മണ്ണിലോട്ടു തിരികെ …

cavafy

മലയാള ഭാഷയെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന ആരും ഓർക്കുന്ന ചില സിനിമ സംഭാഷണങ്ങളുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ട എം ടി വാസുദേവൻ നായർ സാറിന്റേതാണവ.

ആരൂഢം:

വർമ്മ: കോൺവെൻറ് ഇൻഗ്ലീഷില് നാല് മുറിവാചകം പറഞ്ഞാൽ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്ങേത്തലയെത്തിയല്ലോ. ഉണ്ണി അക്ഷരം പഠിക്കണ പുസ്തകം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? A for Apple..I for Igloo ! ‘Igloo’ എന്താണെന്നറിയ്യോ?പറയൂ!
ഇന്ദിര മിണ്ടുന്നില്ല.
വർമ്മ : അറിയില്ല. Igloo’ ട്യുന്ദ്ര പ്രദേശത്തെ എസ്കിമോ വർഗ്ഗക്കാർ മഞ്ഞിലുണ്ടാക്കുന്ന കുടിലാണ്. ഒരു നല്ല വാചകം സായ്‌പിന്റെ സുന്ദരമായ ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയാനാവില്ല. ശുദ്ധ മലയാളത്തിലും ആവില്ല.സോറി, മലയാളമല്ല , മലയാലം! വേരുകൾ സമസ്തം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു വർഗ്ഗം. നമ്മളൊക്കെ. ഞാനടക്കം.

ആരണ്യകം :

ചെറുപ്പക്കാരൻ : തെറ്റോ ശരിയോ എന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. ഞാനിങ്ങനെയൊക്കെയായി. എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല. കുട്ടിയ്ക്ക് മനസ്സിലാവുന്ന വിഷയമല്ലാത്തതു കൊണ്ട് വിസ്തരിക്കുന്നില്ല. വീട്ടിൽ എല്ലാവരുമുണ്ട്; അമ്മിണീടെ പ്രായത്തിലുള്ള അനുജത്തിയുമുണ്ട്. പക്ഷെ..അവരാരും ഇപ്പോ ക്ലെയിം ചെയ്യില്ല . ഇടയ്ക്ക് അവളെ മാത്രം ഓർമ്മ വരും ..അമ്മിണീടെ അതേ ഛായ. മൃഗമല്ല , ആവരുതെന്നുണ്ട് . നല്ല വീട്, നല്ല കുടുംബത്തിന്റെ അറ്റമോസ്‌ഫിയർ, നല്ല ഭക്ഷണം, ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ .ഇതൊക്കെ എനിക്കും ഇഷ്ടം! മൃഗമല്ലാത്തതു കൊണ്ടുതന്നെ.
അമ്മിണി : പിന്നെയെന്തിനീ…?
ചെറുപ്പക്കാരൻ : എനിക്കു മാത്രം പോരല്ലോ ഇതൊക്കെ!

വെള്ളം :

വികാരി: ഈറ്റ വീട്ടുകാർക്ക് സംഘം , പരമ്പു നെയ്ത്തുകാർക്കു സംഘം …എന്തായിത്?
തമ്പി : തെറ്റാണോ അച്ചോ ? ഹും ..അറിവില്ലാത്ത ഗലീലിയോ മുക്കുവരെ ആദ്യം സംഘം ചേർത്തത് ആരാണച്ചോ?

മാത്തുണ്ണി: നിന്റെ അപ്പൻ വക്കീൽ സാറ് എനിക്കെതിര് നിൽക്കില്ല. അത് നിനക്കറിയാമോ?
തമ്പി : എന്റപ്പൻ പലതിനും എതിരാണ് : ദിവാൻ വാഴ്ചയ്‌ക്കെതിര് നിന്നു പോയി. ചൂഷണത്തിന് എതിര് നിന്നതു കൊണ്ട് പണക്കാരനാകാതെ പോയി .
വികാരി : നിന്റെയപ്പന് വയസ്സെഴുപതായി . മരിച്ചാൽ പള്ളിപ്പറമ്പിലടക്കണ്ടേ?
തമ്പി : ഹും …നീ മണ്ണാകുന്നു , മണ്ണിലേക്കു തിരിച്ചു ചേരുന്നു ..ശരിയല്ലേ അച്ചാ ? പള്ളിപ്പറമ്പിനു പുറത്തും മണ്ണില്ലേ?

***

ശ്രീ എം മുകുന്ദന്റെ ചെറുകഥ “സിറ്റി ക്ലബ്ബിലെ സായാഹ്‌നം .”
സുന്ദര വസ്തുക്കളുടെ , സുന്ദര മനുഷ്യരുടെ വൈരൂപ്യങ്ങൾ കാട്ടി തന്ന്, മൂർച്ചയുള്ള ഒരു കത്തി കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിത ലക്ഷ്യങ്ങളെപ്പറ്റി പുനർചിന്തിപ്പിക്കുന്ന കഥ.

അടച്ചു വച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, തിരക്കഥകൾ …എല്ലാം പൊടി തട്ടി തുറന്നാൽ തോന്നും : എത്ര കാലിക പ്രസക്തമാണ് ! ഒരിക്കലും മാറാത്ത ജീവിത സത്യങ്ങൾ.

