ഹേമത്തിനുണ്ടോ നിറക്കേടകപ്പെടൂ?

medium_kevin_heath_quote

സ്വർണ്ണത്തിന് കാലാന്തരേ നിറം മാറാറില്ല. അതാണ്, എഴുത്തച്ഛൻ ശാരിക പൈതലിനെ കൊണ്ട്, സുന്ദരമായി പറയിച്ചത്.
ചില സത്യങ്ങൾക്കും സുവർണ്ണ ഛായ കാണാം. അത് ഞാനിന്നലെ കണ്ടു.

കൗശാംബിയെന്ന ചെറിയ ജില്ല. പണ്ട് അലഹബാദിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ചരിത്ര താളുകളിലും തങ്ക ലിപികളിലാണ് കൗശാംബിയുടെ സ്ഥാനം . ബുദ്ധന്റെ പുണ്യ ദർശനം ലഭിച്ച സ്ഥലം.അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ പ്രവർത്തന മണ്ഡലം. മഹാഭാരത കഥകളിൽ തിളങ്ങുന്ന വർണ്ണനകൾ. വത്സ രാജ്യമായിരുന്നു എന്ന് ചിലർ. ജനമേജയന്റെ പിൻഗാമികൾ ഭരിച്ച സ്ഥലമെന്നും ചിലർ. ഇന്ന്, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പിന്നോക്ക ജില്ലകളിൽ ഉൾപ്പെട്ടത്!

വൃക്ഷ കുംഭത്തിന്റെ ഭാഗമായി, മേൽനോട്ടത്തിന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടാണ് ഞാനെത്തിയത്. ജില്ലയിൽ 17 ലക്ഷത്തിലധികം മരങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നു: ഏക ദിവസം. അത്, 22 കോടി എന്ന സംസ്ഥാന ലക്ഷ്യത്തിൽ ഒരു തുള്ളി ജലം മാത്രം. എങ്കിലും, “പല തുള്ളി പെരു വെള്ളം” എന്നത് കേരളീയർക്ക് നന്നായി അറിയുന്ന പാഠമാണല്ലോ !

പച്ചിച്ചു കണ്ണ് കുളുർപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന മഹീ തലം. മഹുവ എന്നൊരു അതി സുന്ദര മരം കണ്ടു. കൗശാംബി ഭാഗത്തു തന്നെ വേരുള്ള ഓർഡർലി പറഞ്ഞു : ” മാഡം, ഇതിന്റെ പൂവുകൾ കൊണ്ട് നാട്ടുകാർ ദേശി ദാരു (ചാരായം) ഉണ്ടാക്കുന്നു. കായ ഉണക്കിപ്പൊടിച്ചു മാവിൽ ചേർത്ത് പൂരി ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഈ മരത്തിന്റെ തടിയുടെ ശക്തി ഒന്ന് വേറെ തന്നെ. പത്തിരുപത്തഞ്ചു കൊല്ലം പിടിക്കും ഒന്ന് പൂർണ വളർച്ച എത്താൻ! ”

ഞാൻ എന്റെ സംശയങ്ങൾ DFOയോട് ( ജില്ലാ വനം വകുപ്പ് മേധാവി) ചോദിച്ചു.  “സോനെഭദ്രയിലെ ആദിവാസി സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ടവർ കിലോകണക്കിന് മഹുവയുടെ പൂക്കൾ അരി മേടിക്കാനായി  വിൽക്കുമായിരുന്നു. ശരിക്കുള്ള വില ആയിരത്തോളം വരും . ആ സാധുക്കൾക്ക് പകരമായി 25 രൂപയുടെ ഒരു കിലോ അരി കൊടുക്കും . മഹുവ മറിച്ചു വിറ്റവർ ധനാഢ്യരായി. ഞങ്ങൾ സർക്കാർ പദ്ധതിയിലൂടെ മഹുവ പൂക്കൾ നേരിട്ട് മേടിക്കാൻ തുടങ്ങി .” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

വൈക്കോലിൽ പൊതിഞ്ഞു,  തൈകൾ കൊണ്ടു വന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷത്തോടെ അവയെ നട്ടു.

തളിർ തൈകൾ വാങ്ങിടുവാൻ വന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ആൺകുട്ടി . മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ട്. പോക്കറ്റ് ആകപ്പാടെ കീറി  തൂങ്ങുന്നു. പാന്റ്സ് കീറിയതാണ് , തെറുത്തു  വച്ചിരിക്കുന്നു.

‘നീ ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോയില്ലേ?’  ചെറുപ്പക്കാരനായ കളക്ടർ ചോദിച്ചു.

‘ഇല്ല.’

‘എന്തേ ?’

‘ ഇട്ട തുണി  മാറ്റിയിടാൻ മറ്റൊന്ന്  ഇല്ലായിരുന്നു സാർ .’

ഞാൻ ഞെട്ടി പോയി.

‘യൂണിഫോം കിട്ടിയില്ലേ നിനക്ക്? രണ്ടു ജോഡി?’

‘ഒന്നേ കിട്ടിയുള്ളൂ. അത് കഴുകി നനച്ചു..ഇന്ന് ഉണങ്ങി കിട്ടിയില്ല.’

ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു പോയി.  ഇതാ HDI യുടെ (ഹ്യൂമൻ ഡിവലപ്‌മെന്റൽ  ഇന്ഡിക്കേറ്റർസ്) ശരിയായ പരിച്ഛേദം.

