Better to Light a Candle…

candle08

‘Lord! Use me in your service.’

And when you pray thus, miracles happen.

Dear Sister, working in the remotest villages, wanted to stitch masks and distribute them freely to the villagers. But she had no way of stepping out of the convent to purchase the raw material.

‘So much to do…how do I do it?’

The desire of that pure heart triggered energy vibrations elsewhere. Lo and behold, we found someone to help her overcome the obstacle. He, another good heart, had purchased hundreds of masks from his own salary for the poor and was delighted to be of help.

Soon the stitching machines of the convent will work night and day, and many village women will contribute towards making the world a kinder place.

Sometimes, all one needs is a pure wish…a selfless prayer.

**

“Ikigai”: where passion meets mission, profession and vocation.

( Book  By Hector Garcia, Francesc Miralles)

Where

What you love merges with

What the world needs

What you can be paid for

What you are good at.

***

P.S. I feel proud of many silent people working round the clock to help us. Hats off to doctors, nurses, police officers,  paramedics, sanitation workers…so many countless people out there struggling to keep us safe, well fed and healthy.  Collectors and SPs are  doing outstanding work in such dire times.

Blessed are those who are not cynical, who do not rave and rant about the sad state of affairs but end up doing some things for bettering the situation..

Better to light a candle than to curse the darkness.

A time to be grateful.

 

 

Melodies from the Flutes

ikiru

In Italo Calvino’s essay ‘Why read the classics?’ he quotes Cioran.

While the hemlock was being prepared, Socrates was learning a melody on the flute.’What use will that be to you?,’ he was asked. ‘At least I will learn this melody before I die.’

Following such melodies, I ended up watching Kurosawa’s Ikiru, loosely inspired by Leo Tolstoy’s  novella, ‘The death of Ivan Ilyich.’  The purpose in Watanabe’s life- to build a children’s park over an erstwhile cesspool- gave him joy in the end. I remembered Socrate’s flute lesson then.

Post script: The passing reference to Mephistopheles and the quip about not asking for Watanabe’s soul, brought Kurosawa’s brilliance home…Take a salute Goethe and Marlowe!

How many nations connected via classics, I ruminated…

**

I have found selfless people the most happy in my life.

Like my favourite Sister who is filled with such enthusiasm ( The etymology reveals the meaning: The God within) when she gets to serve the needy and poor. She is an active social worker and is always full of plans for the day: a self help group of poor women, coaching classes for the government school children to supplement their learning, providing creative projects to disabled children, arranging for toilets to cerebral palsy affected families…Her to-do list is endless and so is her positive energy!

I find that joy in those who take pride in their life goals: sincere teachers, sincere doctors, sincere mothers… And I find that spark missing from those who aim at pleasure as the goal of life. Perhaps it is my skewed perspective; but I guess a lot of Harvard Business Review articles tend to substantiate my observation.

Why do we read classics? Why do we work? Why do we learn music? Why, why…happiness and meaning are surely  side effects of a deeper pursuit.

May we have the courage to find worthy goals in our lives.

Yes, I have to read ‘The Odysseys Within’ now…:)

Meanwhile listen to this:

***

 

 

കൊറോണ കാലത്തെ ചിന്താ-പ്രളയം

women

ചില മനുഷ്യരും കൊറോണ വൈറസു മാതിരി ആണെന്ന് തോന്നി പോകാറുണ്ട്. അവരുമായിട്ടുള്ള കൂട്ടുക്കെട്ടോ, സംവർഗ്ഗമോ മനസ്സിന്റെ സന്തോഷത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

നമ്മിലുള്ള കുറ്റങ്ങൾ അവർ വേഗം കണ്ടെത്തുകയും , അവരുടെ ശൂർപ്പ- നഖങ്ങളാൽ നമ്മുടെ ആത്മ വിശ്വാസത്തെ നിലംപരിശാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രശംസയെന്ന ആട്ടിൻ തോലിൽ പൊതിഞ്ഞു തരുന്നത് നല്ല വിഷാംശമുള്ള, നമ്മെ കൊന്നു തിന്നാൻ പാകമായ ചെന്നായയുടെ മാംസം തന്നെയാവും.