 

 

കാത്യയും മറ്റു കവിതകളും

shel-silverstein-quote-listen-to-the-mustnts-child-listen-to-the-donts

സുഗത കുമാരി ടീച്ചറുടെ ചില കവിതകൾ…

Words of Cheer and Hope…

IMG_2751

https://timesofindia.indiatimes.com/life-style/books/photo-stories/the-best-translated-books-of-2018/photostory/67038811.cms

https://www.huffingtonpost.in/entry/the-12-best-translated-books-of-2018_in_5c1b7c77e4b08aaf7a856fd7

15 Books By Indian Women Writers That You Loved In 2018

Two books open themselves to my New Year plans. One is ready and smiling already. The other is being knitted together with laughter, tears and gratitude.

Two fantastic authors, whom I met in my life journey, who have reposed faith in me to bring their words to light in another language: they make my New Year great!

It is so truly said that dreams are not what you see when you sleep, but those which keep you from sleeping!

Looking forward to another fantastic year where I get to play with words in my beautiful and fabulous mother tongue!

May the Lord guide us all into more and more learning and creativity.

**

തോലന്റെ ചക്ക

IMG_2656

ഞാൻ എരുക്ക് തപ്പി ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു…എത്തി ചേർന്നത് തോലനിൽ!!!

തോല കവിയെ പറ്റി പണ്ട് ഐതിഹ്യമാലയിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. സംസ്കൃതവും മലയാളവും നല്ല കൈത്തഴക്കത്തോടെ, ഫലിതരൂപേണ പ്രയോഗിച്ചു വന്ന അതിബുദ്ധിമാൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘nemesis’ ആയിരുന്ന ചക്കിയെന്ന സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് എഴുതിയ പല വരികളും, പൊങ്ങച്ച സഞ്ചി കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർക്ക് നല്ല പരിഹാസമാണ്.

‘അന്നൊത്ത പോക്കീ! കുയിലൊത്ത പാട്ടീ!
തേനൊത്ത വാക്കീ! തിലപു‌ഷ്പമൂക്കീ!
ദരിദ്രയില്ലത്തെ യവാഗുപോലെ
നീണ്ടിട്ടിരിക്കും നയനദ്വയത്തീ!’

അരയന്നത്തെ പോലെ നടക്കുന്നവളേ
കുയിലിന്റെ ശബ്ദ മാധുര്യമുള്ളവളേ
തേൻ പോലെ വാക്കുകൾ മൊഴിയുന്നവളേ
എള്ളിൻപൂ പോലത്തെ മൂക്കുള്ളവളേ
പാവപ്പെട്ട ഇല്ലത്തെ, ധാന്യമണികൾ പോലെ
നീണ്ടതായ കണ്ണുകൾ ഉള്ളവളേ!!

(കുറച്ചു അരി കൊണ്ട് ധാരാളം പേരെ ഊട്ടണമല്ലോ! അല്ലെങ്കിൽ, ധാരാളം നാൾ കുടുംബം നടത്തണമല്ലോ…അപ്പോൾ യവാഗു-ധാന്യമണികൾ, പ്രയോഗത്തിൽ നീണ്ടിരിക്കുമല്ലോ !)

എന്തായാലും പഠിപ്പില്ലാത്ത സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ ഇങ്ങനെ പോക്കി, വാക്കി എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട..നല്ല വാക്കുകൾ വേണം!’

അങ്ങനെ തോല കവി നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് സംസ്‌കൃത ശ്ലോകം ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലി പോലും:

‘അർക്കശു‌ഷ്കഫലകോമളസ്തനീ!
ശർക്കരാസദൃശ ചാരുഭാ‌ഷിണീ!
തന്ത്രിണീദല സമാന ലോചനേ!
സിന്ധുരേന്ദ്രരുചിരാമലദ്യുതേ!’

ചക്കിയെ കൊണ്ട് തോലനെതിരെ ഒരു # മി ടൂ തുടങ്ങാൻ വകുപ്പുള്ള വക ആ വരികളിലുണ്ടല്ലോ.

പല വിവക്ഷകളിൽ , ‘ ഗണപതി വാഹനായരി നയന’
( പൂച്ചക്കണ്ണി ! എലിയുടെ ‘അരി ‘ / ശത്രുവായ പൂച്ച.)
പിന്നെ ‘ ദശരഥ നന്ദന സഖ വദന’
(ഹനുമാന്റെ മുഖം? കുരങ്ങി.!!!)
എന്നുമൊക്കെ വായിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.

**
പൊട്ടി ചിരിപ്പിക്കുന്ന പല ഭാഷാ പ്രയോഗങ്ങളും, കവിതകളും, കഥകളും, കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല…പുസ്‌തകം കിട്ടാനാണ് പാട് !

സി വി രാമൻ പിള്ളയുടെ പ്രഹസനങ്ങൾ കിട്ടാനില്ല! പണ്ട് ഞാൻ കൊതിയോടെ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ വയ്ച്ചു ‘ കുറുപ്പില്ലാ കളരിയും, പാപി ചെല്ലുന്നിടം പാതാളവും’ മറ്റും ഒരു ടീച്ചറോട് ചോദിച്ചു വായിച്ചതായി ഓർമ്മ … ഇതൊന്നും സുലഭമല്ലാത്തത് എന്താണാവോ ?