(എന്തായാലും അവനു സ്കൂളിൽ പോകാൻ യൂണിഫോം നല്കാൻ ജില്ലാ വിദ്യാഭാസ ഓഫീസറോട് നിർദേശം കൊടുത്തു. അവൻ സ്കൂളിൽ ഇരുന്നു പഠിക്കുന്ന ഫോട്ടോയെടുത്തു അയക്കുവാനും പറഞ്ഞു ഓഫീസറോട്. )

തിരികെ വരും വഴി, കളക്ടർ എന്നോട് പറഞ്ഞു : ‘ മാഡം, ഞാനും വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് പഠിച്ചത്. കോളേജ് കഴിയും വരെ നന്നായി ഇംഗ്ലീഷ് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.  ഒരു സഹോദരൻ  ഗ്രാമത്തിൽ  ഒരു  ചെറിയ കട നടത്തുന്നു. മൂത്ത സഹോദരൻ ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ്. അച്ഛൻ തെഹ്‌സിലിൽ ഒരു ക്ലർക്കായിരുന്നു. ജില്ലാ കളക്ടറുമാർ വരുമ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ട് പോയി കാണിക്കും. പിന്നെ പറയും, ‘മോനും ഒരുനാൾ ഇതുപോലെ ആകണം കേട്ടോ!’  എന്റെ അച്ഛന് വേണ്ടിയാണു ഞാൻ IAS നേടിയത്.   അച്ഛൻ ഇപ്പോഴും സാധാരണക്കാരനായി ഗ്രാമത്തിൽ  റിട്ടയേർഡ് ജീവിതം നയിക്കുന്നു.’

‘സ്വർണ്ണത്തിനു സുഗന്ധം പോലെ’ എന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട് ഹിന്ദിയിൽ…നല്ല വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഗുണങ്ങളെ കിട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന ആകർഷകത്വത്തിനെ പറ്റിയാണ് പരാമർശം.

സ്വന്തം വേരുകൾ മറക്കാത്ത നന്മയുള്ള ആ യുവാവിനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു ,’ എന്നും ഇത് പോലെ ലാളിത്യം കാത്തു  സൂക്ഷിക്കുക.’

‘ഹേമത്തിനുണ്ടോ നിറക്കേടകപ്പെടൂ’ എന്നും ഓർത്തു പോയി, ഒരിക്കൽ കൂടി.

**

 

 

“മണ്ണിനായൂഴി കുഴിച്ച നേരം…”

viktor-frankl-book-quotes

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണത്തിൽ, കിഷ്കിന്ധാ കാണ്ഡത്തിൽ, സൂര്യാത്മജനായ സുഗ്രീവൻ ചൊല്ലുന്നതാണ്:
“മണ്ണിനായൂഴി കുഴിച്ച നേരം നിധി തന്നെ ലഭിച്ചതുപോലെ രഘുപതേ!”
നമ്മൾ ചെയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ, അവിചാരിതമായി വലിയ സന്തോഷങ്ങൾക്കു കാരണമാവുമ്പോൾ, ഈ വരിയുടെ സാരാംശം ശരിയായി വരുന്നു.

കുടുംബത്തിൽ നിന്നും ആരും സ്കൂളിൽ പോയിട്ടില്ലാത്ത “First Time Learners” എന്ന് വിളിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളാണ് സർക്കാർ നടത്തുന്ന കസ്തൂർബാ ബാലിക വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പഠിക്കുന്നത്. ഇവരിൽ മിക്കവാറും എല്ലാവരും ‘school dropouts’ ആയിരുന്നു. നാം പറയാറില്ലേ ” പാർശ്വവത്‌കൃതമായവർ ” അഥവാ “marginalized” എന്നൊക്കെ? അങ്ങനെയുള്ള കുടുംബങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. ആറാം ക്ലാസ്സു മുതൽ എട്ടാം ക്ലാസ്സു വരെ സ്കൂൾ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിച്ചുള്ള പഠനം. എട്ടാം ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ തിരിച്ചു പോകുന്നു. പലർക്കും ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടും, സ്കൂളുകളുടെ അഭാവം കൊണ്ടും പിന്നെ തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ കഴിയാറില്ല എന്നതാണ് കയ്പ്പേറിയ സത്യം.

അങ്ങനെയുള്ള നൂറോളം കുട്ടികളുമായി ഇടപഴകാൻ ഒരു അവസരം ലഭിച്ചു. അവരോട് മലാല യൂസഫാസിയെ പറ്റിയും നാദിയ മുറാദിനെ പറ്റിയും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുള്ള കുട്ടികൾ. അവരുടെ ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം : ഒരു സിനിമ കാണണം.
മൊബൈലിലും,ടെലിവിഷനിലും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സിനിമ കാണുന്ന നമ്മൾ, മാളിലെ തണുപ്പത്ത്‌ , പോപ്പ്കോണും കൊറിച്ചു രസിക്കുന്ന നമ്മൾ അത് കേട്ടാൽ ഞെട്ടും. കണ്ണ് തുറപ്പിക്കുന്ന നിമിഷം.

ഇന്ന് കുട്ടികളോടൊപ്പം, ഉദ്യോഗസ്ഥരും, ചൈൽഡ് ലൈൻ പ്രവർത്തകരും, യൂണിസെഫ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും സിനിമ കണ്ടു. സിംബയോടൊപ്പം കുട്ടികളും ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് സുഗ്രീവസ്തുതി ഓർമ്മ വന്നു.

ദൈവമേ ! ചുറ്റും അടിതെറ്റിക്കുന്ന വൻ കൊടുങ്കാറ്റാണ് : ഭയവും, സ്വാർത്ഥതയും, ക്രോദ്ധവും , ക്രൂരതയും ആഞ്ഞു വീശുന്നു. ആർക്കുമാർക്കും സംതൃപ്തിയില്ല. ദുരയുടെ ഹുങ്കാരമാണ് എങ്ങും. അപ്പോൾ നീ കാൽവരിയിൽ നിന്നും , മെക്കയിൽ നിന്നും, കപിലവസ്തുവിൽ നിന്നും, അഗസ്ത്യ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും : അങ്ങനെ എല്ലാ പുണ്യ ഭൂവുകളിൽ നിന്നും പറഞ്ഞതു തന്ന കഥകൾ, ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

വിക്റ്റർ ഫ്രാങ്കെലിന്റെ ” Man’s Search For Meaning” കൂടെക്കൂടെ വായിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുക. മനുഷ്യ മനസ്സുകളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന എല്ലാ നരകവും നാകവും അതിൽ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വിശകലനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആ അറുപത്തിയൊൻപതു പേജുകൾ മതി ജീവിതം തന്നെ വഴി മാറ്റി നടത്തുന്ന സഹാനുഭൂതി മനസ്സിലാക്കാൻ.