ഇവരെ കാണുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ ആറാം ഇന്ദ്രിയം ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കും: “മാറി പോ, മാറി പോ” എന്ന് നമ്മോടു മന്ത്രിക്കും. പക്ഷെ നാം , സമൂഹ ജീവികളായതിനാൽ, പൊയ്മുഖമണിയും, അവരെ നോക്കി ചിരിക്കും, കുശലം അന്വേഷിക്കും.
അവർ, കൊറോണ രൂപത്തിൽ , നമ്മുടെ കോശങ്ങളിലേയ്ക്ക് അവരുടെ അസൂയ, കുശുമ്പ്, കണ്ണുകടി, വിടുവായത്തം, പരദൂഷണം, കൊതി, നുണ ഇത്യാദി ഭയാനകമായ രോഗങ്ങൾ കുത്തി വെയ്ക്കും.

ചില കൊറോണ കൊടുംപിടിത്തങ്ങൾ ഇപ്രകാരം:

ഫേസ്ബുക്കിൽ/ whatsapp ഗ്രൂപ്പിൽ, ഒരു ഭാഗ്യവതി പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി കിട്ടിയ സ്വർണ്ണ പതക്കം , പ്ലാറ്റിനം വാച്ച് , ഒന്നല്ല രണ്ടല്ല, (എന്ന് പണ്ട് ലോട്ടറി ടിക്കറ്റു വിൽപ്പനക്കാർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു പോയ തരത്തിൽ) പട്ടുനൂൽ , സുവർണ്ണ നൂൽ ഇഴച്ചാർത്തിയ സാരികൾ, മുത്ത് മാലകൾ എന്നിവ അഭിമാന പുരസരം പോസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ , കൊറോണ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ പിടിമുറുക്കുന്നു.

ഈ കൊറോണ വകഭേദത്തിന്റെ പേര് : കോവിഡ്-19 .

നീണ്ട പത്തൊൻപതു കൊല്ലങ്ങളായുള്ള സ്പർദ്ധയിൽ ജയിച്ചത് ഞാനോ നീയോ ? നിന്റെ പൈസയുടെ പകിട്ട് എനിക്കില്ല ..എങ്കിലും ഇത്രയും അങ്ങോട്ട് ‘ഷോ’ കാണിക്കണോ? നീയാര് ? പണ്ടത്തെ സിനിമയിലെ സിറ്റി ക്ലബ് ലേഡി സുകുമാരിയോ?

എന്തായാലും അന്നത്തെ ദിവസം ഭർത്താവും പിള്ളേരും വലഞ്ഞത് തന്നെ . അമ്മ കാരണമില്ലാതെ മുറുമുറുത്തു കൊണ്ട് നടക്കുന്നു!

പിന്നെയുണ്ട് വേറൊരു മാരക വകഭേദം.

