്പോഴും! കൊടുക്കേണ്ട പ്രാധാന്യം കൊടുത്താൽ വലിയ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും കര കയറുവാനാകും. പക്ഷെ റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നത് ധനകാര്യ വകുപ്പ് വർഷങ്ങളായി തുടരുന്ന തെറ്റായ പ്രവണതകൾ തിരുത്തുന്നില്ല എന്നാണ്…പൂച്ചക്കാര് മണി കെട്ടും? എത്ര എഴുതിയിട്ടും ഓർക്കാത്തതെന്തേ?

( ധന കാര്യവിഭാഗത്തിനെ വിത്ത് വിഭാഗമെന്നു പറയും ഹിന്ദിയിൽ! വിത്ത് ഗുണം പണ്ടേ പത്തു ഗുണമാണല്ലോ… )

ദുര്യോധനനാണോ ഭീമനാണോ വില്ലൻ? രചിച്ചത് ഭാസനോ എം ടി യോ?
ഞാനോ നീയോ ശരി? കണ്ണാടി എന്റെയോ നിന്റെയോ?

കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ തന്നെ ശരണം…

നോക്കെടാ നമ്മുടെ മാർഗ്ഗേ കിടക്കുന്ന മാർക്കട നീയങ്ങു മാറികിടേഷടാ
ദുർഘട സ്ഥാനത്തു വന്നു കിടക്കുവാൻ നിനെക്കെടാ തോന്നുവാൻ എന്തെടാ സംഗതി?

അങ്ങനേയും തോന്നാം !
അല്ലെങ്കിൽ സഹായിക്കുവാൻ വന്ന കൂടപ്പിറപ്പാണ് എന്നും മനസ്സിലാക്കാം!

**

 

 

 

Thirteen Years Later…

IMG_2233

Scene One: Conference Hall in a beautiful heritage hotel…There is a banner which says ‘ Giving Back to Society: The Innumerable Ways !’

People milling around. The smart youth, in latest fashions. Camera men, journalists, participants with their ID cards.
A sudden flurry of activity when the Chief Guest arrives.Bouquets , flashes of camera, voices…

Cut to back of the room…A tall man, in his late twenties, sits quietly. He is looking at the speakers on the podium. He gazes at one face and is lost in memories.

*
On the podium.

Compère: ‘And now, we would like to invite Mrs. Karuna Menon to share her experiences as a counsellor and rehabilitation specialist dealing with juvenile delinquents for many decades.’

A young woman steps forward and manoeuvres a wheel chair towards the mike. There is a poignant sigh rising from the audience. The woman in the wheel chair is around seventy, with a shock of white hair. She is radiant and cheerful.

Mrs Menon : Dear friends on the dais and beloved members of the audience! Thank you for giving me a chance to highlight the need for sensitivity towards juvenile delinquents. No child is born a criminal…As members of the society in which she or he lives, we are responsible for nurturing that soul to the proper heights it can aspire to. For that, we should stop looking at juvenile delinquents as evil. We should learn to open our eyes and see them for what they are: children fighting for survival.

Then she continues with her speech.

Back of the room. The man, lost in memories…

The Q&A session begins.
Raised hands: hyper smart questions, cynical queries, opinions disguised as questions…Mrs.Menon answers with grace and humility.

Slowly, the man raises his hand. He gets up.

Compère: Yes, sir… please ask your question.

Man: I stand here as a testimony to the great work of Mrs. Karuna Menon. I was a drug addict in my teenage. A very dangerous juvenile delinquent who stole his own mother’s jewellery. This lady, she saved my life. When the whole world hated me, she opened her home to the likes of me. Madam, thank you.

There is a ruffling sound, as many heads turn to gaze at the man. Slowly, someone begins to applaud. Mrs.Menon, in her wheel chair, stares unbelievingly at the tall man.

‘ Thank you, thank you,’ she murmurs, overwhelmed. She beckons the man to come forward.

He moves. He climbs the steps to the podium. And hugs the woman in the wheel chair.

Mrs.Menon: Ravi! Where were you, all this while?  How many years, now? Thirteen, fourteen? You never got in touch!
Man: I had to do something worthwhile before coming back to you, right?

Compère: Sir, the audience would like to know more!

The audience is on their feet now. It is a standing ovation for both the mentor and the protege.

Man: There is nothing more to tell. I was lost, she saved me. I have started a company which is into skill development. We actively work with prisoners released from jails and delinquents who are released from Homes. We help them get dignified employment.

Compère: What is the name of your firm?

Man: ( Smiles) Karuna, or Compassion.

He bends and touches the lifeless feet of Mrs.Karuna Menon.
*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

And Miles To Go…

IMG_0197

Someone asked me once.

“Don’t you get intimidated by the cynicism around?”

To be frank, I get mad as hell sometimes. But I have learnt to be resilient around that prickly cactus. I  sort of manoeuvre my way around its deadly thorns. Because, life has taught me one lesson. If you get stung by this plant, you will be sick all your life. A deathly pall of gloom will cast its tentacles around your soul and the lamp within will be doused by  the thick, poisonous smoke regurgitating from its deep rooted venom.

Cynicism comes in when hope dies. And hope dies, when people do not act/think/ talk as per your wishes. So what do we do? Change your expectations. Control the only person whose actions/thoughts/words are under your control. You.Yourself.

“Be the change that you want to see in the world.”Mahatma Gandhi advised us so. He was a true visionary.

I have long stopped justifying myself to others. To tell the truth, there is no time to sit and whine aloud all my miseries and my unhappiness. For every grievance out there, there exists an opportunity to work out a solution. To make this world a better place through service.

” I stay away from those who drain my spirits. They are cynical by nature. Cynical about the world, cynical about me and my worth. ..,” I said.”And I seek out those  who empower me by their work and thoughts every day.”

This note is in gratitude to those souls. Thank you for valuing me. I am thankful and inspired by your kindness. It has strengthened my wings to fly further.

I do not want the numbing blanket of cynicism around me. One step at a time…and miles to go before we sleep…

*****

*Receiving the  award  from US Consul General , Mr. Craig Hall at  the three nation conclave at Siliguri , for contribution to Anti human trafficking.

Flower and Bread

 ” Pluck this little flower and take it, delay not! I fear lest it droop and drop into the dust.

It may not find a place in thy garland, but honour it with a touch of pain from thy hand. 

I fear lest the day end before I am aware,  and the time of offering go by.

Though its colour be not deep and its smell be faint, use this flower in thy service and pluck it while there is time.”

Tagore, Gitanjali

So many times, I have felt, that the Divine is honoring me with a touch of pain from His hand. It happens when one becomes a part of a chain of positive events, doing one’s bit, however tiny it might be. It could be reaching out to one trafficked girl, one helpless child bride, one suffering woman or man, and  after doing it, one feels blessed.

Khalil Gibran in his Prophet wrote,

“Work is love made visible.
And if you cannot work with love but only with distaste, it is better that you should leave your work and sit at the gate of the temple and take alms of those who work with joy.
For if you bake bread with indifference, you bake a bitter bread that feeds but half man’s hunger.
And if you grudge the crushing of the grapes, your grudge distills a poison in the wine…”

I wonder, how many of us  are aware of the power that we are blessed with- in whatever roles we might be doing- To do good.

In all the exceptional souls I have had the fortune of meeting, I have found a sense of purpose and a sense of self confidence. They loved doing whatever they were doing. They were doing it  like a tiny flower being used for His service.As if they were baking bread, with lots of love.

And then I usually remember Tagore and Gibran.

With awe.