വഴി തെറ്റാതെ, അറിവില്ലാത്തൊരടിയങ്ങളെ, നേർവഴി നടത്തേണമേ!
**

Minda Praani by Veeran Kutty (Poetry Translation from Malayalam)

 

strength-quotes-1

“Minda-Praani” , a poem by  Prof. Veeran Kutty

(  This poem won the Kerala Sahitya Academy Award recently)

***************************

Translation from Malayalam:

Dumb Beast

It is very convenient-

The assurance,

That the Dead shall not rise again.

Treat them with utmost disregard,

They will not raise a whimper.

 

That guy in the mortuary,

Who cracks open the skull

With a hammer,

He gives a damn

That it was once a man.

The lad in the stone quarry,

Will display more care and compassion.

 

Inside the gaping stomach,

Brains, liver and the ilk are dumped

Before the sewing: a sight to watch!

School kids will stitch up a torn ball

Better than that.

Anyone, can commit any atrocity,

On those bereft of refuge, right?

 

The House of the Dead

Can be identified by the tent

In the front yard.

Someone will drag an old, greying tarpaulin,

Someone else will stretch it haphazardly:

The edges and corners all awry.

The  effrontery is because

The one to take umbrage has left.

The  play tents made by kids will have more finesse.

 

It was  his last chance to lie

Decked up

That was snuffed out with two white drapes.

How resplendent he was during his wedding!

 

Never would a guest feel unwelcome in his home,

A  more generous host was hard to find.

What of it, anyway?

Those who came to see him for the last time

Were offered neither a seat

Nor a drop of water.

 

While digging the grave, why was there

No space  left for him

To turn on his side at least?

Who knows how long he has to be in there?

 

However,

The relief that he has finally departed

Shall be celebrated by serving payasam*,

During the Feast for the Dead.

 

Everyone is busy competing

In his name,

To do all that he abhorred.

No wonder then,

That the Dead never return.

***

Payasam: a special sweet gruel made of milk, jaggery or semolina, cashew nuts, raisins et al.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ചില ഉത്തമ കഥകൾ …

holy cross

സ്കൂളിൽ  പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സമയം.ഇടവപ്പാതി തകർത്തു പെയ്യുന്ന സന്ധ്യയിൽ, വായിക്കാൻ പുസ്‌തകം തപ്പി എത്തിച്ചേർന്നത് അച്ഛന്റെ കളക്ഷനിലാണ്. ചില പേജുകൾ തുന്നൽ വിട്ട ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുന്തി എന്നെ നോക്കി. മഴയുടെ താളത്തിനൊത്തു ചുമരും ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ച ഒരു കഥ എന്നെ നിലവിളിയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.

ആ കഥയിൽ ‘Amarantha’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു സഹജമായ കാരുണ്യ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിവുള്ള ഒരു പാവം ഭ്രാന്തൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നു. അയാൾ കവിതകളിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പ്രകീർത്തിച്ചു…ബൈബിളിലെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങളിലെ വരികൾ അവൾക്കായി, അവളുടെ ചെരുപ്പുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു…വേറെ ഏതോ കവിയുടെ വരികൾ ചൊല്ലി അവളുടെ മുടിയെ പറ്റി…പക്ഷെ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അയാളെ കൊന്നു. അമരാന്തയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സിലായ ഏതോ സത്യം അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പോയി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്, ഭ്രാന്തൻ, കവിതകൾ, സോളമെന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങൾ, കർശനമായ, സങ്കുചിതമായ മതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തെറ്റെന്നു ധരിക്കപ്പെട്ട ബൈബിളിലെ സുന്ദര വരികൾ…മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഭ്രാന്തനായ, മിടുക്കനായ ഒരു യുവാവ്… ക്രൂരമായ ഒരു കൊലപാതകം, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ…മനസ്സിൽ വിങ്ങൽ നിറച്ച കഥ. പക്ഷെ ഞാൻ പേര് മറന്നു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും, കഥയുടെ പല നേർമ്മയുള്ള ഇഴകളും മറന്നു പോയി. എങ്കിലും…

മനസ്സിൽ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ കിടന്ന ആ കഥയുടെ കാതൽ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു,കവിതയായിരുന്നു, കാരുണ്യമില്ലാത്ത ലോകം ‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, തച്ചു കൊല്ലുന്ന ക്രൂരതയായിരുന്നു.

2013- ഇൽ, മനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ വയ്ച്ചു ‘ഗൂഗിൾ’ എന്ന അലാവുദീന്റെ വിളക്കിലെ ഭൂതത്തെ വിളിച്ചും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കഥ തപ്പിയെടുത്തു…

അച്ഛന്റെ പുസ്‌തക സഞ്ചയത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചെറു കഥയുടെ പേര് ‘ How Beautiful With Shoes’..എഴുതിയത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന Wilbur Daniel Steele …1932 ലാണു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

***

സി. വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ “അവൻ ശരീരത്തിൽ സഹിച്ചു’ എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോൾ, മധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. കഥ ജീവിതത്തിനു മുന്നോടിയാവും എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ തന്നെ കുറിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 1970 കളിൽ എഴുതിയതാണ്.

“ദൈവമേ! എന്തൊരു ദൈന്യതയാണ് ഞാനീ കാണുന്നത്!”ആ വരി എഴുതിയത് മധുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നോ? ഒരു പക്ഷെ, ഒരു നല്ല വ്യക്തി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! അയാൾ ആ ദൈന്യതയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?

Leo Tolstoy യുടെ ‘Where Love Is, God Is…’ ഇലെ Martin Avdeitch എന്ന ചെരുപ്പു കുത്തിയേയും ,
Matthew-25 :40നേയും  ഓർമ്മ വന്നു ..

“രാജാവ് മറുപടി പറയും : സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ, എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്.”

ദീനരിലും, പതിതരിലും  ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഉത്തമ കഥകൾക്കുമായി സമർപ്പണം .