അരവിന്ദന്റെ ‘ ചെറിയ മനുഷ്യരും വലിയ ലോകവും ‘ തരാൻ അണ്ണനോട് കാല് പിടിച്ചിട്ടും ഒരു രക്ഷയുമില്ല !
‘ഒരു കോപ്പി മാത്രമേ ഉള്ളൂ …വേണമെങ്കിൽ ഇവിടിരുന്നു വായിച്ചോ…’ എന്നാണ് കർക്കശ മറുപടി .

പിന്നെ രക്ഷ ഇന്റർനെറ്റ് തന്നെ…അങ്ങനെ തോലനെയെങ്കിലും വീണ്ടു കിട്ടി…പല ഗൂഗിൾ ഗ്രൂപ്സ് തോല കവിക്കായി ഉണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി!

‘പനസി ദശായാം പാശി’
ചക്കി പത്തായത്തിൽ കയറി…ഭാഷയുടെ ഗൂഢ-ചിരികൾ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും നമുക്ക് വേണ്ടേ?
**
നന്ദി

https://ml.m.wikisource.org/wiki/ഐതിഹ്യമാല/തോലകവി

മത്സ്യപുരാണം

IMG_2655

‘ എന്റെ അമ്മയുടെ ആ മീൻ കറി ! അതിന്റെ രുചി…’
‘   അത് കൊള്ളാം ! ഞാൻ മീൻ കൈ കൊണ്ട് തൊടുന്നത് തന്നെ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടാ !’
‘നിന്റെ കറിയും മോശമല്ല!’
‘ഓ, ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ!’
‘നാളെ പച്ച മാങ്ങയും മുരിങ്ങക്കായും ചേർക്കണം കേട്ടോ!’
‘അതിനെന്താ, ആവാമല്ലോ !’
അത് അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള നിർദ്ദോഷമായ ഡയലോഗ്.
*
എന്നെ മീൻകാരിയുടെ അടുക്കൽ നിന്നും വാങ്ങിയതാണെന്നും, അത് കൊണ്ടാവും എനിക്ക് മീൻ കൊതി എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് !
മീൻ, അതിന്റെ ഏതു വകഭേദത്തിൽ പെട്ടാലും, നമ്മുടെ പ്രിയ ഭക്ഷ്യ വസ്തു തന്നെ.
തിരുവോണത്തിനും ‘അതെന്താ മീൻ കിട്ടിയില്ലേ?’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ കുടുംബത്തിലുണ്ട്.
‘ചത്ത് കിടന്നാലും ചമഞ്ഞു കിടക്കണം’ എന്നാണ് ചിലരുടെ ഭാവമെങ്കിൽ, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ, ‘ജീവിക്കുന്നെങ്കിൽ നല്ല മീൻ കഴിച്ചിട്ട് വേണം’, എന്ന നിലപാടാണ് .
‘അപ്പച്ചിയുടെ വാള മീൻ കറി സ്വപ്നം കാണുന്നു’ എന്നും മറ്റുമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ യാതൊരു പുതുമയുമില്ല. അതിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞ ആരും തന്നെ, സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കും…
‘കുടംപുളിയും വെളുത്തുള്ളിയും ഇട്ട മീൻ, മദ്ധ്യ തിരുവിതാംകൂർ സ്പെഷ്യലാണ്…ഞങ്ങൾ വാളൻ പുളിയാണ് ചേർക്കുക…’
‘പൊരിച്ച മത്തി കഴിക്കണോ, അത് വാഴയിലയിൽ  വാട്ടിയതു വേണം!’
‘ആര് പറഞ്ഞു? നല്ല എണ്ണയിൽ വറുത്തു കോരി ഞങ്ങടെ അവിടെ ഉണ്ടാക്കുമല്ലോ!’
‘കണവ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അതോ നത്തോലി കരിവാട് പാർട്ടിയാണോ?

‘കണവ തോരനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം! പിന്നെ നല്ല തേങ്ങ വറുത്തരച്ച കൊഞ്ചു കറിയും കേമം!
‘കറിവേപ്പിലയുടെ കുറവുണ്ട് ! പക്ഷെ സംഗതി കൊള്ളാം!’
എന്തൊക്കെ മീൻ പുരാണം കേൾക്കണം !
*
അങ്ങനെ, അങ്ങനെ, കടലിനും സമുദ്രത്തിനും ദൂരെ, കടൽ മീനെന്നു കേട്ടുകേഴ്‌വി ഇല്ലാത്ത നാട്ടിലെത്തി.
‘അയ്യോ, മീൻ കഴിക്കുമോ?’
ആ ധ്വനി കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അപകടം മണത്തു.

‘തിരിച്ചു കടിക്കാത്ത എന്തിനേയും തിന്നും. ആരേയും ഭത്സിക്കാതെ, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനു, ജാതിമതഭേദമുണ്ടോ?’

മനസ്സിൽ തോന്നിയത് അതാണ് : പക്ഷെ പറഞ്ഞില്ല.