ജോലി സ്ഥലത്തുള്ള കൊടുമ്പിരി കൊണ്ട മത്സരമാണത് . ‘അവർ ചെയുന്നത് എന്താണെന്നു അവരറിയുന്നില്ല’ എന്ന മട്ടിൽ, ഈ കൊറോണ നമ്മെ പിന്തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്താലും അവർക്കു കുറ്റമായി തോന്നും. നമ്മുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മൂളിപ്പാട്ട് പോലും അവർക്ക് അസ്വാരസ്യം ഉളവാക്കും.
നമ്മുടെ കുറ്റങ്ങൾ നല്ല മസാലയും, കറിവേപ്പിലയും കൂടിയിട്ട്, ദ്വേഷത്തിന്റെ എണ്ണയിൽ വറുത്ത്‌ , ചൂടോടെ boss ഇന്റെയും സതീർഥ്യരുടേയും മുന്നിൽ വിളമ്പും.
അടുത്ത ദിവസം , പെട്ടെന്ന് നിലമില്ലാ- കയത്തിൽ പെട്ട് നാം കറങ്ങുമ്പോൾ , നല്ല മാർജ്ജാര നടത്തം ചെയ്തു കൊണ്ട്, എലിയെ അകത്താക്കിയ രസത്തോടെ, നൊട്ടി നുണഞ്ഞും കൊണ്ട് , അവർ മെസ്സേജ് ചെയ്യും : ‘ശ്ശോ !എന്തുണ്ടായി ? ചിലരൊക്കെ നിങ്ങളെ പറ്റി വളരെ മോശമായി സംസാരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ തീരെ ജോലി എടുക്കില്ല, എല്ലാവരുമായി യുദ്ധമാണ് എന്നൊക്കെ ..കഷ്ടം തന്നെ. സൂക്ഷിക്കണേ !’
ഈ കോറോണയെ ഒഴിവാക്കാൻ self -isolation തന്നെ വഴി. അടുത്ത് കൂടി പോയാൽ പിന്നെ രോഗം സംക്രമിപ്പിച്ചേ പോകൂ.

**
പിൻക്കുറിപ്പ് :

സ്കൂൾ, കോളേജ് സോഷ്യൽ മീഡിയ ഗ്രൂപുകളിൽ ധാരാളം കോറോണകൾ വിലസുന്നു . അവരുടെ മട്ടും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ, ദൈവമേ, കൊല്ലം പത്തു നാല്പതായെങ്കിലും , ഈ വൈറസിന് മാത്രം യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലല്ലോ എന്ന് തോന്നി പോവും. അന്നും അടുത്ത് കൂടി പോയാൽ ചൊറിച്ചിൽ വരും. ഇന്നും അത് തന്നെ virtual ലോകത്തിലും!
പാണ്ടൻ നായുടെ പല്ലിനു ശൗര്യം പണ്ടേ പോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല എന്ന മട്ടിൽ, നമ്മുടെ പ്രതിരോധന നടപടി ക്രമങ്ങൾ ലേശം ക്ഷീണിച്ചു എന്ന് മാത്രം.
ഈ കൊറോണ നമ്മളെയും കൊണ്ടേ പോകൂ എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ‘ഗ്രൂപ്പ് വിട്ടു’ പോയി നമുക്ക് ആരോഗ്യം തിരിച്ചു നേടാം .

എന്റെ ആശംസകൾ.

Beauty and Serenity

anticlock

V.J.James’ Anticlock (DC Books, Third edition 2019) is a masterpiece of literature. A novel of compassion, beauty, and wisdom. Through the story of Henry the coffin maker, we travel through the vistas of crushing pain, and evolve during the journey.

It is a powerful testimony of vernacular writing…we need to get such books across the boundaries of language and reach an international audience.

At 336 pages, the author weaves a tale which can soothe, delight and hurt in equal measures. Beauty and serenity in your grasp. Do not miss it.

***

At an exorbitant price,Satan Loppo purchased the front row of the cemetery for his family’s stone graves. He bargained for prominence both in the cemetery and the church. After accumulating the coffers of sins, he and his heirs shall sleep there.

I often wonder about whom the Lord shall prefer on his right side on Judgment Day: the souls of the wealthy who slept in stone graves or those of the meek and poor who were received by the earth?

Dear Lord, who bestowed Hell fire for the Rich man and Redemption for the beggar Lazarus: whatever be the laws of your divine justice, please let my poor Appan and Beatrice be on your right! Let my innocent children stand next to them.

My fate is something I am not sure of.

If I go to the Lord’s presence with the stain of having violated the Fifth Commandment, the Lord will have no other option but to condemn me to stand on his left. He shall sentence this sinner to Hell fire. Even then His eyes would be overflowing with tears and His body would be sweating blood.

“I do set my bow in the cloud, and it shall be for a token of a covenant between me and the earth.”