കേൾക്കൂ…സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥ…

**

ഓരോ നിമിഷവും

wonder

ഓരോ പ്രാവശ്യവും അമ്മയെ കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ, അമ്മ കരയും, അച്ഛൻ വിവർണ്ണമായ മുഖത്തോടെ നില്കും. ജീവിത തിരക്കുകൾ കാരണം നമ്മൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ ശ്രദ്ധയർപ്പിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകും, അല്ലെങ്കിൽ പായും.
ഇപ്പോൾ, എൻ്റെ മകൾ , ” ശരി, പോയിട്ട് വരാം അമ്മേ!’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് ഈശ്വരാ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകണേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് അമ്മയുടെ കണ്ണീരിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാവുന്നു. അവൾക്കു പഠിക്കാനുണ്ട്, പരീക്ഷകൾ എഴുതാനുണ്ട്, ഇനിയും ധാരാളം പടികൾ കയറാനുണ്ട്…

പണ്ട് അമ്മ ബാഗ് പായ്ക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ ‘ എനിക്ക് വേണ്ട അതൊന്നും…ഞാൻ വെച്ചോളാം ‘ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ , ഇപ്പോൾ അവളുടെ ‘ശ്ശോ , അതൊന്നും ഞാനിടില്ല അമ്മേ …ഞാൻ വെച്ചോളാം!’ പറച്ചിലുകൾ കേട്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു. സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ്റെ മഹത് വചനങ്ങളുടെ ചെറിയ പുസ്‌തകം ബാഗിൽ ‘നിനക്കൊപ്പം എല്ലായിടത്തും’ എന്ന് ചൊല്ലി തിരുകുന്നു. പണ്ട് അമ്മ ചെയ്തിരുന്നതാണ്. അത് ഒരിക്കലും വൃഥാവിലാവില്ല.

‘ഈ അമ്മയെ കൊണ്ട് തോറ്റു…ശരിക്കും അമ്മൂമ്മയെ പോലെ തന്നെ…’ രണ്ടു മക്കളും കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ പരം ഒരു പ്രശംസ കിട്ടാനില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
**

ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ ദിവസവും ഒരു ‘ Gratitude Journal’ എഴുതണം എന്ന് പല ആദ്ധ്യാത്മിക പുസ്തകങ്ങളിലും ആഹ്വാനമുണ്ട്.
ഇന്ന് ഞാൻ എഴുതട്ടെ:

ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തിന്, ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സിന്, ആരോഗ്യമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്, സ്നേഹിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക്, അന്നവും, വെള്ളവും, കാറ്റും, പ്രകാശവും തരുന്ന ചുറ്റുപാടിന്, വായിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾക്ക്, ചെയ്യുവാനുള്ള ജോലികൾക്ക്, കാണുന്നതെന്തും ഭഗവാനേ, നന്ദി പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രമായി നീ തന്നതാണല്ലോ…കടന്നു വന്നതെല്ലാം ശക്തി നല്കുന്നവയായി മാറ്റാനുള്ള ഊർജ്ജം എന്നും നൽകേണമേ…ആയതിനാൽ കൂടു വിട്ട് ആകാശത്തിലോട്ടു പറക്കുന്ന എല്ലാ ജീവനേയും നീ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കും എന്ന് ഉറപ്പുണ്ട്. നന്ദി.

***
‘Books for Living’ എന്നൊരു മനോഹര പുസ്തകം. പല പുസ്തകങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രയോജനം ചെയ്തത് എങ്ങനെ എന്നൊരു കണ്ടെത്തൽ…Will Schwalbe ആണ് എഴുതിയത്.
അതിൽ ‘Wonder’ എന്ന പുസ്തകം തന്നെ കൂടുതൽ നല്ല വ്യക്തിയാകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നൊരു പരാമർശം. എഴുതിയത് R J Palacio…

Extract:

‘He cleared his throat and read from the book (‘Under the eye of the clock’ by Christopher Nolan..)..’ It was at moments such as these that Joseph recognized the face of God in human form. It glimmered in their kindness to him, it glowed in their keenness, it hinted in their caring, indeed it caressed in their gaze…’

He  paused and took off his reading glasses again.

‘ It glimmered in their kindness to him,’ he repeated, smiling. ‘ Such a simple thing, kindness. Such a simple thing..’

( Note : Book within a book within a book)

വായിച്ചതിനു ശേഷം ഞാൻ Elie Wiesel ഇന്റെ ‘Night’ നെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു പോയി. മനുഷ്യന് ചെകുത്താന്റെ രൂപവും ഭാവവും കൈ വരുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് നാസി കോൺസെൻട്രേഷൻ ക്യാമ്പുകൾ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നല്ലോ.

‘ Never shall I forget that night, the first night in camp, that turned my life into one long night seven times sealed.

Never shall I forget that smoke.

Never shall I forget the small faces of children whose bodies I saw transformed into smoke under a silent sky.

Never shall I forget those flames that consumed my faith forever.

Never shall I forget the nocturnal silence that deprived me for all eternity of the desire to live.

Never shall I forget those moments that murdered my God and my soul and turned my dreams to ashes.

Never shall I forget those things, even were I condemned to live as long as God himself.

Never.’
ഓരോ നിമിഷവും എന്ത് ചെയ്യണം, എങ്ങനെ ചിലവാക്കണം എന്ന ‘choice’ നമ്മുടെ  കൈയിലാണ്. അതുള്ളവർ തന്നെ ലോകത്തിൽ വളരെ കുറവാണ് എന്നും കുറിക്കട്ടെ. ആ ‘gift’ നാം നന്നായി ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിശ്ശബ്ദമായി നാം ഈശ്വരന് നന്ദി പറയുന്നു. അത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയാവുന്നു .

***

നാകം, നരകം.