‘ഞാൻ വളർന്നത് കടലിന്റെ നാട്ടിലാണ് ! ബംഗാളികളും മലയാളികളും, ഫുട്ബോളിനോപ്പം മീനിനേയും സ്നേഹിക്കുന്നു !’
ആദ്യമായാണ്, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു വർഗ്ഗഭേദം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

സസ്യാഹാരം ഒരു പടി മുന്നിൽ എന്നാണ് പലരുടെയും നിലപാട്.
‘ജോർജ് ബെർണാഡ് ഷായുടെ ഒരു ഫലിതമുണ്ട് : ആരായിരുന്നു കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിച്ചവൻ? സസ്യാഹാരിയായ CAIN അഥവാ മാംസാഹാരിയായ ABEL ?കഥ അറിയാമോ?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
‘അല്ലെങ്കിലും ഇവർ ഇച്ചിരി കൊമ്പുള്ള കൂട്ടത്തിലാ’, എന്ന മട്ടിൽ ചിലർ തുറിച്ചു നോക്കി…
ഞാൻ ഉത്തരം കൊടുക്കാതെ പിന്തിരിഞ്ഞു.

**
അമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോൾ ദുഃഖം രേഖപ്പെടുത്തി : ‘ അമ്മേ, ദോശയും, തലേന്നത്തെ വറ്റിച്ച മീൻ കറിയും വേണം. വായിൽ വെള്ളമൂറുന്നു !’
‘എന്റെ കുഞ്ഞേ ! ചക്കപ്പുഴുക്കും മീനും ഇപ്പോൾ അച്ഛന്    വിളമ്പിയതേ ഉള്ളൂ….കഷ്ടം നിനക്ക്   തരാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ !’
‘ ഇനി അതും കൂടിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ! അമ്മാ, ഫോൺ വെച്ചോ !’ ഞാൻ തിക്ത മനസ്സോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അണ്ണനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, സമുദ്രങ്ങൾക്കപ്പുറത്തും നിന്നും ഒരു ചിരി…’ആഹാ , ഞാനിപ്പോൾ മീനും കൂട്ടി കപ്പ കഴിച്ചതേയുള്ളൂ ! നിനക്ക് കിട്ടത്തില്ല അല്ലേ ഇതൊന്നും?’

മത്സ്യാവതാരവും മറ്റും ചെയ്ത എന്റെ ഭഗവാനേ! വല്ലപ്പോഴും സിസ്റ്ററുമാർ കൊണ്ട് തരുന്ന മീൻ കറി നീയായിട്ടു മുടക്കം വരുത്താതെ നോക്കണേ ! അതും കൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ, ‘മീൻ തൊട്ടു കൂട്ടാൻ’ ഭാഷയുടെ പിതാവ് പറഞ്ഞത് literally പാലിക്കാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ!

**

A Beautiful Book : Purappadinte Pustakam, V.J.James

IMG_2529

I chanced on this beautiful book in my mother tongue on a visit home. The title was alluring. ‘ Purappadinte Pustakam’ by Shri. V.J.James.

Translated it reads, ‘The Book of Exodus’. It is written by a writer who is a scientist by profession.

It reminded me of Marquez’s Macondo. Stories within stories within stories…about an isle in the backwaters of Kerala called Potta Thuruthu( an isle of reeds).

Elegant, simple, unpretentious . Addictive from the first page. A whole culture, way of life in the backwaters of Kerala stood revealed in some 280 odd pages.

Beautiful truths lay sparkling like sea shells in sunshine. Loss, love, lust, affection, guilt, ennui, erudition, religious discourses, geography, boats, shrimps, lighthouse, desolate souls, innocence, the monsoon, folklore, fried catfish, sarpasilla, poison healers, magicians, augurers, helpless humans…woven in exquisite language!

I was amazed at the  writer’s talent. Then I read that it had taken almost thirteen years for the novel to see light. And light it did see: spectacularly! It won the best novel award from DC Books during their silver jubilee celebrations in 1999.

Now many more books have arrived from Shri.V.J.James’ pen. One of his short stories has been made into a film starring none other than Mohanlal himself.

In his note ‘ An encounter with writing ‘aka Ezhuthanubhavam’, he writes that many had advised him lovingly to get his works cross the language barrier- step across the boundary of Malayalam language- and merge with world literature, by getting  it translated into English. He writes that ‘ I have humbly left it to my faith in the power of words: that a book will find its own way.’

****

An excerpt from this exceptional debut novel, translated from Malayalam… (The joy of words!)

“Folding the book, and switching off the light, Kunjootty hit the bed. As he lay there staring at the  circling beacon lights of the light house afar, he yearned for a deep sleep. Then a thought came into his mind: it was Sunday tomorrow.

He had a lot of confession debts to pay back.
He had stayed away from the Gods, preferring to stand behind the church pondering over many thoughts.Tonight, Kunjootty realised that it was no coincidence that he had enacted the role of Lucifer-that none were ready to take on – in the Bible play staged  on the church grounds all those years before. It was a malicious prank for him at that juncture, but then Lucifer from the play had entered his own life later!

Many sins were seeking forgiveness at the Holy feet of the Shepherd. He opened up five Holy wounds, accepted the sins, and then hanged those on the wooden cross.

His thoughts had started meandering again.
Was he asleep or awake?
Kunjootty tried to move his little finger, trying to prove to himself that he was not dreaming.

A strong wind blew then. The window panes banged  noisily, and flashes of lightning and thunder descended on the earth.
Everything was obscure outside.
The first harbingers of the monsoon had dropped on Potta Thuruthu.