Lord, I am waiting still, not having opened my body. Appan will surely arrive one day to unlock the inner secret of the alluring box. On that day, dear Lord, bless me with the vision of your dwelling place.

Glory to my father, the maker of coffins.

**

Seeing me stand there brooding, Pundit asked me to take a seat.

Then I noticed that Pundit was closely examining the internal organs of a clock on his worktable. It looked as if the heart had been removed from a body! Some clock wheels, tiny springs, metal pieces and their attachments were scattered on the table.

Seeing my doubting look, Pundit quipped, ‘The heart and liver of an old clock…! I am trying to see if the heart might beat again. Just for curiosity’s sake!’

His voice had no ailments attributable to a hundred and two-year-old man. I sat quietly without replying.

‘These are the internal organs of a grand father clock!’ Pundit continued.

‘As ancient as that?’

Pundit laughed on hearing my silly question.

‘Anything above six feet, such a clock is called a grand father clock. Anything between four feet and six would be referred as a grand mother clock. There is also a grand daughter clock. Its height will be less than four feet. I am trying to give life to this grandfather. I am not sure if it will work. The brains are a total mess. Clocks are like humans. Once the brain is affected, it loses the sense of time. Still I feel a stubbornness…’

Seeing me look intently at the clock, Pundit resumed his speech.
‘It is as intricate and complicated as the interior of a human body. One cannot help admiring the white men, the Sayyips of yore! I am trying to do some transplants with whatever I have!’

I grinned. The interactions of laconic people are bound to be short. Else, I should attempt to prolong the conversation.

I liked the simile which Pundit used: every human being was like a clock!  Each clock was a dead body hanging on a nail.  It had slipped away from the noose of time when the heart stopped beating. The way they ticked together was a cadence which resonated at intervals: Body, be not proud! Life be not proud!

I tried to read the labels.

SETH THOMAS, USA.

I managed to unravel the yellowing English letters on the clock nearby.

‘That one is older than me,’ Pundit said, ‘the other one was purchased by my  grandfather from Madras. He bought it from Khalid Yusuf Brothers. It has a history attached to it! It made me the Keeper of Time! It has a mechanical arrangement which indicates 31 days. Every night sharp at twelve, it will change. It is not as easy as the digital clock. My uncle inherited the clock purchased by my grandfather. His sons discarded it as scrap when it became faulty. Since it was associated with my grandfather’s precious memory, I assumed ownership. The small needle was stuck between 9 and 10, while the big one was at 7 when it came to me. A moment in time- which could never be recovered- frozen in memory. I wished to retrieve my grandfather’s memories from it, since I loved him very much. I became a Time Doctor by rectifying that clock! Did you see its numbers? I, II, III, IV: in that Roman letter pattern, instead of IV, it is inscribed IIII. There are more oldies here: Japanese Seikosha, American Ansonia and such…’

(Translated from Malayalam)

****

 

 

Seek and You will Find

IMG-20200305-WA0004

Kishkinda Kanda publication underway…

The artist has done a fantastic job yet again! The work for Sundar Kanda had been delightful. I thank him from my heart for illustrating the new book too.

“Ask, and it will be given to you; seek, and you will find; knock, and it will be opened to you.” (Matthew 7:7)

In praise of my Hanumanji and the dear Lord who is the Ocean of Compassion.

IMG-20200305-WA0010

Step Four, Yes!

grit

When you devote five hundred plus hours for a project and it never materializes for some inexplicable reason, what do you do? It can be a dream job, a dream home, a dream whatever! Well, here goes:

  1. Curse. Curse. Curse. No good. Curses rebound.
  2. Practice indifference. No good. It deepens the pain.
  3. Pretend to be super cool. Idiotic. Synonym, Inane.
  4. Accept. Reflect. Take up something better. Yes.

In fact, take up something better. A better job, a better home, a better dream! It works. Trust me.

The very act of  accepting the inevitable triggers energy. Then, when you set a new target, the energy grows by leaps and bounds.