IMG_2808

മജിസ്‌ട്രേറ്റിനും പോലീസിനും കുറ്റവാളികളും കുറ്റ കൃത്യങ്ങളും പുത്തരിയല്ല. ശവശരീരങ്ങളും മറ്റും ജോലിയുടെ ഭാഗമായിട്ട് നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി കാണേണ്ട സ്ഥിതികൾ ഉണ്ടാവും. കല്ലേറും, അടിപിടിയും, ആൾക്കൂട്ട നിയന്ത്രണവും, വെടിവെപ്പും, അങ്ങനെയങ്ങനെ പല തരം സാഹചര്യങ്ങൾ ജോലിയിൽ നേരിടേണ്ടാതായി വന്നേയ്ക്കും. തുടർച്ചയായി അത്തരം ഫീൽഡ് പോസ്റ്റിങ്ങ് ചെയ്യുമ്പോൾ അൽപ്പം സമാധാനമുള്ള ഒരു അസ്‌സൈന്മെന്റ് കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്ന് വരെ തോന്നുകയും ചെയ്യും.

എവിടെ ചെന്നാലും, നമ്മൾ നേരിടേണ്ടത് മനുഷ്യനെ ആണെന്നും, മനുഷ്യനോളം ക്രൂരത പ്രകൃതിയിൽ മറ്റൊരു ജീവജാലത്തിനും കാട്ടാനാവില്ല എന്നും കാലക്രമേണ മനസ്സിലാവുന്നു.
ആ ഫോട്ടോ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു. മധുവിന്റെ നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ നിൽപ്പാണ് എഴുതാൻ തോന്നിച്ചത്.

നരഭോജികൾ എന്നും മറ്റും വിളിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യനെ തന്നെയാണ്. ഒരു കടുവയും പുലിയും ആ സാധുവിനെ ഇരുമ്പു വടി കൊണ്ട് അടിച്ചു കൊന്നു കൊലവിളിച്ചിട്ടു, ആനന്ദിച്ചു ഫേസ്ബുക്കിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യില്ല. നമ്മൾ ചെയ്യും, മനുഷ്യരായ നമ്മൾ.

അതിക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട കുഞ്ഞിന്റെ ശവവും കൊണ്ട് കളക്ടറേറ്റ് പടിക്കൽ നിലവിളിച്ചെത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ കാണേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ചതിച്ച പുരുഷന്റെ വിവാഹ നാൾ ആസിഡ് കൊണ്ട് പക വീട്ടി സായൂജ്യമടഞ്ഞ, ഇരുപതുകാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പിഞ്ചുപെൺകുട്ടിയെ ഉപദ്രവിച്ചു കൊന്നിട്ട്, മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പിന് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന യുവാവിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് . മരുമകളെകൊന്ന കേസിൽ, ‘അത് പിന്നെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു പോയതാണ്’ എന്ന് ചൊല്ലിയ അറുപതുകാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ബിസിനസ്സ് പാർട്ണറെ കൊന്നതിന് ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്ന എംബിഎ ക്കാരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ജോലി നൽകിയ വലിയ പാഠം : മനുഷ്യനോളം ദുഷ്ടത ഈ ലോകത്തിൽ മറ്റൊരു ജന്തുവിനും ഇല്ല.

ജന്തുക്കൾ സ്വരക്ഷയ്ക്കും വിശപ്പിനും വഴങ്ങി ആക്രമിക്കുന്നു. ഇണയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളേയും തൊട്ടു കളിച്ചാൽ അക്രമാസക്‌തരാവുന്നു . പക്ഷെ അവ മേൽപ്പറഞ്ഞ രീതികളിൽ കൊല്ലില്ല. ഒരിക്കലും സ്വന്തം കൃത്യങ്ങളിൽ നിഗളിക്കില്ല. പത്തു പേരുടെ കൈയടി നേടാൻ ‘ കണ്ടോ ഞാൻ കൊന്ന എന്റെ വർഗ്ഗത്തിലെ മറ്റൊരുവനെ ‘ എന്ന് വീരവാദം മുഴക്കില്ല. കൊന്നതിനു ന്യായീകരണമായി സാഹിത്യമോ, രാഷ്ട്രീയമോ, ലഹരിയോ കൂട്ടുപിടിക്കില്ല. അത് മനുഷ്യ വർഗ്ഗ സ്‌പെഷ്യലിറ്റി!

റോഡിൽ ചോരയൊലിച്ചു കിടക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ നാം ഭയപ്പെടുന്നു. വീഡിയോ എടുത്തു പോസ്റ്റ് ചെയ്യും. അതും മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ ഒരു പോംവഴി!

മധുവിന്റെ പടത്തിനു മുൻപിൽ എനിക്ക് എന്നോട് പറയാൻ ഒന്നേയുള്ളൂ. ജീവനുള്ള കാലം വരെ, എന്റെ കാഴ്ചയിൽ എവിടെയെങ്കിലും നിലവിളിക്കുന്ന ഒരു ജീവിയുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈവമേ ആ കരച്ചിലിന് എന്നാൽ ആവും വിധം സമാധാനം ചെയ്യാൻ നീ എനിക്ക് ശക്തി നൽകേണമേ. അത് ആരു തടഞ്ഞാലും, അവരെ മറികടന്നു നടക്കാനുള്ള ധൈര്യം നീ എനിക്ക് തരണമേ.

വിശന്നു കരയുന്നവനെ അടിച്ചുകൊല്ലുന്ന വർഗ്ഗത്തിൽ ജനിച്ചവർ എന്ന പേര് വേണ്ട.
വിശന്നു കരയുന്നവന് ചോറ് കൊടുക്കുന്ന വർഗ്ഗത്തിൽ പിറന്നവർ എന്ന പുണ്യം വേണം.
**

ജീവിതപ്പരീക്ഷ

IMG_2604

ഇത് എന്റെ രണ്ടു പ്രിയപ്പെട്ട  കൂട്ടുകാരികൾക്കു വേണ്ടി: നിറവുള്ള മനസ്സുകളുടെ ഉടമ. മൂർച്ചയുള്ള ബുദ്ധി ശക്‌തിയോടൊപ്പം നനവാർന്ന കാരുണ്യമുള്ള ഹൃദയങ്ങൾ. ഏതു പരിസ്ഥിതിയും ചിരിയോടെ മാത്രം നേരിടുന്ന മിടുക്കർ. അവർ എനിക്ക് എപ്പോഴും താങ്ങും തണലുമായ സുഹൃത്തുക്കൾ. എന്റെ അഭിമാനം.