A lagoon-traveller was continuing his  solitary sojourn even then. One of the strong western tempests, gathered strength near his path. The waves which were embraced by that natural force, rose sky high. The traveller, growing exhausted on being tossed up and down, started swimming in the direction of Potta Thuruthu. The wings of the night met each other at the sacred Ishan Kon- the North eastern spot, igniting fire! A thunder broke, with its ear splitting sound reverberating around. As the Fire spears from the sky descended furiously into the water, for the very first time, the lagoon- traveller found himself struck down into the depths of the lagoon, to witness its spectacular marvels. He lay motionless inside the palace of the mermaids and the sea- queen: watching the crystalline splendours around.

**

Translator’s Note

Another Book is getting ready:

The Heaviness of the Rain ( Anthology of selected poems- Translated from Malayalam)

Author: Prof. Veeran Kutty

IMG_2491Prof. Veeran Kutty’s poems have a wonderful simplicity and charm about them. They remind me of Haiku and Sufi literature equally. To capture majestic ideas into few lines- soaked with beauty-is a rare skill. The poems make us better human beings- by teaching us compassion, tolerance, kindness and love.
Translating these poems has been an enjoyable experience for me. I had started off by translating a few of his published poems on my wordpress blog. Prof. Veeran Kutty read those and encouraged me warmly. That helped me to compile this collection.

I hope and pray that the readers feel the enchanting loveliness of Kerala- the state to which both of us belong to – that have inspired many of these spiritual outpourings.

😀

വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ …

‘ഒന്നിനൊന്നോടു സാദൃശ്യം ചൊന്നാൽ ഉപമയാമത്’… ഉദാഹരണം : ‘ മന്നവേന്ദ്ര തിളങ്ങുന്നു ചന്ദ്രനെ പോലെ നിൻ മുഖം’ എന്നൊക്കെ ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിച്ചിരുന്നു. മന്നവേന്ദ്രന്റെ മുഖവും ചന്ദ്രനും ഒരു പോലെ എന്ന് കവിക്ക് തോന്നി.
നല്ല പണക്കിഴിയും , സുന്ദര സ്തുതിയും ഒരു പക്ഷെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ ‘ മറ്റൊന്നിൻ ധർമ്മ യോഗത്താൽ, അത് താനല്ലയോ ഇത് എന്ന് വർണ്യത്തിലാശങ്ക ഉൽപ്രേക്ഷാഘ്യയലംകൃതി’, എന്നും ബോധിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം.

എന്തായാലും ബോസ്-നെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന കല, കവി മാത്രമല്ല, കവിത തീരെ തൊട്ടു രുചിക്കാത്ത മനുഷ്യർ വരെ അഭ്യസിച്ചിട്ടുള്ള ഒന്നാകുന്നു. സ്വാഗത പ്രസംഗങ്ങളിലാണ് ഈ കല അതിന്റെ സകല മസിലുകളും വികസിച്ചു ഒരു മിസ്റ്റർ യൂണിവേഴ്‌സ് രൂപത്തിൽ ജനങ്ങളെ സ്തംഭിപ്പിക്കുന്നത്!

അത് വരെ തമ്മിൽ തമ്മിൽ കടിച്ചു കീറുന്ന പുലിയും എലിയുമെല്ലാം, വളരെ രമ്യതയിൽ അന്യോന്യം പ്രശംസിക്കുന്നത് കേട്ടാൽ; ഒന്നുകിൽ ഇത് വരെ ഞാൻ കണ്ടതും, കേട്ടതുമൊന്നും ശരിയായിരുന്നില്ല എന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ഇവർക്കൊക്കെ ഇതെന്തു പറ്റി എന്ന് സിനിമ സ്റ്റൈലിൽ ഞെട്ടാനോ മാത്രമേ നമുക്ക് കഴിയൂ.

ഹിന്ദിയിൽ ഷായറി എന്നൊരു സംഭവമുണ്ട്…മിർസ ഗാലിബ് ൻറെയും , ഫെയ്‌സ് അഹ്മദ് ഫെയ്‌സ് ന്റെ യും മുന്നവർ റാണ യുടെയും മറ്റും കവിത ശകലങ്ങൾ ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ഉദ്ധരിച്ചു കൊണ്ട് ‘ മന്നവേന്ദ്രനെ’ എടുത്തു പൊക്കുമ്പോൾ ആൾകൂട്ടത്തിൽ നിന്നും, ചില ശിങ്കിടികൾ ‘ വാഹ് വാഹ് !’ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉത്സാഹം വർദ്ധിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

‘ മാന്യവർ ‘ എന്ന് സംബോധന ചെയ്യുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും ‘ പറ്റിയ കക്ഷിയെയാണ് ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത് ‘, എന്ന് നാം വീർപ്പു മുട്ടുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട് . പിന്നെ നാടോടുമ്പോൾ നടുവേ ബാറ്റ ഷൂസുമിട്ടു നമുക്കും ഓടാം എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതിരിക്കാറാണ് പതിവ്.

മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങുന്നത് വരെ ബോസ്-നെ ചീത്ത വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൾ/ ന്നവൻ , അദ്ദേഹം നല്ല ഒന്നാന്തരം വിടുവായത്തം പറയുമ്പോൾ, വാ തുറന്നു വാഹ്, വാഹ്, ടോപ് പിച്ചിൽ ചിരി രൂപത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് . ‘ സർ താങ്കളുടെ ഗൈഡൻസ് കാരണം ഞാൻ അത് ചെയ്തു തീർത്തു ,’ എന്നും കൂടി കടുക് വറുത്തിട്ടു വാങ്ങി വയ്ക്കുമ്പോൾ, ഇനി കുറച്ചു കറിവേപ്പില വേണോ രുചി കൂട്ടാൻ? രണ്ടു മണിക്കൂറോളം നിന്റെയൊക്കെ കുറ്റംപറച്ചിൽ കേട്ട സമയം ഞാൻ നട്ട് പിടിപ്പിച്ചതാണ് – വളർന്നു കായ്ച്ചു കേട്ടോ എന്ന് പറയാൻ തോന്നും. ‘ മന്ദ ചേഷ്ടനായ് നിന്നു ഞാനുമാമന്ദീരാംഗണ വീഥിയിൽ …’ എന്ന് വിവരിക്കാം..

വർഷാവർഷം പെർഫോമൻസ് റിവ്യൂ ഒപ്പിടുന്ന സമയമാണ് പൂന്താനം എന്ത് ദീർഘദർശിയായിരുന്നു എന്ന് ശ്ലാഘിച്ചു പോകുന്നത്! ‘കോലകങ്ങളിൽ സേവകരായിട്ടു കോലം
കെട്ടി ഞെളിയുന്നിതു ചിലർ ‘, എന്ന് എഴുതിയത് ‘ ഔട്‍സ്റ്റാൻഡിങ് / എസ്‌സില്ലെന്റ്’ റേറ്റിംഗ് നേടാനുള്ള മനുഷ്യ ത്വരയെ പറ്റിയായിരുന്നു എന്ന് ബോധ്യമാകുന്നു.

 

ട്രാൻസ്ഫർ ലിസ്റ്റ് വരുമ്പോൾ ഞാൻ വീണപൂവിലെ ചില വരികൾ സ്മരിക്കാറുണ്ട് : ‘ വൈരാഗ്യമെറിയോരു വൈദികനാട്ടെ ,ഏറ്റ വൈരിക്കുമുന്പുഴറിയോടിയ ഭീരുവാട്ടെ , നേരെ വിടർന്നു വിലസീടിന നിന്നെ നോക്കി ആരാകിലെന്തു മിഴിയുള്ളവർ നിന്നിരിക്കാം…’ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ പിന്നെ അത് മാത്രമേയുള്ളു മിഴിച്ചു നോക്കാനുള്ള സാധനം.
ഭൂമി കറങ്ങുന്നത് ജോലിയാകുന്ന അച്ചുതണ്ടിലാണ്‌ എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ, തലങ്ങും വിലങ്ങും ഈ ലിസ്റ്റ് വാട്ട്സ് ആപ് വഴിയും, മെയിൽ വഴിയും ആളുകളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തും.

‘ അയ്യോ ! ആരോടെങ്കിലും പിന്നെയും യുദ്ധത്തിന് പോയോ?വലിയ ഗ്ലാമർ ഇല്ലാത്ത പോസ്റ്റാണല്ലോ?’ എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചും കൊണ്ട് അഭ്യദയകാംഷി പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ് : ‘കോൺഗ്രാചുലേഷൻസ് ! വെൻ ഈസ് ദി ട്രീറ്റ്?’

‘ പഞ്ചാര വിറ്റു നടന്നു കുഞ്ചു , പഞ്ചാര കുഞ്ചുവെന്നു പേര് വന്നു…പഞ്ചാര തിന്നു മടുത്തു കുഞ്ചു, ഇഞ്ചി കടിച്ചു രസിച്ചു കുഞ്ചു…’ ഹിന്ദിയിലോട്ടു മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യാനുള്ള വൈദഗ്ദ്ധ്യം പോരാത്തതിനാൽ നമ്മൾ ചേരയുടെ നടുക്കണ്ടം തിന്നാൻ തുടങ്ങും: ‘ ബഹുത് ശുക്രിയ…സരൂർ , സരൂർ !’
**

 

 

 

ഈ ഗാനം മറക്കുമോ ?

എഴുതുന്നതാണ് പഥ്യം എന്നിരുന്നാലും , അണ്ണൻ പറഞ്ഞതു ഗൂഗിൾ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കാൻ ആണ്. ശരി , എന്നു ഞാനും കരുതി. കൂടപ്പിറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാത്ത ദുരനുഭവങ്ങൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു സ്മരണയാവട്ടെ ഇത്തവണ !

‘ നീ പാടല്ലേ, പാടല്ലേ അനിയത്തീ …’ എന്ന് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് , പണ്ട് . ( ” നീ മാറല്ലേ, മറയല്ലേ, നീല നിലാവൊളിയെ …”എന്ന പാട്ടിന്റെ ട്യൂണിൽ ഓർത്താൽ സംഭവം കറക്റ്റായി മനസിലാക്കാം കേട്ടോ…)

ശരിക്കുള്ള സംഭവം ഇപ്രകാരമാണ് : ഇഷ്ടൻ, അതി സുന്ദരനും, സുമുഖനും , എല്ലാവർക്കും കണ്ണിലുണ്ണിയും ആയി വിലസുന്ന സ്കൂൾ കുമാരൻ.