‘No effort is ever wasted,’ someone wise quipped, as I elaborated on what had happened to one of my translation projects. ‘ Besides, if you can bring yourself to not hate, that will be best.’

I hummed and hawed at that time. The streak of unforgiving temper burned bright even as I tried to skip from step 1 to 2 to 3 to 4.

**

The next project came magically. By a beautiful coincidence it demanded the same references which had piled up on my work table due to the forgotten project. The flow started quicker. The energy grew with my gratitude.

When I laughingly mentioned about the change to my beloved Missionary Sister, she was delighted.

‘I am loving my new project.’ I told her.

‘Listen, what He decides will happen. Would you have taken  up the new project, if the old one hadn’t failed?”

‘No chance!’

‘ That’s the magic. Submit to the divine will. Do your best.’

I grinned. When you are lovingly fed tapioca and fish curry along with saintly advice, it is extremely palatable!

***

It is like losing weight, this new way of thinking.

  1. Curse, curse, curse. No good. If you eat too much, it shows up on your body. It rebounds.
  2. Practice indifference. No good. The pain of being unhealthy will still bite.
  3. Pretend to be super cool. Absurd. Synonym, Ridiculous.
  4. Accept. Reflect. Take up something better. Like walking few kilometers per day. Yes.

It works. Trust me.

 

 

 

 

 

 

 

 

A Prayer for Two Girls…

strong-woman-quotes-23-724x1024

Two bright young women: one graduating in both Computational Mathematics and Astro Physics, another securing her dual degrees in Pure Mathematics and Physics. The former looking forward to starting her doctoral studies in Machine Learning and the latter, her PhD in Mathematics… Both love the colour of the seas, the taste of fish and their mothers’ cooking.  They are good friends who hail from two opposite corners of a country- across the globe- far from where their University is situated.

This is a toast to youth and their dreams. Their love and their kindness. Their indomitable spirits and sense of being  inclusive.  Their beauty of hearts. Their brilliance and hard work. Their loveliness.

Children, I am so proud of you! I pen my prayers for you:

 

Be yourself every day :

Like the skies and seas, unconquerable;

Like the Nile, (remember the holy words,)

Overflow with understanding.

 

Remember your inheritance:

The alert beauty of a jaguar’s eyes,

The effortless charm of a spring afternoon

The deep comfort of a yellowing book’s fragrance

The sturdy support of a friend’s heart

Solid like teak , unbreakable.

 

Be brilliant like sunshine-

Warming, cheering, uplifting

Shimmering hope all around.

 

Be  wild like the wind:

Storm and thunder, rage and howl;

Also hum like a gentle breeze

And  do return home to rest.

 

Be universal in spirit:

Look beyond appearances

The blood flows red and deep

In everything that walks.

The head bows low and true

In every canticle uttered.

 

Be a seeker of joy:

In the humblest things of life,

Find the precious legacy

Of clean, fresh, simplicity.

 

Be a breath of fresh air:

Renew yourself with music

Dance, laughter, stories

Told and untold, heard and unheard.

 

Be a bringer of bliss:

Enjoy pouring water,

Touching the earth,

Creating value,

Holding a child

Embracing your love.

 

Know this, remember this:

Each journey is solitary

Every step belongs to you.

No one else determines

Your dreams or destiny.

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Secret of Resilience

isaiah-40-31-2

It is human nature- indeed animal nature- to protect one’s own turf. Whether it is threat to family, home environs, or one’s physical or emotional well being. Since the world we live in manifests all the laws of the jungle, survival becomes a strategic imperative often.

We all have our favourite dreams: a Tolkienesque escape world of peace and tranquility. We would be puttering around dreamily, away from the harsh realities:even as the  armies of dark menace starts gathering faraway. We  yearn for poetry and peace, theatre and music; tasty meals and wonderful books. Who cares about the turmoil anyway? But as the newspaper arrives, we are jolted back to the darkness, the heaviness of depression setting down on one’s sensibilities yet again.