ഒരു കൂട്ടുകാരി പ്രളയത്തിന് ദൃക്‌സാക്ഷിയായി, അതിനെ ഏറ്റവും ഭീകരതയിൽ നേരിട്ട്, റിലീഫ് ക്യാമ്പിൽ കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ മണ്ണ് കയറിയ വീട്ടിൽ തിരിച്ചു പോയി, കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്തു, ജീവിക്കാൻ യോഗ്യമാക്കി.

എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചിരി ഫോണിലൂടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. മലയാളി പെണ്ണിന്റെ effortless sense of humour !! ‘ എടാ ! നല്ല സുഗന്ധമുള്ള മണ്ണായിരുന്നു ! ജാതി ചെടികളുടെ കൃഷിയുള്ള സ്ഥലമാണ്. പുഴയൊഴുകി എന്റെ വീട്ടിലോട്ടു കയറി വന്നത് ഈ വാസനിക്കുന്ന മണ്ണും കൊണ്ടാണ് . ഇച്ചിരി കഷ്ടപ്പെട്ട് വൃത്തിയാക്കേണ്ടി വന്നു, എങ്കിലും, ഒരു ശുദ്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു!’

ഹ്യൂമൻ സ്പിരിറ്റ് എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ !? ഒരു സല്യൂട്ട് വയ്ച്ചു കൊടുക്കാൻ തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. അങ്ങനെ ജീവിതത്തിനെ കാണാൻ കഴിയുന്ന കണ്ണുകളെ കൈകൂപ്പി വണങ്ങാൻ തോന്നി പോയി ! പ്രിയപ്പെട്ടവളെ , അർദ്ധ രാത്രിയിൽ, വെളിച്ചമില്ലാതെ വീടും വിട്ടു കുടുംബത്തോടൊപ്പം പലായനം ചെയ്‌യേണ്ടി വന്നിട്ടും, എത്ര നിറവോടെ , നന്ദിയോടെ, ചിരിയോടെ നീ ജീവിതത്തിനെ നോക്കി കാണുന്നു ! എനിക്കൊരു പാഠം കൂടി.

GRATITUDE എന്നത് ഓരോ നിമിഷവും ഹൃദയ തുടിപ്പിന്റെ ഒപ്പം പ്രാർത്ഥനയായി കൊണ്ട് നടക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. ഞാൻ നിന്നെ പറ്റി അഭിമാനിക്കുന്നു. ജാതി ചെടിയുടെ മണ്ണിന്റെ സുഗന്ധം പരക്കുന്ന നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ വരുന്നുണ്ട്. പണ്ട് നിന്റെ ചോറ്റുപാത്രത്തിലെ ചോറുണ്ടു സായൂജ്യം അടഞ്ഞതു പോലെ , മറ്റൊരു ഉരുള ഇനിയും വേണം. ആ നിറവിൽ എനിക്കും ചിരിക്കണം.

**
ഓരോ വാക്യവും ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ മാത്രം പറയുന്ന അദ്ധ്യാപികയാണ് രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടുകാരി. പ്രളയ കെടുതിയിലായ ബന്ധുക്കൾക്ക് സാധങ്ങളുമായി രാപ്പകൽ ഓടിനടന്ന്‌ സഹായിച്ചവൾ. രണ്ടു പകലും രാത്രിയും നിർത്താതെ കൂട്ടുകാരിയുടെ വിവരം തിരഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെട്ടവൾ. കൊടുക്കുന്ന ഹൃദയം, കൊടുക്കുന്ന കൈകൾ.

ഓസ്കാർ വൈൽഡിന്റെ കഥയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. സിസ്റ്ററുമാർ പഠിപ്പിച്ച പാഠമാണ് . ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കൈകൾ ആരുടെ? മൂന്ന് രാജ കുമാരിമാർ മത്സരിച്ചത്രേ! ആദ്യത്തെ പെൺകുട്ടി നല്ല മിനുസമുള്ള വെണ്ണ കൊണ്ട് കൈ മൃദുലമാക്കി. രണ്ടാമത്തെ കുട്ടി സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടി ആകർഷണീയമാക്കി. മൂന്നാമത്തെ പെൺകുട്ടി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. അവൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. സുന്ദരമാക്കാൻ സമയമില്ല, അവൾ ശ്രമിച്ചതുമില്ല. പക്ഷെ പരീക്ഷയിൽ വിജയിച്ചത് മൂന്നാമത്തെ രാജകുമാരി.
‘ കൊടുക്കുന്ന കൈകളാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരം ! ‘ സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ഞാൻ നോട്ടു കുറിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. പരീക്ഷയിൽ ഒന്നാമതാവണം. പാഠം പഠിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പഠിച്ചില്ല.
സത്യമായ കനിവിന്റെ പാഠം പഠിച്ചതും ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചതും എന്റെ കൂട്ടുകാരിയാണ്. അവളുടെ കൈകൾ ഏറ്റവും മനോഹരങ്ങൾ. ആ കൈകൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് ഒരു കപ്പ് കാപ്പി വേണം. അടുത്ത നാട്ടു വരവിൽ, ആ മധുരം എനിക്ക് സ്വന്തം.
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, നീ എന്റെ അഭിമാനം.

നിങ്ങൾ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരിക്കുന്നോളം, എനിക്ക് ഒന്നിന്റെയും കുറവില്ലല്ലോ. ഞാൻ ഈശ്വരന് നന്ദി പറയുന്നു. നിങ്ങളിൽ നിന്നും എന്നും പഠിക്കുന്നു. ഈ പരീക്ഷയിലും കുറച്ചു മാർക്ക് എനിക്കും വേണം. നിങ്ങളുടെ ചിരി എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ കേൾക്കാം!

***

കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം…

IMG_2577

സർക്കാർ ജോലിയുടെ ചില ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്, തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.ചില ഫയലുകൾ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ അന്തിച്ചു പോകും! എങ്ങനെയൊക്കെ വേറൊരുത്തനെ ദ്രോഹിക്കാമോ, അതെല്ലാം കാണും.