ഞങ്ങളുടെ അപ്പച്ചി , മീൻ വറുക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ കഷ്ണം എടുത്തു മാറ്റി വയ്‌ക്കും ഇദ്ദേഹത്തിനായി ! ‘ മോനെ, നിനക്ക് തങ്കത്തിന്റെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും , മയിൽ പീലി പോലത്തെ കൺപീലികളും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോടാ മക്കളെ …’ എന്നും മറ്റും ആർദ്രതയോടെ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് ചോറ് കൊടുക്കും.
നാലര വയസ്സ് ഇളപ്പമുള്ള ഈ പാവം ഞാൻ, അടുത്ത തിരുമധുരം ഇപ്പൊ എന്റെയും വായിൽ കിട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു , വായും പൊളിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന കാര്യം ആരും ഗൗനിച്ചില്ല. മീൻ കഷ്ണം എനിക്കും തന്നു- അണ്ണന്റെ കഷ്ണം തന്നെ എനിക്ക് വേണം എന്ന ശാഢ്യം ഏശിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ എന്റെ സൗന്ദര്യത്തിനെ പറ്റി പറയുമായിരിക്കും എന്ന് സമാശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു മീൻ മുള്ളും കൂടി കടിച്ചു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയ എന്നോട് അപ്പച്ചി പറഞ്ഞു : ‘ ടി മോളെ , മീൻകൊതിച്ചി , നീ നിന്റെ അച്ഛൻറെ തനി സ്വരൂപം തന്നെ! കുറ്റം പറയരുതല്ലോ ! നല്ല ബുദ്ധി – ആവശ്യമില്ലാത്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും നല്ല വിവരമുണ്ട് ! ‘

ഒറ്റ വാക്യം കൊണ്ട് എന്നെയും എന്റെ അച്ഛനെയും നിലംപരിശാക്കി, വിജയശ്രീലാളിതയായി അപ്പച്ചി അണ്ണന്റെ തലയിൽ തലോടി; പിന്നെ ‘ മക്കളെ ! നിന്റെ അടുത്ത പാട്ട് എപ്പോഴാടാ?’ എന്നും ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചോദിച്ചു.

ഈ അണ്ണന് പ്രകൃതി കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചു കൊടുത്ത മറ്റു ചില വരങ്ങളിൽ ഒന്ന് നന്നായി പാടാനുള്ള കഴിവാണ് . എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ സകല അഹങ്കാരി പെൺപിള്ളേരുടെയും ആരാധന പിടിച്ചു പറ്റുന്ന ഒരു പാട്ടുകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. നാട്ടു നടപ്പ്‌ പറഞ്ഞാൽ, ഇവളുമാരൊന്നും സാധാരണ ഗതിയിൽ എന്നോട് കൂട്ടു കൂടാറില്ല. ഞാൻ വലിയ സാധനമാണ്, പടിപ്പിസ്റ്റാണ് എന്നൊക്കയുള്ള നുണ പ്രചാരണങ്ങൾ ചുറ്റും അലറിയടിക്കുന്ന കാലം! ആകപ്പാടെ മിണ്ടുന്നതു മിനി മാത്രമാണ്!

പക്ഷെ ഒരു അദ്‌ഭുത പ്രതിഭാസം ഇടയ്ക്കിടെ സംഭവിക്കാറുണ്ട് ! അണ്ണൻ പാടുന്ന അവസരങ്ങളിൽ സകല പെൺപിള്ളേരും എന്നോട് വലിയ സ്‌നേഹപ്രകടനം കാഴ്ച വയ്ക്കും! അണ്ണന്റെ വാലിൽ തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ഈ നിഷ്‌കളങ്ക ബാല്യത്തിനെ സോപ്പ്പിട്ടു , ആ മഹാന്റെ ഒരു നോട്ടം പിടിച്ചു പറ്റാനാണ് ! അയ്യടാ മനമേ തീപ്പെട്ടി കോലേ …ഇദ്ദേഹം ‘ ശ്യാമ സുന്ദര പുഷ്പമേ എന്റെ പ്രേമ സംഗീതമാണു നീ…’ എന്നൊക്കെ പാട്ടും പാടി,കൈയടി, വിസിലടി, നീർമിഴികളിലെ  കടാക്ഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിശിഷ്ട ഭോജനങ്ങളാൽ സംപ്രീതനായി വലിയ ട്രോഫിയും ഒക്കെയായി വീട്ടിലോട്ടു എഴുന്നെള്ളും! മഴയത്തു പൂടയൊക്കെ കുതിർന്നൊട്ടിയ കോഴിയെ പോലെ ഞാനും പിറകിൽ.

അച്ഛൻ,അമ്മ , വലീറ്റ, കൊച്ചീറ്റ, അപ്പച്ചി, വലിയച്ഛന്മാർ എന്ന് വേണ്ട കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ ശാഖകളിലും ഉള്ള കിളവിമാർ വരെ , അന്ന് വരെയുള്ള സകല വിശ്വ യുദ്ധങ്ങളും മറന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു ‘ ഹരി കുട്ടന്റെ ‘ പാട്ടിനെ പ്രകീർത്തിക്കും!
അസൂയയും കുശുമ്പും എന്റെ അടുത്തു കൂടി പോകാത്തതിനാൽ, ഞാൻ വിടർന്നു ചിരിച്ചും കൊണ്ടും താലപ്പൊലി എടുക്കും എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ , ഈ സാധനത്തിന് , ഒരു പിച്ചു പോലും കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന കൊടും സങ്കട കടലിൽ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു ഞാൻ !