I have come to cherish moments of calm, knowing that what the morrow brings would be beyond my control. To enjoy the sunshine when it falls on my chair as I sit near the patio, and breathe. As simple as that. A day in which my loved ones are safe and sound, and there are no pressing worries, is indeed a day of bliss.

Gratitude for what we have, I have realized, is a prayer worth chanting. It is on days of stress that we need to count the blessings more.

Once I read a sentence: ‘God runs a beauty parlour’. It hinted that the ‘inner’ beauty is vital to well being.

If the heart were a home, what would be inside it?

The dark curtains of dank frustration, the green stinking floors of envy, the poisonous fumes of hatred and wrath ensconcing everything, and the dirt of malicious gossip staining the walls? The sofas piled with tonnes of greed, the book racks filled with volumes on viciousness and manipulation?

or

Beauty, order, cleanliness, peace and joy?

Filling our inner selves with happiness, is a choice which is totally dependent on us. We are the owners of that precious turf and have to defend our own!

Whatever be the plotting of the metaphorical armies of Mordor, the heart of every human being can be defended against the deadly glance of the Saurons of the world. We have to guard fiercely our inner reserves of joy, delight, beautiful thoughts, love, compassion, strength….Strangely, the reservoir of all delightful words which bring in a rush of happiness also can be interpreted as the manifestation of the Divine.

We have to visit God’s beauty parlour frequently. And come back, truly strong. The secret source of resilience to combat the worldly duels of every day? Now you know too.

**

 

 

 

 

 

 

ഛായാഗ്രഹിണികൾക്കിടയിൽ നിർഭയം…

alahambra

തദനു ജലനിധിയിലതി ഗംഭീരദേശാലയേ സന്തതം വാണെഴും ഛായാഗ്രഹിണിയും…” അങ്ങനെയാണ് സിംഹികയുടെ രംഗപ്രവേശം.  എഴുത്തച്ഛന്റെ വരികളിൽ ചൊല്ലിയാൽ, ” നിഴലതു പിടിച്ചു നിർത്തിക്കൊന്നു തിന്നുന്ന നീചായാം സിംഹികയെ കൊന്നനന്തരം…” ഹനുമാൻ ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ ലങ്കയിലോട്ടു യാത്ര തുടർന്നു!

‘നിഴൽക്കുത്ത്‌’ അഥവാ ‘വൂഡൂ’ (Voodoo) പരിപാടി, ദുര്യോധനന് വളരെ മുൻപ് തന്നെ പ്രാവർത്തികമാക്കിയ രാക്ഷസിയാണ് ഛായാഗ്രഹിണി. ഒരു ദിവസം അവൾ ഗഗന സഞ്ചാരിയായ ഹനുമാന്റെ നിഴൽ പിടിച്ചു നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അതോടെ കഥയും കഴിഞ്ഞു.

ഇന്ന് നാം യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഛായാഗ്രഹിണികളോടാണ്. ഡിജിറ്റൽ സ്പേസ് എന്ന Alternate Reality ലോകത്തിൽ നിന്നും  വരുന്ന പല നിഗ്രഹ ശക്തികളും നമ്മെ കൊന്നു തിന്നുന്നു.

എത്രയോ ആളുകൾ ‘ഓൺലൈൻ ബുള്ളിയിങ്” (ONLINE BULLYING) ഇന്റെ നീരാളിപ്പിടിയിൽ പിടഞ്ഞു ചാകുന്നു !നിഴൽകുത്തി കൊല്ലുന്ന Grapevine സംസ്കാരത്തിലും നാം ഏറെ മുന്നിലാണല്ലോ.

https://www.reuters.com/article/us-southkorea-kpop/cyber-bullying-star-suicides-the-dark-side-of-south-koreas-k-pop-world-idUSKBN1Y20U4

 

 

 

 

അപ്പോൾ എനിക്ക് സിംഹികയെ ഓർമ്മ വന്നു…

***

“What is life, if not the shadow of a fleeting dream?”എന്ന് ഉംബെർട്ടോ എക്കോയുടെ (Umberto Eco)ചോദ്യമുണ്ട്.