മൃതക് -ആശ്രിത അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ്സ് എടുക്കാം. ജോലിയിലിരിക്കെ മരിച്ചവരുടെ കുടുംബത്തിൽ ഒരാൾക്ക് പകരം ജോലി നൽകുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്. വർഷങ്ങളായി ഫൈലുകളിൽ QUERIES-ഇന്റെ ബഹളം. എന്തൊക്കെ ചോദിക്കാമോ, അപ്രസക്തമായവ കൂടെ, വാരി കോരി ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ പേന കൊണ്ട് ഒരു തീരുമാനം എന്തായാലും ഉണ്ടാവാൻ പോകുന്നില്ല, എന്നൊരു വാശി പോലെ! തീരുമാനമാകാതെ, ദുഃഖിതരായ പലരും കോടതി കയറിയിറങ്ങി, വർഷങ്ങൾ കടന്നതിനു ശേഷം, ഫയൽ പിന്നെയും അവതരിക്കും. പുതിയ ഓഫീസറുടെ കരുണ കാത്തു കിടക്കും.

ചിലപ്പോൾ പ്രൊമോഷനായാലും, ഇൻക്രെമെന്റ് ആയാലും, ഡിപ്പാർട്മെന്റൽ ഇൻക്വിരി ആയാലും, ഇത് തന്നെ ഗതി. പ്രൊബേഷൻ കൺഫേം ആവാതെ റിട്ടയർ ചെയ്തവരെ പറ്റി കേട്ട് ഞെട്ടേണ്ട! ആർക്കും സമയം ഉണ്ടായില്ല ആ ഫൈലൊന്നു തീർക്കാൻ ! ‘ പോസിറ്റീവ് ആയി ചിന്തിക്കുന്നവർ കുറവാണ്,’ ഒരു ടീം മെമ്പർ വിനയത്തോടെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കൂടെയുള്ളവർക്ക്, അഭിപ്രായം തുറന്നു പറയാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ഉളവാക്കുന്ന നേതൃത്വഗുണം ആവശ്യമാണ്.

പണ്ട് സിവിൽ സെർവിസ്സ് പരീക്ഷ പാസായപ്പോൾ, ജെ.ലളിതാംബിക മാഡം അവാർഡ് തരാൻ വന്നു. ‘മുള്ളും മലരും’ എന്ന പംക്തി വായിച്ചു വളർന്ന ഞാൻ ആരാധനയോടെ കേട്ട വരികൾ ഇപ്പോഴും ഒരു കൈ വെളിച്ചമായി മുന്നിൽ വഴി കാട്ടുന്നു.
‘ ഓരോ ഫൈലിന്റെ പിന്നിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണുനീരുണ്ട് . അത് മറക്കരുത്.’

എന്തായാലും, ഞങ്ങളുടെ ടീം കെട്ടി കിടന്ന അത്തരം കണ്ണീർ ഫയലുകൾ തീർപ്പാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

‘ഇതിലൊരു ഫയൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും ആവാമല്ലോ ! ആ ഒരു ചിന്ത വേണം, പോസിറ്റീവ് നോട്ട് എഴുതിക്കോളൂ’, എന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ‘കാണുന്നൂ ചിലർ പലതുമുപായം, കാണുന്നീല മരിക്കുമിതെന്നും…’. എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും, ചില നല്ല മാനേജ്‌മന്റ് രീതികൾ, മനോഹരമായ പ്രാർത്ഥനയായി മനുഷ്യരാശി കൊണ്ടാടുന്നുണ്ടല്ലോ !

അങ്ങനെ ചില ഫയൽ തീരുമാനമാക്കിയപ്പോൾ, പലരുടേയും മുഖങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ ചിരി കണ്ടു.

‘ ബഹുത് ദുവ  മിലേഗി ‘ ആരോ മന്ത്രിച്ചു. ‘ധാരാളം അനുഗ്രഹങ്ങൾ കിട്ടും.’

ഇത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങളാണ് ഇത് വരെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഇനിയും ആ വിളക്ക് പ്രകാശം ചൊരിയട്ടെ , നേർവഴി കാട്ടി തരട്ടെ.
**

രാത്രി വരുന്ന വഴി

“വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ  തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം .”
ഡിപ്രെഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാനസിക വ്യതിചലനത്തിന് , രോഗത്തിന് നാം അധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാറില്ല. മാനസിക സമ്മർദം, പിരിമുറുക്കം, സ്ഥിര ബുദ്ധി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ , വട്ട് , ഭ്രാന്ത് …അങ്ങനെ , അങ്ങനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ടെർമിനോളജിയിൽ രൂപാന്തരം വരുന്നു എന്ന് മാത്രം.
ഊളംപാറ, കുതിരവട്ടം എന്നിങ്ങനെ നാം ആ അവസ്ഥയെ ക്രൂരമായ നർമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി, സാഡിസ്റ്റിക് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു പുച്ഛ ചിരിയോടെ , പലപ്പോഴും നേരിടുന്നു.

ശരീരത്തിന് രോഗം വരുന്നത് പോലെ തന്നെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിനും രോഗം വരാം എന്ന് നാം മറക്കുന്നു. അത്യധികമായ മദ്യ സേവനം, മയക്കു മരുന്നിന്റെ ഉപയോഗം, ഇവയും മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റലിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആവാം. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ആളുകൾ മടിയില്ലാതെ മാനസിക പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്നു ; പക്ഷെ നാം അത് ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്നു.

ഈയിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരു സ്‌ത്രീക്ക് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കുഴപ്പം വന്നു. വീട്ടുകാർ ആരോടും പറയാതെ കൊണ്ട് നടന്നു. വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ കീറിയെറിഞ്ഞു, പ്രകൃതിയുടെ വിളികൾ പോലും മുറിക്കകത്തു ചെയ്തു, വീട്ടിലെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ അടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു- സഹായിക്കണം. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന എം എ , ബി എഡ് ഡിഗ്രിയുള്ള പെൺകുട്ടിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : നേരത്തെ പറയാഞ്ഞതെന്തേ ? നാണക്കേട് കൊണ്ടാണെന്നു ഉത്തരം വന്നു. രോഗത്തിന് നാണക്കേടോ? എന്തായാലും അവരെ ബറെയ്‌ലിയിലെ മാനസിക ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലാക്കി.