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി – ഞാനും പാടും!!! ശാന്തി മന്ദിരം എന്ന പേര് കേട്ട അച്ഛൻ തറവാടിന് കോളിളക്കമുണ്ടാക്കിയ ഒരു സംഭവ വികാസം തന്നെ ആയിരുന്നു അത് ! ‘ നീയ് പാടാൻ പോകുന്നോ? കഴുത കരയുമല്ലോ കുഞ്ഞേ ?’ ‘ അയ്യോ ! എന്റെ ഭഗവാനേ – അത് വേണോ മോളെ ?’ ‘ ഇനി അതിന്റെം കൂടി കുറവേ ഉളളൂ!’ ‘ കൊച്ചിനെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തൊന്നു കൊണ്ട് പോയാലോ?’ തുടങ്ങിയ ആശാവഹവും ഉത്സാഹഭരിതവുമായ പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ ഇടതടവില്ലാതെ എന്നെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു .

എങ്കിലും ഞാൻ എട്ടു വീട്ടിൽ പിള്ളമാരുടെ നിലപാടെടുത്തു – ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയുമില്ല ! ഞാനും പാടും, ഞാനും ഭരിക്കും , ഞാനും കൈയടി നേടും. എന്താ ! കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നും ഇല്ല ! അപ്പോൾ അണ്ണനും ചെറുതായി പറഞ്ഞു – അത് വേണോ ?

അമ്മയുടെ ഓഫീസിലെ ആർട്സ് ക്ലബ് പരിപാടികൾ തുടങ്ങി – അംഗങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ കോമ്പറ്റിഷൻ.അണ്ണൻ ഡയറിയും പിടിച്ചു സുന്ദരമായി പാടി. ഞാനും ഡയറി പിടിച്ചും കൊണ്ട് സ്റ്റേജിൽ കയറി. പിന്നെ സംഭവിച്ചതു മാത്രം ചോദിക്കരുത്. ചില തിക്താനുഭവങ്ങൾ ബുദ്ധി മറന്നു കളയുന്നു-ഞാൻ പാടിയോ , കരഞ്ഞോ, പ്രസംഗിച്ചോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. ജഡ്ജിമാർ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കുന്നതു കണ്ടു. മൈക്ക് കുലുങ്ങുന്നതാണ് പിന്നെ കണ്ടത്. പിന്നെ അണ്ണനും അമ്മയും ഞങ്ങളീ പാതകതിന്നു ഉത്തരവാദികളല്ല എന്ന മട്ടിൽ തല കുമ്പിട്ടു ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.

റിസൾട്ട് വന്നു- ഏഹേ ! ഒരു ആശ്വാസ സമ്മാനം പോലും കിട്ടിയില്ല. അണ്ണന് അന്ന്  ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടിയത് ഒരു പിത്തള കുതിര: രണ്ടു മുൻ കാലുകളും ഉയർത്തി തലയെടുപ്പോടെ അശ്വമേധത്തിനു പുറപ്പെടുന്ന പോലെ ഒന്ന് ! നല്ല പിങ്കും ബ്രൗണും കലർന്ന നിറം. അമ്മ വീരാരാധന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതെടുത്തു എനിക്ക് എത്താത്ത പൊക്കത്തിൽ അലമാരയിൽ കണ്ണാടി കൂടിൽ വയ്ച്ചു . വരുന്നോരോടും പോകുന്നൊരോടും ആ കുതിര കഥ പറഞ്ഞു ! ‘ എന്റെ മോന് പാട്ടിൽ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയതാ….അത് പിന്നെ മോളും ചേർന്നായിരുന്നു. ജഡ്ജിമാർ വരെ ഞെട്ടി പോയി . മിനിക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ല…അവൾക്കു പ്രസംഗിക്കാനാണ് കഴിവ് കൂടുതൽ !’

അത് വഴി പോയ അപ്പച്ചി, പണ്ട് യുധിഷ്ഠിരൻ സത്യം പറഞ്ഞത് പോലെ അടക്കി പറഞ്ഞു : ‘ അധിക പ്രസംഗിയാണ് !’

**
പിൻകുറിപ്പ് : എന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന ഒരു വേള , ഇളയവൾ അമ്മൂമ്മയോടു ചോദിച്ചു: ‘ഇതേതാ ഈ പിങ്ക് കുതിര?’

പദ്മശ്രീ അവാർഡ് മാതിരി യുഗങ്ങളായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ആ നാല്കാലിയെ ചൂണ്ടി കാട്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു..’ അതോ? അത് നിന്റെ വല്യമ്മാവന്‌ പണ്ട് കിട്ടിയതാ …നിന്റെ അമ്മയും പാടിയായിരുന്നു കേട്ടോ….’

വയസ്സ് പത്ത്‌ നാല്പതായിട്ടും ആ കുതിര എന്നെ വിടാതെ പിൻതുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ( പാടി )കൊണ്ട് ഞാൻ ഉപസംഹരിക്കട്ടെ !

***