ഈയിടെ മനോഹരമായ സൗത്ത് കൊറിയൻ വെബ് സീരീസ്  “Memories of Alahambra” കാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. (Augmented Reality) ഓഗ്മെന്റഡ് റിയാലിറ്റി യുടെ മാസ്മര ലോകം: വാൾപ്പയറ്റിൽ ചോര ചീറ്റിയാൽ വാസ്തവത്തിൽ മരിച്ചു പോയേക്കാമെന്നു വന്നാലോ?

മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ മായാജാലത്തിനു മുന്നിൽ ഭയന്ന് വിറച്ചു ചാകാൻ പാടില്ല.അതിരു വിട്ടൊഴുകാതെ, ശാന്തശാന്തമായി ചിറകെട്ടാൻ , “ആത്മധൈര്യം എന്ന  ഹനുമാൻ സ്വാമി” കൂടെയുള്ളത് നല്ലതാണ്.

****

 

 

ജാഗ്രതാ വൃക്ഷം..

bible

ബൈബിളിലെ പരാമർശമാണ് : ജാഗ്രതാ വൃക്ഷം…

ഓരോ നിമിഷവും ജാഗ്രതയോടെ ജീവിക്കേണ്ടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ആ പ്രയോഗം, എനിക്ക് വളരെ പ്രിയമായി തോന്നി. ( പണ്ട്, Ernest Hemingway തന്റെ എഴുത്തു ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ച പുസ്തകങ്ങളിൽ ബൈബിളിനെ പറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നു: ഉന്നതമായ ഭാഷ പഠിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥം.)

ആരോട്, എന്ത് , എങ്ങനെ,എപ്പോൾ, പറയുന്നു? അതിൻ്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പലതുമാവാം. ഒരാൾ സംസാരിക്കുന്നത് റെക്കോർഡ് ചെയ്തു, മോർഫ് ചെയ്തു, ഏതു രീതിയിലും വെളിച്ചം കാണാവുന്ന ഒരു സാഹചര്യം. ചക്കിനു വയ്ച്ചത് കൊക്കിനു കൊണ്ടല്ലോ എന്ന മട്ടിൽ.

ജോലി സ്ഥലങ്ങളിൽ, കുതികാൽ വെട്ടൽ, സാധാരണ പ്രവൃത്തിയായി മാറി കഴിഞ്ഞു. പുറകിൽ നിന്നും കുത്താത്ത മനുഷ്യരെ ‘ ഇതേതു ലോകത്തിൽ നിന്നും വന്നു?’ എന്ന മട്ടിൽ കാണുന്ന ലോകം. നല്ല വാക്കും , നല്ല ചിന്തയും, നല്ല നടപ്പും കളിയാക്കുന്ന സാഹചര്യം.

‘ Be kinder than necessary’ എന്നൊരു തത്വമുണ്ട്. പലപ്പോഴും തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു കൈവിളക്കാണ്. ദുഷ്ടരോട് കഠിന പ്രതിരോധം തന്നെ വേണം. പക്ഷെ, അല്പം കാരുണ്യം കാട്ടാൻ അവസരം ലഭിച്ചാൽ അത് വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കരുത്.മെഷീൻ പോലെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ , സഹാനുഭൂതി, ഒരു നല്ല കൈത്താങ്ങാണ്.

‘വായ്ക്ക് വാതിലും പൂട്ടും വേണം’ എന്ന്  മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്ന ബൈബിളിൽ, ഇങ്ങനെയും എഴുതിയിരിക്കുന്നു. “Speak up for those who cannot speak for themselves; ensure justice for those being crushed. Yes, speak up for the poor and helpless, and see that they get justice” 

ജീവിതമെന്ന ജാഗ്രതാ വൃക്ഷത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.

**