എന്റെ അറിവിൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾക്കിടയിൽ, രണ്ടു ഐ എ എസ് ഉദ്യോഗസ്‌ഥർ ആത്‍മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ഒരാൾ തൂങ്ങി മരിച്ചു , മറ്റയാൾ ട്രെയിനിന് തല വച്ചു . ആദ്യത്തെയാൾ പ്രിൻസിപ്പൽ സെക്രട്ടറി റാങ്കിലുള്ള ഓഫീസർ. രണ്ടാമൻ കഷ്ടിച്ച് മുപ്പതു വയ്സുള്ള ജില്ലാ കളക്ടർ . രണ്ടു പേരും കടുത്ത depressionന്  അടിമകളായിരുന്നു. ഇരുവരും വളരെ ബുദ്ധിപൂർവം കരുക്കൾ നീക്കി, ലക്‌ഷ്യം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. കയറു വാങ്ങി മകളുടെ കുഞ്ഞി തൊട്ടിൽ പണ്ട് ആട്ടിയ കൊളുത്തിൽ കെട്ടി, മരണം ഉറപ്പിച്ച ഒരാൾ, തന്റെ ആരോഗ്യ പ്രശ്‌നം കാരണം വിട വാങ്ങുന്നു എന്ന് എഴുതി വയ്ച്ചു. രണ്ടാമൻ ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കി- നിങ്ങൾ ഇത് കാണുമ്പോളെക്കും ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കും, ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു, പക്ഷെ കുടുംബ കലഹം താങ്ങാനാവുന്നില്ല , എനിക്ക് മനഃ ശാന്തി വേണം, ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല എന്ന് ഉറപ്പായി, പല വഴികൾ ആലോചിച്ചു, ..പക്ഷെ മരണമാണ് ഉത്തരം …ആരും വെറുക്കരുത് …വല്ലപ്പോഴും ഓർക്കണം….എന്നൊക്കെ എഴുതി വയ്ച്ചിട്ടു റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ തല വയ്ച്ചു.

ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആത്‍മഹത്യ ചെയുന്നത്. പിന്നെ കോളേജിൽ ആയപ്പോൾ  ആരോ പറഞ്ഞു , പണ്ട് സ്കൂളിൽ അതി സുന്ദരമായി പാടുമായിരുന്നു മറ്റൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് തൂങ്ങി മരിച്ചെന്ന് . വളരെ നന്നായി അറിയുന്ന മിടുമിടുക്കാനായ ഒരു സീനിയർ , ഒരു സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷ തോറ്റതിന് പകരം വീട്ടിയത് ഒരു കഷ്ണം കയറിൻ തുമ്പത്തായിരുന്നു .

വളരെയധികം മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങൾ, ആണും പെണ്ണും വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രായവും പദവിയും ഭേദമില്ലാതെ , ഡിപ്രെഷൻ എന്ന ഭീകര എതിരാളിയോട് പരാജയപ്പെട്ടു , മരണം സ്വയം വരിക്കുന്നു. ‘ അവൻ/ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ?! എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞത് ? അത്രയൊക്കെ വിഷമം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ ? ‘ ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ.

മാനസിക ചികിത്സാ വളരെയധികം വേണ്ട കാലഘട്ടമാണിന്ന്. തീ പോലെ പൊള്ളുന്ന മത്സര ബുദ്ധി , കുഞ്ഞും നാളിലെ ഇൻജെക്ഷൻ വയ്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോട് ഒരു അപേക്ഷ. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആത്‍മഹത്യ നടക്കുന്നത് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ്. കുട്ടി ജോലിക്കു വേണ്ടി സബ്ജെക്ട് മാത്രം പഠിച്ചാൽ , ജീവിത പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു പോകാൻ സാദ്ധ്യത കൂടും. അതിന് ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു വളർത്താൻ നമ്മൾ താത്പര്യപ്പെടണം. ഐഐടി , ഐ എ എസ് , മെഡിസിൻ…ഇവയൊന്നും കൊണ്ട് പൂർണ്ണമാവുന്നില്ല ജീവിതം .

സധൈര്യം ജീവിത പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള തന്റേടം നമ്മൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു കൊടുക്കണം. അതിന് സഹാനുഭൂതി, കാരുണ്യം, നമ്മെക്കാൾ വേദനിക്കുന്നവർ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം, വലിയ മനുഷ്യരും ഉയർന്ന ചിന്തകളും, ചുമതല ബോധം, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി എന്നിങ്ങനെ പലതും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചിലർ കുട്ടികളെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ അനാഥാലയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട് . ചിലർ സ്വയം ‘ റോൾ മോഡൽസ് ‘ ആകുന്നു- വേദനിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് അവരുടെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത് .

എന്തൊക്കെയായാലും, success വളരെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, പകിട്ടിനു പിറകിൽ പായുന്ന പലരും ഡിപ്രെഷൻ , പിന്നെ അതിന്റെ പല വക ഭേദങ്ങൾ , എന്നിങ്ങനെ കടുത്ത വേദന സഹിക്കുന്നു. അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, അവരുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിനായി യാതൊരു നാണക്കേടും വിചാരിക്കാതെ, തുറന്ന മനസ്സോടെ മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി താഴുന്നവൻ/ താഴുന്നവൾ കേഴുന്ന പോലെ ഒരു നിലവിളി എവിടെയോ പൊങ്ങുന്നുണ്ട് -നിശ്ശബ്‌ദം അത് നമുക്ക് ചുറ്റും അലയടിക്കുന്നു. കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഹൃദയം തുറക്കണം എന്ന് മാത്രം. അതിനു നമ്മൾക്കാവട്ടെ- മരിച്ചവർക്കു സ്നേഹം കൊടുത്തിട്ടു പ്രയോജനമില്ലല്ലോ.

**